IV SA/Wa 2901/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2010 r. nr. [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej MRiRW) na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.U. z 2000 r., Nr. 98, poz.1071 ze zm.) – dalej K.p.a., w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 6 i 7 ust. 3 ustawy z 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (D.U. z 2004 r., Nr. 121, poz. 1266 ze zm.) – dalej ustawa o ochronie gruntów, i art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza S. z [...] października 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2010 r. znak. [...] w której odmówiono wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele rolnicze [...] ha gruntów rolnych klas III położonych na terenie wsi D., gm. S. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Burmistrz S. 26 stycznia 2007 r. wystąpił do MRiRW z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy III położonych na terenie wsi D., gmina S. przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy usługowej i produkcyjnej. MRiRW decyzją z [...] maja 2007 r. nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy MRiRW podtrzymał swe stanowisko i decyzją z [...] października 2007 r. utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję. Na skutek skargi do sądu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 lutego 2008 r. sygn. akt IV SA/WA 2/08 uchylił zaskarżoną decyzję MRiRW uznając, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszenie art. 7, 8, i 77 § 1 K.p.a. Sąd wskazał, że organ błędnie przyjął że istotną przesłankę dla oceny czy uzasadniona jest zmiana przeznaczenia gruntów jest to, że grunty stanowią zwartą całość. Zdaniem Sądu nie było podstaw do odmowy zmiany przeznaczenia gruntów położonych w pobliżu drogi na cele produkcyjne gdyż gmina ma prawo się rozwijać gospodarczo "i nie można jej skazywać na los skansenu". Aby było to możliwe konieczne jest pozyskanie nieruchomości na których mogłoby zostać zlokalizowane przyszłe inwestycje. Gmina przekonująco wykazała, iż nie jest możliwe przeznaczenie na ten cel gruntów znajdujących się w innej części Gminy. Zdaniem sądu zmiana przeznaczenia jest zgodna z interesem społecznym. Rozpatrując ponownie wniosek decyzją z [...] września 2010 r., znak: [...] MRiRW odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Uznał, że grunty przeznaczone pod zmianę są gruntami o wysokim potencjale produkcyjnym, położone są w otwartej przestrzeni rolniczej w sąsiedztwie terenów rolnych i dlatego przeznaczenie je na cele zabudowy usługowej i produkcyjnej nie znajduje uzasadnienia. Tego rodzaju zabudowa spowodowałaby naruszenie ładu przestrzennego i znaczne straty w rolnictwie, co byłoby nieracjonalne z punktu widzenia ochrony przyrody. Poza tym grunty te są zmeliorowane a działania te miały na celu polepszenie rolniczych zdolności produkcyjnych gleb poprzez regulację stosunków wodno-powietrznych i stan taki uzasadnia dalsze pozostawienie tych gruntów do produkcji rolnej. W wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy MRiRW, zaskarżoną decyzją ponownie utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą stwierdzając, że zmiana przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze nie służy ochronie gruntów rolnych. Powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów Minister stwierdził, że ma on, wynikający z tego przepisu, obowiązek ochrony gruntów rolnych tj. przeciwdziałaniu jakimkolwiek nieuzasadnionym czynnościom zmierzającym do zmiany takiego przeznaczenia. Zdaniem organu przy sporządzaniu projektu planu miejscowego nie wzięto pod uwagę wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych obowiązku polegającego na ograniczeniu zagospodarowania gruntów na cele nierolnicze. Materiały graficzne do planu wskazują, że na terenie wsi D. znajdują się już grunty których przeznaczenie zostało zmienione na nierolnicze a które do tej pory nie zostały wykorzystane w takim, nowym celu. Nieracjonalna jest zatem dalsza zmiana przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze w sytuacji w której do tej pory nie została wykorzystana dotychczas istniejąca rezerw terenu. Poza tym na terenie tej wsi