VII SA/Wa 1947/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Rektora Akademii Leona Koźmińskiego z siedzibą w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia dopuszczalności odwołania oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z 13 czerwca 2025 r. Rektor Akademii [...] w W., na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z 14 czerwca 1960 r. (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania R. S. od ustnej decyzji egzaminatora z 21 maja 2025 r. - stwierdził niedopuszczalność tego odwołania. Uzasadniając postanowienie organ wyjaśnił, że 26 maja 2025 r. R. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od ww. ustnej decyzji egzaminatora, uznającej pracę egzaminacyjną za niesamodzielną, w indywidualnej sprawie studenta. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą do zdarzeń niepodlegających reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego zaliczono także ocenę egzaminatora, będącą jego wyłącznym atrybutem" (wyrok NSA z 2 grudnia 1994r. sygn. akt I SA 1636/94, ONSA 1995, z. 4, poz. 176). Ponadto, niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze zarówno przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie brak jest – zdaniem organu - materialnoprawnych podstaw do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 7 lipca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącej zarzucił (z uwagi na przyjętą przez pełnomocnika stylistykę tut. Sąd uznał za niezbędne przedstawienie zarzutów w formie cytatu): "I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. rażące naruszenie art. 134 w zw. z art. 6, 7, 8 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) poprzez nieuprawnione stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy organ był zobowiązany z urzędu zbadać, czy zaskarżona czynność w ogóle zaistniała w porządku prawnym. Uchybienie to polegało w szczególności na: - Całkowitym zignorowaniu kluczowego zarzutu, że decyzję o przerwaniu egzaminu i nałożeniu sankcji podjęła osoba do tego nieuprawniona - Pani A. H., która jedynie nadzorowała egzamin technicznie. Zgodnie z § 15 Regulaminu Studiów A[...], kompetencje takie przysługują wyłącznie egzaminatorowi. Rektor, otrzymując odwołanie wskazujące, że doszło do uzurpacji kompetencji, był zobligowany w pierwszej kolejności zbadać, czy czynność ta nie stanowiła tzw. negotium non existens (czynności prawnie nieistniejącej). Zamiast tego, organ potraktował tę czynność, jako wadliwą, lecz istniejącą decyzję, by następnie stwierdzić niedopuszczalność odwołania od niej. Jest to podstawowy błąd prawny, gdyż odwołanie było niedopuszczalne nie dlatego, że od "oceny" nie można się odwołać, ale dlatego, że żadna decyzja przez uprawniony organ nie została podjęta. - Sankcjonowanie procedury, która pozbawiła Skarżącą fundamentalnego prawa do obrony i udziału w postępowaniu (art. 10 KPA). Postanowienie Rektora utrwala stan bezprawia, w którym studentka została ukarana na podstawie arbitralnego oskarżenia, bez przedstawienia jej jakichkolwiek dowodów, bez umożliwienia złożenia wyjaśnień i co najistotniejsze - bez sporządzenia wymaganego protokołu, z którym mogłaby polemizować. Uznanie odwołania od tak przeprowadzonej procedury za "niedopuszczalne" jest w istocie odmową prawa do jakiejkolwiek obrony. - Bezzasadnym i anachronicznym oparciu rozstrzygnięcia na tezie wyroku NSA z dnia 2 grudnia 1994 r. (sygn. akt I SA 1636/94): a) Uchybienie to polegało na bezzasadnym uznaniu tezy ww. wyroku za adekwatną do stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie, pomimo że: b) Wyrok ten dotyczył całkowicie odmiennego przedmiotu - oceny prac egzaminacyjnych kandydatów w postępowaniu kwalifikacyjnym w sprawie przyjęcia na studia, a nie indywidualnej sprawy przyjętego już studenta, którego status prawny oraz prawa (w tym prawo do egzaminu poprawkowego) i obowiązki regulowane są przez ustawę oraz wewnętrzny regulamin studiów. Status prawny kandydata na studenta i studenta nie są tożsame. c) Orzeczenie z 1994 r. odnosiło się do "oceny punktowej" stanowiącej element rankingu, a nie do rozstrzygnięcia o charakterze sankcyjnym. W sprawie Skarżącej, ustna decyzja egzaminatora nie była jedynie oceną niedostateczną, lecz stanowiła kwalifikowany czyn - stwierdzenie niesamodzielności pracy - który pociągnął za sobą dalszą, odrębną sankcję w postaci pozbawienia studenta ustawowego i regulaminowego uprawnienia do egzaminu poprawkowego. Jest to władcza ingerencja w sferę praw studenta, która nie występowała w stanie faktycznym analizowanym w wyroku z 1994 r. d) Powoływanie się na tezę wyroku sprzed ponad 30 lat, wydanego w zupełnie innym stanie prawnym, z naruszeniem zasady praworządności (art. 6 i 7 KPA) i zasady pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 KPA), stanowi niedopuszczalny anachronizm. Organ był zobowiązany dokonać wykładni prawa w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy (w tym art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy PSWiN) i współczesne standardy państwa prawa, a nie poprzez mechaniczną i bezrefleksyjną subsumpcję nieadekwatnej tezy archiwalnego orzeczenia. Co doprowadziło do: Błędnego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przez Rektora na skutek fundamentalnie wadliwej analizy prawnej, co w efekcie uniemożliwiło Skarżącej skorzystanie z prawa do merytorycznej, dwuinstancyjnej kontroli decyzji naruszającej jej podstawowe prawa, jako studenta. Organ mechanicznie zastosował tezę nieadekwatną do sprawy, pomijając, że dotyczyła ona oceny punktowej kandydatów na studia, a nie, jak tutaj, rozstrzygnięcia o charakterze sankcyjnym (stwierdzenie niesamodzielności i pozbawienie prawa do egzaminu poprawkowego) wobec przyjętego już studenta. 2. Naruszenie art. 7, 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 KPA poprzez zaniechanie przez organ wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego rozpoznania sprawy. - Uchylenie się od obowiązku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 KPA). Odwołanie do Rektora wskazywało na szereg rażących uchybień (brak protokołu, nieudostępniony sylabus, zmiana zasad egzaminu, nierówne traktowanie), które organ miał obowiązek zbadać w celu dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 KPA). Stwierdzając niedopuszczalność odwołania, Rektor zaniechał tej oceny. - Naruszenie zasady pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 KPA) i zasady współdziałania (art. 8 § 2 KPA) w zw. z § 20 Regulaminu Studiów A[...] oraz § 103 Statutu A[...] - Rektor, w obliczu podniesionych zarzutów dotyczących rażących nieprawidłowości w trybie i przebiegu egzaminu, zamiast formalistycznie odrzucać odwołanie, powinien był, w duchu zaufania, potraktować pismo, jako podstawę do wszczęcia innego, adekwatnego postępowania, tj. zarządzenia egzaminu komisyjnego. Uporczywe trzymanie się litery art. 134 KPA, przy jednoczesnym ignorowaniu celu przepisów Regulaminu Studiów, stanowi naruszenie ogólnych zasad postępowania. 