III SA/Wr 95/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi I. Z. na czynność Zarządu Powiatu Karkonoskiego w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej za 2023 r. w zaniżonej wysokości I. odrzuca skargę w zakresie miesięcy od stycznia do listopada 2023 r.; II. dalej idącą skargę oddala. Przedmiotem skargi I. Z. (strona, skarżąca) prowadzącej niepubliczną placówkę oświatową Dom Wczasów Dziecięcych (DWD) A. w K. (dalej: DWD) jest czynność Zarządu Powiatu Karkonoskiego (organ) z zakresu administracji publicznej, polegająca na ustaleniu przez organ, że skarżącej nie przysługiwała część dotacji oświatowej za rok 2023. Skarżąca zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu: 1) art. 34 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm., dalej jako "u.f.z.o.") oraz w zw. z § 3 ust. 1 uchwały nr LI/339/2022 Rady Powiatu Karkonoskiego z dnia 7 grudnia 2022 r. w sprawie ustalenia trybu udzielenia i rozliczenia dotacji dla niepublicznych podmiotów oświatowych oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. Z 16 grudnia 2022 r., poz. 6417) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaniżenie dotacji należnej w roku 2023 o kwotę 78.435 zł; 2) § 73 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz.U. z 2023 r. poz. 651 ze zm. – dalej rozporządzenie MEN z 30 marca 2023 r.), poprzez jego błędną wykładnię w zakresie definicji wychowanka DWD; 3) § 77 w zw. z § 71 ust. 1 rozporządzenia MEN z 30 marca 2023 r., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pobyt dziecka w DWD w okresie ferii lub wakacji automatycznie wyklucza możliwość nadania mu statusu wychowanka, a tym samym organ prowadzący DWD w lipcu 2023 r. nie był uprawniony do otrzymywania części dotacji, gdyż przebywający tam wówczas uczniowie nie mogli być wychowankami z uwagi na termin pobytu w DWD. Skarżąca wniosła o: 1) ustalenie bezskuteczności zaniżenia dotacji oświatowej należnej skarżącej w roku 2023 o kwotę 78.435 zł; 2) uznanie uprawnienia skarżącej do otrzymania dotacji oświatowej w roku 2023 w kwocie łącznie 1.681.658,96 zł, w tym kwoty 78.435 zł, części przypadającej za lipiec 2023 r.; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że prowadząc DWD w roku 2022 wystąpiła z wnioskiem o dotację na rok 2023. Nabyła uprawnienie do dotacji na rok 2022. Skarżąca otrzymywała dotację oświatową zgodnie z art. 29 ust. 1 u.f.z.o. Organ nie wypłacił jednak części dotacji przypadającej za miesiąc lipiec 2023 r., co w jej ocenie stanowi naruszenie prawa. Odnośnie zachowania terminu do wniesienia skargi, strona argumentowała, że dowiedziała się o zaniżeniu dotacji w roku 2023 z chwilą dokonania jej rozliczenia z organem dotującym, a przed upływem roku budżetowego nie mogła w sposób wiążący i pewny określić kwoty zaniżenia lub nadpłaty albowiem dotacja jest świadczeniem rocznym. Wskazano, ze dotacja w ciągu roku podlega aktualizacji, a dodatkowo winna być uwzględniania ex post korekta uczniów. Zdaniem strony skarżącej fakt wypłaty mniejszej części dotacji niż oczekiwał beneficjent, a nawet nie wypłacenie jej części w jednym miesiącu, nie oznacza, że wskutek rocznego rozliczenia dotacja będzie ostatecznie zaniżona. W kolejnym miesiącu wskutek korekty uczniów może dojść bowiem do nadpłaty. Zatem w opinii strony ocena ostateczna istnienia zaniżenia dotacji za dany rok możliwa jest dopiero po zamknięciu roku budżetowego, tym bardziej, że do jego zakończenia donator może dokonać jeszcze w każdym czasie uzupełnienia dotacji. W zakresie uzasadnienia merytorycznego skargi strona argumentowała, że przepis art. 34 ust. 1 u.f.z.o. jednoznacznie wskazuje, iż dotacje są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy – Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach każdego miesiąca roku. Zdaniem strony u.f.z.o. nie przewiduje, by wypłata dotacji placówkom, o których mowa w art. 2 pkt 8 Prawa oświatowego (DWD) miała następować jedynie w 10 częściach. Ustawodawca wyraźnie podkreślił, że dotacja oświatowa ma być wypłacana każdego miesiąca, bez wyjątku. Tym bardziej, że DWD są placówkami nieferyjnymi, a celem wypłaty comiesięcznie, jest zapewnienie im środków i możliwości nieprzerwanego funkcjonowania w całym roku budżetowym. Zatem w ocenie strony organ nie miał podstaw do zaniechania płatności dotacji za rok 2023 (jej części) w miesiącu lipcu. Tym bardziej, że DWD jako nieferyjne placówki funkcjonują