występuje duży zasób gruntów o niższej klasie, IV-VI tj. 44,54 % ogólnej powierzchni, w gminie a więc istnieją warunki ku temu aby grunty rolne o wyższej klasie bonitacyjnej pozostały w dotychczasowym rolniczym użytkowaniu, tym bardziej że wnioskowane grunty zostały zmeliorowane a więc polepszone rolnicze zdolności produkcyjne gleby i wzrosła tym samym ich wartość produkcyjna. Odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ uznał za nie zrozumiały argument odnoszący się do położenia wnioskowanych gruntów w sąsiedztwie dróg i oddziaływania komunikacji na te grunty. Lokalizacja taka nie wyklucza, zdaniem organu, prowadzenia upraw pod warunkiem że uprawy zostaną odpowiednio dobrane a uprawa nie będzie prowadzona w bezpośrednim pasie przyległym do drogi. Ponadto akumulacja zanieczyszczeń przez glebę jest w szerokim znaczeniu cech pozytywną gdyż gleba nie tylko zatrzymuje substancje toksyczne ale większość z nich neutralizuje, co z kolei zapobiega ich migracji do wód powierzchniowych i podziemnych. Natomiast gleby słabe o niskich zdolnościach sorbcyjnych są mało efektywne w procesie filtracji zanieczyszczeń. Przeznaczenie więc gleb wysokiej jakości na cele inwestycyjne, zwłaszcza wzdłuż szlaków komunikacyjnych jest dużym zagrożeniem nie tylko ze względów utraty powierzchni biologicznie czynnej ale też ze względów zdrowotnych. Odnosząc się do Studium Zagospodarowania Przestrzennego oraz Strategii Rozwoju Gminy S. organ stwierdził, że nie są to akty prawa miejscowego a ponadto zgodność projektu planu miejscowego ze studium podlega ocenie wojewody w zakresie zgodności z przepisami dotyczącymi planowania przestrzennego a nie w zakresie zasadności zmiany przeznaczenia. W skardze do WSA skarżący Burmistrz S. zarzucił naruszenie: -przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj art. 7, 10, 77, 107 § 3 k.p.a poprzez nie przeprowadzenie w dostatecznym stopniu postępowania administracyjnego, nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji noszącej cechy dowolności, sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. - przepisów prawa materialnego tj. art. 6 i 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te sprzeciwiają się uwzględnieniu wniosku. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Skarżący, wskazał, że MRiRW nie odniósł się do pozytywnej opinii Marszałka Województwa i tylko częściowo do argumentów Burmistrza S. zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy a uzasadnienie decyzji ma charakter ogólnikowy. Nie uwzględnił także zapisów Studium oraz uchwały Rady Miejskiej S. nr. [...] z [...] kwietnia 2008 r o przyjęciu Strategii Rozwoju Gminy S. 2005-2013, do tego stopnia że nie zażądał nawet treści tych aktów. To że dokumenty te nie stanowią prawa miejscowego nie stanowi podstawy do ich pominięcia w toku prowadzonego postępowania. Nie wzięto także pod uwagę, że gmina S. należy do niezamożnych gmin województwa śląskiego w związku z tym korzysta z subwencji wyrównawczej Ministra Finansów. Minister nie zażądał uzupełnienia materiału dowodowego o stosowny dokument. Minister nie przeanalizował podnoszonych we wniosku argumentów iż na terenie gminy s. grunty klasy II, III, IV stanowią obszar o pow. [...] ha, co stanowi 87% obszarów użytków rolnych gminy a zatem przeznaczenie z tego terenu gruntów o pow. [...] ha na cele nierolnicze nie stanowi zagrożenia dla ustawowego priorytetu jakim jest ochrona gruntów rolnych i leśnych. Nie ustalił także iż na terenie wsi D. obszar o pow. [...] ha stanowi nieużytki a tereny wzdłuż drogi krajowej [...] K. – W. są gruntami klasy III a zatem nie ma dostępnych wzdłuż tej drogi gruntów niższych klas. Obowiązek zebrania przez organ materiału dowodowego oraz jego wnikliwa ocena jest obowiązkiem organu administracji publicznej także wtedy gdy decyzja, tak jak w tym przypadku, ma charakter uznaniowy. Organ musi poczynić konkretne ustalenia faktyczne, podać podstawę prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnić motywy którymi się kierował przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy. Skarżący nie zgodził się także z argumentem organu iż nie ma podstaw do zmiany przeznaczenia gruntów dlatego, że na terenie wsi