II SA/Kr 96/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością L. spółka komandytowa z siedzibą w T. na uchwałę nr CIV/2823/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 stycznia 2023 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" oddala skargę. S. sp. z o.o. L. sp.k. z siedzibą w T. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr CIV/2823/23 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" w części dotyczącej nieruchomości znajdującej się przy ul. [...],[...], stanowiącą działkę gruntu nr [...] obr. [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucono: 1. naruszenie w sposób istotny art. 20 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 12 i 14 i 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 - dalej: u.p.z.p.), w wyniku istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez: a. nierozpatrzenie przez Radę Miejską indywidualnie każdej ze złożonych do projektu planu uwag, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa, w sytuacji gdy każda z uwag powinna być poddana indywidualnemu głosowaniu i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę. Przyjmuje się, że tylko takie działanie prowadzi do zachowania dwustopniowego trybu rozpatrzenia uwag przewidzianych w ustawie (vide: II SA/Wr 247/15 - Wyrok WSA we Wrocławiu, wyroki WSA z 17 czerwca 2010 r" sygn. akt IV SA/Wa 199/10, z 24 października 2012 r" sygn. akt IISA/Gd 356/12); b. podjęcie uchwały, w sytuacji gdy postanowienie w zakresie uzgodnienia Małopolskiego Konserwatora Zabytków (postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 29 marca 2022 r. znak ZN-II.5150.43.2021.EAP, m.in. zmieniające warunki zabudowy dotyczące budynku przy al. [...] w Krakowie) jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie do sygn. VII SA/Wa 194/23; c. dokonanie zbiorczej uchwały w przedmiocie nieuwzględnienia uwag dokonanej, wg podsumowania sesji i porządku obrad, już po samym uchwaleniu planu, w sytuacji gdy rozpatrzenie uwag powinno być zatem czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalanie (zob. komentarz do Art. 20 u.p.z.p. red. Niewiadomski 2021, wyd. 12); d. wprowadzenie w dniu głosowania autopoprawki do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" - druk nr 3185, co wynika z ZARZĄDZENIA NR 186/2023 PREZYDENTA MIASTA KRAKOWA z dnia 25 stycznia 2023r. w ten sposób, że w miejsce Załącznika Nr 2 do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" (druk nr 3185), zawierającego rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek", wprowadza się Załącznik Nr 2, o treści zgodnej z załącznikiem do niniejszej autopoprawki, co pozostaje w sprzeczności do podsumowania CIV sesji Rady Miasta Krakowa; 2. naruszenie w sposób istotny art. 20 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 - dalej: u.p.z.p.), w wyniku istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez ograniczenie kręgu podmiotów mogących złożyć uwagi do projektu planu, co wynika z treści załącznika do Zarządzenia Nr 3669/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 grudnia 2022 r.; 3. istotne naruszenie: a. art. 15 ust. 2 pkt. 6 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503; dalej: u.p.z.p.) poprzez wyznaczenie: obowiązującej linii zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, stref ochrony cennych drzew, stref uzupełnienia zabudowy w sposób dowolny i bez racjonalnego uzasadnienia oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych i wyłączenie funkcji użytkowych bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i racjonalnego uzasadnienia; b. art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 KC poprzez wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy w sposób dowolny oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych, dowolne ustalenie stref zieleni, dowolne ustalenie stref ochrony cennych drzew, dowolne ustalenie strefy uzupełnienia zabudowy, wyłączenie funkcji usługowych w sposób naruszający zasadę proporcjonalności; a także wprowadzenie stref uzupełnienia zabudowy nieproporcjonalnie ograniczających powierzchnię zabudowy w porównaniu z tożsamym wskaźnikiem określonym w treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej samej nieruchomości, co uniemożliwia kreatywne kształtowanie możliwej zabudowy oraz istotnie zabudowę taką ogranicza, gdyż powierzchnia zabudowy uległa pomniejszeniu z 664 m2 do 480 m2, tj. aż o 28%, w co w sposób oczywisty wpływa to na wartość przedmiotowej nieruchomości, znacząco ją zmniejszając; c. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 KC poprzez wyznaczenie na działce Skarżącej obowiązującej linii zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, strefy uzupełnień zabudowy, stref ochrony cennych drzew, w sposób dowolny oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych, umiejscowienie stref ochrony zieleni, wyłączenie funkcji usługowych, wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w stosunku do sąsiednich działek z naruszeniem zasady równości; d. art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego, objawiające się wprowadzeniem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości bez wykazania, że zaistniały podstawy do ich wprowadzenia, poprzez dowolne wprowadzenie obowiązującej linii zabudowy, dowolne wprowadzenie stref ochrony cennych drzew i stref uzupełnień zabudowy, oraz umiejscowienia stref biologicznie czynnych (strefy zieleni) i stref uzupełnienia zabudowy na etapie planu zagospodarowania przestrzennego, tymczasem ustalenia te powinny być przedmiotem procedury pozwolenia na budowę; e. