I SA/Gl 932/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Miasta B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) orzeka, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14. 06. 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa) oraz art. 17 § 1 , art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej zwana ustawą lub u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) – sprostowanym postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) o uznaniu za zasadne zarzutów wniesionych pismem z dnia 10. 12. 2010 r. przez A S.A. (dalej zwana Spółką) i umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2010 r. wystawionego przez Burmistrza Miasta B. (dalej zwany Wierzycielem) (Nr [...]). W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazano, że w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A S.A., którego celem było przymusowe ściągnięcie zaległości w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2006 r. Zawiadomieniem z dnia 9. 12. 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w B S.A. z siedzibą w K.. Zawiadomienie to zobowiązana Spółka otrzymała w dniu 14. 12. 2010 r. Egzekucja z tytułu wykonawczego numerze [...] została zakończona w dniu 16. 12. 2010 r. z uwagi na całkowite wyegzekwowanie kwoty. Pismem z dnia 10. 12. 2010 r. A S.A złożyła zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę wniesienia zarzutów wskazano naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieistnienie obowiązku. Burmistrz Miasta B. postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) uznał zarzuty A za częściowo uzasadnione w zakresie nienależnie wyegzekwowanych odsetek za zwłokę za okres od 14 do 15 lipca 2010 r. w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 13. 01. 2011 r. A S.A. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na powyższe postanowienie wierzyciela z dnia [...] 2011 r. SKO w K. postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i uznało za uzasadniony zarzut nieistnienia zobowiązania zapłaty odsetek wskazanych w tytule wykonawczym o numerze [...] z dnia [...] 2011 r. sporządzonym przez Prezydenta Miasta B.. W związku z otrzymanym rozstrzygnięciem SKO Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] 2011 r., (Nr [...]) uznał złożone zarzuty za zasadne i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z dnia [...] 2011 wystawionym przez wierzyciela. Burmistrz Miasta B. pismem z dnia 8. 07. 2011 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2011 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, któremu zarzucił naruszenie: - Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez: dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że A S.A. wniosła zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując nieistnienie obowiązku, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że zobowiązany zakwestionował wyłącznie nieistnienie obowiązku w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w dniach 14.07. 2010 r. - 15. 07. 2010 r. w kwocie [...] zł.; - Wywiedzenie z nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę nieuprawnionego wniosku jakoby nie istniał w ogóle obowiązek zapłaty zawarty w tytułach wykonawczych, a w konsekwencji na organie egzekucyjnym ciążył obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości.; - Błędną wykładnię art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż bez względu na zakres i przedmiot zgłoszonych zarzutów, ich uwzględnienie – choćby w części – musi skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) rozpatrując zażalenie Burmistrza Miasta B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]). W swoim rozstrzygnięciu organ II instancji wskazał, że zarzuty zobowiązanego zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1- 7, 9 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów wskazanych w punkcie od 1 do 5 art. 33 ww. ustawy wypowiedź wierzyciela co do zarzutów jest dla organu wiążąca, natomiast zgodnie z treścią art. 34 § 4 w przypadku uznania zarzutów zobowiązanego przez wierzyciela za zasadne organ umarza postępowanie. Nadto organ zwrócił uwagę, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011 r. (Nr [...]) uchyliło postanowienie wierzyciela w zakresie częściowego uznania zarzutów zobowiązanego i uznało podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku, którego dotyczył tytuł wykonawczy z dnia [...] 2010 r. za uzasadniony w całości. Organ podkreślał, że z uwagi na przymiot ostateczności postanowienia SKO co do tego, że zarzuty są uzasadnione, organ egzekucyjny nie mógł postąpić inaczej jak tylko umorzyć postępowanie zgodnie z dyspozycja przepisu art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2011 r. skargę do Sądu złożył Burmistrz Miasta B., wnosząc o jego uchylenie w całości tak jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez: - Dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że A S.A. wniosła zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując nie istnienie obowiązku podczas gdy z materiału dowodowego wynikało, że zakwestionowano wyłącznie obowiązek w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w dniach 14.07. 2010 r. -15. 07. 