istnieją już grunty o zmienionym przeznaczeniu które nie zostały do tej pory zagospodarowane gdyż szerokość pasa gruntu którego przeznaczenie miałoby być zmienione a przeznaczony pod zabudowę wynosi 70 m, z czego 10 m od krawędzi drogi musi być wyłączone spod uprawa 30 % musi być przeznaczone pod zieleń urządzoną. Powyższe ograniczenie zabudowy tego terenu położonego wzdłuż drogi krajowej uniemożliwiają wykorzystanie tego terenu pod inwestycje wymagające dużej powierzchni stąd nie zachodzi potrzeba powiększania tego terenu inwestycyjnego. Minister nie odniósł się także do tego, że większość gruntów na terenie wsi D. jest zmeliorowana i nie dostrzegł, że usytuowanie tych gruntów w oderwaniu od istniejącej zabudowy jest ich zaletą a nie wadą. Nie zgodził się także z tezą o akumulacji zanieczyszczeń w glebie gdyż właśnie ta akumulacja uniemożliwia prowadzenie na tych terenach upraw ekologicznych. Zdaniem skarżącego teren ten jest odpowiedni dla potencjalnych inwestorów gdyż położone są przy drodze krajowej W. K., w pobliżu z C. i z tego powodu są atrakcyjne inwestycyjnie. Ograniczenie przyjęte przez organ stanowi barierę rozwojową i prowadzi do stagnacji gospodarczej i społecznej w gminach w których brak jest gruntów klas niższych nadających się na cele inwestycyjne. Wyrokiem z 11 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/WA 47/11 WSA uchylił zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1425/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że zgoda o jakiej mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi akt samoistny w tym znaczeniu, że wywiera skutki niezależne od "skonsumowania" tej zgody w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgoda taka jest udzielana w toku procedury planistycznej i to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala konkretne przeznaczenie gruntu rolnego czy leśnego na nowe cele. Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję nie trafnie uznał iż istnieje konieczność odniesienia sią MRiRW do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i Strategii Rozwoju Gminy S. i konieczność rozważenia wszelkich argumentów przemawiających za lub przeciw zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na inne cele. Zwrócił także uwagę, że to na stronie wnoszącej o zmianę przeznaczenia gruntów a nie organie spoczywa w tego rodzaju sprawie obowiązek wykazania celowości zmiany przeznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Jak wskazał NSA decyzja o zmianie lub nie przeznaczenia gruntów wydawana jest przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek burmistrza (wójta) i nie jest typową decyzją administracyjną. Ma charakter specyficzny, stanowi wstępne ogniwo do umożliwienia gminie realizację zamierzenia planistycznego lecz to dopiero w planie zostaną podjęte konkretne rozwiązania prawne służące ukształtowaniu ładu przestrzennego i to organ planistyczny będzie w tym względzie uwzględniał wymagania ochrony środowiska w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. NSA wskazał także, że nie ma potrzeby odnoszenia się w tym postępowaniu do Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego ani Strategii Rozwoju Gminy – i tą wykładnią, z mocy art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.D.U. z 2012 r, poz. 270),dalej p.p.s.a, Sąd jest związany. Czyni to tym samym nie zasadny zarzut skargi dotyczący zignorowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ustaleń Studium i Strategii Rozwoju Gminy S. Decyzja organu wyrażającego zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na grunty o innym przeznaczeniu stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez gminę odpowiedniej procedury związanej z przygotowaniem i uchwalaniem planu. Decyzja tego rodzaju ma charakter uznaniowy i dopiero w procedurze uchwalania planu podjęta zostanie przez organ planistyczny decyzja co do ewentualnej zmiany przeznaczenia. W toku procedury planistycznej to ten organ będzie musiał rozważyć interesy gminy wnoszącej o zmianę przeznaczenia gruntów i cele ochrony gruntów rolnych wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 II OSK 478/10, Lex nr 1080312). Decyzja organu opiniującego, mimo że