VII SA/Wa 1304/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. C.-G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. J. od części decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] ( w części dotyczącej przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/11 , uchylił decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt 1 sentencji tejże decyzji. Jednocześnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością ( działką nr [...] obręb [...] w [...]) na cele budowlane. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego ,decyzją z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], po rozpoznaniu sprawy dotyczącej prowadzenia robót budowlanych związanych z budową hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi usytuowanej na działkach nr [...],[...],[...] w obr. [...] w [...]: 1.- nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z wykonaniem hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi na ww. działkach, które wykonane są w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wydanym na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...], 2- nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...] obręb [...] w [...]) na cele budowlane. Po wszczęciu postępowania na wniosek W. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. "w części dotyczącej nałożenia na W.J. obowiązku przedstawienia aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością ( działka nr [...] obręb [...] w [...]) na cele budowlane", [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 651/07 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 374/08 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz stwierdził nieważność ww. decyzji w części dotyczącej nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania W.J. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...] uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...]. Powyższa decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została zaskarżona przez Z. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części, w której uchyla pkt 2 decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] i uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Wskutek powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie Z. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ powołał przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Wyjaśnił, iż instytucja stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych i może być stosowana po zaistnieniu enumeratywnie czyli ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa przesłanek. Jedną z nich, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest rażące naruszenie prawa. Do takiego naruszenia dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Dokonując analizy akt przedmiotowej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] w sposób rażący naruszył art. 50 ust. 4 i 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), co wypełnia pozytywną przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 6 kpa. Z tego też powodu organ odwoławczy uznał, że niezbędne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego powyższego rozstrzygnięcia w części określonej w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał, że z przepisu art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych ma charakter czasowy. Po upływie wskazanego terminu inwestor, o ile nie wydano decyzji, o których mowa w art. 50 a pkt 2 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, może bez konieczności uzyskiwania jakiegokolwiek orzeczenia organu administracji publicznej podjąć przerwane roboty budowlane. Istotny jest termin, po upływie którego postanowienie o wstrzymaniu wykonywania robót traci ważność. Następnie, powołał przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i zaznaczył, że termin dwóch miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Bezskuteczny upływ dwumiesięcznego terminu z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego i niepodjęcie jednej z decyzji przewidzianych przepisem art. 51 ustawy oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych. Podkreślił, że w takiej sytuacji nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że kontrolowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. została poprzedzona wydaniem postanowienia w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, przy czym organ wydał dwa takie postanowienia: pierwsze w dniu [...] października 2004 r., znak: [...], zaś drugie w dniu [...] stycznia 2005 r., znak: [...]. Zaznaczył, że analiza treści tych rozstrzygnięć prowadzi do wniosku, że dotyczą one tego samego przedmiotu, wstrzymują roboty związane z wykonaniem budowy hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi, które są wykonywane w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wydanym na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...]. Nadmienił, że bez znaczenia przy tym pozostaje, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2005r. nie zawiera dodatkowo nałożenia obowiązku przedłożenia określonych w tym postanowieniu dokumentów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ powiatowy w sposób wadliwy wydał kolejne postanowienie w trybie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego tj. z dnia [...] stycznia 2005 r. bowiem w obrocie prawnym pozostawało postanowienie z dnia [...] października 2004 r., wydane na podstawie omawianego przepisu. Zatem termin o którym mowa wyżej rozpoczął bieg z chwilą wydania postanowienia z dnia [...] października 2004 r. Zdaniem organu odwoławczego badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. ( na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego), została wydana zarówno po terminie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych ( dwa miesiące od dnia doręczenia postanowienia – art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego) –dostarczonego inwestorowi w dniu 22 października 2004 r., jak i po terminie dwóch miesięcy od jego wydania ( art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego ) postanowienie z dnia [...] października 2004 r. Organ II instancji podkreślił, że powyższe oznacza, że postanowienie wydane w oparciu o art. 50 Prawa budowlanego utraciło ważność, a będąca jego następstwem decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego powinno zostać umorzone. Organ odwoławczy ustosunkował się także do żądania zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. i w odwołaniu od zaskarżonej decyzji organu wojewódzkiego. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 374/08 ( zapadłym w przedmiotowej sprawie ) nałożenie na inwestora decyzją organu I instancji z dnia [...]marca 2005 r. obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Podał, że Naczelny Sąd Administracyjny powyższym wyrokiem podzielił pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1160/06. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. C. który wniósł o jej uchylenie w celu ponownego rozpoznania sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, iż do wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) doszło z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na utratę ważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, iż do wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) doszło z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na wadliwe wydanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, sprostowanego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. (znak: [...]) o sprostowaniu daty wydania postanowienia ([...] lutego 2005r.) art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż niedopuszczalne było wydanie w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, sprostowanego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. (znak: [...]) o sprostowaniu daty wydania postanowienia ([...] lutego 2005r.) wskutek utraty ważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, naruszenie art. 77 § 1 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego i nieuwzględnienie elementu stanu faktycznego istotnego dla sprawy, dotyczącego dalszego prowadzenia robót budowlanych po wydaniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, naruszenie art. 16 kpa, ustanawiającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych, poprzez wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) z powodu utraty ważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, naruszenie art. 16 kpa, ustanawiającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych, poprzez wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) z uwagi na wadliwe wydanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak: [...]) o wstrzymaniu robót budowlanych, sprostowanego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. (znak: [...]) o sprostowaniu daty wydania postanowienia ([...] lutego 2005r.). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. W tym miejscu należy wskazać, iż w sprawie niniejszej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a wyrok z dnia 20 grudnia 2011r. w sprawie VII SA/Wa 1672/11 r. nie został zaskarżony przez żadną ze stron, a skoro tak, to przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. I CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, poz. 63). Skoro strony nie skorzystały z prawa wniesienia skargi kasacyjnej, to związane było poglądem prawnym zawartym w prawomocnym wyroku. Związanie to dotyczy także składu orzekającego w niniejszej sprawie, a to oznacza, że kwestii tej, Sąd nie może rozstrzygnąć inaczej czy w odmienny sposób niż wynika to z prawomocnego orzeczenia. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004). Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r. I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa. Zasada ta obowiązuje także organ orzekający, który będąc związany wykładnią prawa w sprawie nie może odstąpić ani od oceny prawnej, ani też od wskazań co do dalszego postępowania. Reasumując, podkreślić należy, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę, gdyż zgodnie z art. 170 ppsa, ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu wiąże sąd, który je wydał, a także strony i inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 20 grudnia 2011r w sprawie VII SA/Wa 1672/11 przesądzono, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. w części opisanej w pkt. 1 sentencji została wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 16 §1 kpa i w oparciu o art. 145 § 2 ppsa stwierdzono jej nieważność. Konsekwencja powyższego rozstrzygnięcia było orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchyleniu decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. w zakresie pkt 1 sentencji tejże decyzji. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził wiążący w sprawie pogląd prawny wskazując, iż decyzja PINB z dnia [...] marca 2005r. została poprzedzona wydaniem postanowienia w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego, przy czym organ wydał dwa takie postanowienia: Po raz pierwszy organ orzekał w dniu [...] października 2004r. zaś drugie postanowienie nosi datę [...] stycznia 2005r. W ocenie Sądu dotyczą one tego samego przedmiotu: wstrzymują roboty budowlane związane z wykonywaniem budowy hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi, które są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Dopiero po wydaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2005r. organ wydał w terminie 2 miesięcy decyzję, o której mowa w art. 51 Prawa budowlanego – stanowiącą przedmiot postepowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Takie działanie organu uzasadnia dodatkowo przyjęcie, że kontrolowana decyzja z dnia [...] marca 2005r. została wydana z naruszeniem art. 51 albowiem została wydana po upływie wskazanego w tym przepisie terminu zaś organ w sposób oczywiście wadliwy wydał kolejne postanowienie w trybie art. 50 Prawa budowlanego. Nie ulega więc wątpliwości, wbrew twierdzeniom skargi, iż bieg terminu do wydania decyzji merytorycznej na podstawie art. 51 Prawa budowlanego rozpoczął się z chwilą wydania postanowienia z dnia [...] października 2004r. co skutkuje tym, że decyzja mogła być wydana do [...] grudnia 2004r. Tymczasem wydana została w dniu [...] marca 2005r. Formułując wytyczne dla organu mającego ponownie rozpoznać sprawę Sąd wyraźnie i bez wątpliwości interpretacyjnych wskazał ( wiążąc powyższą oceną organ i Sąd ), iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym decyzja wydana po terminie ważności postanowienia o wstrzymaniu podlega stwierdzeniu nieważności jako wydana z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 4 i 51 ust. 1 Prawa budowlanego (tak NSA w wyroku z dnia 28 lutego 1998r. SA/Bk 1194/97 niepubl.). Na marginesie Sąd zauważa nadto, iż termin, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, co dodatkowo przemawia za rozumieniem pod pojęciem "wydania decyzji" jej podjęcie a nie doręczenie ( vide wyrok NSA z 28 marca 2012r., II OSK 80/11). Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie jest znana Sądowi decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r., która została przywołana w czterech zarzutach skargi, co czyni utrudnionym odniesienie się do ich zawartości merytorycznej. Zakładając, iż autor skargi miał na myśli decyzję z [...] marca 2005r.i jej relację wobec wydanego postanowienia z dnia [...] października 2004r. oraz [...] stycznia 2005r.Sąd zauważa, iż kwestia ta była przedmiotem badania i oceny dokonanej przez Sąd w sprawie VII SA/Wa 1672/11 i ponowne podnoszenie tych okoliczności stanowi niedopuszczalną polemikę z oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku. Skarżący, kwestionując ocenę zawartą we wcześniejszym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mógł to uczynić, wnosząc od niego skargę kasacyjną z zachowaniem warunków ustawowych. Dlatego też ocena w niniejszym postępowaniu sądowym, wobec powyżej wskazanego związania, mogła się ograniczyć jedynie do badania zaskarżonej decyzji w kontekście realizacji wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie VII SA/Wa 1672/11. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).