3. Naruszenie art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 126 KPA poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób pozorny i blankietowy, całkowicie pomijający argumentację przedstawioną w odwołaniu oraz naruszający zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 KPA). - Co polegało na: Stworzeniu uzasadnienia, które nie odnosi się w żadnym stopniu do merytorycznej treści odwołania Skarżącej. Organ zignorował podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące: działania osoby nieuprawnionej, braku protokołu, zmiany zasad egzaminu czy nierównego traktowania. Zamiast tego, Rektor ograniczył się do przytoczenia jednej, anachronicznej i nieadekwatnej tezy z wyroku z 1994 r., nie wyjaśniając, dlaczego uznał ją za właściwą w niniejszej sprawie. Takie działanie stanowi pogwałcenie obowiązku organu do rzetelnego uzasadnienia swojego stanowiska i odniesienia się do argumentów strony. - Co doprowadziło do: Wydania rozstrzygnięcia, które jest arbitralne i stwarza pozory merytorycznej analizy. Skarżąca została pozbawiona prawa do poznania rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ, co podważa zaufanie do jego działań i narusza standardy rzetelnego postępowania administracyjnego. 4. naruszenie § 16 ust. 1 i 2 Statutu A[...] w zw. z art. 6 i 7 KPA poprzez zaniechanie przez Rektora wykonania ex officio obowiązku nadzorczego nad prawidłowością przebiegu procesu dydaktycznego i weryfikacji uprawnień osób działających w imieniu uczelni. - Co polegało na: Całkowitej bierności Rektora jako organu nadzorującego i odpowiedzialnego za zapewnienie zgodnego z prawem funkcjonowania uczelni. Otrzymując informację, że kluczową czynność w toku egzaminu (stwierdzenie niesamodzielności) podjęła osoba potencjalnie do tego nieuprawniona, Rektor był zobowiązany nie tylko do rozpatrzenia odwołania, ale również do wszczęcia z urzędu postępowania wyjaśniającego w ramach swojego nadzoru. - Co doprowadziło do: Usankcjonowania stanu chaosu proceduralnego i potencjalnego bezprawia na uczelni. Zamiast stać na straży praworządności, Rektor poprzez swoje zaniechanie i późniejsze wydanie zaskarżonego postanowienia, de facto udzielił ochrony działaniom niezweryfikowanym, sprzecznym z jego podstawowymi obowiązkami statutowymi. 5. Naruszenie zasady rzetelnej procedury administracyjnej wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego) poprzez skumulowanie licznych uchybień proceduralnych, które w swoim całokształcie pozbawiły Skarżącą gwarancji sprawiedliwego i obiektywnego rozpatrzenia jej sprawy. - Co polegało na: Wystąpieniu w sprawie całej serii uchybień: przeprowadzenia egzaminu przez osobę nieuprawnioną, braku sporządzenia wymaganego protokołu , braku udostępnienia sylabusa, zmiany zasad egzaminowania oraz finalnie - odmowy merytorycznej kontroli przez organ odwoławczy w oparciu o błędną podstawę prawną. - Co doprowadziło do: Sytuacji, w której suma naruszeń proceduralnych ma charakter systemowy i prowadzi do jednego wniosku: postępowanie wobec Skarżącej, od początku do końca, nie spełniało minimalnych standardów rzetelności i sprawiedliwości. Nawet gdyby pojedyncze uchybienie mogło być uznane za nieistotne, ich skumulowanie w jednej sprawie całkowicie dyskwalifikuje legalność podjętych rozstrzygnięć. 6. Naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, 7, 8, 10, 77 § 1 i art. 80 KPA, poprzez odmowę merytorycznego rozpoznania odwołania Pani R. S., pomimo podniesienia w nim rażących uchybień proceduralnych, które miały miejsce podczas egzaminu z dnia 21 maja 2025 r. - Co polegało na: Ignorowaniu faktu, że egzamin, na którym oparto decyzję o niesamodzielności, został przeprowadzony z naruszeniem szeregu fundamentalnych zasad i procedur, co podważa jego legalność i obiektywność. W szczególności dotyczy to: - Nieudostępnienia sylabusa przedmiotu "Prawo finansowe", co jest sprzeczne z § 3 ust. 4 Regulaminu Studiów A[...], który nakazuje podanie sylabusa do wiadomości studentów nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem semestru. - Zmiany trybu egzaminacyjnego (z Safe Exam Browser na zwykłą przeglądarkę) bez uprzedniego poinformowania studentów, co naruszyło zasadę transparentności i równych warunków egzaminowania. - Braku zastosowania wymaganych zabezpieczeń technicznych (Safe Exam Browser), które miały gwarantować uczciwość egzaminu. - Arbitralnego potraktowania studentki, której zarzut "googlowania odpowiedzi" postawiła osoba niebędąca egzaminatorem (Pani A. H.) w ciągu 1-2 minut od rozpoczęcia egzaminu, bez jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, zebrania dowodów, wysłuchania studentki i możliwości obrony. - Podejrzenia o nierówne traktowanie studentów, gdyż wobec innych osób (w tym płci męskiej) w analogicznych sytuacjach ograniczono się jedynie do ustnych upomnień. - Braku protokołu tj. decyzji egzaminatora oraz faktycznych podstaw jej podjęcia, co narusza § 16 ust. 9 Regulaminu Studiów A[...]. - Błędnego pouczenia w Dziekanacie co do trybu odwoławczego i odmowy przyjęcia pisemnego odwołania. Co doprowadziło do: Pozbawienia Pani R. S. prawa do rzetelnej oceny jej sytuacji prawnej i faktycznej, a w konsekwencji uniemożliwienia jej obrony przed nieprawidłowym rozstrzygnięciem, co naruszyło zasadę praworządności i zaufania obywateli do organów władzy publicznej. 7. Naruszenie § 103 Statutu A[...] w zw. z art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) poprzez zaniechanie zastosowania przepisów KPA w sprawie, w której Statut A[...] wprost nakazuje ich stosowanie. - Co polegało na: Całkowitym zignorowaniu przez Rektora faktu, że § 103 Statutu Uczelni jednoznacznie stanowi, iż w sprawach dotyczących postępowania przed organami Uczelni, nieuregulowanych w Statucie lub w odrębnych przepisach, a rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie Skarżącej dotyczyło władczego, indywidualnego rozstrzygnięcia o jej prawach, jako studenta (stwierdzenie niesamodzielności pracy i utrata prawa do egzaminu poprawkowego), a następnie formalnego postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Sprawa ta, jako nieuregulowana w pełni w wewnętrznych przepisach i mająca charakter decyzji administracyjnej, bezsprzecznie podlegała reżimowi KPA zgodnie z wolą samego ustawodawcy uczelnianego wyrażoną w Statucie. Organ, zamiast zastosować się do własnych, wewnętrznych przepisów i procedować zgodnie z zasadami KPA - w tym zasadą praworządności (art. 6 KPA), prawdy obiektywnej (art. 7 KPA) i pogłębiania zaufania (art. 8 KPA) - bezpodstawnie uchylił się od ich stosowania. - Co doprowadziło do: Wydania zaskarżonego postanowienia z pominięciem fundamentalnych gwarancji proceduralnych, które Rektor był zobowiązany zapewnić Skarżącej nie tylko na mocy ustaw, ale przede wszystkim na podstawie § 103 Statutu A[...]. Gdyby organ prawidłowo zastosował przywołaną normę statutową, byłby zobligowany do merytorycznego zbadania rażących zarzutów podniesionych w odwołaniu (m.in. działania osoby nieuprawnionej), a nie do uchylania się od rozpatrzenia sprawy poprzez błędne stwierdzenie jej niedopuszczalności. Stanowi to rażące naruszenie wewnętrznego porządku prawnego uczelni i podważa zaufanie do Rektora, jako organu, który ma stać na straży jego przestrzegania. 