jest decyzją uznaniową, jak słusznie wskazuje skarżący, nie może być jednak decyzją dowolną. Zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 ustawy, na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja przepisu oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu najlepszej merytorycznej wiedzy organu. Oczywiście ma rację Skarżący wywodząc, że nie ma generalnego zakazu dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntów wyższych klas na grunty produkcyjne. Jednakże w takim jednak wypadku organ powinien w sposób wyczerpujący rozważyć czy interes społeczny leżący u podstaw żądania zmiany przeznaczenia gruntów stoi wyżej niż ustawowy obowiązek Państwa ochrony gruntów rolnych, wynikający z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ocenia przedstawionego wniosku z punktu widzenia potrzeb ekonomicznych i zamierzeń urbanistycznych gminy ale z punktu widzenia ochrony terenów wykorzystywanych rolniczo, oceniając negatywne skutki wynikające z tej zmiany (straty w rolnictwie – art. 10 ust. 1 pkt.3 ustawy) kierując się interesem społecznym i zasadami ochrony gruntów wyrażonych w tej ustawie. W ocenie Sąd Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo wyważył te interesy i przyjął, że aktualna sytuacja wsi D., w powiązaniu z interesem całej Gminy nie pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów. Jak wskazał Minister jego zadaniem nie była ocena korzyści ekonomicznych płynących ze zmiany przeznaczenia gruntów (tereny leżące przy drodze które pozostają w sferze zainteresowania potencjalnych inwestorów), ale ochrona najlepszych gleb, zwartej przestrzeni rolniczej przed zainwestowaniem oraz ograniczanie działań polegających na nieuzasadnionym przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze. Jak wynika z decyzji na terenie gminy S. istnieje duży zasób gruntów klasy IV-VI tj. 44, 54 % ogólnej powierzchni gruntów w gminie i to te grunty, zdaniem Ministra powinny być przeznaczone pod ewentualną działalność produkcyjną. Poza tym, co jest równie istotne, na terenie gminy znajdują się jeszcze nie wykorzystane grunty o przeznaczeniu nierolniczym co także ma wpływ na ocenę możliwości zmiany przeznaczenia gruntów na cele inne niż rolnicze. Przede wszystkim te argumenty legły u podstaw braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia pozytywnej opinii Marszałka Województwa [...], opinia ta nie jest przydatna do rozstrzygnięcia. Po pierwsze dlatego, że Marszałek nie posiada kompetencji do oceny przydatności danych gruntów dla produkcji rolnej i możliwości ich wykorzystania lub nie dla celów związanych z produkcją żywności. Po drugie Marszałek dokonał oceny wniosku przede wszystkim pod kątem przydatności tych gruntów dla inwestorów (walor ekonomiczny), co jak zostało wskazane wyżej nie stanowi przesłanki do uznania celowości zmiany przeznaczenia gruntów na cele inne niż rolnicze. Z tych samych względów nie ma także w procesie opiniowania istotnego znaczenia kondycja finansowa gmin województwa śląskiego i korzystanie z subwencji wyrównawczej Ministra Finansów. W ocenie Sądu, oceniając podnoszony przez Skarżącego argument, że na terenie gminy S. grunty klasy II, III i IV stanowią obszar o pow. [...] ha co stanowi 87% obszaru użytków rolnych a zatem przeznaczenie ok [...] ha gruntów rolnych na cele produkcyjne nie stanowi zagrożenia dla ustawowego priorytetu jakim jest ochrona gruntów rolnych i nie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i racjonalną polityką w tym względzie, organ słusznie nie uwzględnił tych argumentów. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma na celu ochronę tych gruntów. Obowiązek ten oznacza przede wszystkim konieczność podejmowania działań zapobiegających tego rodzaju czynnościom które mają na celu zmianę przeznaczenia tych gruntów (por wyrok WSA Warszawa z 27 lutego 2007 r IV SA/WA 2453/06, Lex nr 319161). Jak wskazał NSA to na stronie wnoszącej o zmianę przeznaczenia gruntów na cele inne niż rolnicze spoczywa obowiązek wykazania zasadności tej zmiany. Organ trafnie uznał się za nie przekonany w tym zakresie, choćby z tego powodu, że na terenie gminy istnieją grunty o innym niż rolnicze przeznaczeniu, które do tej