VI SA/Wa 1952/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 28.12.2020 roku do Biura Sportu i Rekreacji Urzędu W. wpłynął wniosek M. W., reprezentowanego przez matkę K. W. o przyznanie stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021r. Decyzją z dnia [...] lutego 2021r. Prezydent W. działając na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 poz. 713 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r. poz. 256 ze zm.), w związku z § 7 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXVIIl/1157/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 września 2020 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r., poz. 9953) odmówił przyznania M. W. stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXVII/1157/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 września 2020 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r., poz. 9953): stypendium sportowe młodzieżowe W. może być przyznane zawodnikowi, który łącznie spełnia następujące warunki: 1) stale zamieszkuje na terenie m.st. W.; 2) uczestniczył we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez właściwy związek sportowy lub właściwą organizację międzynarodową i uzyskał wynik sportowy, określony w pkt 4, w dyscyplinie i konkurencji sportu ujętej w SSM; 3) w roku przyznania stypendium ukończy najwyżej 24 lata; 4) w roku poprzedzającym przyznanie stypendium, z zastrzeżeniem § 3 ust. 2, uzyskał co najmniej jedno z następujących osiągnięć sportowych: a) zajął miejsce 1-6 w Młodzieżowych Igrzyskach Olimpijskich, b) zajął miejsce 1-6 w mistrzostwach świata młodzieżowców, c) zajął miejsce 1-6 w mistrzostwach świata juniorów, d) zajął miejsce 1-3 w mistrzostwach Europy młodzieżowców, e) zajął miejsce 1-3 w mistrzostwach Europy juniorów, f) zajął miejsce 1-3 w mistrzostwach Polski seniorów, młodzieżowców lub juniorów;  5) nie pobiera innego stypendium sportowego od samorządu gminnego właściwego dla siedziby klubu, który reprezentuje lub stypendium sportowego, o którym mowa w art. 28 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, ani nie ubiega się o takie stypendium. Otrzymanie takiego stypendium w trakcie otrzymywania stypendium W., spowoduje pozbawienie zawodnika przyznanego mu stypendium sportowego W. Zgodnie z § 1 ust. 3 załącznika nr 2 do ww. uchwały, w przypadku, gdy w zawodach w danej dyscyplinie konkurencji brało udział mniej niż 4 zawodników we współzawodnictwie indywidualnym albo mniej niż 4 drużyn, zespołów, osad, sztafet, par, debli, mikstów lub załóg stypendium przysługuje jedynie za zajęcie pierwszego miejsca. Organ wskazał, że zgodnie z ww. wnioskiem osiągnięcie sportowe M. W. to 2 miejsce w baseballu mężczyzn w kategorii wiekowej junior podczas Mistrzostw Polski Juniorów, które odbyły się w K. w 2020 roku. We współzawodnictwie sportowym brały udział 3 drużyny. Wobec powyższego organ stwierdził, że podane we wniosku osiągnięcie sportowe M. W. nie spełnia warunku określonego w § 1 ust. 3 załącznika nr 2 do ww. uchwały do przyznania stypendium sportowego młodzieżowego m.st. W. w 2021 roku, ponieważ we współzawodnictwie sportowym brały udział mniej niż 4 drużyny, a osiągnięcie dotyczy 2 miejsca. Pismem z dnia 3 marca 2021r. M. W. reprezentowany przez matkę K. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające na podstawie na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta W. Nr [...], z dnia [...].02.2021 r. o odmowie przyznania stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji Dokonując analizy przepisów ustawy o sporcie, a także przepisów ww. uchwały, SKO doszło do przekonania, że rozpoznanie wniosku w sprawie przyznania stypendium, o jakim mowa w art. 31 ust. 1 ustawy, nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Organ podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1222/17, z którego wynika, że przyznanie przez jednostkę samorządu terytorialnego stypendiów, nagród i wyróżnień, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 2 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. 