III SA/Łd 562/08

Dnia 18 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 roku sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora 1) stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; 2) orzeka, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. W dniu 8 lipca 2007 roku Starosta [...] na podstawie art. 36a ust. 1 9 9 oraz art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 67, poz. 329 ze zm.), powierzył H. K. obowiązki Dyrektora Zespołu Szkół w P. na okres 5 alt szkolnych tj. do dnia 31 sierpnia 2007 roku. Uchwałą nr 162/06 z dnia 22 lutego 2006r. Zarząd Powiatu P. odwołał H. K. ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. z powodu braku nadzoru, przekroczenia uprawnień i nieprzestrzegania zasad w związku z wykonywaną funkcją oraz z uwagi na utratę zaufania organu prowadzącego. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia. Rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały nr 162/06 z dnia 22 lutego 2006r. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone Powiatowi P. w dniu 4 maja 2006r. Uchwałą Nr 182/06 z dnia 24 maja 2006 roku Zarząd Powiatu P. na podstawie art. 23f ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) odwołał H. K. ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. z powodu nie złożenia oświadczenia majątkowego według stanu na dzień 31 grudnia 2005 roku w terminie ustawowym tj. do dnia 30 kwietnia 2006 roku. Pismem z dnia 18 sierpnia 2008 roku H. K. działając na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, wezwał Zarząd Powiatu P. do usunięcia naruszenia interesu prawnego spowodowanego podjęciem w dniu 24 maja 2006 roku uchwały Nr 182/06 o odwołaniu ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. z powodu nie złożenia oświadczenia majątkowego. Wniósł także o stwierdzenie nieważności aktu odwołania wydanego przez Starostę [....] w dniu 24 maja 2006 roku wskazując, iż zarówno zaskarżona uchwała, jak i akt odwołania nie zawierają pouczenia o sposobie i terminach wniesienia środków zaskarżenia. Wskazał, iż nie zamierza ubiegać się o przywrócenie na stanowisko Dyrektora ale domaga się zadośćuczynienia (rekompensaty) z tytułu utraconych zarobków za okres od dnia 24 maja 2006 roku do dnia 31 sierpnia 2007 roku. W piśmie z dnia 19 września 2008 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Zarząd Powiatu P.podniósł, iż brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia, że uchwała Zarządu Powiatu P. z dnia 24 maja 2008 roku i wydany na jej podstawie akt odwołania naruszają interes prawny. Zgodnie bowiem z treścią art. 25 c ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym, kierownicy jednostki organizacyjnej powiatu są obowiązani do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie to dotyczy ich majątku odrębnego oraz majątku objętego małżeńską wspólnością majątkowo. Oświadczenia majątkowe składane są przez kategorie osób zobowiązanych do ich złożenia na podstawie art. 25c ust. 5 ustawy do dnia 30 kwietnia następującego po roku w którym dokonano wyboru, powołania, bądź mianowania, według stanu na dzień 31. Jeżeli natomiast kierownik właściwej jednostki organizacyjnej powiatu, osoba zarządzająca, członek organu zarządzającego powiatową osobą prawną oraz osoba prawna wydająca decyzje administracyjne w imieniu starosty nie złoża w terminie oświadczenia majątkowego, oświadczeń o których mowa w art. 25e ust. 1 lub informacji, o której mowa w art. 25e ust. 2, właściwy organ odwołuje ich albo rozwiązuje z nimi umowę o pracę najpóźniej po upływie 30 dni od dnia w którym upłynął termin do złożenia oświadczenia lub informacji. Odwołując się natomiast do treści art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, Zarząd Powiatu podkreślił, iż wniesienia skargi do sądu możliwe jest po spełnienie warunków formalnych, do których ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wykazanie naruszenia interesu prawnego. Ponadto organ wskazał, iż przewidziany w art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym środek prawny zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwem nie przysługuje skarżącemu, gdyż