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez zignorowanie ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustalonym uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wskazana nieruchomość stanowi własność skarżącej, nie była ona wcześniej objęta planem zagospodarowania przestrzennego, a skarżąca miała na celu wykorzystanie jej na cele mieszkalne lub mieszkalno-usługowe lub usługowe, do czego miała pełne prawo jako jej właściciel. Skarżąca, dążąc do zrealizowania zamierzonej inwestycji, podejmowała czynne działania - dnia 7 marca 2017 roku została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, obejmująca swoim zakresem nieruchomość przy ulicy [...]. Ustalono, iż dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna/zabudowa usługowa. Na postawie tej decyzji Skarżąca dnia 15 listopada 2019 roku złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie wniosku wszczęto przed rozpoczęciem procedury uchwalania zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym interes prawny interes prawny skarżącej jako właściciela istniał w chwili wydania uchwały i został przez nią naruszony. Przechodząc do zarzutów proceduralnych wskazano, że w trzeciej procedurze wyłożenia projektu planu miejscowego ograniczono możliwość składania uwag wyłącznie do określonego obszaru, a więc w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., który wprost wskazuje, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, zaś jak wynika większość uwag została apriorycznie odrzucona poprzez sformułowania, że pismo nie stanowi uwagi do projektu planu w rozumieniu przepisów art. 18 ust. 1 ustawy, gdyż nie dotyczy części projektu planu podlegającej ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu, która została wyróżniona kolorem w tekście i na rysunku projektu planu. W związku z tym nie podlega rozpatrzeniu (zob. Załącznik do Zarządzenia Nr 3669/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 grudnia 2022 r.). Integralną częścią uchwały jest załącznik nr 2 określony w § 2 ust. 2 pkt 1 uchwały jako "rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Brak jest stanowiska Rady Miasta Krakowa zawierającego jasne i czytelne rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag oraz momentu podjęcia takiej uchwały. Porządek obrad Rady Miasta Krakowa, która odbyła się w dniu 25 stycznia 2023 r. wskazuje, że przedmiotem obrad Rady było najpierw (pkt 4 porządku obrad) Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" /projekt Prezydenta Miasta Krakowa - druk nr 3185 - a następnie pkt 5 Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" /projekt Prezydenta Miasta Krakowa -Data wpływu - 10.01.2023 r. Projekt doręczony -11.01.2023 sprowadzający się do faktycznie jedynie nad głosowaniem nad przyjęciem uchwały. Z dokumentu tego wynika, że Rada nie rozstrzygała w przedmiocie uwzględnienia albo nieuwzględniania każdej z uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, nieuwzględnionych uprzednio przez Prezydenta Miasta Krakowa. Co więcej, na stronie internetowej UMK, stronie BIP w części opisane jako głosowania znajduje się informacja, że na początku miało się odbyć głosowanie w sprawie uchwalenia planu, a następnie w przedmiocie uwag, przy czym jest to głosowanie wyłącznie w przedmiocie sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania. W ocenie skarżącej, ponieważ doszło do istotnego naruszenia tej procedury, skutkować to powinno stwierdzeniem nieważności nawet całego planu. Za stwierdzeniem nieważności całości planu przemawiać może również fakt, że dokonane ponowne, trzecie wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" nie obejmuje swoim zakresem wszystkich nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego, jak również uzgodnione nowe warunki nie odpowiadają potrzebom wszystkich nieruchomości objętych planem zagospodarowania. W związku z powyższym konieczne było dokonanie ponownego wyłożenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" obejmujące swoim zakresem wszystkie nieruchomości objęte planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z kolei z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Zaskarżona uchwała narusza również art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez zignorowanie ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustalonym uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. (dalej: Studium). Wbrew ustaleniom obowiązującego Studium, obszar oznaczony w zaskarżonej uchwale jako kwartał 1, został przeznaczony na teren zabudowy mieszkalnej, podczas gdy Studium tożsamy obszar określa jako teren zabudowy usługowo-mieszkalnej. Ponadto w III.1.2. ust.11 Studium wskazano, iż: Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych; tymczasem zaskarżona uchwała całkowicie zakazuje realizacji garaży podziemnych na terenie nieruchomości Skarżącej. Skarżony plan istotnie narusza swobodne, wynikające z prawa własności, korzystanie z wyznaczonych terenów zabudowy w zakresie ustalenia na terenie nieruchomości "Stref uzupełnień zabudowy". Wskazać należy, że w Studium nie wprowadzono