2018/1263) nie następuje w formie decyzji w rozumieniu art. 104 k.p.a. Sąd stanął na stanowisku, że w art. 32 ust. 5 ustawy prawodawca wprost postanowił, że przyznanie, wstrzymanie oraz pozbawienie stypendium sportowego przez Ministra właściwego do spraw sportu następuje w drodze decyzji. Takiej regulacji nie zawiera art. 31 ustawy przewidujący możliwość przyznawania stypendiów przez jednostki samorządu terytorialnego. Przyznanie przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów, nagród i wyróżnień, o których mowa w art. 31 ustawy o sporcie nie następuje w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kpa. Ustawa nie przewiduje także stosowania przepisów kpa. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy stanowi natomiast, że w przypadku powzięcia zamiaru przyznawania takich stypendiów, nagród i wyróżnień, organ stanowiący jednostki samorządu określa tryb ich przyznawania w uchwale. Tym samym jednostkom samorządu terytorialnego przyznano kompetencje do określenia procedury związanej z przyznaniem stypendium. Sąd uznał zatem, że rozstrzygnięcia organu wykonawczego w ww. kwestiach nie jest decyzją w rozumieniu kpa, tj. aktem załatwiającym w sposób władczy sprawę administracyjną, podlegającym rygorom procedury administracyjnej, w tym trybom zaskarżania i kontroli sądowej. Organ stwierdził, że w omawianym przypadku, mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania o charakterze przedmiotowym, bowiem obowiązujące przepisy, a także orzecznictwo NSA w tej materii, nie przewidują możliwości wydawania przez organ samorządu terytorialnego decyzji administracyjnej w sprawie przyznania stypendium sportowego młodzieżowego. Pismem z dnia 15 czerwca 2021r. M. W. zastępowany przez matkę K. W., skierował do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 15 i art. 104 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie, że rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie przyznania stypendium sportowego nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i nie przysługuje od niej odwołanie, podczas gdy sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej i od której stronie przysługuje prawo odwołania; 2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania przed organem I instancji na skutek wadliwego przyjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn przedmiotowych, albowiem brak jest przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021 roku, podczas gdy nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i uznania bezprzedmiotowości postępowania przed organem II instancji, a w rezultacie do uchylenie decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania przed organem I instancji; II. naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.art. 7, art. 8, art. 9 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a także nie odniesienie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 2. art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie w związku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez błędną jego wykładnię i uznaniu, że skarżący nie spełnia przesłanek o przyznanie stypendium sportowego, a w rezultacie wydanie decyzji, która stoi w sprzeczności z zasadą państwa demokratycznego, prawnego, sprawiedliwego oraz narusza zasadę równości wobec prawa. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty, powołując się na orzecznictwo i stanowisko doktryny, wskazano że o kwalifikowaniu danego aktu prawnego jako decyzji nie decyduje nazwa występująca w przepisie prawnym czy w nagłówku pisma, lecz wyłącznie jego treść i wynikający z niej merytoryczny charakter aktu. Kryterium kwalifikującym dany akt organu jako decyzję jest władcze i jednostronne strzygnięcie kształtujące indywidualną sytuację prawną jednostki, podporządkowanej organowi bądź poprzez przyznanie lub odmowę przyznania jej uprawnień, bądź nałożenie obowiązków bądź stwierdzenie istnienia prawnego uprawnienia obowiązku w sferze prawa administracyjnego czy finansowego. Zdaniem strony skarżącej, w sytuacji gdy w art. 31 ustawy o sporcie ustawodawca nie skonkretyzował w sposób wyraźny, że rozstrzyganie wniosków o przyznanie stypendium sportowego