8. Naruszenie § 16 ust. 1 i ust. 3 pkt 17 Statutu A[...] w zw. z art. 6 i 7 KPA, poprzez abdykację przez Rektora z jego fundamentalnego obowiązku nadzorczego i błędne przyjęcie, że jego rola, jako organu odwoławczego ma charakter wyłącznie formalny. Co polegało na: - Błędnym zinterpretowaniu swojej roli w postępowaniu odwoławczym. Rektor, jako organ odwoławczy, nie jest jedynie instancją formalnie weryfikującą dopuszczalność pisma. Zgodnie ze Statutem A[...] jest on przede wszystkim organem odpowiedzialnym za "zapewnianie wykonywania przepisów obowiązujących w Uczelni" oraz za "zapewnienie zgodnego z prawem funkcjonowania uczelni". Otrzymując odwołanie, w którym podniesiono zarzuty o fundamentalnych naruszeniach prawa (działanie osoby nieuprawnionej, brak protokołu), Rektor miał nadrzędny, statutowy obowiązek potraktować to pismo, jako sygnał o potencjalnych nieprawidłowościach w procesie dydaktycznym i zbadać go w ramach swoich uprawnień nadzorczych; - Uchyleniu się od obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego pod pretekstem formalnej niedopuszczalności. Postanowienie Rektora zostało wydane tak, jakby treść merytoryczna odwołania nie miała żadnego znaczenia. Tymczasem to właśnie treść odwołania - wskazująca na możliwość zaistnienia czynności prawnie nieistniejącej (negotium non existens) - powinna była powstrzymać Rektora przed mechanicznym zastosowaniem art. 134 KPA. Obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej (art. 7 KPA) i działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 KPA) nakazywał mu najpierw zweryfikować, czy w ogóle doszło do wydania jakiejkolwiek decyzji przez uprawniony do tego podmiot. Co doprowadziło do: - Wydania zaskarżonego postanowienia z pominięciem istoty problemu, jakim był potencjalny chaos proceduralny i bezprawie na uczelni. Rektor, zamiast stać na straży praworządności, co jest jego kluczowym obowiązkiem statutowym, wykorzystał pretekst proceduralny, aby uniknąć konfrontacji z poważnymi nieprawidłowościami w podległej mu jednostce. Takie działanie jest zaprzeczeniem misji organu nadzorczego. - Sytuacji, w której postanowienie o niedopuszczalności odwołania samo w sobie jest wynikiem niedopełnienia przez Rektora jego podstawowych obowiązków. Legalność zaskarżonego postanowienia jest bezpośrednio podważona przez fakt, że wydając je, Rektor zignorował swoje ważniejsze, nadrzędne obowiązki wynikające ze Statutu A[...]. Nie można uznać za zgodne z prawem postanowienia, które zostało wydane w wyniku abdykacji organu z jego fundamentalnej roli strażnika praworządności na uczelni. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Błędna wykładnia i w konsekwencji niezastosowanie przepisów art. 75 ust. 1, art. 108 ust. 2 i 3 oraz art. 307 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (PSWiN) poprzez: a) Błędne przyjęcie, że władcze rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie studenta nie podlega zaskarżeniu. - Co polegało na: Zignorowaniu faktu, że ustna decyzja egzaminatora, potwierdzona następnie przez Rektora, nie stanowiła zwykłej oceny niedostatecznej. Było to kwalifikowane rozstrzygnięcie o stwierdzeniu niesamodzielności pracy, które na mocy § 15 Regulaminu Studiów A[...] pociągnęło za sobą dalszą, odrębną sankcję w postaci pozbawienia studentki prawa do egzaminu poprawkowego. Taka czynność, ingerująca bezpośrednio w uprawnienia studentki wynikające z Regulaminu Studiów (uchwalonego na podstawie art. 75 ust. 1 PSWiN), jest władczym aktem z zakresu administracji publicznej. - Co doprowadziło do: Uznania przez Rektora, że odwołanie jest niedopuszczalne, podczas gdy dotyczyło ono aktu kształtującego sytuację prawną studentki i stanowiącego bezpośrednią przesłankę do ewentualnego podjęcia decyzji o skreśleniu z listy studentów z powodu niezaliczenia semestru, która to decyzja ma charakter decyzji administracyjnej (art. 108 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 PSWiN). Odmowa kontroli tego aktu pozbawiła Skarżąca prawa do merytorycznej oceny podstaw przyszłej, potencjalnej decyzji o skreśleniu. b) Zaniechanie kontroli, czy nałożona na studentkę sankcja nie stanowiła obejścia przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej. - Co polegało na: Zignorowaniu, że zarzut niesamodzielności pracy jest w istocie zarzutem popełnienia deliktu dyscyplinarnego (naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz czyn uchybiający godności studenta - art. 307 ust. 1 PSWiN). Zastosowanie natychmiastowej, nieodwołalnej sankcji w postaci utraty prawa do egzaminu poprawkowego, bez wszczęcia formalnego postępowania dyscyplinarnego gwarantującego prawo do obrony, stanowi obejście prawa. Rektor, odmawiając rozpoznania odwołania, usankcjonował tę wadliwą i nieprzewidzianą w ustawie procedurę. - Co doprowadziło do: Pozbawienia Skarżącej gwarancji procesowych (prawa do obrony, udziału w postępowaniu, odwołania), które przysługiwałyby jej w postępowaniu dyscyplinarnym, i zaakceptowania przez organ uczelni stosowania quasi-karnej sankcji w trybie pozastawowym. c) poprzez zawężające przyjęcie, że indywidualne sprawy studenta, do których stosuje się KPA, nie obejmują władczych rozstrzygnięć pozbawiających studenta jego statutowych uprawnień, takich jak prawo do egzaminu poprawkowego. Działanie egzaminatora, potwierdzone przez Rektora, nie było "oceną", lecz kwalifikowanym aktem administracyjnym ingerującym w prawa studenta. 2. Niezastosowanie § 20 Regulaminu Studiów A[...], który nakazywał rozważenie zarządzenia egzaminu komisyjnego w odpowiedzi na "uzasadnione zastrzeżenia co do trybu i przebiegu egzaminu", które Skarżąca bezsprzecznie podniosła. Postanowienie Rektora bezprawnie zablokowało jedyną przewidzianą w regulaminie ścieżkę weryfikacji takich nieprawidłowości. 3. Niezastosowanie § 16 ust. 1 i § 16 ust. 3 pkt 17 Statutu A[...] poprzez zaniechanie przez Rektora wykonania jego fundamentalnych obowiązków nadzorczych. Rektor, jako organ zobowiązany do "zapewniania wykonywania przepisów obowiązujących w Uczelni", miał obowiązek stwierdzić nieważność czynności podjętej przez nieuprawnioną osobę. Zamiast tego, wydając zaskarżone postanowienie, de facto usankcjonował akt uzurpacji i chaosu proceduralnego, abdykując z odpowiedzialności za zapewnienie praworządności na Uczelni. 4. Zastosowanie i zaakceptowanie wykładni § 15 Regulaminu Studiów A[...], która jest sprzeczna z systemem odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów, określonym w art. 307 i nast. PSWiN - Regulamin ten ustanawia sankcję o charakterze quasi-karnym (automatyczna utrata prawa do egzaminu poprawkowego), która stosowana jest bez odrębnego postępowania wyjaśniającego gwarantującego prawo do obrony. Rektor, odmawiając kontroli odwoławczej, zaakceptował stosowanie represyjnej procedury, która w sposób niedopuszczalny obchodzi ustawowe gwarancje dla studentów 5. Naruszenie prawa materialnego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisie Regulaminu Studiów A[...] sprzecznym z aktem wyższego rzędu, tj. ustawą PSWiN. - Co polegało na: Zastosowaniu i usankcjonowaniu przez Rektora zapisu § 15 Regulaminu Studiów A[...], który jest niezgodny z art. 307 i nast. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Regulamin studiów, jako akt niższego rzędu, nie może ustanawiać procedur ani sankcji, które są sprzeczne z ustawowymi gwarancjami i trybem postępowania dyscyplinarnego. Poprzez stworzenie w regulaminie automatycznej, nieodwołalnej sankcji za czyn noszący znamiona deliktu dyscyplinarnego, z pominięciem całej procedury przewidzianej w ustawie, uczelnia przekroczyła swoje uprawnienia. Rektor, odmawiając kontroli odwołania, zaakceptował działanie w oparciu o wadliwą i sprzeczną z ustawą podstawę prawną. - Co doprowadziło do: Utrwalenia stanu bezprawia, w którym prawa Skarżącej zostały ograniczone na mocy wewnętrznego regulaminu, który w tym konkretnym zakresie, jako sprzeczny z ustawą, nie powinien być w ogóle stosowany. III. Naruszenie fundamentalnych zasad konstytucyjnych, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Naruszenie art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawnego) oraz wywodzonej z niej zasady proporcjonalności i ochrony zaufania obywatela do organów władzy. - Co polegało na: Zastosowaniu przez organy uczelni procedury o charakterze represyjnym, która jest nieproporcjonalna do domniemanego przewinienia. Nałożenie natychmiastowej i ostatecznej sankcji w postaci utraty prawa do egzaminu poprawkowego, bez jakiejkolwiek próby weryfikacji oskarżenia, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zagwarantowania prawa do obrony, narusza elementarne standardy rzetelności i sprawiedliwości, podważając zaufanie studenta do legalności działań uczelni. 2. Naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zasady równości wobec prawa). - Co polegało na: Potencjalnym nierównym traktowaniu Skarżącej w porównaniu do innych studentów (w tym płci męskiej), wobec których w analogicznych sytuacjach miano ograniczyć się jedynie do ustnych upomnień. Organ, odmawiając merytorycznego rozpoznania odwołania, zaniechał zbadania tego niezwykle poważnego zarzutu dyskryminacji, sankcjonując stan, w którym te same zasady mogły być stosowane w sposób arbitralny i wybiórczy. 3. Naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy). - Co polegało na: Pozbawieniu Skarżącej prawa do rzetelnej procedury odwoławczej. Chociaż organy uczelni nie są sądami, to rozstrzygając władczo o prawach i obowiązkach studenta, muszą gwarantować minimalne standardy sprawiedliwości proceduralnej, takie jak prawo do bycia wysłuchanym, przedstawienia swoich racji i dowodów oraz rozpatrzenia sprawy przez bezstronny organ w oparciu o ustalone fakty. Zaskarżone postanowienie Rektora, odmawiające wszczęcia takiej procedury, stanowi pogwałcenie konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego załatwienia sprawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia "z uwagi na: A. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), polegające na: - Błędnej wykładni i w konsekwencji niezastosowaniu przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (PSWiN), w szczególności art. 75 ust. 1 oraz art. 307 ust. 1, poprzez mylne uznanie, że władcze rozstrzygnięcie o stwierdzeniu niesamodzielności pracy i pozbawieniu prawa do egzaminu poprawkowego nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu. - Zastosowaniu przez organ i zaakceptowaniu zapisu § 15 Regulaminu Studiów A[...], który jest sprzeczny z aktem wyższego rzędu, tj. z art. 307 i nast. PSWiN, regulującymi tryb odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie, który nie powinien być stosowany, jako sprzeczny z ustawą.. - Zaniechaniu kontroli, czy nałożona sankcja nie stanowiła obejścia przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej, co jest zarzutem naruszenia art. 307 ust. 1 PSWiN. B. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), polegające w szczególności na: - Rażącym naruszeniu przez organ art. 134 w zw. z art. 6, 7 i 8 KPA poprzez błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, pomimo że podniesiono w nim zarzut podjęcia czynności przez osobę nieuprawnioną. - Zaniechaniu wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego rozpoznania sprawy, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA. - Niezastosowaniu § 103 Statutu A[...], który wprost nakazywał stosowanie przepisów KPA do sprawy". Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniósł o "zobowiązanie organu - Rektora Akademii [...] - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., do merytorycznego rozpoznania odwołania Skarżącej od ustnej decyzji egzaminatora z dnia 21 maja 2025 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy" i zasądzenie kosztów oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniósł "o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pełnej treści skargi R. S. z dnia 4 lipca 2025 r. skierowanej do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wraz potwierdzeniem nadania skarg" na okoliczności wskazane w skardze. Pełnomocnik skarżącej wniósł ponadto o "zobowiązanie organu - Rektora Akademii [...] - do przedłożenia Sądowi uwierzytelnionych odpisów: wymienionych dokumentów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Organ w sposób nieuprawniony uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy, sankcjonując szereg uchybień proceduralnych, do których doszło w toku egzaminu, i odmawiając Skarżącej konstytucyjnego prawa do rzetelnego rozpatrzenia jej sprawy. Organ błędnie zastosował art. 134 k.p.a. przez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, podczas gdy podstawowym obowiązkiem organu było zbadanie z urzędu, czy zaskarżona czynność w ogóle zaistniała w porządku prawnym. Skarżąca w swoim odwołaniu podniosła fundamentalny zarzut, że decyzję o przerwaniu jej egzaminu podjęła osoba do tego nieuprawniona – A. H., która jedynie technicznie nadzorowała przebieg egzaminu. Zgodnie z § 15 Regulaminu Studiów A[...], stwierdzenie niesamodzielności pracy studenta i nałożenie z tego tytułu sankcji leży w wyłącznej kompetencji egzaminatora. Rektor, jako organ odwoławczy, otrzymując pismo wskazujące na przekroczenie kompetencji, był zobligowany w pierwszej kolejności ustalić, czy czynność podjęta przez osobę nieuprawnioną nie stanowiła tzw. negotium non existens. Zamiast tego, organ potraktował tę czynność, jako wadliwą, lecz istniejącą decyzję, by następnie, powołując się na jej rzekomo ocenny charakter, stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Jest to błąd prawny, gdyż odwołanie było niedopuszczalne nie dlatego, że od "oceny" nie można się odwołać, ale dlatego, że żadna decyzja przez uprawniony organ - czyli egzaminatora - nie została podjęta. Takie działanie stanowi naruszenie podstawowych zasad k.p.a., w tym zasady praworządności (art. 6), obowiązku podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7), zasady pogłębiania zaufania do organów władzy (art. 8) oraz prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10). Zastosowanie przepisów k.p.a. jest w tym przypadku obligatoryjne na mocy § 103 Statutu A[...], który stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych w Statucie, a rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy k.p.a. Postanowienie Rektora opiera się na tezie wyroku NSA sprzed ponad 30 lat, która jest całkowicie nieadekwatna do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Uchybienie to polegało na bezrefleksyjnym przeniesieniu tezy orzeczenia na grunt niniejszej sprawy, pomimo że wyrok dotyczył innego przedmiotu - oceny punktowej kandydatów na studia, a nie do władczego rozstrzygnięcia o charakterze sankcyjnym wobec osoby posiadającej już status