terenów o takim oznaczeniu. Dalej podkreślono, że skarżąca zgodnie z obowiązującą procedurą wniosła obszerne uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek". Mimo wskazania wyczerpujących i merytorycznych podstaw uwag, Rada Miasta Krakowa zadecydowała o ich nieuwzględnieniu. Uzasadnienie wskazanego rozstrzygnięcia zostało sporządzone w sposób zbyt lakoniczny i nie odnosiło się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą kwestii. Wreszcie przedmiotowa uchwała dotycząca planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera jakichkolwiek rozważań dotyczących ograniczenia prawa własności poprzez wprowadzenie parametrów uniemożliwiających zabudowę o już istniejące decyzje administracyjne. W przedmiotowej sprawie należy uznać, iż ograniczenia prawa własności wprowadzone w planie miejscowym uchwalone zostały wbrew konstytucyjnej zasadzie proporcjonalności oraz z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżącej. Przyjęte w ustawie planistycznej rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. W szczególności należy podnieść, iż w zaskarżanej uchwale nie uzasadniono, iż interes publiczny przeważa nad interesem indywidualnym Skarżącej. Nieruchomość przy ulicy [...] przypisano do obszaru o znaku MWu.1,6, który to został przeznaczony pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami. Historycznie przedmiotowa nieruchomość była zabudowana zabudową przeważająco usługową, a obecnie pozostaje niezabudowana. Na jej terenie nigdy nie znajdowały się kamienice czynszowe o charakterze mieszkalnym. Rada Gminy realizując władztwo planistyczne w sposób dowolny uznała, iż takie przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości niezbędne jest do ochrony interesu publicznego, podczas gdy tak daleko idąca w prawo własności Skarżącej nie była uzasadniona. Wykorzystanie nieruchomości przy ulicy [...] na cele usługowe nie zaburzyłoby ładu przestrzennego okolicy, a decyzja co do przeznaczenia zabudowy tego terenu powinna należeć do skarżącej jako właściciela. Przykładem całkowitego pominięcia interesu skarżącej, przy jednoczesnym nie wyważeniu korzyści społecznych poprzez nie wykazanie poprawy walorów ładu przestrzennego, jest wyznaczenie przez Radę Miasta obowiązującej linii zabudowy w sposób rażąco odbiegający i sprzeczny z ukształtowaną linią zabudowy działek sąsiednich i okolicy oraz wyznaczenie strefy ochrony cennego drzewa na frontowej części działki [...], co znacząco ogranicza prawo własności, znacząco pomniejsza wartość nieruchomości z uwagi na ograniczenie możliwej zabudowy, oraz nakłada na skarżącą obowiązek związany z ochroną drzewa nie stanowiącego historycznego elementu zieleni urządzonej oraz stanowiącego zagrożenie dla fundamentów bezpośrednio przylegającego do tego drzewa budynkowi na działce sąsiedniej objętego ochroną konserwatorską. Dodatkowo, wykluczając realizację parkingu podziemnego Rada Miasta całkowicie zignorowała słuszny interes skarżącej. Konieczność urządzenia miejsc parkingowych w dużej liczbie, z uwagi na wskazaną w planie funkcje mieszkaniową, spowoduje konieczność poświęcenia na ten cel znaczącego obszaru nieruchomości, odpowiadającego powierzchni co najmniej jednej kondygnacji planowanego przez Skarżącą budynku. Oczywistym jest wniosek, iż powyższe skutkować musi istotnym obniżeniem wartości nieruchomości skarżącej i naruszeniem jej słusznego interesu. Ustalenia co do maksymalnej wysokości zabudowy, zakazania realizacji garaży podziemnych, lokalizacja obowiązującej linii zabudowy, wprowadzenie strefy ochrony (wątpliwej wartości drzewa) w strefie frontowej rażąco naruszają konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku narzucenia umiejscowienia stref biologicznie czynnych i stref uzupełnienia zabudowy już na etapie planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy ustalenia te powinny być przedmiotem dopiero procedury pozwolenia na budowę, co z kolei uzasadnia tezę skarżącej, że ustalenia planu uniemożliwiają realizację inwestycji w niejako każdej formie. Wprowadzenie stref uzupełnienia zabudowy nieproporcjonalnie ogranicza powierzchnię zabudowy w porównaniu z tożsamym wskaźnikiem określonym w treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz uniemożliwia kreatywne kształtowanie możliwej zabudowy. Wskazać należy, iż uległa ona pomniejszeniu z 664 m2do 480 m2, tj. aż o 28%. W sposób oczywisty, niezależnie od powyżej opisanego pomniejszenia wartości z tytułu wykluczenia parkingu podziemnego, wpływa to na wartość przedmiotowej nieruchomości, dodatkowo znacząco ją zmniejszając. Ponadto strefy uzupełnień zabudowy wskazane zostały w sposób kompletnie ignorujący prawo własności oraz bez brania pod uwagę współczesnych zasad kształtowania i urządzania lokali mieszkalnych czy też usługowych, o czym świadczy choćby wskazana w skarżonym planie miejscowym szerokość całkowita oficyny bocznej w budynku frontowym na działce nr [...], obr. [...], o szerokości całkowitej jedynie 6 m, która to szerokość jest rażąco mała i uniemożliwia realizację budynku zgodnego z aktualnymi realiami i standardami. Skutkuje to kolejnym naruszeniem prawa własności oraz kolejnym istotnym obniżeniem wartości przedmiotowej nieruchomości. Granice stref ochrony cennych drzew, będące częścią ustaleń planu wskazaną w§ 5.1, 9) zaskarżonej uchwały, na obszarze