2010 r. w kwocie [...] zł. - Wywiedzenie z nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę nieuprawnionego wniosku jakoby nie istniał w ogóle obowiązek zapłaty zawarty w tytułach wykonawczych, a w konsekwencji na organie egzekucyjnym ciążył obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości. W skardze zarzucano także błędną wykładnię art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż bez względu na zakres i przedmiot zgłoszonych zarzutów, ich uwzględnienie – choćby w części – musi skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w całości. Uzasadniając skargę Burmistrz Miasta B. wskazał, iż w toku postępowania nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięto interes społeczny przy rozstrzyganiu, a organ egzekucyjny dokonał błędnych ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącego A S.A. wniosła zarzuty wyłącznie co do części ciążącego na niej zobowiązania w zakresie nieistnienia obowiązku naliczenia odsetek za zwłokę w dniach 14. 07. 2010 r.- 15. 07. 2010 r. w kwocie [...] zł, a nie do całości zobowiązania. Przyjęcie przez organ egzekucyjny, że zarzuty zobowiązanego dotyczą całości jego zobowiązania a nie wyłącznie części doprowadziło do konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości a nie jak wskazuje skarżący w części objętej zarzutami zobowiązanego i ustosunkowaniem się do tych zarzutów organu. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przywoływała wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19. 11. 2009 r. (sygn. akt I SA/Gl 418/09). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 24. 07. 2012 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga okazała się uzasadniona, a to z tej przyczyny, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2011 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku A S.A. Strona skarżąca – kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia – akcentowała głównie niezasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazała przy tym na naruszenie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym podkreślając, że umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczy tej jego części, co do której wierzyciel uznał zasadność zarzutu zobowiązanej. Rozstrzygając zaistniały spór na korzyść strony skarżącej należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego uzasadnił ten fakt przepisem art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. ze zm. ) podkreślając, że po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga także fakt, iż poza sporem pozostają ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w stosunku do dłużnika tj. A S.A., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2010 r. (Nr [...]) wystawionego przez Burmistrza Miasta B. – wierzyciela. Z uwagi na fakt, że skład orzekający w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 listopada 2009 r., (sygn. akt I SA/Gl 418/09), uzasadnienie prawne co do zasady będzie oparte o poglądy w nim zawarte. Jak wskazał Sąd, w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanemu przysługuje środek obrony w postaci zarzutu (art. 33 ustawy). Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia (Z. Leoński w: R. Hauser, Z. Leoński: "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 110). W myśl przepisu art. 33 pkt 1 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W badanej sprawie, dłużnik tj. A S.A. wniosła zarzuty, w których podniosła, że obowiązek dochodzony na podstawie wystawionego przez wierzyciela tj. Burmistrza Miasta B. tytułu wykonawczego, nie istnieje (art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] 2011 r. uznał zarzut dłużnika za uzasadniony w części dotyczącej odsetek za okres od 14 do 15 lipca 2010 r. w kwocie [...] zł., po czym SKO w K. postanowieniem z dnia [...] 2011 r. uchyliło postanowienie wierzyciela i uznało zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek wskazanych w tytule wykonawczym (postanowienie to stało się ostateczne). Bezsporną okolicznością w sprawie jest to, że wykazana w przedmiotowych tytułach wykonawczych należność główna, wynikająca z niezapłaconego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, jest prawidłowa. Wierzyciel de facto potwierdził zasadność zgłoszonego przez dłużnika zarzutu, jako że ten ostatni wskazywał na nieistnienie obowiązku w zakresie odsetek., natomiast Spółka w toku postępowania egzekucyjnego nie kwestionował zobowiązania głównego, wynikającego z decyzji wymiarowej, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Spór zatem między stronami postępowania sądowoadministracyjnego odnosi się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wobec uwzględnienia zarzutów w zakresie, odnoszącym się tylko do części zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym, należało postępowanie egzekucyjne umorzyć w całości, czy też tylko w części, odnoszącej się do należności odsetkowych. W ocenie organu nadzoru, treść art. 34 § 4 ustawy o postępowania egzekucyjnym sprawia, że jeżeli organ egzekucyjny otrzyma ostateczne stanowisko wierzyciela, z którego wynika zasadność zgłoszonych zarzutów, jest on obowiązany do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Zaakcentowano przy tym, że organ egzekucyjny winien był umorzyć postępowanie egzekucyjne w całości, ponieważ ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ze stanowiskiem tym polemizuje strona skarżąca (wierzyciel) wskazując na dopuszczalność częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy wniesiony przez dłużnika zarzut dotyczył tylko części zobowiązania wykazanego w tytule wykonawczym i został on w całości uwzględniony; nie dotyczył przy tym zobowiązania głównego, ale odsetkowego. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej. Stanowiska organu nadzoru nie można podzielić. Częściowe wykonanie obowiązku stanowi zarówno podstawę zarzutu (art. 33 pkt 1 ustawy), jak i podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 ustawy). W myśl przepisu art. 59 § 1 postępowanie egzekucyjne umarza się m. in. gdy obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania (pkt 1), a także gdy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał (pkt 2). W literaturze wskazuje się, że częściowe wykonanie obowiązku w czasie prowadzonej egzekucji powoduje częściowe wygaśnięcie obowiązku, a w konsekwencji powoduje konieczność częściowego umorzenia egzekucji (Z. Leoński w: "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz.", s. 161). Podstawę częściowego umorzenia egzekucji stanowić może zatem zarówno częściowe wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania, jak i w jego toku. Stosownie do art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem Sądu przepisu art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie w jakim przepis ten dotyczy przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie można rozpatrywać bez powiązania zawartej w nim regulacji z art. 59 ustawy egzekucyjnej, zawierającym katalog przypadków, w których postępowanie egzekucyjne umarza się. W literaturze (por. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 117-118) wskazuje się, że jeżeli wierzyciel uzna zarzuty za zasadne, organ egzekucyjny może postąpić w sposób następujący: - umorzyć postępowanie egzekucyjne w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59, - zastosować środek mniej uciążliwy. Art. 34 § 4 nie stanowi zatem samodzielnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, a warunki umorzenia winny zostać zweryfikowane na podstawie art. 59. Innymi słowy mówiąc umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, stanowić musi jedną z form umorzenia wymienioną w art. 59. Wbrew stanowisku organu nadzoru częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku czy też częściowe nieistnienie obowiązku stanowi podstawę częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 ustawy). Pogląd ten jest zbieżny ze stanowiskiem zawartym w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 750/07 oraz WSA w Lublinie z dnia z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 164/08 oraz z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 509/08, w których składy orzekające wskazywały na dopuszczalność częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zasadne jest zatem prowadzenie egzekucji w stosunku do tej części zobowiązania ujętego w tytule wykonawczym, odnośnie którego nie wniesiono zarzutu. W pełni akceptując w/w pogląd należy dodatkowo podnieść, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem sformalizowanym, a uprawnienia zobowiązanego ściśle określone. Wypada przy tym zaakcentować, że organ egzekucyjny nie posiada uprawnienia do działania z "urzędu", a zatem nie może też wyjść poza ramy/zarzuty zobowiązanego. Skoro w badanej sprawie zobowiązana Spółka kwestionowała zasadność prowadzenia egzekucji do kwoty [...] zł. tj. nienależnych w części odsetek za zwłokę, nie zgłaszając zarzutu co do prawidłowości jej prowadzenia do wysokości zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji z dnia [...] 2010 r., a określającej zobowiązanej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r., to organ egzekucyjny – nie był uprawniony do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego w całości. Takie działanie organu de facto było działaniem na szkodę wierzyciela, domagającego się wyegzekwowania należnego na jego rzecz świadczenia pieniężnego. Nie weryfikując – w postępowaniu zażaleniowym – tego stanowiska organ nadzoru tj. Dyrektor Izby Skarbowej naruszył prawo, w sposób uzasadniający wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Zauważyć ponadto należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargi kasacyjne na wyrok tutejszego Sądu z dnia 19. 11. 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 418/09, w wyroku z dnia 11. 10. 2011 r., (sygn. akt II FSK 585/10), jako prawidłowe uznał stanowisko, iż art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania w administracji. Umorzenie bowiem na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a. Tym samym, Sąd ten przesądził zasadniczy przedmiot sporu, a to taki, że przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. – w sytuacji, gdy tylko część obowiązku nie istnieje, a została objęta tytułem wykonawczym, stanowiącym przedmiot zarzutu – uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego w części, w jakiej zarzut jest zasadny, a nie całego prowadzonego postępowania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec braku wniosku nie rozstrzygano o kosztach postępowania.