następować będzie w formie decyzji administracyjnej powinno się domniemywać taką właśnie formę rozstrzygnięcia. sprawy. Strona skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania samorządowego stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021r. jest decyzją administracyjną. W ocenie strony skarżącej błędne jest stanowisko SKO w W., że w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania co uzasadnia umorzenie postępowania przed organem I instancji, a tym samym, że nie przysługuje skarżącemu odwołanie od decyzji Prezydenta W. w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania samorządowego stypendium sportowego W. Taka wykładnia, art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s., zdaniem strony skarżącej stoi w oczywistej sprzeczności nie tylko z rozumieniem pojęcia decyzji administracyjnej z art. 104 k.p.a. z przyczyn wskazanych wcześniej, ale również z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Strona skarżąca wskazała, że rozpoznając sprawę organ I instancji nie rozstrzygnął jej istoty. Organ II instancji nie zbadał wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ograniczył się wyłącznie do uargumentowania podstaw zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. o bezprzedmiotowości postępowania. Powodem nieuwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie stypendium sportowego dla M. W. był fakt, że współzawodnictwie sportowym, w którym uczestniczył wzięły udział tylko 3 drużyny, a w takim przypadku stypendium przysługuje tylko za zajęcie I miejsca. Jest to jedyny powód odmowy uwzględnienia wniosku i przyznania stronie stypendium. Zdaniem strony skarżącej przepis § 1 ust. 2 Załącznika nr 2 do Uchwały jest niekonstytucyjny i to z dwóch powodów. Po pierwsze, jest niekonstytucyjny w zakresie w jakim ogranicza prawo do stypendium zawodnikom, którzy uzyskali II oraz III miejsce w współzawodnictwie, w sytuacji gdy łącznie drużyn w nim uczestniczących było mniej niż 4 na skutek okoliczności nadzwyczajnych tj. siły wyżej. Po drugie, jest niekonstytucyjny w zakresie w jakim ma on zastosowanie do zawodników, którzy swoje rozgrywki zakończyli przed dniem wejścia w życie uchwały. Zwrócono też uwagę na treść § 3 ust. 2 Załącznika nr 2 do Uchwały, zgodnie z którym jeżeli w danych rozgrywkach, w danym roku zawody w ogóle nie zostały przeprowadzone, to mimo to zawodnik ma prawo do stypendium przy czym decydują w takim przypadku wyniki z dwóch lat poprzedzających przyznania stypendium. Oznacza to, że zawodnicy, którzy w roku poprzedzającym przyznanie stypendium nie uczestniczyli w żadnych rozgrywkach, ponieważ z powodu siły wyższej nie zostały zaplanowane żadne zawody w ramach tych rozgrywek, w dalszym ciągu mają prawo do stypendium, a pod uwagę są brane, w takim przypadku ich wyniki osiągnięte w okresie dwóch lat poprzedzających przyznanie stypendium. Nie ulega zatem wątpliwości, że zawodnicy, o których mowa w § 3 ust. 2 Załącznika nr 2 do Uchwały stawiani są w znacznie lepszej sytuacji niż zawodnicy, którzy wzięli udział w rozgrywkach, ale ze względu na silę wyższą w tych rozgrywkach łącznie uczestniczyło mniej niż 4 drużyny. Przenosząc to na realia niniejszej sprawy, skarżący zauważył, że gdyby w roku 2020 w ogóle nie odbyły by się rozgrywki o Mistrzostwo Polski U 18 w baseballu z powodu siły wyższej tj. występowania na terenie Polski stanu epidemii to skarżący byłby uprawniony do stypendium sportowego ze względu na swoje osiągnięcia w roku 2019 oraz 2018. Natomiast ponieważ w roku 2020 z Mistrzostw Polski U18 w baseball zrezygnowały dwie drużyny, to pomimo, że zajął on wraz ze swoją drużyną drugie miejsce w tych Mistrzostwach, prawo do stypendium mu nie przysługuje. Skarżący uprawiając sport, nie miał żadnego wpływu ani na wystąpienie epidemii Sars-Cov-2 na terenie Polski, ani na decyzję Polskiego Związku Baseball i Softball o organizacji pomimo epidemii w roku 2020 zawodów o Mistrzostwo Polski w kategorii U18. Nie miał też absolutnie żadnego wpływu na to ile drużyn pomimo tej nadzwyczajnej sytuacji zgłosi się do uczestniczenia w tych rozgrywkach. Jest to