przedmiotowej nieruchomości zostały wyznaczone w sposób rażąco sprzeczny z ukształtowaną linią historycznej zabudowy okolicy. Minister Kultury i Dziedzictwa narodowego w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2021 roku, znak DOZ- OAiK.650.959.2021 .AR, wydanym na skutek zażalenia Skarżącej na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 10.06.2021 r., znak ZN-1.5151.36.2021.KTO, wyraził następujące stanowisko: Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie przedstawił ustaleń potwierdzających, że rosnący w linii zabudowy pierzejowej jesion jest elementem historycznej zieleni komponowanej stanowiącej części historycznego układu urbanistycznego i zespołu budowalnego dzielnicy "Piasek" w Krakowie. Ponadto, zachowanie tego drzewa stoi w rażącej sprzeczności z zasadami kontynuacji przez zabudowę współczesną sposobu zabudowy i zagospodarowania obowiązującego na obszarze historycznych układów urbanistycznych. W tych okolicznościach wyjaśnienia wymaga, jakie wartości historyczne, artystyczne lub naukowe prezentuje owo drzewo, iż uzasadniają one przyjmowanie rozwiązań planistycznych godzących w historycznie wykształcony układ przestrzenny analizowanej części zespołu miasta Krakowa. Rada Miasta uchwalając zaskarżoną uchwałę w żaden sposób nie uzasadniła jakie wartości uzasadniają naruszenie historycznej linii zabudowy w celu ochrony wskazanego drzewa. W związku z powyższym granica strefy ochrony cennych drzew na przedmiotowej nieruchomości została wyznaczona w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami kształtowania nowoczesnej zabudowy w nawiązaniu do historycznego układu urbanistycznego. Zgodnie z zasadami dokumentacji prac planistycznych, przy opracowaniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, przygotowano prognozę skutków finansowych jego uchwalenia. Ustalenia wskazanej, błędnej opinii mogą powodować tzw. "ukryte wywłaszczenie" - sam zaskarżony plan z jednej strony zakłada brak możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść wydanej decyzji o warunkach zabudowy, a następnie przewiduje brak możliwości przyznania Skarżącej odszkodowania. Na koniec zarzucono również naruszenie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p.., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał jednak w tym zakresie oceny dowolnej, nie popierając swego stanowiska stosownym uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. Opisał przebieg procedury planistycznej wskazując, że dopełniono wszelkich czynności wymaganych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.), zarzuty w zakresie wadliwości procedury planistycznej nie są uzasadnione. Następnie odniósł się do zarzutów dotyczących poszczególnych ustaleń planu miejscowego, wyjaśniając jakie argumenty stały za przyjęciem takich a nie innych ustaleń planu. Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. niniejsza sprawa została połączona do wspólnego rozpoznania ze sprawami ze skarg innych podmiotów na tę samą uchwałę – sygn. II SA/Kr 95/24 i II SA/Kr 184/24. Ponieważ w każdej z tych spraw skarżący działał w ramach własnego interesu prawnego, wynikającego z własności różnych działek położonych na terenie objętym planem, Sąd wydał w każdej sprawie odrębne rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40, dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Skarga złożona została w trybie art. 101 u.s.g. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Strona skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...] (dz. nr [...] obr. [...]). Nieruchomość ta jest objęta zapisami zaskarżonej uchwały. Tym samym skarżąca spółka ma interes prawny we wniesieniu skargi. W myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: < naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, < istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także < naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc jego zawartości, kwestii nienaruszenia ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowiska organów uzgadniających i opiniujących, nieprzekroczenia władztwa planistycznego oraz zachowania standardów dokumentacji planistycznej. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa uchwała była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem wydanym w sprawie sygn. II SA/Kr 859/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, stwierdzając brak uchybień proceduralnych. Nie zwalnia to jednak Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę od obowiązku odniesienia się do zarzutów dotyczących również procedury planistycznej. I tak skarżący zarzuca, że podjęcie uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało miejsce w czasie, gdy postanowienie w zakresie uzgodnienia Małopolskiego Konserwatora Zabytków (postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 29 marca 2022 r. znak ZN-II.5150.43.2021.EAP, m.in. zmieniające warunki zabudowy dotyczące budynku przy al. [...] w Krakowie) było przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie do sygn. VII SA/Wa 194/23. Z urzędu wiadomo Sądowi, że w sprawie sygn. VII SA/Wa 194/23 WSA w Warszawie wydał w dniu 28 kwietnia 2023 r. wyrok (obecnie prawomocny), którym oddalono skargę spółki, która występuje jako skarżący w sprawie sygn. II SA/Kr 184/23 na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Spółka