studenta, której prawa i obowiązki reguluje ustawa oraz Regulamin Studiów. Status prawny kandydata i studenta nie są tożsame. Charakter rozstrzygnięcia był też odmienny: W sprawie skarżącej nie chodziło o zwykłą ocenę niedostateczną, lecz o stwierdzenie deliktu akademickiego (niesamodzielność pracy), które pociągnęło za sobą dodatkową sankcję w postaci pozbawienia prawa do egzaminu poprawkowego. Jest to władcza ingerencja w sferę praw studenta, która nie występowała w stanie faktycznym analizowanym w wyroku z 1994 r.. Powoływanie się na orzeczenie wydane w zupełnie innym stanie prawnym, bez uwzględnienia ewolucji standardów państwa prawa, narusza zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) i zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.). Rektor, stwierdzając niedopuszczalność odwołania, całkowicie uchylił się od obowiązku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Odwołanie skarżącej wskazywało na szereg rażących uchybień, takich jak brak protokołu, nieudostępnienie sylabusa, zmiana zasad egzaminu czy podejrzenie nierównego traktowania, które organ miał obowiązek zbadać w celu realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Formalistyczne odrzucenie odwołania, w obliczu tak poważnych zarzutów, stanowiło naruszenie zasady pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.). Zgodnie z § 20 Regulaminu Studiów A[...], Rektor, mając "uzasadnione zastrzeżenia co do trybu i przebiegu egzaminu", powinien był rozważyć zarządzenie egzaminu komisyjnego, a nie odmawiać wszczęcia jakiejkolwiek procedury kontrolnej. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ma charakter blankietowy i całkowicie pomija argumentację przedstawioną w odwołaniu. Organ ograniczył się do przytoczenia jednej, nieadekwatnej tezy z archiwalnego wyroku, nie wyjaśniając, dlaczego uznał ją za miarodajną w niniejszej sprawie. Takie działanie jest sprzeczne z obowiązkiem rzetelnego uzasadnienia swojego stanowiska i odniesienia się do argumentów strony (art. 107 § 3 k.p.a.). Skarżąca została w ten sposób pozbawiona prawa do poznania rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ, co podważa zaufanie do jego działań i stanowi o arbitralności rozstrzygnięcia. Rektor, jako organ Uczelni, jest zobowiązany do "zapewniania wykonywania przepisów obowiązujących w Uczelni" (§ 16 ust. 3 pkt 17 Statutu A[...]). Otrzymując informację, że kluczową czynność w toku egzaminu podjęła osoba potencjalnie nieuprawniona, Rektor był zobowiązany nie tylko do rozpatrzenia odwołania, ale również do wszczęcia z urzędu postępowania wyjaśniającego w ramach swojego nadzoru. Zaniechanie tego obowiązku i wydanie zaskarżonego postanowienia stanowiło de facto usankcjonowanie chaosu proceduralnego i potencjalnego bezprawia, co jest sprzeczne z jego podstawowymi obowiązkami statutowymi. Postanowienie Rektora opiera się na błędnym założeniu, że rozstrzygnięcie egzaminatora nie podlega zaskarżeniu. Działanie to nie stanowiło zwykłej oceny, lecz kwalifikowane rozstrzygnięcie o stwierdzeniu niesamodzielności pracy, które na mocy § 15 Regulaminu Studiów A[...] pociągnęło za sobą odrębną sankcję w postaci pozbawienia prawa do egzaminu poprawkowego. Taka czynność, jako władczy akt z zakresu administracji publicznej, ingerujący w uprawnienia studenta wynikające z regulaminu (uchwalonego na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym), podlega kontroli instancyjnej. Odmowa kontroli tego aktu pozbawiła skarżącą prawa do merytorycznej oceny podstaw przyszłej, potencjalnej decyzji o skreśleniu z listy studentów, która ma charakter decyzji administracyjnej (art. 108 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy). Co więcej, zarzut niesamodzielności pracy jest w istocie zarzutem popełnienia deliktu dyscyplinarnego (art. 307 ust. 1 ustawy). Zastosowanie natychmiastowej, nieodwołalnej sankcji na podstawie regulaminu studiów, bez wszczęcia formalnego postępowania dyscyplinarnego gwarantującego prawo do obrony, stanowi obejście prawa. Rektor, odmawiając rozpoznania odwołania, usankcjonował tę wadliwą i nieprzewidzianą w ustawie procedurę. Organ zaakceptował i zastosował § 15 Regulaminu Studiów A[...], który jest niezgodny z art. 307 i nast. ustawy o szkolnictwie wyższym. Regulamin studiów, jako akt niższego rzędu, nie może ustanawiać procedur ani sankcji o charakterze quasi-karnym, które obchodzą ustawowe gwarancje i tryb postępowania dyscyplinarnego. Uczelnia, tworząc w regulaminie automatyczną, nieodwołalną sankcję za czyn noszący znamiona deliktu dyscyplinarnego, przekroczyła swoje uprawnienia. Rektor, odmawiając kontroli odwołania, utrwalił stan bezprawia, w którym prawa Skarżącej zostały ograniczone na mocy wewnętrznego regulaminu, który w tym zakresie, jako sprzeczny z ustawą, nie powinien być stosowany. Zastosowana wobec skarżącej procedura miała charakter represyjny i była nieproporcjonalna do domniemanego przewinienia. Nałożenie natychmiastowej i ostatecznej sankcji, bez jakiejkolwiek próby weryfikacji oskarżenia i zagwarantowania prawa do obrony, narusza elementarne standardy rzetelności i sprawiedliwości, podważając zaufanie studenta do legalności działań uczelni. Istnieje uzasadnione podejrzenie nierównego traktowania skarżącej w porównaniu do innych studentów, wobec których w analogicznych sytuacjach miano ograniczyć się jedynie do ustnych upomnień. Organ, odmawiając merytorycznego rozpoznania odwołania, zaniechał zbadania tego poważnego zarzutu dyskryminacji, sankcjonując stan, w którym te same zasady mogły być stosowane w sposób wybiórczy i arbitralny. Skarżąca została pozbawiona prawa do rzetelnej procedury odwoławczej. Organy uczelni, rozstrzygając władczo o prawach i obowiązkach studenta, muszą gwarantować minimalne standardy sprawiedliwości proceduralnej, takie jak prawo do bycia wysłuchanym, przedstawienia swoich racji i dowodów oraz rozpatrzenia sprawy przez bezstronny organ. Zaskarżone postanowienie Rektora, odmawiające wszczęcia takiej procedury, stanowiło pogwałcenie konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego załatwienia sprawy. W obszernej odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o oddalenie skargi i o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz "pominięcie dowodu ze skargi R. S. z dnia 4 lipca 2025 r. skierowanej do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego". Organ wyjaśnił, że 21 maja 2025 r. R. S. przystąpiła do egzaminu z przedmiotu prawo finansowe prowadzonego przez prof. A[...], dr. hab. Roberta Zielińskiego dla studentów III roku studiów stacjonarnych na kierunku prawo. W trakcie egzaminu, oprócz prowadzącego, na sali egzaminacyjnej przebywały również uprawnione osoby z Centrum Egzaminacyjnego A[...] A. H. oraz M. O., celem zachowania prawidłowego przebiegu egzaminu. Studenci zostali poinformowani o zasadach i warunkach przeprowadzenia egzaminu oraz narzędziach wykorzystywanych podczas jego trwania. W trakcie egzaminu A. H. dostrzegła, iż studentka korzystała z niedozwolonego narzędzia w postaci chatu GPT. Studentka kopiowała treści zadania egzaminacyjnego z wariantami odpowiedzi i przeniosła je do chatu GPT. W związku z tym działaniem studentka została poproszona o zakończenie egzaminu i otrzymała z egzaminu ocenę