zaskarżona uchwała należy do kategorii aktów prawnych dotyczących odwołania kierowników powiatowych jednostek organizacyjnych skutkuje in personam i z tych względów nie należy do kategorii aktów z zakresu administracji publicznej. Powołując się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2000 roku,, sygn. akt I SA 1670/99 organ podkreślił, iż legitymowanymi do zaskarżenia powyższej uchwały są mieszkańcy gminy, jeżeli uważają, że odwołanie dyrektora szkoły narusza ich interes, gdyż w świetle art. 3 ust. 1 Europejskiej Kary Samorządu Terytorialnego (Dz.u. z 1994r., Nr 124, poz. 607) – interes mieszkańców ma walor interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zatem, jeżeli legitymowanymi do wniesienia skargi są mieszkańcy gminy, legitymacji tej nie ma już sam skarżący. Zarząd Powiatu nadto wskazał, iż rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 28 czerwca 2006 roku Wojewoda Łódzki nie stwierdził niezgodności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa. W dniu 6 października 2008 roku H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi skargę, w której wniósł na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały z dnia 24 maja 2006 roku oraz aktu odwołania, domagając się jednocześnie na podstawie art. 160 k.p.a. przyznania odszkodowania z powodu niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż oświadczenie majątkowe za rok 2005 złożył na dziennik Starostwa Powiatowego w P. w dniu 28 maja 2006 roku. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 listopada 2008 roku Zarząd Powiatu P. podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) lub o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga H. K. jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. W myśl art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art.3 § 2 pkt.5 – 7 wymienionej ustawy kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 5.) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6.) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7.) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego Zgodnie z treścią art.147 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art.3 § 2 pkt.5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Podstawą prawną zaskarżenia uchwały Zarządu Powiatu P. nr 182/06 z dnia 24 maja 2006r. jest przepis art.87 § 1 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. nr 142 poz.1592 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia czy H. K. jest legitymowany do zaskarżenia uchwały nr 182/06 o jego odwołaniu. Organ powiatu podniósł, iż skarżący nie posiada takiej legitymacji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2000r. w spr. I SA 1678/99(Lex nr 55013), zgodnie z którym legitymowanymi do zaskarżenia uchwały o odwołaniu dyrektora szkoły są mieszkańcy gminy zaś legitymacji takiej nie posiada sam odwołany, gdyż własnego interesu może dochodzić przed sądem pracy. Uzasadnienie wymienionego wyroku jest bardzo lakoniczne i sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu wyrażonego w tym wyroku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego występuje dualistyczne podejście do zdarzenia polegającego na odwołaniu nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, iż sprawy dotyczące odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w szkole należą do kategorii spraw z zakresu prawa pracy i w związku z tym, zgodnie z treścią art.1 Kodeksu postępowania cywilnego, rozpoznane winny być przez sądy pracy. Wskazuje się, iż odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w szkole nie jest co prawda czynnością rozwiązującą stosunek pracy to jednak jest to czynność zbliżona do wypowiedzenia zmieniającego. Czynność ta dotyczy bowiem stosunków między nauczycielem powołanym na stanowisko kierownicze a jego pracodawcą i doprowadza, wskutek odwołania, do modyfikacji stosunku pracy. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 9 maja 1997r. w spr. I PKN 138/97 (OSAPiUS nr 9 z 1998r. poz.261), z 27 lutego 2001r. w spr. I PKN 260/00 (OSNAPiUS nr 22 z 2002r. poz.542), z 9 grudnia 2003r. w spr. I PK 103/03 (OSNP nr 21 z 2004r. poz.371) i z 9 grudnia 2004r. w spr. I PK 100/04 (OSNP nr 14 z 2005r. poz.212). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że odwołanie nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły chociaż wywołuje skutki w sferze stosunków pracy to generalnie nie jest czynnością prawa pracy. Powoduje bowiem tylko pozbawienie nauczyciela stanowiska dyrektora szkoły, nie zaś zatrudnienia na stanowisku nauczyciela. W uchwale składu siedmiu sędziów z 16 grudnia 1996r. w spr. OPS 6/96 (ONSA nr 2 z 1997r. poz.48) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż akt odwołania należy traktować jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do jego zadań publicznych. Akt taki jako akt administracyjny wywołuje dodatkowo prawne skutki w sferze regulowanej prawem pracy. Fakt, iż akt administracyjny wywiera skutki w sferze prawa pracy nie oznacza, że przestaje być on aktem administracyjnym podlegającym kontroli względem zgodności z prawem. W uzasadnieniu wymienionej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "legalność uchwały zarządu powiatu odwołującej dyrektora może być kwestionowana tylko w postępowaniu uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o samorządzie terytorialnym albo bezpośrednio przed sądem administracyjnym w sprawie ze skargi odwołanego", " zupełnie inną kwestią jest natomiast dochodzenie przez odwołanego dyrektora innych roszczeń (typu odszkodowawczego) w związku z następstwami odwołania w sferze stosunków pracy". Pogląd ten należy zaakceptować w obecnym stanie prawnym i odnieść do odpowiednich przepisów rozdziału 8 ustawy o samorządzie powiatowym. Sprawa odwołania nauczyciela ze stanowisk dyrektora szkoły jest sprawą z zakresu administracji publicznej (oświaty) wykonywaną przez organ jednostki samorządu terytorialnego zaś uchwała podjęta w tym przedmiocie dotyka interesu prawnego odwołanego dyrektora szkoły. Uchwała taka wpływa na sytuację prawną odwołanego dyrektora i osoba odwołana z tego stanowiska może dochodzić ochrony interesu prawnego przed sądem administracyjnym. W obecnym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o istnieniu interesu prawnego po stronie nauczyciela w zaskarżeniu do sądu administracyjnego aktu organu jednostki samorządu terytorialnego o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 września 2005r. w spr. I OSK 456/05 (nie publikowany), z 18 lipca 2006r. w srp. I OSK 648/06 (nie publikowany), z 26 lipca 2007r. w spr. I OSK 237/07 (nie publikowany), z 18 kwietnia 2008r. w spr. I OSK 86/08 (nie publikowany), z 9 grudnia 2008r. w spr. I OSK 637/08 (nie publikowany) i z 28 listopada 2006r,. w spr. I OSK 1285/06 (nie publikowany). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. Sąd zatem uznał, iż zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny H. K. i jest on legitymowany do zaskarżenia uchwały nr 182/06. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. nr 142 z 2001r. poz.1592 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.25c ust.1 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały, radny, członek zarządu powiatu, sekretarz powiatu, skarbnik powiatu, kierownik jednostki organizacyjnej powiatu, osoba zarządzająca i członek organu zarządzającego osobą prawną oraz osoba wydająca decyzje administracyjne w imieniu starosty są obowiązane do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie majątkowe dotyczy majątku odrębnego oraz majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową. W myśl art. 25c ust. 5 wymienionej ustawy członek zarządu powiatu, sekretarz powiatu, kierownik jednostki organizacyjnej powiatu, osoba zarządzająca i członek organu zarządzającego powiatową osobą prawną oraz osoba wydająca decyzje administracyjne w imieniu starosty składają pierwsze oświadczenie majątkowe w terminie 30 dni od dnia wyboru lub powołania na stanowisko albo od dnia zatrudnienia. Kolejne oświadczenia majątkowe są składane przez nich co roku do dnia 30 kwietnia, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, oraz w dniu odwołania ze stanowiska lub rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z treścią art.25f