ta wniosła zażalenie na wydane w toku procedury planistycznej postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, a Minister dnia 23 listopada 2022 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Zaznaczył, że w procedurze planistycznej stroną jest gmina realizująca ustawowo przyznane jej kompetencje planistyczne. W uruchomionym przez gminę w drodze uchwały postępowaniu planistycznym, którego elementem są postępowania zmierzające do uzgodnienia projektu planu, podmioty inne niż gmina nie mają statusu strony wynikającego z art. 28 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2008 r., II OSK 1210/07). Wobec uznania, że do wniesienia zażalenia, o którym stanowi art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. uprawniony jest wyłącznie organ sporządzający projekt planu miejscowego (tu: Prezydent Miasta Krakowa), stwierdzono niedopuszczalność zażalenia spółki. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie potwierdził prawidłowość tego stanowiska. W tej sytuacji należy zgodzić się z organem, że wniesienie zażalenia na postanowienie uzgadniające przez podmiot, który nie jest do tego uprawniony nie tamowało procedury planistycznej, a zatem zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Ponadto zarzuca się, że w procedurze trzeciego wyłożenia ograniczono możliwość składania uwag wyłącznie do określonego obszaru, a więc w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., który wprost wskazuje, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza obowiązku trzykrotnego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Kolejność poszczególnych czynności, podejmowanych w trakcie procedury planistycznej przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, reguluje art. 17 u.p.z.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie). Organ wykonawczy: 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 10) (uchylony); 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. W powyższym przepisie mowa jest jedynie o konieczności ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, o obowiązku zorganizowania w tym czasie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami oraz o konieczności wyznaczenia terminu, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu. Skarżący powołuje się na art. 19 ust. 1 u.p.z.p., pomijając przy tym treść art. 19 ust. 2 u.p.z.p. - zgodnie z którym przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Zatem w sytuacji, gdyby do projektu planu nie wpłynęła żadna uwaga, w ogóle nie byłoby konieczności ponownego wyłożenia tego projektu. Częściowe wyłożenie nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy o naruszeniu procedury planistycznej. Skarżący zarzuca też, że rada głosowała tylko nad uwagami nieuwzględnionymi, natomiast brak jest stanowiska rady w zakresie uwag uwzględnionych. Z cytowanego wcześniej fragmentu art. 17 u.p.z.p. wynika jednoznacznie, że uwzględnienie uwagi skutkuje wprowadzeniem zmian do projektu planu. Nie ma zatem potrzeby odrębnego głosowania nad uwagami uwzględnionymi. Z kolei lista uwag nieuwzględnionych została dołączona przez Prezydenta Miasta Krakowa do przesłanego projektu uchwały, na co wskazuje sam skarżący (str. 5 skargi pkt 3). Za bezzasadne należy uznać również zarzuty dotyczące niewłaściwej kolejności głosowania (najpierw nad uchwałą w sprawie planu miejscowego, a dopiero potem nad nieuwzględnionymi uwagami do tego planu) oraz złożenia w dniu głosowania autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. II OSK 774/20 (LEX nr 3559108) z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika m.in., że plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W świetle tego przepisu za błędne należy uznać twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że możliwość zapoznania się przez każdego z radnych z wniesioną uwagą oraz możliwość zabrania głosu w sprawie, z czego nie skorzystano, wypełnia dyspozycję art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do obowiązku rozstrzygnięcia przez Radę (nie radnych) o sposobie rozpatrzenia uwag. Zwraca się uwagę na nie dość precyzyjne brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., które należy wykładać przy użyciu metody funkcjonalnej i systemowej. Zastosowanie tych metod prowadzi do uznania, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygniecie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, która jest przegłosowywana razem z ostateczną wersją planu. Procedura uchwalenia kontrolowanej uchwały spełnia te wytyczne. Już sama numeracja uchwał wskazuje na kolejność ich głosowania - uchwała dotycząca nieuwzględnienia uwag nosi numer CIV/2822/22, podczas gdy uchwała w sprawie planu ma numer CIV/2823/23. Ponadto do odpowiedzi na skargę dołączono wydruk fragmentów Stenogramu CIV sesji rady Miasta Krakowa VIII kadencji, odbytej w dniu 25 stycznia 2023 r. W Biuletynie Informacji Publicznej dostępny jest cały ten stenogram (https://www.bip.krakow.pl/zalaczniki/dokumenty/n/375611/karta). Z dokumentu tego wynika, że głosowanie w zakresie nieuwzględnionych uwag do planu miejscowego odbyło się wcześniej - str. 18 stenogramu (druk nr 3186), a głosowanie całej uchwały, w tym autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa dotyczącej właśnie nieuwzględnionych uwag miało miejsce później. Według zapisów na str. 