niedostateczną, zgodnie z § 15 regulaminu studiów. Wszelkie podejmowanie przez studentkę działania są polemiką z prawidłowymi ustaleniami wydarzeń, zgodnie z którymi studentka korzystała z niedozwolonych pomocy podczas egzaminu. Studentka odwołuje się od oceny egzaminatora, co jest niedopuszczalne w świetle reżimu Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym wszelkie złożone pisma oraz próba stosowania instytucji prawa administracyjnego na gruncie niniejszej sprawy jest irrelewantne. W odniesieniu do niedopuszczalności wniesionego odwołania od ustnej decyzji egzaminatora, zgodnie przyjętą linią orzeczniczą "Do zdarzeń niepodlegających reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego zaliczono także ocenę egzaminatora, będącą jego wyłącznym atrybutem"'’ (wyrok NSA z 2 grudnia 1994r. sygn. akt I SA 1636/94, ONSA 1995, z. 4, poz. 176). Pogląd, zgodnie z którym sprawy ocen i trybu zaliczeń przedmiotów, semestrów dotyczą stosunków wewnętrznych zakładu i są rezultatem wykonywania władztwa zakładowego w stosunku do studentów - użytkowników zakładu, jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie i doktrynie (orzeczenie NSA z 24 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 478/07, postanowienie WSA w Poznaniu z 4 września 2014 r., sygn. akt II SA/Po 614/14). Rozstrzygnięcia te podlegają weryfikacji tylko w trybie i na zasadach określonych w statucie uczelni i regulaminie studiów. Nie można ich zatem uznać za akty o charakterze zewnętrznym. W konsekwencji decyzje podjęte w takich sprawach nie podlegają regulacjom k.p.a., ani jurysdykcji sądowej. Dodatkowo "Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze zarówno przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia (Legalis: Art. 134 KPA Adamiak 2024, wyd. 19/Barbara Adamiak). Studentka odwołała się od ustnej oceny egzaminatora, której brak jest przymiotu zaskarżenia. Zgodnie z § 15 regulaminu studiów A[...] "Jeśli egzaminator stwierdzi niesamodzielność pracy studenta, plagiat pracy zaliczeniowej lub naruszenie zasad przeprowadzania zaliczania lub egzaminu, w szczególności poprzez korzystanie z niedozwolonych materiałów i urządzeń, student otrzymuje ocenę niedostateczną z zaliczenia łub egzaminu. Jeśli egzamin lub zaliczenie odbywa się w pierwszym terminie student otrzymuje ocenę niedostateczną z zajęć oraz traci prawo przystąpienia do zaliczenia lub egzaminu w terminie poprawkowym". Zgodnie z § 6 ust. 1 Zarządzenia Nr [...] Rektora A[...] z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie organizacji przeprowadzania sprawdzianów, zaliczeń i egzaminów przy użyciu narzędzi elektronicznych "Wszelkie naruszenia wskazujące na naruszenie §10pkt 7 Regulaminu studiów A[...] (niesamodzielne udzielanie odpowiedzi: podpowiadanie, ściąganie, korzystanie z niedozwolonej pomocy lub urządzeń) powodują natychmiastowe przerwanie sprawdzianu, zaliczenia lub egzaminu osobie, która dokonała naruszenia. Przerwania egzaminu dokonuje Prowadzący lub osoba nadzorująca, która zgłasza do Prowadzącego fakt przerwania egzaminu". W związku z powyższym, A. H., jako osoba nadzorująca egzamin uprawniona była do jego przerwania, a następnie odpowiednio zgłoszenia tego faktu prowadzącemu, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Co istotne studentka nie zgłaszała uwag w zakresie przerwania egzaminu, zaczekała do końca egzaminu, aż inne osoby z rzędu, w którym siedziała, zakończą egzamin i opuściła salę, co wynika bezpośrednio z notatki służbowej z 23 maja 2025 r. A. H. oraz notatki służbowej z 14 czerwca 2025 r. prof. A[...], dr. hab. R. Z.. Przywołany fragment orzeczenia w postanowieniu o niedopuszczalności odwołania z 13 czerwca 2025 r. od ustnej decyzji egzaminatora z dnia 21 maja 2025 r. wskazuje na istotę, iż od ustnej decyzji egzaminu nie ma możliwości wniesienia odwołania, a nie tak jak wywodzi skarżąca, iż orzeczenie dotyczy innego stanu faktycznego. Dodatkowo fakt, iż orzeczenie wydano w 1994 r. nie wpływa na to, że teza jest nieaktualna. Dodatkowo, brak możliwości przystąpienia do egzaminu poprawkowego wynikał bezpośrednio z § 15 regulaminu studiów, którego treści skarżąca była świadoma, albowiem studiowała w A[...] 3 lata. W związku z tym miała w pełni świadomość na temat zasad przeprowadzenia egzaminów w A[...] oraz konsekwencji w przypadku ich naruszenia. Mając to na uwadze, zarzuty, iż decyzję o przerwaniu egzaminu i nałożenia sankcji podjęła osoba do tego nieuprawniona, studentka została pozbawiona prawa do obrony i udziału w postępowaniu, działanie A[...] narusza zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania są w pełni nietrafne. Stan faktyczny sprawy został ustalony, co znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W związku z tym organ w sposób prawidłowy zebrał oraz wszechstronnie rozpatrzyła materiał dowodowy. Podniesione w tym zakresie zarzuty przez skarżącą mają charakter polemiczny. Rektor A[...] nie dostrzegł również nieprawidłowości w zakresie formy. czy przebiegu egzaminu. W związku z tym nie znalazł podstaw do zarządzenia egzaminu komisyjnego z własnej inicjatywny zgodnie z § 20 ust. 2 regulaminu studiów. Dodatkowo skarżąca, jak zostało wskazane, nie zgłaszała w trakcie przerwania jej egzaminu lub tuż po zakończeniu egzaminu jakichkolwiek uwag. Studentka nie skorzystała również z uprawnień przewidzianych w § 20 ust. 1 regulaminu studiów, zgodnie, z którym w przypadku uzasadnionych zastrzeżeń mogła złożyć wniosek o zarządzenie egzaminu komisyjnego. Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. "Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych ". Jak wskazuje się w doktrynie: "Wymagania co do wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania; brak ten, gdy nie zostanie usunięty, powoduje bezskuteczność wniesionego podania. W takim zakresie, w jakim prawo materialne lub prawo procesowe opiera postępowanie administracyjne na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony". (Legalis: Art. 63 KPA Adamiak 2024, wyd. 19/Barbara Adamiak). W związku z powyższym nie sposób uznać zarzutu, iż odwołanie należało potraktować, jako podstawę wszczęcia innego postępowania, skoro z treści odwołania nie dało się odczytać niczego innego niż to, o co w nim wyraźnie zawnioskowano. Zgodnie z art. 134 k.p.a. "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Jak wskazuje się w doktrynie: "Organ odwoławczy, rozpatrując kwestię dopuszczalności odwołania, nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, w której wniesiono to odwołanie. Ocena taka jest możliwa dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie jest dopuszczalne" (wyrok NSA z 27 maja 1998 r., I SA 1927/97, LEX nr 44511; wyrok NSA z 3 listopada 1998 r., I SA/Ka 361/97, LEX nr 34915). W związku z powyższym zarzuty skarżącej o braku merytorycznego rozpoznania odwołania, w tym braku rozpatrzenia zarzutów, co pozbawia prawa do poznania rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ, jest niezasadne, albowiem odwołanie nie było już na wstępnym etapie jego złożenia dopuszczalne. Pracownicy Dziekanatu Prawa A[...] 