ust.1 pkt.2 cytowanej ustawy, niezłożenie oświadczenia majątkowego w terminie określonym w art.25c ust.4 i 5 przez członka zarządu powiatu, sekretarza powiatu, skarbnika powiatu, kierownika jednostki organizacyjnej powiatu, osobę zarządzającą i członka organu zarządzającego osobą prawną oraz osobę wydającą decyzje administracyjne w imieniu starosty – powoduje utratę ich wynagrodzenia za okres od dnia, w którym powinny być złożone oświadczenie lub informacja, do dnia złożenia oświadczenia lub informacji. W myśl art.25f ust.3 wymienionej ustawy jeżeli kierownik jednostki organizacyjnej powiatu, osoba zarządzająca i członek organu zarządzającego osobą prawną oraz osoba wydająca decyzje administracyjne w imieniu starosty nie złożą w terminie oświadczenia majątkowego, oświadczeń, o których mowa w art.25e ust.1 lub informacji, o której mowa w art.25e ust.2, właściwy organ odwołuje ich albo rozwiązuje z nimi umowę o pracę najpóźniej po upływie 30 dni od dnia, w którym upłynął termin do złożenia oświadczenia lub informacji. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały H. K. został odwołany ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. z powodu nie złożenia oświadczenia majątkowego, o swoim stanie majątkowym według stanu na dzień 31 grudnia 2005r., w ustawowym terminie tj. do dnia 30 kwietnia 2006r. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały istotne znaczenie mają okoliczności poprzedzające wydanie uchwały nr 182/06. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż uchwałą nr 162/06 z dnia 22 lutego 2006r. Zarząd Powiatu P. odwołał skarżącego ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. Przyczyną odwołania był brak nadzoru, przekroczenie uprawnień i nieprzestrzeganie zasad w związku z wykonywaną funkcją publiczną a także utrata zaufania organu prowadzącego do H. K. Uchwała ta weszła w życie z dniem podjęcia tzn. z dniem 22 lutego 2006r. Oznacza to, iż z tym dniem (22 lutego 2006r.) skarżący przestał być Dyrektorem Zespołu Szkół w P. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały nr 162/06. Należy zaznaczyć, iż rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego ma charakter deklaratoryjny i działa ex tunc. Nie tworzy ono zatem nowej sytuacji prawnej (niezgodności aktu z prawem) lecz jedynie stwierdza, że akt jest niezgodny z prawem od momentu jego podjęcia. Rozstrzygnięcie nadzorcze powoduje utratę przez akt mocy obowiązującej od chwili jego podjęcia(ex tunc). Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 1990r. w spr. SA/Lu 663/90 (ONSA nr 4 z 1990r. poz.6). Pogląd taki przyjęty jest również w piśmiennictwie (Paweł Chmielnicki – Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w Polsce – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006r. str.220). Rozstrzygnięcie nadzorcze wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą jego uprawomocnienia się co następuje z upływem terminu do wniesienia skargi do sądu(30 dni od dnia doręczenia – art.85 ust.1 ustawy z 5 czerwca 1998r.) bądź z datą prawomocnego oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Nie wywołuje natomiast skutków z chwilą jego wydania. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 marca 1991r. w spr. SA/Wr 168/91 (ONSA nr 1 z 1991r. poz.28). Oznacza to, iż dopiero z chwilą uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego następuje utrata mocy obowiązującej aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, co do którego organ nadzoru stwierdził nieważność. Zgodnie z treścią art.80 ust.1 ustawy z 5 czerwca 1998r. stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu powiatu wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Z wymienionego przepisu wynika, iż z dniem doręczenia organowi powiatu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały następuje, z mocy prawa, wstrzymanie wykonania uchwały. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy stwierdzić, iż z dniem 22 lutego 2006r. H. K. przestał być Dyrektorem Zespołu Szkół w P. gdyż z tym dniem został odwołany z zajmowanego stanowiska uchwałą nr 162/06, Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...]