także w okresie wakacji i ferii, ponoszą koszty przez cały rok, a nie wyłącznie w wybrane miesiące. Strona wyraziła zapatrywanie, że w przypadku ewentualnych wątpliwości co do statusu wychowanka DWD organ może dokonać rozliczenia dotacji, co jednak następuje ex post. W dalszej kolejności skarżąca wywodziła, że okres wakacji nie wyklucza sam w sobie możliwości uzyskania statusu wychowanka DWD. Wskazała że koniecznym warunkiem pobytu ucznia w domu wczasów dziecięcych jest odbywanie nauki poza miejscem stałego zamieszkania, bowiem zgodnie z art. 2 pkt 8 Prawa oświatowego placówki te są zaliczane do kategorii placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania. Przywołała również brzmienie § 73 ust. 1 i § 71 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 30 marca 2023 r. Zdaniem strony w wakacje obowiązek szkolny trwa nadal i jest przez ucznia realizowany, choćby nie uczęszczał na zajęcia w szkole, a okres wakacji czy ferii nie stanowi zawieszenia realizacji obowiązku szkolnego. Zdaniem strony pod pojęciem "kształcenia", użytym w powyższym rozporządzeniu, jak i w ustawie, należy rozumieć każdą formę pogłębiania czy poszerzania wiedzy i jest to pojęcie znacznie szersze niż tylko realizacja obowiązku szkolnego. Podsumowując, w ocenie strony to program pobytu i charakter realizowanych zajęć decyduje o kwalifikacji pobytu dziecka w DWD, a nie czas (pora roku) kiedy tam przebywa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Organ w pierwszej kolejności argumentował, że ze względu na periodyczność dotacji w ramach okresowego wypłacania jej części, strona skarżąca wiedziała o wysokości wypłaconej dotacji już w sierpniu 2023 r. Organ podkreślił, że czynnością dotyczącą przyznania lub odmowy wypłaty dotacji była w niniejszej sprawie konkretna wypłata transzy dotacji za konkretny miesiąc na podstawie otrzymanej informacji. W ocenie organu, periodyczny sposób wypłaty dotacji w transzach za dany okres wskazywać może na przekroczenie terminu do złożenia skargi. Wskazano również, że strona składała organowi informację oraz korektę informacji o faktycznej liczbie wychowanków w DWD za lipiec 2023 r. (informację złożono w dniu 20 lipca 2023 r., a korektę w dniu 20 sierpnia 2023 r.). Następnie organ, odnosząc się do zarzutów merytorycznych, wskazał na treść obowiązujących od 1 stycznia 2022 r. przepisów prawa, których analiza jego zdaniem wskazuje na bezzasadność skargi. Organ podniósł, ze w nowo obowiązujących przepisach zdecydowano się na wprowadzenie do rozporządzenia definicji wychowanka DWD oraz zmieniono zakres działania domów wczasów dziecięcych. W ocenie organu, podstawowym celem działania DWD jest organizowanie i prowadzenie kształcenia dzieci i młodzieży lub wspieranie i uzupełnianie tego kształcenia, zaś celem uzupełniającym jest wspieranie ich fizycznego i psychofizycznego rozwoju oraz wzmocnienie ogólnej kondycji psychofizycznej i kształtowanie zachowań prozdrowotnych z wykorzystaniem lokalnych warunków klimatycznych. Organ przywołał również treść § 70 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 30 marca 2023 r., w którym mowa jest o tym, że wychowankami DWD są dzieci i młodzież przebywające w DWD, lecz niekorzystające z wypoczynku. Zdaniem organu pojęcie "kształcenia" należy odnosić wyłącznie do przekazywania komuś wiedzy , nauczania kogoś, a zatem wyłącznie do pobierania nauki w systemie szkolnym. Organ podkreślił również większą wagę dotacji dla DWD niż dotacji dla innych placówek, co w jego ocenie wprost przeczy tezie o dotowaniu wyłącznie wypoczynku, bez konieczności realizowania obowiązku szkolnego. Organ wskazał, że brak faktycznego kształcenia w okresie wakacyjnym powoduje, że dzieciom i młodzieży nie przysługuje w tym czasie status wychowanka, lecz wyłącznie uczestnika pobytu w DWD, a korzystanie z pobytu w DWD w tym okresie jest typowym wypoczynkiem. Zdaniem organu nie można również pominąć, że skarżąca dokonywała zgłoszeń wypoczynku dzieci do Bazy Wypoczynku, a status DWD wprost wskazuje, że w okresie wakacji w DWD organizowane są turnusy wypoczynkowe. W piśmie procesowym - replice z dnia 21 marca 2024 r., strona skarżąca podtrzymała w całości twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, odniosła się również do argumentacji organu dotyczącej odrzucenia skargi, wskazując, ze dotacja oświatowa jest świadczeniem jednorazowym, a skoro tak, to dochodzić jej należy