18 czerwca 2025 r. oraz 26 czerwca 2025 r. udostępnili skarżącej oraz jej pełnomocnikowi dokumentację z przebiegu studiów, nagranie na płycie CD z przebiegu egzaminu, rozmawiano z nimi także na temat zaistniałego wydarzenia, zatem A[...] zachowało wszelkie standardy otwartości i rzetelności proceduralnej. Skarżąca zatem miała możliwość zapoznania się z motywami działania organu. Rektor nadzorował niniejszą sprawę odpowiednio wydając w tym zakresie akty wewnątrzuczelniane. Rektor sprawuje nadzór przez upoważnione do tego osoby m.in. Dziekana Kolegium Prawa, który bezpośrednio był zaangażowany w sprawę. W związku z tym zarzuty Skarżącej są nietrafne. A. H. była osobą uprawnioną do nadzorowania i przerwania egzaminu skarżącej. Przedmiotowe uprawnienie wynikało ze wspomnianego aktu wewnątrzuczelnianego, tj. Zarządzenia Nr 18-2016/2017 Rektora A[...] z 23 grudnia2016 r. w sprawie organizacji przeprowadzania sprawdzianów, zaliczeń i egzaminów przy użyciu urządzeń elektronicznych. Postępowanie w zakresie przeprowadzenia egzaminu oraz czynności podejmowane przez organ odnajduje odzwierciedlenie w aktualnie obowiązujących regulacjach prawnych oraz wewnątrzuczelnianych, w związku z tym nie sposób uznać za trafny zarzut Skarżącej o braku rzetelnej procedury administracyjnej. Zgodnie z § 3 ust. 4 zd. 2 regulaminu studiów A[...] "Sylabus jest podawany do wiadomości studentów w systemie informatycznym Uczelni nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem semestru". W niniejszej sprawie studenci mieli możliwość zapoznania się z sylabusem za pomocą systemu teleinformatycznego [...]. Skarżącej również takie uprawnienie przysługiwało. W zakresie przebiegu egzaminu, studentom wyjaśniono warunki i zasady jego przebiegu. Skarżąca nie zgłaszała żadnych pytań, uwag w tym zakresie. W związku z tym zarzut zmiany trybu egzaminacyjnego, braku zabezpieczeń technicznych są nieodpowiednie. Co istotne od studentów, w tym studentów prawa, wymaga się wyższych standardów etycznych w zakresie postępowania. Odnosząc się do zarzutu arbitralnego potraktowania, podejrzenia nierównego traktowania, błędnego pouczenia w Dziekanacie, organ wyjaśnił, że są to jedyne twierdzenia skarżącej, nieoparte materiałem dowodowym. W odniesieniu do braku udostępnienia protokołu organ wskazał, iż w obowiązujących przepisach nie ma zapisu, który nakładałby obowiązek posiadania papierowych, podpisanych protokołów egzaminacyjnych przez uczelnie. W systemie A[...] zamiast podpisu jest uwierzytelnienie egzaminatora. Egzaminator wprowadza oceny do protokołu elektronicznego, który obejmuje wszystkich studentów danego przedmiotu. Taki protokół nie zawiera dodatkowych informacji poza listą ocen, dlatego nie może zostać udostępniony pojedynczemu studentowi. Protokół egzaminacyjny nie zawiera opisu przyczyn wystawienia konkretnej oceny. Ocena niedostateczna została wystawiona na podstawie § 15 regulaminu studiów A[...], co wynika ze sporządzonej notatki przez pracownika Centrum Egzaminacyjnego oraz egzaminatora. Studentce przerwano egzamin z uwagi na nietyczne działania, których się podjęła, w związku z tym niezrozumiały jest zarzut skarżącej, która twierdzi, iż organ zmierzał do obejścia przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej, biorąc pod uwagę, iż podjęte działanie znajdowało odzwierciedlenie w obowiązujących aktach wewnątrzuczelnianych i było w pełni zasadne. Błędne jest również stanowisko, iż ocena egzaminatora to kwalifikowany akt administracyjny. Zgodnie z § 20 ust. 1 regulaminu studiów "Na wniosek, w którym student zgłasza uzasadnione zastrzeżenie co do bezstronności, formy, trybu bądź przebiegu zaliczenia lub egzaminu, rektor może zarządzić egzamin komisyjny, który powinien odbyć się w terminie nie krótszym niż 4 dni i nie dłuższym niż 14 dni od daty złożenia wniosku. Wniosek powinien być złożony w ciągu 7 dni od daty ogłoszeni wyników zaliczenia lub egzaminu". W niniejszej sprawie skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie egzaminu komisyjnego. W związku z tym nie sposób uznać zarzutu, iż Rektor nie podjął jakichkolwiek czynności, podczas gdy studentka nie dochowała warunków proceduralnych. Rektor A[...] w sprawach dotyczących postępowania przed organami Uczelni stosuje odpowiednio przepisy k.p.a. Nie sposób zatem uznać zasadny zarzut, iż organ nie wydał decyzji administracyjnej ustalając ocenę niedostateczną czego żąda skarżąca. Wystawienie oceny niedostatecznej z egzaminu nie ma charakteru decyzji administracyjnej. W związku z powyższym zarzuty, iż organ nie stosuje się do wewnętrznych przepisów, naruszając zasadę praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębienia zaufania są całkowicie niezasadne. Rektor A[...] kieruje działalnością Uczelni oraz przełożonymi pracownikami, doktorantami i studentami. Dodatkowo zapewnia wykonywanie przepisów obowiązujących w Akademii. Mając to na uwadze Rektor po analizie przedstawionej dokumentacji w sprawie wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania z 13 czerwca 2025 r. Rektora A[...] od ustnej decyzji egzaminatora z dnia 21 maja 2025 r. W związku z tym prawidłowo zrealizował nałożone na niego obowiązki proceduralne. Nie sposób uznać za trafne zarzuty, iż nie podjęto jakichkolwiek działań przez Rektora, podczas gdy organ wykorzystał i zastosował dopuszczalne mechanizmy. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym "Organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów ". W związku z powyższym, podjęte działania przez A[...] oparte były o regulację wewnątrzuczelniane, zatem nie sposób uznać, aby to działanie było sprzeczne z regulacją ustawową. Kwestia konsekwencji, jakie mogą spotkać studenta, w związku z niesamodzielnym przygotowywaniem odpowiedzi w trakcie egzaminu (np. ocena niedostateczna z tego egzaminu) należy do spraw, które mogą zostać uregulowane w regulaminie studiów. Niezrozumiałe są również na tym gruncie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 108 ust. 2 i 3 ww. ustawy, odnoszące się do możliwości skreślenia z listy studentów oraz art. 307 ust. 1 odnoszący się do odpowiedzialności dyscyplinarnej, albowiem żadnego z przywołanych artykułów nie dotyczy przedmiotowe postępowanie. § 20 regulaminu studiów A[...] ma w odniesieniu do ust. 1 charakter wnioskowy, albowiem to na wniosek studenta Rektor może zarządzić egzamin komisyjny, zaś w ust. 2 charakter uznaniowy, to Rektor z własnej inicjatywy może w uzasadnionych przypadkach zarządzić egzamin komisyjny. W związku z tym nie można zgodzić się z zarzutem, iż organ nie zastosował § 20 regulaminu studiów albowiem taki wniosek nie został złożony przez skarżącą, zaś Rektor uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek zarządzenia przeprowadzenie egzaminu komisyjnego. Kwestia ta zresztą wykracza poza przedmiot zaskarżonego postanowienia - w skardze do Sądu na konkretne postanowienie (niedopuszczalność odwołania od oceny niedostatecznej z egzaminu) skarżąca nie może skutecznie kwestionować zupełnie niezwiązanej z odwołaniem kwestii, jaką jest nie zarządzenie egzaminu komisyjnego. Nie sposób uznać argumentacji skarżącej, iż brak możliwości przystąpienia do egzaminu poprawkowego jest sprzeczny z systemem odpowiedzialności dyscyplinarnej. To właśnie działanie sprzeczne z przepisami uczelni oraz uchybiające godności studenta mogą wiązać się z odpowiedzialnością dyscyplinarną. Takim zachowaniem bez wątpienia jest