pory nie zostały zagospodarowane a skarżący nie wykazał z jakich powodów, poza ekonomicznymi celowe jest odrolnienie tych gruntów. Także w skardze odnosząc się do tej kwestii Skarżący powołuje jedynie argument, że grunt którego dotyczyć ma zmiana przeznaczenie nie mógłby być wykorzystany pod inwestycje wymagające dużej powierzchni a więc odnosi się do kwestii wyłącznie o charakterze ekonomicznym w oderwaniu do celu ochrony przez Państwo gruntów rolnych. Fakt, że większość gruntów na terenie gminy jest zmeliorowana, co ma świadczyć o tym, że nie jest to wyjątek uzasadniający przede wszystkim ochronę tego rodzaju gruntów także nie przesądza o zasadności zmiany tego przeznaczenia w tym konkretnym wypadku. Wprost przeciwnie jest argumentem przemawiającym za pozostawieniem tych gruntów zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem jako przygotowanych do efektywnej produkcji rolnej. Sąd nie kwestionuje, ze z punktu widzenia ekonomicznego rozwoju wsi i gminy może mieć znaczenie to w jaki sposób zagospodarowane są grunty położone wzdłuż drogi i że ich zagospodarowanie (np. poprzez wybudowanie na tym terenie zajazdów, stacji paliw itp.) może wpłynąć na polepszenie kondycji finansowej gminy to jednak z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych o wysokiej klasie bonitacyjnej podziela ustalenia organu, że brak jest wyraźnych przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia tak znacznego i zwartego obszaru gruntów rolnych klasy III. Zgadza się z tezą (wynikającą zresztą z art. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), że pod zainwestowanie powinny być przeznaczone przede wszystkim grunty o słabej klasie nie możliwe do zagospodarowania na cele rolnicze. W tym wypadku grunty których miałaby dotyczyć zmiana przeznaczenia stanowią zwarty ciąg położony wzdłuż drogi i choć z pewnością nie pożądane jest na takim terenie prowadzenie ekologicznej działalności produkcyjnej (przy pasie drogi) to jednak Skarżący nie wykazał aby poza czynnikami ekonomicznymi istniały inne uniemożliwiające prowadzenie na tym terenie działalności produkcyjnej lub aby obiektywnie nie było możliwe wykorzystanie pozostałych, położonych na terenie gminy gruntów odrolnionych na cele nierolnicze. Nie uzasadniona została więc przekonująco teza Skarżącego, że brak na tym terenie gruntów niższych klas nadających sią na cele inwestycyjne powinno skutkować wyrażeniem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów klas III, zmeliorowanych. Sam fakt, że grunty te położone są przy drodze nie uzasadnia, zdaniem Sądu ich odrolnienia. Prowadziłoby bowiem do sytuacji w której wzdłuż każdej z dróg tereny wykorzystywane byłyby na cele wyłącznie inwestycyjne (bez względu na klasą i produkcyjność tych gruntów) a to byłoby sprzeczne z celami ochrony gruntów rolnych. Nie zasadne są więc zarzuty dotyczące naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przepisów prawa materialnego tj. art. 6 i 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Brak jest podstaw do uznania, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego art. 7, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił zebrane w sprawie dowody (dowody ze Studium i Strategii Rozwoju nie miały znaczenia w sprawie jak to wskazał NSA), poddał je analizie która pod wzglądem logicznym nie jest wadliwa. Swą decyzję w sposób przekonujący uzasadnił. Odniósł się także do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wyjaśniając dlaczego wniosków tych nie podziela a treść uzasadnienia nie ma charakteru ogólnikowego. Wynika z niego z jakich przyczyn organ nie uczynił zadość żądaniu, co wyczerpuje przesłanki z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W skardze skarżący zarzucił także organowi naruszenia art. 10 kpa (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu) jednakże zarzutu tego nie uzasadnił a więc nie jest możliwe odniesienie się przez Sąd do tego zarzutu Zdaniem Sądu, wobec tak nie przekonujących argumentów Skarżącego organ zasadnie odmówił zmiany przeznaczenia gruntów na cele produkcyjne. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu uchybień które musiałby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.