dopiero po upływie czasu, jaki miał organ na jej pełne wypłacenie. Strona podkreśliła, że aż do praktycznie samego końca roku organ prowadzący placówkę nie zna dokładnej wysokości dotacji, ponieważ mogą one ulec zmianie ze względu na szereg czynników. Strona rozwinęła również argumentację dotyczącą merytorycznych aspektów poruszonych w skardze, odnosząc się szczegółowo do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2024 r. strona skarżąca została wezwana do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia poprzez jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotem skargi jest czynność polegająca na wypłacie dotacji oświatowej na rok 2023 r. w zaniżonej wysokości (jak wynika z sentencji skargi), czy czynność polegająca na odmowie wypłaty dotacji oświatowej za lipiec 2023 r. (jak wynika z treści skargi). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, strona podała, że precyzuje przedmiot zaskarżenia w ten sposób, że przedmiotem skargi jest czynność polegająca na wypłacie dotacji oświatowej na rok 2023 w zaniżonej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, określanej dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Sąd stwierdził, że skarga podlegać winna odrzuceniu w części dotyczącej wypłaty dotacji za miesiące od stycznia do listopada 2023 r., zaś w pozostałym zakresie nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 z późn. zm., dalej jako "u.f.z.o.") czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W judykaturze istniał spór dotyczący charakteru prawnego dotacji przyznawanych niepublicznych placówkom oświatowym, co rzutowało na ocenę możliwości kontroli sądowoadministracyjnej czynności polegającej na wypłacie dotacji, czy też w zakresie możliwości orzekania w tym zakresie przez sądy powszechne z powództw wytaczanych o wypłatę dotacji. Do 31 grudnia 2017 r. zasady finansowania szkół i placówek publicznych oraz niepublicznych prowadzonych przez osoby fizyczne i prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego były uregulowane w przepisach ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Podczas jej obowiązywania spory o dotacje oświatowe podlegały rozpoznawaniu przez sądy powszechne i dominowało stanowisko, zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego o niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym (por.: orzeczenia Sądu Najwyższego z 14 lipca 2017 r. II CSK 773/16 LEX nr 2417586, z 11 maja 2018 r. II CSK 477/17, z 3 stycznia 2007 r. IV CSK 312/06 LEX nr 2486821, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2004 r. w sprawie OW 53/04 LEX nr 174021, a także dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA": postanowienia o sygn. akt II GPS 7/08, II GSK 98/10, I GSK 453/19 i wyrok I GSK 629/20). Omawiane zagadnienie było przedmiotem szczegółowej analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku o sygn. akt I GSK 1713/20 (dostępny w CBOSA), w którym wskazano, że czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 47 u.f.z.o., to wszelkie czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje bowiem, że zwroty "o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a" odnoszą się do określenia organów dotujących oraz rodzajów dotacji, a nie do opisania rodzajów czynności. Tak więc czynności organu dotującego polegające na ustaleniu wysokości dotacji, jak i jej przekazaniu, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i jako takie poddane są kognicji sądów administracyjnych (tak też w licznych orzeczeniach: np. wyrok o sygn. akt I GSK 650/21, I GSK 427/21 oraz I GSK 1168/21). Z utrwalonego poglądu judykatury wynika zatem, że wypłata dotacji nie jest wyłącznie czynnością techniczną przekazania fizycznego środków finansowych (który to pogląd był wyrażany we wcześniejszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego), a finalnym rezultatem ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu dokonanego na podstawie konkretnych regulacji. Czynności te zawierają element konkretyzacji normy prawnej dokonywane są w sposób władczy i jednostronny, a zatem podlegają kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W granicach pojęcia "przekazanie dotacji" mieści się m.in. przekazanie dotacji w zaniżonej wysokości, a także dokonanie aktualizacji dotacji. Aktualny stan prawny (art. 47 u.f.z.o.) nie pozostawia zatem wątpliwości, że czynności dokonywane w celu ustalenia