niesamodzielne zdawanie egzaminu. Skarżącej na każdym etapie przysługiwało prawo do obrony, z którego korzystała składając do A[...] pisma oraz wnioski, które były rozpatrywane przez organ. W związku z tym Rektor A[...] w pełni zapewnił ustawowe gwarancje proceduralne dla Studentki. Regulacja § 15 regulaminu studiów A[...] dotyczy braku możliwości przystąpienia do zaliczenia lub egzaminu w terminie poprawkowym, zaś art. 307 i nast. ustawy prawo o szkolnictwie wyższym odpowiedzialności dyscyplinarnej. Regulacje te dotyczą innych obszarów. W związku z tym już na tej podstawie nie sposób uznać zasadności podniesionego zarzutu skarżącej. Zainicjowane przez skarżącą postępowanie dotyczy odwołania od ustnej decyzji egzaminatora, nie zaś postępowania dyscyplinarnego. W związku z tym nie można uwzględnić zarzutu, iż studentce nie zapewniono gwarancji i prawidłowego trybu postępowania dyscyplinarnego. A[...] działa na podstawie i w granicach prawa. Stanowisko skarżącej w zakresie naruszenia zasad konstytucyjnych i zarzuty podniesione w tym zakresie są w pełni nietrafne. Nie sposób uznać, iż skarżąca wywodzi naruszenie jej konstytucyjnych praw, podczas gdy sama podejmowała się czynności sprzecznych z aktami uczelnianymi. Dodatkowo żadne konstytucyjne prawo skarżącej nie zostało naruszone, a wszelkie twierdzenia w tym zakresie są polemiczne, subiektywne i nie znajdują poparcia w zebranym materiale dowodowym. W związku z działaniem naruszającym przebieg egzaminu studentka otrzymała ocenę niedostateczną, a następnie brak możliwości przystąpienia ponownie do egzaminu. Studentka miała świadomość na temat obowiązujących regulacji, zatem zarzut o nieproporcjonalności do "domniemanego przewinienia" jest nietrafny. Studenta podnosi potencjalny zarzut nierównego traktowania, który nie powinien się ostać. Twierdzenia skarżącej są niepoparte materiałem dowodowym. Co istotne subiektywna ocena skarżącej nie może być przedmiotowe oceny prawnej. Przedmiotowa skarga dotyczy zasadności bądź nie wydania postanowienia odmowie odwołania od ustnej oceny egzaminatora. Od tego rodzaju rozstrzygnięcia odwołanie w trybie przepisów k.p.a. nie przysługuje. Wszystkie zatem zarzuty, które odnoszą się nie do tego rozstrzygnięcia, lecz do postępowania A[...] w związku z oceną niedostateczną studentki będącą następstwem naruszenia przez nią zasad regulaminowych, wykraczają poza przedmiot niniejszej sprawy. Na każdym etapie postępowania studentce przysługiwało prawo korzystania z konstytucyjnych wolności. W związku z tym nie sposób uznać, iż organ niesprawiedliwie rozpatrzył jej sprawę, podczas gdy A[...] w sposób obiektywny i rzetelny analizuje każdą indywidualną sprawę studenta. Wszelkie dokumenty składane przez Studentkę były rozpatrywane i podejmowane wobec nich odpowiednie czynności, w związku z tym zachowano wszelkie standardy sprawiedliwości proceduralnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r, poz. .935, dalej: " p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że istotą sprawy zawisłej przed tut. Sądem jest to, czy Rektor – jako organ Akademii [...] – prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a., stwierdzając niedopuszczalność wniesionego przez skarżącą w tej sprawie odwołania. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych; w niniejszej sprawie organ uznał, że brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia, podlegającego odwołaniu. Niedopuszczalne jest m.in odwołanie wniesione od aktu, który nie jest decyzją, albo od czynności faktycznej (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 910/07, CBOSA). Stwierdzić więc nadzy, że w rozpatrywanej sprawie po pierwsze nie występował żaden "organ I instancji", gdyż egzaminator nie jest organem administracyjnym wydającym jakiekolwiek decyzje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz.1571, dalej: "p.s.w.n.") organami uczelni publicznej - są wyłącznie rada uczelni, rektor i senat, a organami uczelni niepublicznej - są rektor i senat. Statut uczelni może przewidywać również inne organy uczelni. Zgodnie z § 12 Statutu Akademii [...], organami Akademii są Rektor, Rada Powiernicza, Senat, Rady Naukowe Dyscyplin. Natomiast nauczyciele akademiccy (w tym i ci, którzy prowadzą egzaminu dla studentów) są jedynie pracownikami uczelni, a nie jej organami. Po drugie, stwierdzany przez egzaminatora wynik egzaminu studenta (pozytywny lub negatywny) nigdy nie jest decyzją administracyjną, podobnie jak przerwanie egzaminu przed czasem z powodu niewłaściwego zachowania studenta. Jest to po prostu stwierdzenie przez upoważnionego pracownika uczelni, czy student egzamin zdał, czy też nie. Jedynym sposobem zmiany negatywnego wyniku egzaminu jest ponowny (w tym i komisyjny) egzamin. Przypomnieć w tym miejscu również należy, że "decyzja", jako akt władzy jest sposobem załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej – co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącym sprawę w danej instancji (art. 104 § 1 i § 2 k.p.a.). Skoro więc egzaminator (pracownik akademicki) nie jest organem I instancji, nie załatwia sprawy administracyjnej co do jej istoty, zaś niezaliczenie egzaminu nie jest innym sposobem załatwienia sprawy administracyjnej – to od oświadczenia egzaminatora o negatywnym zakończeniu egzaminu (niezależnie od tego, czy wiąże się z negatywną oceną, czy też zakończeniem egzaminu przez odsunięcie studenta od jego dalszego toku) odwołanie nie przysługuje, bo nie jest ono decyzją. Co więcej, oświadczenie egzaminatora w takim zakresie nie spełnia wymogów, jakim powinna odpowiadać decyzja administracyjna, określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Jest to ewentualnie czynność informacyjna egzaminatora, który może działać i w takiej formie – gdyż decyzji administracyjnej po prostu wydać nie może. W konsekwencji więc, skoro stwierdzenie egzaminatora (negatywne dla skarżącej) nie było żadną decyzją, to nie służyło od niej odwołanie, gdyż zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Tym samym, brak decyzji organu I instancji wykluczał możliwość rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji. Brak więc było jakichkolwiek podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego i wydania decyzji przez Rektora. Organ ten prawidłowo zatem stwierdził niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. z przyczyn przedmiotowych. Dokonana powyżej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena prawna prawidłowości zastosowania przez Rektora art. 134 k.p.a. i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącej w tej sprawie powoduje, że zbędnym staje się odniesienie do zarzutów, obficie i w sposób niezwykle stylistycznie rozbudowany, podniesionych przez jej pełnomocnika w skardze. Nie jest też koniecznym odniesienie się Sądu do tego, czy korzystanie w trakcie egzaminu przez studenta studiów stacjonarnych na kierunku prawo z pomocy sztucznej inteligencji (zamiast własnej) - przez kopiowanie treści zadania egzaminacyjnego z wariantami odpowiedzi i przenoszenie go do chatu GPT - w celu uzyskania poprawnej odpowiedzi na pytanie egzaminacyjne (czemu skarżąca nie zaprzeczyła skutecznie) jest działaniem zasługującym na ochronę. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.