. zostało doręczone Powiatowi P. w dniu 4 maja 2006r. (k.104) zaś prawomocne stało się z dniem 6 czerwca 2006r. W dniu wydania zaskarżonej uchwały (tzn. 24 maja 2006r.) rozstrzygnięcie nadzorcze nie było zatem prawomocne a więc nie wywoływało żadnych skutków prawnych. Z dniem 4 maja 2006r. rozstrzygnięcie nadzorcze, zgodnie z treścią art.80 ust.1 ustawy z 5 czerwca 1998r., wstrzymało natomiast z mocy prawa wykonanie uchwały nr 162/06. Oznacza to, iż z dniem 4 maja 2006r. H. K. ponownie stał się Dyrektorem Zespołu Szkół w P. Skoro bowiem z tym dniem nastąpiło wstrzymanie wykonania uchwały nr 162/06 to tym samym skarżący ponownie został Dyrektorem w dniu 4 maja 2006r. Przepis art. 25c ust.5 ustawy z 5 czerwca 1998r. zobowiązuje kierownika jednostki organizacyjnej powiatu do złożenia oświadczenia majątkowego do dnia 30 kwietnia według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego. Obowiązek ten spoczywa jednak na kierowniku a nie byłym kierowniku jednostki organizacyjnej. Niewywiązanie się z tego obowiązku obliguje właściwy organ do odwołania kierownika z zajmowanego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie skarżący był Dyrektorem Zespołu Szkół w P. do dnia 22 lutego 2006r. i ponownie od dnia 4 maja 2006r. Nie zajmował natomiast tego stanowiska w okresie od 23 lutego do 3 maja 2006r. Przepis art. 25c ust.5 ustawy z 5 czerwca 1998r. ustanawia termin do złożenia oświadczenia majątkowego przez kierownika jednostki organizacyjnej powiatu na dzień 30 kwietnia. W przekonaniu sądu, skoro H. K. z dniem 22 lutego 2006r. przestał być Dyrektorem Zespołu Szkół to przestał obowiązywać go termin 30 kwietnia do złożenia oświadczenia majątkowego. Z dniem 23 lutego 2006r. stał się on byłym Dyrektorem zaś termin 30 kwietnia dotyczy aktualnych kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. W ocenie sądu nie można skarżącemu stawiać zarzutu niezłożenia oświadczenia majątkowego w terminie do 30 kwietnia 2006r. w sytuacji gdy 22 lutego 2006r. odwołano go ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w P. Skoro z tym dniem odwołano go z zajmowanego stanowiska to nie był on zobowiązany do składania oświadczenia majątkowego, według stanu na 31 grudnia 2005r., w terminie do 30 kwietnia 2006r. Miał on obowiązek złożenia oświadczenia w dniu odwołania(art.25c ust.5 in fine) ale kwestia ta nie jest przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Sąd zatem stanął na stanowisku, iż przepis art. 25c ust.5 ustawy z 5 czerwca 1998r. nie miał zastosowania wobec H. K. Tym samym brak było podstaw do odwołania go z zajmowanego stanowiska w oparciu o treść przepisu art.25f ust.1 wymienionej ustawy. Zarząd Powiatu P. naruszył więc przepisy art.25c ust.5 i 25f ust.1 cytowanej ustawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały z uwagi na upływ jednego roku od jej podjęcia. W ocenie sadu nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały, określone w art.82 ust.1 ustawy z 5 czerwca 1998r., mimo upływu rocznego terminu. Uchwala nr 182/06 została bowiem przedstawiona Wojewodzie [...] w dniu 30 maja 2006r. i organ nadzoru nie stwierdził , iż narusza ona przepisy prawa. Zaskarżona uchwała nie jest również aktem prawa miejscowego. Należy zaznaczyć, iż aktem takim jest każdy akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nie odnoszącym się do indywidualnie oznaczonego podmiotu lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) i abstrakcyjnym (czyli nie "konsumowanym" poprzez jednokrotne zastosowanie lecz mogącym zostać wykorzystanym w nieograniczonej liczbie przypadków w przyszłości) wydany przez ustawowo wskazany organ administracji. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2001r. w sprawie SA/Bk 1532/000(OSP nr 11 z 2002r. poz.138). W przekonaniu sądu zaskarżona uchwała nie odpowiada tym kryteriom gdyż odnosi się do indywidualnie oznaczonego podmiotu i ma jednokrotne zastosowanie. W związku z czym sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały lecz uznał, iż uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uznał, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. a.ł.