IV SA/Gl 296/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. R. w przedmiocie wymierzenia grzywny Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 1) wymierza organowi grzywnę w wysokości [...] zł ([...]); 2) stwierdza, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia [...] r. A.R. działając w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na niewykonanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. wyroku tego Sądu z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09, uchylającego decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. . A.R. powołując się na art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o stwierdzenie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz o wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu skargi A.R. podkreślił, że od [...]r. trwa postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 nakazał ponownie rozstrzygnąć sprawę w oparciu o stan prawny ukształtowany w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07. Jednocześnie Sąd wskazał, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Zdaniem skarżącego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wykonuje działania pozorne i przez okres ponad roku nie wydał decyzji. A.R. podał, że organ wystąpił pismem z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny pracy o dodatkową konsultację i wydanie orzeczenia uzupełniającego, a w dniu [...]r. ponownie wystąpił z pismem o identycznej treści do Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. . Zdaniem skarżącego nie było przeszkód, aby zapytania wystosować w tym samym czasie, po ogłoszeniu wyroku. A.R. bezskutecznie wzywał organ pismami z dnia [...] r. i [...]r. do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie. Inspektor opisując przebieg postępowania administracyjnego po wydaniu wyroku z dnia 21 października 2009r. podkreślił, że nie ma żadnego wpływu na terminy badań przeprowadzonych przez jednostki orzecznicze, natomiast od orzeczenia lekarskiego wydanego przez te podmioty uzależnione jest wydanie decyzji administracyjnej. Orzekanie w dwóch jednostkach nie może odbywać się jednocześnie, ponieważ jedna z tych jednostek jest instancją odwoławczą. Skarżący posiadał pełną wiedzę na temat prowadzonego badania, gdyż zarówno pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , jak i pisma jednostek orzeczniczych kierowane były do niego. A.R. nie stawiając się na badania w wyznaczonym terminie uniemożliwia zakończenie postępowania administracyjnego, ponieważ orzeczenie lekarskie jest niezbędne do wydania decyzji administracyjnej. Inspektor wskazał, że skarżący nie usprawiedliwił swojej nieobecności, a w [...]r. złożył kolejną skargę na bezczynność organu do Sądu. Organ podkreślił również, że istnieją formalne przesłanki do odrzucenia skargi, gdyż sprawa była przedmiotem postępowania prowadzonego przez tut. Sąd oraz skarżący nie wystąpił do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 K.p.a. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. W piśmie procesowym z dnia [...]r. A.R. stwierdził, że jego skarga z dnia [...]. nie jest tożsama z wcześniejszą skargą, gdyż została wniesiona dwa dni po wydaniu postanowienia Sądu z dnia 23 lutego 2011r. IV SAB/Gl 67/10 o odrzuceniu pierwszej skargi. Ponadto skarżący po wyroku uchylającym, dwukrotnie wezwał organ do niezwłocznego wykonania wyroku oraz bezskutecznie zwracał się do organu o zaniechanie zmuszania go do wykonania dodatkowych badań w IMPiŚ z uwagi na bezpodstawność tych działań, gdyż poprzednie orzeczenia lekarskie nie zostały uchylone przez Sąd. Dodał również, że pismem z dnia [...]r. powiadomił Kierownika IMPiŚ w S. , że nie podda się kolejnym badaniom lekarskim, gdyż stracił zaufanie i szacunek dla tej instytucji. Z akt sądowych wynika, że odpis prawomocnego wyroku Sądu z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne zostały doręczone [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w dniu [...]r. Organ ten pismem z dnia [...]r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o zastosowanie się do wymogów wyroku i wydanie decyzji w oparciu o nowy stan prawny ukształtowany w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07. Organ I instancji, w następstwie przekazania mu akt sprawy, w dniu [...]. zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o dodatkową konsultację i wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego w oparciu o aktualny stan prawny. Po otrzymaniu uzupełniającego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]r. . o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, pismem z dnia [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się ponownie do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o dodatkową konsultację i wydanie podsumowującego orzeczenia lekarskiego w oparciu o nowy stan prawny. W kolejnym piśmie z dnia [...]r. organ zwrócił się do jednostki orzeczniczej o odpowiedź na wcześniejsze pismo, gdyż nie otrzymał na nie odpowiedzi. W odpowiedzi z dnia [...]r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. poinformował skarżącego oraz organ o tym, że termin badań został wyznaczony na dzień [...]r. ze względu na ograniczone możliwości finansowe placówki, a w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do organu zasygnalizował konieczność wydania kolejnego orzeczenia ze względu na zróżnicowane wyniki dotychczasowych badań. A.R. w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do organu zawarł wezwanie do natychmiastowego wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09. na co uzyskał odpowiedź organu z dnia [...]r., w której poinformowano go o dotychczasowym przebiegu postępowania oraz o tym, że ze względu na wcześniejsze badanie w jednostce orzeczniczej I i II stopnia, działania mające na celu uzyskanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego pierwszoinstancyjnego, a następnie drugoinstancyjnego są w pełni uzasadnione. Ponadto wskazał, że ze względu na skargę strony, całość akt w dniu [...]r. została wysłana do tut. Sądu oraz wskazał na wyznaczony termin badań w dniu [...]r. W kolejnym wezwaniu do organu z dnia [...]r. skarżący podkreślił, że zgodnie z treścią wyroku z dnia 21 października 2009r. dotychczasowe badania lekarskie pozostają w mocy, a istnieje jedynie konieczność wydania nowej decyzji administracyjnej. W jego ocenie wzywanie na kolejne badania lekarskie jest bezpodstawne. Organ w odpowiedzi z dnia [...]r. poinformował stronę, że decyzja administracyjna zostanie niezwłocznie wydana po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia. Pismem z dnia [...]r. organ zwrócił się do Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych o odpowiedź na pismo z dnia [...]r., a następnie w dniu [...]r. uzyskał informację, że A.R. nie zgłosił się w Przychodni na badanie w wyznaczonym terminie. W dniu [...]r. skarżący przesłał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu dodatkowe pismo informujące o treści korespondencji przesyłanej do jego wiadomości przez organ w okresie od lutego do [...]r. Załączył 7 pism organu adresowanych do Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. [...]r., [...]r., [...]r., [...r].,[...]r. i [...]r.., w których Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zwracał się z prośba o odpowiedź na kolejne, przesyłane pisma. Załączone też zostały dwa postanowienia – z dnia [...]r. i [...]r. wydane na podstawie art. 36 oraz art. 123 i art. 142 k.p.a., w których zawiadamiano A.R. o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie i informowano go o kolejnym, wyznaczonym do załatwienia sprawy terminie. W nadesłanym przez organ piśmie z dnia [...] r. przekazano, iż na żadne z pism wysyłanych do jednostki orzeczniczej w sprawie udzielenia informacji odnośnie wydania orzeczenia w sprawie choroby zawodowej nie otrzymano odpowiedzi. Wskazano także, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynika, że skarżący nie stawia się na badania lekarskie. Informację taką uzyskano jedynie telefonicznie, gdyż jednostka orzecznicza notorycznie nie odpowiada na kierowane do niej pisma. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący oświadczył, iż na badanie wyznaczone mu w dniu [...]r. nie stawił się, gdyż, jako dwukrotnie badany przez tę jednostkę orzeczniczą utracił do niej zaufanie i nie wyraża zgody na dalsze badania. Oświadczył również, iż pismo z dnia [...]r. skierowane przez niego do Kierownika Poradni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. , w którym poinformował placówkę o utracie zaufania do Instytutu i o odmowie poddania się badaniom lekarskim nie zostało wysłane przez niego do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Uwzględniając skargę złożona na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a sąd ma nadto obowiązek stwierdzić, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak zauważono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2009r. sygn. akt I OSK 467/09 publ. Lex 573282 w ramach postępowania wywołanego skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a należy przede wszystkim ustalić przebieg postępowania organu i dokonać jego oceny pod kątem czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu (a przy obecnym brzmieniu art. 154 § 1 P.p.s.a również przewlekłość postępowania) czy też na przebieg postępowania mają wpływ inne okoliczności niezależne od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te winny zostać dokonane w oparciu o nadesłane akta administracyjne. Pomocny jest w tym względzie art. 35 § 5 k.p.a., który stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Stanowisko to w pełni podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę A.R. W przypadku, gdy sąd nie określił terminu wydania aktu lub podjęcia czynności, w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe do załatwienia sprawy (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - w ciągu dwóch miesięcy) przy czym termin ustawowy należy liczyć od dnia doręczenia akt organowi (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2010 r., II OSK 489/09). Warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie należy złożyć nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić późnej niż data złożenia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2008r., I OSK 1259/07, publ. Lex nr 453494, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 czerwca 2011r., II SA/Bd 431/11). W niniejszej sprawie A.R. wystąpił do organu z pisemnymi wezwaniami z dnia [...]r. i [...]r, w których zawarł żądanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009r, sygn. akt IV SA/Gl 261/09. Zatem tryb określony w art. 154 P.p.s.a. został przez skarżącego zachowany. Sąd w wyroku z dnia 21 października 2009r. wskazał, że organy administracji zarówno prowadząc postępowanie, jak i wydając decyzje stosowały art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 tej ustawy oraz rozporządzenia zostały uznane, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. (P 23/07, OTK-A 2008, Nr 5, poz.82) za niezgodne z Konstytucją. Tym samym, zarówno decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...], jak i zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. w zw. z art. 145a K.p.a. Odnosząc się zaś do treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 zauważa się, iż wynikały z nich nie budzące wątpliwości wskazania dla organu, co do dalszego postępowania. Nakazano bowiem ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę w oparciu o nowy stan prawny ukształtowany w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r., czyli o znowelizowane przepisy Kodeksu pracy, wprowadzone ustawą z dnia 22 maja 2009r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 825) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), przy czym czynności dokonane w toku wszczętych postępowań miały pozostać skuteczne (§ 11 ust. 1 tego rozporządzenia). Wyrok z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 został doręczony Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w dniu[...] ., zatem wszelkie wcześniejsze działania organu nie mogą być brane pod uwagę. Organ ten niezwłocznie, bo już [...] r., zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. o dodatkową konsultację i wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego w oparciu o nowy stan prawny, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w przedmiotowym wyroku. W świetle zaleceń tam zamieszczonych zwrócenie się o wydanie orzeczenia uzupełniającego ze względu na zmianę stanu prawnego, w konsekwencji której uległ zmianie opis choroby zawodowej zamieszczonej pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych, było prawidłowe i celowe. Placówka orzecznicza wydała opinię uzupełniającą i przekazała ją organowi inspekcji sanitarnej w dniu [...]r. Przedstawione do tego momentu działania podejmowane przez organ, analizowane w świetle treści art. 35 § 5 k.p.a., zgodnie z którym do terminów określonych w przypadkach poprzedzających nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organów, nie cechują się przewlekłością. Kwestią wymagająca rozważania jest natomiast wystąpienie organu do placówki medycznej drugiego szczebla o wydanie podsumowującego orzeczenia lekarskiego, co miało miejsce w dniu [...]r., a więc niezwłocznie po otrzymaniu orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak, iż zwrócenie się o dodatkową konsultację medyczną leżało w gestii inspektora sanitarnego i w związku z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązującą również w toku postępowania w przedmiocie choroby zawodowej, nie mogło zostać uznane za czynność bezcelową, zmierzającą do przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na wystąpienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Instytut Medycyny Pracy przekazał informację o wyznaczonym terminie badań na dzień [...]r. Zaznaczyć jednak należy w tym miejscu iż, organy inspekcji sanitarnej nie dysponują żadnymi formalnymi możliwościami, przy wykorzystaniu których mogłyby dyscyplinować placówki orzecznicze zobowiązane do wydania opinii medycznej. Okres ten, w aspekcie przytoczonej powyżej treści art. 35 § 5 k.p.a., również nie może zostać uznany za przewlekłe działanie organu. Zważyć jednak przyjdzie, iż już w [...]r. skarżący dwukrotnie wezwał organ do wydania decyzji administracyjnej, a w piśmie z dnia [...]r. w sposób jednoznaczny zakwestionował celowość wykonania ponownych badań lekarskich i "przymuszanie" do stawienia się w Instytucie Medycyny Pracy. Jednocześnie też w dniu [...]r. organ został poinformowany przez pracownika placówki medycznej o fakcie nie stawienia się skarżącego na badanie wyznaczone w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał zatem szczegółowej analizie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , jakie podejmowane były przez niego w okresie od dnia [...]r. do dnia wniesienia skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. Z punktu widzenia celowości tych działań istotne było także przeanalizowanie podejmowanych przez skarżącego czynności, których adresatem był organ. Bez wątpienia jedną z podstawowych zasad ogólnych prowadzonego postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej i konieczność wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie jednak należy mieć na względzie zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 ust. 1 k.p.a, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W dodatku organ nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających zasadność twierdzeń skarżącego, jeżeli sam zainteresowany odmówił wprost poddania się badaniom lekarskim. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału. Jeżeli jednak nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej zależy tylko od woli strony, a organ nie ma żadnych instrumentów prawnych upoważniających go do zastąpienia braku jej działania, nie upoważnia to organu do zaprzestania działania. Nieudowodnienie z winy strony określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Nie może natomiast prowadzić do nieuzasadnionej bezczynności czy przewlekłości postępowania. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny traktuje, jako czynności prowadzące do przewlekłości postępowania, o charakterze pozornego działania, ośmiokrotne wysyłanie pism adresowanych do Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. , w których organ zwracał się z prośbą o odpowiedź na swoje kolejno wysyłane pisma. Trudno doszukać się również wiarygodności w kolejnych postanowieniach organu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, gdy termin tam wskazany zależny był zarówno od zachowania skarżącego, jak i daty badań lekarskich, a obie te przesłanki w chwili sporządzania w/w postanowień nie były przez organ wyjaśnione. Dysponując pośrednią informacją o odmowie poddania się badaniom przez skarżącego, obowiązkiem organu było stanowcze ustalenie tej kwestii. Z chwilą uzyskania odpowiedzi negatywnej należało sprawę zakończyć, dysponując zebranym dotychczas materiałem dowodowym. Inspektor sanitarny jest organem, do którego obowiązku należy załatwienie sprawy w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W toku postępowania jest zobowiązany powierzyć wykonanie określonych czynności dowodowych innych podmiotom. Mimo tego, wyłącznie na nim spoczywa obowiązek skutecznego prowadzenia sprawy, zmierzającego do jej zakończenia w wymaganych terminach. Podejmowanie pozornych czynności, których celowość budzi istotne wątpliwości, a w rzeczywistości przeczy możliwości ostatecznego jej załatwienia, wymaga zdyscyplinowania. W ocenie Sądu, począwszy od dnia powzięcia informacji o braku stawiennictwa skrzącego w placówce medycznej celem poddania się badaniu organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, nie wykonując w konsekwencji tego wyroku tut. Sądu z dnia 21 października 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09. W związku z powyżej przedstawionymi ustaleniami uznać trzeba, iż została spełniona przesłanka niewykonania wyroku sądu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., ze względu na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podjęte po jego wydaniu. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wysokość orzeczonej grzywny spełnia funkcję dyscyplinująco - restrykcyjną zmierzającą do nakłonienia organu do wykonania bez zwłoki nałożonego na niego w wyroku obowiązku (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1704/09, publ. w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Ustalając wysokość grzywny Sąd powinien zastosować jej miarkowanie w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo niewydaniu aktu lub niedokonaniu czynności. Konieczna w tym wypadku stała się analiza postawy zaprezentowanej w toku postępowania przez skarżącego. Zdaniem Sądu zachowanie A.R. niewątpliwie miało wpływ na długotrwałość postępowania administracyjnego dotyczącego choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż niestawienie się na badanie w jednostce orzeczniczej II stopnia uniemożliwiło wydanie opinii uzupełniające w terminie wyznaczonym na dzień 17 stycznia 2011r., a brak stanowczego zawiadomienia organu o odmowie poddania się tej czynności przyczynił się do jej przewlekłego prowadzenia. W ocenie Sądu orzeczona wysokość grzywny w kwocie 1.000 zł jest przeto adekwatna do wyżej ustalonych okoliczności sprawy i uchybień organu, a tym samym spełni swój dyscyplinująco-restrykcyjny cel. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art.154 § 1, § 2 i § 6 P.p.s.a. (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.). ----------------------- 10