112 stenogramu Dyrektor Wydziału Planowania Przestrzennego p. E. S. wyjaśniła: "Do druku 3185 została złożona autopoprawka Prezydenta Miasta Krakowa zmieniająca załącznik numer 2 o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag. Zakres autopoprawki dotyczącej załącznika numer 2 wynika bezpośrednio z treści uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 25 stycznia 2023 roku, w której Rada zadecydowała o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Autopoprawka nie skutkuje ponowienie procedury planistycznej". Głosowanie nad samą uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (druk nr 3185) zostało uwidocznione na str. 113 stenogramu. Nie ulega więc wątpliwości, że Rada w pierwszej kolejności głosowała nad nieuwzględnionymi uwagami, następnie - w związku z treścią tej uchwały - Prezydent przedłożył autopoprawkę, a dopiero ostatnim etapem całej procedury było głosowanie nad treścią uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba też zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że samo przedłożenie owej autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa miało charakter czynności czysto technicznej. Treść tego dokumentu w stosunku do projektu z 9 stycznia 2023 r. nie uległa zmianie, natomiast dopiero po przegłosowaniu druku nr 3186 możliwe było przygotowanie załącznika nr 2 do uchwały w sprawie miejscowego planu. Nie stanowiło naruszenia procedury planistycznej również łączne głosowanie nad uchwałą w przedmiocie wszystkich nieuwzględnionych uwag, zamiast odrębnego głosowania nad każdą z uwag osobno. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. II OSK 3484/19 (LEX nr 3503352) z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Stanowisko przeciwne, prezentowane w wyrokach powołanych w odpowiedzi na skargę pochodzących z lat 2010, 2012 i 2015 jest już nieaktualne, a nie - jak twierdzi skarżący - ugruntowane. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, że brak jest stanowiska Rady Miasta Krakowa zawierającego jasne i czytelne rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag oraz momentu podjęcia takiej uchwały. Również lakoniczne uzasadnienie nieuwzględnienia uwag nie skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały. Reasumując: Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie procedury poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy zaznaczyć, że teren objęty zaskarżoną uchwałą jest położony w ścisłym centrum Krakowa i jest jedną z najstarszych jego części. Cały obszar planu jako układ urbanistyczny objęty jest wpisem do rejestru zabytków, który stanowi jedną z form ochrony zabytków, obligatoryjnie uwzględnianych w planowaniu przestrzennym. Okoliczność ta znalazła odzwierciedlenie w § 3 zaskarżonej uchwały, w którym określono cele planu: ustalenie zasad zagospodarowania umożliwiających ochronę i prawidłowe kształtowanie dziedzictwa miejskiego tego obszaru, poprzez: 1) ochronę historycznego krajobrazu miejskiego, w tym układów urbanistycznych oraz zabytkowych zespołów i obiektów; 2) ochronę wnętrz historycznych kwartałów zabudowy przed nową zabudową; 3) ochronę istniejącej i kształtowanie nowej zieleni w przestrzeniach publicznych i we wnętrzach kwartałów zabudowy; 4) utrzymanie istniejących funkcji obszaru; 5) wykluczenie form zagospodarowania obniżających wartość istniejących zasobów środowiska kulturowego; 6) określenie warunków kształtowania zabudowy (w tym wykonywania robót budowlanych), które w swoich rozwiązaniach architektonicznych winny współgrać z historycznie ukształtowanymi elementami zagospodarowania przestrzennego; 7) umożliwienie działań porządkujących przestrzenie publiczne oraz wnętrza kwartałów zabudowy w oparciu o wysokie standardy estetyczne; 8) określenie zasad obsługi komunikacyjnej obszaru, w tym warunków w zakresie parkowania pojazdów. Z uwagi na te szczególne uwarunkowania kontrolowany plan miejscowy miał na celu przede wszystkim ochronę istniejącej zabudowy i zachowanie historycznych walorów omawianego terenu. Trzeba zwrócić uwagę, że działka objęta skargą nie jest zabudowana, a zatem wskazane w planie miejscowym parametry determinują całkowicie przyszły sposób jej zagospodarowania – zarówno co do przeznaczenia, jak i parametrów zabudowy. Istota skargi sprowadza się do zakwestionowania zapisów zaskarżonej uchwały odnoszących się do działki skarżącej spółki w zakresie: - wysokości zabudowy, - linii zabudowy, - strefy ochrony cennych drzew - strefy uzupełnienia zabudowy - zakazania realizacji garaży podziemnych, - wyłączenie funkcji usługowych. Zdaniem skarżącego stanowiło to nadużycie władztwa planistycznego, miało miejsce bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i racjonalnego uzasadnienia przyjętych wartości, w sposób naruszający zasadę proporcjonalności i zasadę równości. Zarzuty te nie mogą odnieść skutku. Oceniając zgodność zapisów zaskarżonej uchwały z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.) trzeba wskazać, że w zaskarżonej uchwale nieruchomość położona jest w terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonym symbolem MWu.1.6, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami. Zgodnie z § 17 zaskarżonej uchwały: §17.1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami: (...), MWu.1.6, (...), o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami. 2. Dopuszcza się lokalizację funkcji usługowej: 1) w kondygnacjach podziemnych i suterenach budynków frontowych, z zastrzeżeniem § 15 ust. 2; 2) na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynków frontowych i oficyn; 3) na drugiej kondygnacji nadziemnej budynków frontowych - wyłącznie jeżeli takie ustalenia zawarto w ust. 3-18 dla poszczególnych terenów/budynków. (...) 