wysokości, w tym po aktualizacji, lub przekazania dotacji oświatowej, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, które kontrolowane są przez sądy administracyjne. Skoro czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest przyznanie dotacji, to w zakres działań organu z tym związanych wchodzi ustalenie jej wysokości i przekazanie dotacji (z uzasadnienia postanowienia o sygn. akt I GSK 1414/20 dostępnego w CBOSA). Przepis art. 47 u.f.z.o. nie stanowi, że czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. są wyłącznie te, które realizowane są na podstawie przepisów w nim enumeratywnie wymienionych, a zatem nie można doszukiwać się braku wymienienia czynności z art. 35 u.f.z.o. w art. 47 u.f.z.o. jako podstawy do wyłączenia kognicji sądów administracyjnych (por.: wyrok o sygn. akt I GSK 1713/20). Biorąc to pod uwagę, Sąd stwierdził, że skarga co do zasady podlega kognicji sądu administracyjnego. Jednakże badając kwestię terminowości wniesienia skargi, Sąd doszedł do przekonania, że w przeważającej części (tj. dotyczącej miesięcy od stycznia do listopada 2023 r.) została ona wniesiona po ustawowym terminie. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Ten sam przepis stanowi, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z kolei art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Zgodnie z art. 34 ust. 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego. Biorąc pod uwagę treść przytoczonego wyżej przepisu, zdaniem Sądu z uwagi na dokonywanie czynności wypłat dotacji w miesięcznych częściach, konieczne jest kwestionowanie tych czynności odrębnie w odniesieniu do poszczególnych miesięcy. W ocenie Sądu nie zasługuje na aprobatę stanowisko strony skarżącej, że skoro finalne rozliczenie dotacji następuje ex post, to możliwość zaskarżenia czynności zaniżenia wypłaty dotacji przysługuje wyłącznie za cały rok. Trzeba zwrócić uwagę, że dotacja oświatowa ma charakter roczny, co nie oznacza obowiązku jej rocznego rozliczania, a udzielający dotacji ma obowiązek kontrolować na bieżąco wypłacaną comiesięcznie dotację w oparciu o otrzymywaną przez beneficjenta informację. Sąd respektuje zatem uprawnienie organu do bieżącego monitorowania merytorycznych podstaw wypłaty dotacji. Wstrzymując wypłatę dotacji za dany miesiąc, czy wypłacając ją w mniejszej wysokości niż wnioskowana, organ manifestuje powiązanie tego faktu z dokonaną oceną spełnienia określonych kryteriów jej wypłaty w danym miesiącu. Dlatego też przepis art. 34 ust. 1 u.f.z.o. stanowi punkt odniesienia dla ustalenia określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi na czynność nieprzyznania dotacji (30 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności) i termin ten biegnie oddzielnie dla każdej części dotacji. Zatem o nie wypłaceniu części dotacji na rzecz strony skarżącej za miesiące od stycznia do listopada 2023 r. (a tym samym o zakwestionowaniu uprawnienia skarżącej), dowiedziała się ona w kolejnych miesiącach, w których upływał termin do wypłaty poszczególnych części, zgodnie z treścią przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Mając na względzie okoliczność zaskarżenia przez stronę w styczniu 2024 r. czynności odmowy wypłaty dotacji oświatowej za cały rok 2023 (jak sprecyzowała sama strona w odpowiedzi na wezwanie Sądu), Sąd stwierdził, że merytorycznej kontroli może podlegać jedynie odmowa wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc grudzień 2023 r. Zdaniem Sądu brak jest jednocześnie podstaw do przyjęcia, że uchybienie powyższych terminów do wniesienia skarg za poszczególne miesiące 2023 r. miałoby nastąpić bez winy strony skarżącej, skoro strona dowiedziała się o ewentualnych zaniżeniach kwot dotacji w momencie upływu terminów do ich otrzymania, a ponadto składała już w tutejszym Sądzie skargi na czynności organu w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji lub zaniżenia kwoty dotacji za poszczególne miesiące (w innych latach), po myśli art. 34 ust. 1 u.f.z.o., co Sądowi wiadome jest z urzędu. Po przeanalizowaniu kwestii dopuszczalności i terminowości wniesienia skargi, należało zbadać zasadność skargi w zakresie, w jakim została ona wniesiona w terminie. Jak już wcześniej wskazano, skarżąca zaskarżyła w sprawie czynność organu polegającą na niewypłaceniu dotacji za cały rok 2023 r., zarzucając naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 u.f.z.o. oraz § 73 ust. 1 i § 77 w zw. z § 71 ust. 1 rozporządzenia MEN z 30 marca 2023 r. Brzmienie przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o., określający sposób przekazania dotacji, zostało już wcześniej zacytowane. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 u.f.z.o., dotacje, o których mowa m.in. w art. 29, są przekazywane na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka, uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, będącego w danym miesiącu roku budżetowego odpowiednio dzieckiem objętym wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniem, wychowankiem, uczestnikiem zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczem kwalifikacyjnego kursu zawodowego odpowiednio w placówce wychowywania przedszkolnego, szkole lub placówce, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe. Sposób ustalenia wysokości dotacji dla niepublicznej placówki wskazany został w art. 29 ust. 1 u.f.z.o., zgodnie z którym niepubliczne placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy - Prawo oświatowe, otrzymują na każdego wychowanka dotację z budżetu powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu. Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1, dla niepublicznych placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania, będących domami wczasów dziecięcych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe, jest ustalana jako iloczyn kwoty przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu oraz liczby dni pobytu tego wychowanka w tej placówce pomniejszonej o jeden dzień i podzielonej przez liczbę dni w roku budżetowym (ust. 2). Z art. 29 ust. 1 u.f.z.o. wynika, że dotacja oświatowa jest wypłacana na wychowanka. Warunkiem wypłaty dotacji jest zatem wykazanie w deklaracji osób rzeczywiście będących wychowankami DWD. Z kolei z art. 29 ust. 2 wynika, że dotacja ta przyznawana jest na wychowanka przebywającego w domu wczasów dziecięcych, a funkcjonowanie takiego domu zostało zdefiniowane w przepisach rozporządzenia MEN z 30 marca 2023 r. Jak stanowi przepis § 71 ust. 1 powyższego rozporządzenia, dom wczasów dziecięcych jest placówką przeznaczoną do okresowego pobytu dzieci i młodzieży w celu organizowania i prowadzenia kształcenia dzieci i młodzieży lub wspierania i uzupełniania tego kształcenia, połączonego z jednoczesnym wspieraniem ich fizycznego i psychicznego rozwoju oraz wzmocnieniem ogólnej kondycji psychofizycznej i kształtowaniem zachowań prozdrowotnych, z wykorzystaniem lokalnych warunków klimatycznych. Zgodnie z brzmieniem § 73 ust. 1 tego rozporządzenia, wychowankami domu wczasów dziecięcych są dzieci i młodzież przebywający w domu wczasów dziecięcych w celu, o którym mowa w § 71 ust. 1, i niekorzystający z pobytu w domu wczasów dziecięcych w ramach: 1) wypoczynku, o którym mowa w art. 92a–92t ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2022 r. poz. 2230); 2) krajoznawstwa i turystyki organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż dom wczasów dziecięcych, w którym przebywają. Z kolei w myśl § 77 tego samego rozporządzenia, dom wczasów dziecięcych prowadzi działalność przez cały rok kalendarzowy, przy czym w organizacji pracy domu wczasów dziecięcych nie przewiduje się ferii szkolnych. Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie wypłaty dotacji za grudzień 2023 r. Należy zauważyć, że, pomimo zaskarżenia czynności polegającej na niewypłaceniu dotacji za cały rok 2023, argumentacja strony koncentrowała się wyłącznie na kwestiach dotyczących odmowy wypłaty dotacji za lipiec 2023 r., co do których Sąd – ze względu na odrzucenie skargi w tym zakresie – nie może się odnieść merytorycznie. Co istotne, strona nie składała żadnych zastrzeżeń ani nie podnosiła żadnych zarzutów dotyczących wypłaty dotacji w ewentualnie zaniżonej wysokości za miesiąc grudzień 2023 r., co do którego rozpoznanie skargi było możliwe. Sąd zauważa, że z przedłożonego przez stronę (w załączeniu do skargi) rozliczenia pobrania i wykorzystania dotacji w 2023 r. wynika, że dotacja za ów miesiąc została stronie wypłacona w kwocie 111 948,05 zł. Wobec powyższego, Sąd uznał, że czynność polegająca na wypłacie dotacji za wskazany miesiąc była prawidłowa. Wobec powyższego, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę we wskazanym zakresie, a w pozostałej części, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę tę oddalił.