II SA/Op 350/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A. W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 marca 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu mieszkalnego Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżąca A. W. wnioskiem datowanym na dzień 20 grudnia 2010 r., który wpłynął do Urzędu Miasta Opola w dniu 31 grudnia 2010 r., zwróciła się do Prezydenta Miasta Opola o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt braku samodzielności lokalu mieszkalnego nr 2, położonego w budynku przy ulicy [...] nr [...] w [...], którego jest najemcą. Prezydent Miasta Opola, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2012 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 219 K.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, iż lokal nr X w budynku przy ulicy [...] [...] w [...] nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał na treść złożonego wniosku, przytoczył brzmieniu przepisu art. 218 § 1 K.p.a. i stwierdził, że po przeprowadzeniu dowodów z dokumentów będących w dyspozycji organu, a to zapisów ewidencji gruntów, budynków i lokali, a także rejestru wydanych zaświadczeń wynika, że w 2008 r. wydane zostało przez organ dla A. SA Oddział Gospodarki Nieruchomościami we [...], na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, zaświadczenie z dnia 22 kwietnia 2008 r. o samodzielności ww. lokalu. Dodatkowo organ podał, iż przed wydaniem odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści wykorzystane zostały materiały archiwalne załączone do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, które podpisane zostały przez osobę z uprawnieniami budowlanymi. Argumentował nadto organ, że na dzień wydania zaświadczenia z 2008 r. przedmiotowy lokal spełniał warunki samodzielnego lokalu mieszkalnego. Na dzień wydania niniejszego postanowienia organ nie posiada dokumentów, na podstawie których nie może potwierdzić faktu braku samodzielności lokalu mieszkalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. W.. Podniosła w nim, że nie zgadza się z zapadłym postanowieniem, gdyż organ już po raz trzeci rozpatrzył negatywnie jej wniosek, pomimo wykazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu naruszeń prawa poprzez błędną jego interpretację i wykładnię. Podkreślała, że nie jest dla niej zrozumiałe, dlaczego organ ponownie powołuje się na fakt wydania zaświadczenia z 2008 r., skoro zostało ono wydane niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym oraz było przez nią wielokrotnie kwestionowane. Zdaniem żalącej się organ nie dokonał żadnej analizy posiadanej przez siebie dokumentacji, poprzestając tylko i wyłącznie na archiwalnym zaświadczeniu. W dokumentach organu nie ma dowodów na to, aby lokal stanowiący pół innego mieszkania kiedykolwiek został przebudowany w celu uzyskania samodzielności. Wskazując na powyższe żaląca się zarzuciła organowi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2009 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 24 sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na fakt uzupełnienia materiału dowodowego o opinię o samodzielności lokalu mieszkalnego z dnia 18 listopada 2011 r., wyrok Sądu Apelacyjnego we [...] – Wydział I Cywilny, sygn. akt [...], kończący postępowanie o stwierdzenie nieważności czynności prawnych polegających na ustanowieniu odrębnej własności i zawarciu umowy sprzedaży oraz zaświadczenie Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 kwietnia 2008 r. wraz z wnioskiem A. S.A. z dnia 3 kwietnia 2008 r. oraz załączonym do niego szkicem lokali mieszkalnych i opinią kominiarską. Przytaczając podstawy prawne żądania wydania zaświadczenia, SKO stwierdziło, że zaświadczenie z uwagi na jego charakter i funkcje nie wiąże organu, co oznacza, że w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i po dostarczeniu do urzędu aktualnych dokumentów może być wydane nowe, które będzie odpowiadać aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu. Podniosło nadto, że z dokumentów będących w posiadaniu organu, a w szczególności szkiców lokali położonych w [...] przy ulicy [...] [...] nr X i nr XY, wynika, że lokale te są samodzielne i mogą stanowić odrębną nieruchomość. Organ I instancji poza tym dokumentem oraz zaświadczeniem z dnia 22 kwietnia 2008 r. nie dysponował żadnymi innymi dokumentami, które świadczyłyby o statusie tych lokali, w tym lokalu nr X, którego samodzielność kwestionuje żaląca się. Wskazując nadto na wyrok Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt [...] stwierdził, że sądy obu instancji uznały, że samodzielność lokalu nr XY wykazana została ponad wszelką wątpliwość. Argumentowało także Kolegium, że stanu faktycznego i prawnego, który przesądził o treści zaświadczenia z dnia 22 kwietnia 2008 r., nie zmienia również przesłana przez stronę opinia, sporządzona w dniu 18 listopada 2011 r. przez J. O., która w swej treści w całości odnosi się do stanu technicznego lokalu nr X przy ulicy [...] [...] w [...], a mianowicie sposobu przyłączenia zimnej i ciepłej wody, odprowadzania ścieków, materiałów, z jakich wykonane są ściany, ich grubości, trwałości, szczelności i odporności na spalanie. Zdaniem Kolegium, powyższa opinia może być pomocna przy ewentualnym remoncie lokalu, nie przesądza jednak o jego samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Powołując się na przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali Kolegium uznało, że właściwy organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 tej ustawy, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. Z tego względu zaskarżone postanowienie jest w swej istocie prawidłowe. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodziła się A. W.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 24 sierpnia 2012 r., zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze. W uzasadnieniu podniosła, że organy nie dokonały wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a zwłaszcza pominęły wnioski, jakie wynikały z opinii z dnia 18 listopada 2011 r., dotyczące niespełnienia warunków samodzielności przez sporny lokal. Takie działanie organów naruszało, jej zdaniem, art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Przedstawiając położenie lokalu nr X w budynku mieszkalnym w [...] przy ulicy [...] [...] dowodziła, że nie spełnia on warunków samodzielności lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali i nigdy ich nie spełniał. Zarzuciła organom, że te nie odniosły się do notatki służbowej A. z dnia 9 września 2008 r., z której to wynika, że właściciel budynku zaproponował jej sposób adaptacji lokalu poprzez podział jednej wspólnej łazienki oraz, że nie wyjaśniły rozbieżności pomiędzy datą "operatu szacunkowego – inwentaryzacji lokalu z dnia 13 września 2008 r." - jak to określiła skarżąca - a samym zaświadczeniem z 22 kwietnia 2008 r. Nadto, w ocenie skarżącej, w rozważaniach organu jest sprzeczność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 marca 2013 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 24 sierpnia 2012 r. o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści, iż lokal nr X w budynku przy ulicy [...] [...] w [...] nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Opola wykazała, że odpowiadają one prawu. Zaskarżone postanowienie podjęte zostało w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a., a więc stanowiło merytoryczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. nr 80, poz. 903 ze zm.), dalej zwanej ustawą, oraz przepisy działu VII K.p.a. (art. 217 – art. 220 K.p.a.) Art. 217 § 2 K.p.a. przewiduje dwie odrębne podstawy, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji, gdy potwierdzenia określonych faktów lub stanów prawnych wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.), druga zaś, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). Z art. 219 K.p.a. wynika natomiast, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ wydaje zatem postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia w przypadku ustalenia, że osoba ubiegającą się o wydanie zaświadzcenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego oraz wówczas, gdy brak jest przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie ostatni z ww. przepisów (art 217 § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy). Skarżąca domagała się bowiem stwierdzenia w formie zaświadczenia faktu braku samodzielności lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku położonym przy ulicy [...] [...] w [...] (v. wniosek skarżącej datowany na dzień 20 grudnia 2010 r., pisma skarżącej z dnia 24 stycznia 2011 r., 14 lutego 2011 r., 8 listopada 2011 r.). Podstawą żądania przez skarżącą wydania zaświadczenia dotyczącego braku samodzielności lokalu był art. 2 ustawy. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębne nieruchomości. Przepis art. 2 ustawy ust. 2 ustawy przewiduje, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). Konsekwencją takich unormowań jest to, że organ w drodze zaświadczenia uprawniony jest jedynie do potwierdzenia okoliczności, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Przytoczone wyżej przepisy nie zezwalają organom na wydanie zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. Inaczej mówiąc organ może wydać osobie ubiegającej się o zaświadczenie jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a więc o samodzielności lokalu, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia, że lokal nie spełnia warunków z art. 2 ust. 2 ustawy, organ ma obowiązek wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może więc stwierdzać braku samodzielności lokalu (por. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 945/12 in z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 245/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 56/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 580/06; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 647/07 – dostępne htpp://www.nsa.gov.pl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomieć należy, że konsekwentnie ponawiane przez skarżącą żądanie dotyczyło wydania zaświadczenia, które potwierdziłoby brak samodzielności lokalu nr X przy ulicy [...] [...] w [...]. W świetle powyższego, przy tak określonym przedmiocie postępowania, uznać należało, że żądanie skarżącej nie znajdowało podstaw prawnych, a tym samym postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o braku samodzielności ww. lokalu odpowiadało prawu. Reasumując stwierdzić należy, iż przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Prezydenta Miasta Opola wykazała, iż nie są one dotknięte wadą skutkującą ich uchyleniem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.