13. Dla terenu MWu.1.6 w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się: minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 20%; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4-3,6; maksymalną wysokość zabudowy: 16 m, z tym, że: a) w strefie uzupełnienia zabudowy w części wyznaczonej dla realizacji oficyny bocznej przy budynku frontowym przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 15,5 m, (...) 4) dopuszczenie lokalizacji funkcji usługowych na drugiej kondygnacji nadziemnej budynku frontowego przy ul. [...]. W Studium działka objęta skargą położona jest w terenie oznaczonym symbolem UM - Tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej Funkcja podstawowa - - Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz zielenią towarzyszącą zabudowie; - Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne, (m.in. zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie. Funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Już z powyższego wynika wprost, że zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i usługowa stanowią podstawowe funkcje przewidzianą przez Studium dla tego terenu. Zarzut całkowitego wyłączenia funkcji usługowych nie znajduje uzasadnienia – z przytoczonych wyżej regulacji zaskarżonej uchwały wynika wprost, że można je lokalizować w kondygnacji podziemnej i suterenie budynku frontowego, na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku frontowego i oficyn oraz na drugiej kondygnacji nadziemnej budynku frontowego. Wyznaczenie linii zabudowy w dla przedmiotowej nieruchomości miało związek z ochroną drzewa, które na niej rośnie. Tak wyznaczona linia zabudowy jest cofnięta w głąb działki w stosunku do działek bezpośrednio z nią sąsiadujących, ale bardzo zbliżona do niej linia zabudowy wyznaczona jest na dalszych działkach w kierunku zachodnim (róg ul. [...] i [...]) – co zresztą również związane jest z wyznaczoną tam strefą ochrony drzew. Po drugie: ochrona istniejącej zieleni w przestrzeniach publicznych została wymieniona w cytowanym wcześniej § 3 pkt 3 planu, wskazującym na jego cele. Istniały więc podstawy do wprowadzenia kwestionowanych zapisów planu. Podczas rozprawy w dniu 24 kwietnia 2024 r. strona skarżąca dołączyła do akt pismo podsumowujące dotychczasowe stanowisko wraz z kopią - postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 sierpnia 2018 r. – uzgadniającego wycinkę wspomnianego drzewa – wraz z protokołem wizji lokalnej z 31 lipca 2018 r. - postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia16 grudnia 2021 r., uchylającego postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odmawiające uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej działki. W pierwszym z wymienionych postanowień wskazano, że jest ono wydawane z nałożeniem następujących warunków: "po uzyskaniu pozwolenia na budowę w/w inwestycji (...) a przed przystąpieniem do jej realizacji należy wystąpić o pozwolenie do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na usunięcie w/w drzewa z naliczeniem opłat". W drugim postanowieniu wskazano: "Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków obowiązany jest dokonać (...) starannego zważenia, czy w istocie drzewo rosnące w historycznej linii zabudowy posiada wartości zabytkowe cenniejsze od istniejącego ładu przestrzennego w rejonie planowanej inwestycji". Treść tych dokumentów nie ma bezpośredniego przełożenia na ocenę prawidłowości zaskarżonej uchwały, natomiast niewątpliwie świadczy o fakcie, że strona skarżąca od wielu lat bezskutecznie starała się o legalne usunięcie przedmiotowego drzewa. W ocenie Sądu organ planistyczny miał kompetencje, by ustalić strefę ochrony drzew i linię zabudowy w taki sposób, aby zachować ten istniejący element zieleni. Nie stwierdza się nadużycia władztwa planistycznego ani naruszenia zasady proporcjonalności czy równości. W kwestii wyznaczenia strefy uzupełnienia zabudowy - trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organu, że "strefy" takie jak ta nie są przeznaczeniem, gdyż takie jest wydzielone linami rozgraniczającymi i oznaczone symbolem. Strefy są narzędziem planistycznym pomocnym przy regulowaniu zasad zagospodarowania terenu, stanowią o szczególnych warunkach zagospodarowania terenów oraz ograniczeniach w ich użytkowaniu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy. Podobne zadanie spełniają też np. linie regulacyjne lub linie lokalizacyjne w planach miejscowych. Brak wyznaczenia danej strefy w Studium w żaden sposób nie świadczy o niezgodności z tym Studium planu, który takie strefy wprowadza. Kolejny zarzut dotyczy zakazu lokalizacji garaży podziemnych. Przede wszystkim z treści przytoczonego przez stronę skarżącą zapisu Studium ("Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych") nie wynika, że plany miejscowe muszą dopuszczać realizację garaży podziemnych w każdym miejscu. Oznacza jedynie, że lokalizacja wskazanych w