wada samej Uchwały i regulacji w niej zawartej. Uchwała powinna jak w przypadku "niezaplanowania zawodów" w danym roku z powodu siły wyższej, zawierać rozwiązanie mające zastosowanie w przypadku gdy co prawda zawody zostały przeprowadzone, ale z powodu siły wyższej w danych zawodach uczestniczy mniej zawodników, drużyn, zespołów, osad, sztafet itd., niż wskazane w § 1 ust. 2 Załącznika do Uchwały albo w ogóle zawody zostały odwołane. W przeciwnym razie regulacja ta niesprawiedliwa, niespójna, nielogiczna ale też i sprzeczna z podstawowymi prawami. W konsekwencji organ I instancji w niniejszej sprawie powinien był albo pominąć przy wydawaniu decyzji kwestionowaną regulację tj. § 1 ust. 2 Załącznika nr 2 do Uchwały albo też uznać, iż regulacja Uchwały zawiera lukę prawną w zakresie w jakim nie reguluje sytuacji w której we współzawodnictwie z powodu siły wyższej uczestniczy mniej niż 4 drużyny i tę lukę prawną uzupełnić w drodze analogi stosując odpowiednio przepis § 3 ust. 2 Załącznika nr 2 do Uchwały albo poprzez pominięcie w takim przypadku warunku z ust. Załącznika. W obu tych przypadkach oczywiście organ I instancji powinien był przede wszystkim ustalić przyczyny, dla których w roku 2020 w Mistrzostwach Polski U18 w baseball wzięły tylko 3 drużyny, w szczególności gdy w latach poprzednich w Mistrzostwach tych o udział znacznie więcej drużyn, a warunek liczby uczestników był zawsze spełniany. Takich ustaleń Organ I instancji jednak w ogóle nie poczynił. Organ ten w ogóle nie dostrzegł powyższej kwestii automatycznie niemalże stosując przepis § 1 ust. 2 Załącznika nr l do Uchwały. Takie zachowanie, zdaniem strony skarżącej, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 8 czy 9 kpa. Zdaniem strony skarżącej organ powinien wszechstronnie rozpoznać sprawę, zebrać stosowny materiały dowodowy, jeżeli trzeba zwrócić się do Polskiego Związku Baseball i Softballu lub też poszczególnych drużyn o stosowne informacje i dopiero na tej podstawie rozstrzygać sprawę. Te czynności w ogóle zostały podjęta a decyzja została wydana na podstawie przepisu, który nie powinien zostać zastosowany. W skardze zwrócono również uwagę na występujący w niniejszej sprawie problem działania prawa wstecz oraz ochronę praw nabytych. Przedmiotowa Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 2 października 2020 roku, a weszła w życie z dniem 16 października 2020 roku. Mistrzostwa Polski U 18 w baseballu odbyły się zaś w dniach od 10 do 11 października 2020r. Termin do zgłaszania udziału w rozgrywkach minął na początku września 2020r., a więc nawet przed formalnym podjęciem Uchwały. A zatem w dacie 11 października 2020r. strona nabyła prawo, do ubiegania się o stypendium według wówczas obowiązujących zasad wskazanych w Uchwale nr LXI/1639/2018 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 lutego 2018r. i te przepisy powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Na zasadach przewidzianych w uchwale poprzednio obowiązującej skarżący spełniałby wszelkie przesłanki uzyskania przedmiotowego stypendium. Zdaniem strony skarżącej nawet uznając w tym zakresie, iż decyzja Prezydenta W. jest decyzją uznaniową, to zmiana reguł przyznawania stypendium w zakresie zawodów, czy też rozgrywek już przeprowadzonych stoi w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa. Prawo nie może działać wstecz i nawet jeżeli uzyskanie stypendium zależy od tzw. uznania administracyjnego, to nie można dopuści do stanu, w który przesłanki uzyskania takiego stypendium będą dowolnie w każdym czasie mogły być zmienione, aż do momentu przyznania stypendium. Wskazano ponadto, że w 2020 r. M. W. zajął II miejsce w zawodach, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 4 Załącznika nr 2 do Uchwały, jednakże zawody te, zgodnie z wiedzą skarżącego nie zostały zgłoszone w systemie SSM przez Polski Związek Baseballu i Softballu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133), jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. W myśl ust. 3 ww. przepisu szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W przedmiotowej sprawie, zaskarżoną do WSA w Warszawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W., którą odmówiono przyznania M. W. stypendium sportowego młodzieżowego W. w 2021r. i umorzyło postępowanie administracyjne. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn przedmiotowych, bowiem brak jest przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania stypendium sportowego młodzieżowego m.st. W. w 2020 r. i dlatego zachodziła podstawa do umorzenia postępowania. W ocenie sądu, stanowisko organu odwoławczego jest błędne a dokonana przez SKO w W. wykładnia art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s., jak słusznie zarzucił skarżący, stoi w oczywistej sprzeczności z rozumieniem pojęcia decyzji administracyjnej z art. 104 k.p.a. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej i od której stronie przysługuje prawo odwołania. W doktrynie i w orzecznictwie podkreśla się, że organy administracji celem rozwiązania konkretnej sytuacji społecznej mogą używać tylko tych form działania, których zastosowanie jest w danego rodzaju przypadkach wskazane przez prawo lub przez prawo dozwolone (H. Knysiak-Sudyka Hanna, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II do art. 104 kpa opubl. WKP 2019). Punktem wyjścia do określenia formy załatwienia danej sprawy powinien być zatem zawsze przepis prawa ustrojowego i materialnego. Wskazuje on tę formę działania administracji bezpośrednio lub przez zawarte w nim znamię czasownikowe (np. zezwala, przydziela, stwierdza). W wypadkach wątpliwych należy wskazać właściwą formę działania administracji, albo w drodze wykładni niejasnych przepisów, albo sięgając do natury aktu będącego przedmiotem skargi, jego istoty, formy lub treści (W. Taras, Glosa do wyroku SN z 28.11.1990 r., III ARN 30/90, OSP 1992/5, poz. 116). W wypadkach spornych natomiast, należy przyjąć ogólne domniemanie działania w formie decyzji, m.in. z tego względu, że przyjęcie takiego domniemania zwiększa sferę ochrony prawnej przyznanej obywatelom (wyrok NSA z 27.04.1981 r., SA 767/81, ONSA 1981/1, poz. 36, oraz w wyroku SN z 28.11.1990 r., III ARN 30/90, OSP 1991/7, poz. 171, z glosą W. Tarasa, OSP 1992/5, poz. 116). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sprawa w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego przybiera postać aktu administracyjnego mającego cechy decyzji administracyjnej. Taką właśnie formę działania administracji potwierdza zawarte w przepisie znamię czasownikowe: przyznaje i pozbawia (stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień). Ponadto skoro dane postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, która powinna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, to pozbawienie strony prawa odwołania od decyzji byłoby złamaniem fundamentalnej zasady, na jakiej opiera się postępowanie administracyjne, to jest zasady jego dwuinstancyjności. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 września 2011r., II SA/Lu 579/11, CBOSA; wyroki WSA w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2016 r., II SA/Bk 134/16, CBOSA i z dnia 24 maja 2016 r., II SA/Bk 170/16, CBOSA; wyroki NSA z dnia 7 lutego 2019 r., II GSK 5072/16, z dnia 4 grudnia 2018 r., II GSK 1702/18, CBOSA; z dnia 28 sierpnia 2019r., II GSK 2836/17, CBOSA; z dnia 5 listopada 2019 r., II GSK 3015/17, CBOSA). Dlatego też w ocenie sądu rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego, powinno przybierać postać aktu administracyjnego mającego cechy decyzji administracyjnej ze wszystkimi konsekwencjami tego poglądu. Jednocześnie mając na uwadze, że rozpoznając sprawę organ II instancji nie rozstrzygnął jej istoty, ograniczając się wyłącznie do uargumentowania podstaw zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. o bezprzedmiotowości postępowania, SKO rozpoznając ponownie sprawę zobowiązane będzie do merytorycznego jej rozstrzygnięcia i odniesienia do zarzutów strony sformułowanych w odwołaniu. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko sądu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego i kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.