tym przepisie obiektów na jakimkolwiek terenie nie będzie sprzeczna ze Studium. Jak przekonująco uzasadnił organ w odpowiedzi na skargę - zakaz garaży podziemnych wynika m. in. z zabytkowego charakteru obszaru, w którym zachodziła obawa naruszenia stosunków wodnych przy realizacji tego rodzaju inwestycji co groziło istniejącym obiektom zabytkowym. Stąd w projekcie planu wskazano konkretne obszary na których parkingi podziemne zostały dopuszczone (w terenach: MW/U.9.7, MW/U.10.6, U.7.1, KP.9.1). W toku uzyskanych uzgodnień teren pod parking podziemny został ograniczony do jednego obszaru. Organy uzgadniające uznały takie zapisy za właściwe. Wbrew zarzutom strony skarżącej zakaz lokalizacji garaży podziemnych nie stoi w sprzeczności z zezwoleniem na lokalizację kondygnacji podziemnych oraz suteren. Sposób użytkowania kondygnacji podziemnej jako usługowej i jako garażu całkowicie się od siebie różnią, choćby zakresem obciążeń związanym z ruchem pojazdów. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w treści planu miejscowego zapisów decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla tego terenu 7 marca 2017 roku (dopuszczono zabudowę mieszkaniowa wielorodzinna/zabudowa usługowa) wyjaśnić należy, że nie ma podstaw prawnych do żądania, by w trakcie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do projektu planu przenosić zapisy wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy. Przeciwnie - w art. 65 ust. 1 u.p.z.p. wprost przewidziano procedurę wygaszenia takiej decyzji w przypadku odmiennych ustaleń planu miejscowego. Dopiero dysponowanie pozwoleniem na budowę (wydanym na podstawie decyzji WZ) przed uchwaleniem planu miejscowego umożliwia realizację inwestycji mimo odmiennych zapisów planu miejscowego (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p. jest wyrazem zasady ochrony praw nabytych przez inwestora na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast zasada ta nie odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 240/19 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Nie ma żadnych podstaw prawnych do formułowania pod adresem organu planistycznego wymogu, by zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były tożsame z wydanymi dla danego terenu decyzjami o pozwoleniu na budowę albo o warunkach zabudowy – tym bardziej, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.). Nie można wykluczyć sytuacji, gdy dla danego ternu zostanie wydanych kilka decyzji WZ przewidujących różne zagospodarowanie tego terenu". Tym samym organ planistyczny był uprawniony do wprowadzenia w zaskarżonej uchwale parametrów zabudowy odmiennych od tych ustalonych w decyzji WZ. Całkowicie pozbawione podstaw są zarzuty kwestionujące prawidłowość prognozy skutków finansowych. Zgodnie z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 sporządza wójt, burmistrz, prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zakres prognozy określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Jak wskazał WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 644/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu jest analizą ekonomiczną i pełni funkcję informacyjną, nie będąc załącznikiem do projektu planu miejscowego wykładanym do publicznego wglądu i do dyskusji. Nie ma charakteru normatywnego, a przedkładana jest radzie gminy, która powinna mieć wiedzę co do finansowych skutków uchwalenia planu (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2022 r., sygn. II OSK 81/19, LEX nr 3318912). Z samej nazwy tego dokumentu wynika, że powinien on określać potencjalne wydatki i dochody z tytułu uchwalenia planu, które na tym etapie nie wymagają szczegółowego oszacowania. Podawane w prognozie szacunkowe dane w zakresie wydatków gminy nie mają żadnego wypływu na realizację w przyszłości żądań skarżących w przedmiocie odszkodowań za grunty przeznaczone na realizację inwestycji celu publicznego". Dalej w wyroku tym Sąd podkreślił, że prognoza ta nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2909/16). Całkowicie podzielając powyższy pogląd trzeba stanowczo stwierdzić, że zasadność oraz możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń z tytułu utraty wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie jest uzależniona od treści prognozy skutków finansowych. Nie jest prawdą, że prognoza uniemożliwia realizację uprawnienia odszkodowawczego wskazanego w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. O żadnym "ukrytym wywłaszczeniu" w tej sytuacji nie może być mowy. Zarzut dotyczący wadliwości uzgodnień konserwatora zabytków jest zbyt ogólnikowy. W ocenie Sądu Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał czynności wymaganych procedurą planistyczną w sposób prawidłowy, działając w granicach swoich ustawowych kompetencji. Podsumowując: należy podkreślić, że wszystkie ograniczenia wprowadzone w stosunku do działki nr [...] położonej przy ul. [...] na podstawie zaskarżonej uchwały miały umocowanie prawne. Przy uchwalaniu planu miejscowego nie naruszono przepisów proceduralnych, nie stwierdzono naruszenia władztwa planistycznego, czy też naruszenia zasady równości i proporcjonalności poprzez dowolne określenie parametrów zabudowy. Wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, dlatego też Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.