II OSK 965/14

Dnia 16 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Katarzyna Golat /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 697/13 w sprawie ze skargi E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania w sprawie usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz E. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z 13 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Gd 697/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na skierowane do E. J. (określanego dalej jako skarżący) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydane w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania w sprawie usunięcia odpadów. W wyroku przedstawiony został następujący stan faktyczny. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), określanej dalej jako K.p.a., w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez E. J. odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Wójt Gminy K. nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z działki nr [...] w J.. Przedmiotowa decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 14 stycznia 2013 r., natomiast odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 20 lutego 2013 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 28 stycznia 2013 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. J., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 129 § 2 K.p.a. oraz art. 134 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że odwołanie zostało wniesione z naruszeniem terminu 14 dni od doręczenia mu decyzji, podczas gdy skarżący złożył odwołanie w terminie. Nadto zarzucił naruszenie art. 65 § 2 K.p.a. wskutek uznania, że uzupełnienie braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie i przesłanie do organu I instancji było wniesieniem odwołania po terminie. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. przez uznanie, że odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 20 lutego 2013 r., podczas gdy nadane zostało ono w dniu 18 lutego 2013 r., a tym samym zachowano termin zakreślony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G.. Wreszcie zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. przez brak rzetelnego i dokładnego sprawdzenia zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności ustalenia dat nadania pism skarżącego, co miało istotny wpływ na wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu. Wskazując na te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2013 r. złożył w dniu 22 stycznia 2013 r. Było ono dotknięte brakiem formalnym. W zakreślonym terminie, uzupełniając braki formalne odwołania, skarżący w dniu 18 lutego 2013 r. nadał w polskiej placówce operatora publicznego podpisane odwołanie. Wprawdzie zostało ono skierowane do organu I instancji, jednakże zgodnie z art. 65 § 2 K.p.a. powinno zostać uznane za wniesione z zachowaniem terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Nadto Kolegium stwierdziło, że braki formalne odwołania z dnia 21 stycznia 2013 r. nie zostały usunięte. Z uwagi zaś na różne daty sporządzenia pism nie można uznać, że pisma z dnia 21 stycznia 2013 r. i z dnia 18 lutego 2013 r. były tożsame. W ocenie Kolegium skarżący wniósł w istocie dwa podania dotyczące tej samej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wywodził, że w sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Wójt Gminy K. nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z działki nr [...] w J.. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 14 stycznia 2013 r., następnie 25 stycznia 2013 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie skarżącego od tej decyzji datowane na dzień 21 stycznia 2013 r. Odwołanie to nie zostało podpisane przez skarżącego. Z tego też powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. pismem z dnia 5 lutego 2013 r., doręczonym w dniu 11 lutego 2013 r., wezwało skarżącego do usunięcia tego braku. Jednocześnie Kolegium przesłało skarżącemu złożone przez niego odwołanie z dnia 21 stycznia 2013 r. wskazując, że po podpisaniu należy je zwrócić organowi odwoławczemu. W ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, brak było podstaw do potraktowania odwołania z dnia 18 lutego 2013 r. jako uzupełnienie braków formalnych odwołania z dnia 21 stycznia 2013 r. ze względu na różne daty obu pism. Wraz z wezwaniem do usunięcia braków formalnych odwołania z dnia 21 stycznia 2013 r. Kolegium przesłało skarżącemu oryginał odwołania z dnia 21 stycznia 2013 r. do podpisania. Uzupełnienie braków tego odwołania miało więc polegać na odesłaniu do Kolegium tegoż pisma po jego podpisaniu. Za uzupełnienie braków odwołania uznać należałoby również złożenie przez skarżącego w zakreślonym terminie pisma będącego odpisem odwołania z dnia 21 stycznia 2013 r., zawierającego podpis skarżącego. Ponadto Sąd pierwszej instancji wywodził, że odpis pisma może być sporządzony dowolną techniką, jednakże musi on odwzorowywać dokładnie pismo, jego pełną treść, a więc nie może być między nimi żadnych różnic. Tego zaś warunku nie spełnia odwołanie skarżącego z dnia 18 lutego 2013 r. Wprawdzie merytoryczna treść obu pism jest identyczna, jednakże różnią się one datą sporządzenia, co nie pozwala uznać pisma z dnia 18 lutego 2013 r. za odpis pisma z dnia 21 stycznia 2013 r. Co więcej, okoliczności złożenia tego pisma, a zwłaszcza fakt skierowania go do organu I instancji, nie wskazują również na to, że miało ono w zamyśle skarżącego stanowić uzupełnienie braków poprzedniego odwołania. W skardze kasacyjnej, powołując art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., wskazywanej jako P.p.s.a., wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) prawo o ustroju sądów administracyjnych (określanej dalej jako P.u.s.a), polegające na wadliwej kontroli czynności organów obu instancji oraz przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na : a. przyjęciu iż odwołanie skarżącego zostało złożone osobiście przez stronę w siedzibie Urzędu Gminy K. w dniu 20 lutego 2013 r., podczas gdy uzupełnienie odwołania w wykonaniu zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zostało nadane w dniu 18 lutego 2013 r. w placówce pocztowej operatora publicznego, czyli z zachowaniem terminu do uzupełnienia braków formalnych; b. przyjęciu, iż przesłanie przez skarżącego uzupełnionego odwołania, na skutek wezwania go do uzupełnienia braków formalnych stanowiło drugie odwołanie, podczas gdy właściwa analiza materiału dowodowego nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że pismo to stanowiło uzupełnianie braków formalnych; c. braku weryfikacji przez organy administracyjne faktycznego znaczenia wniesionego przez skarżącego pisma i błędnym potraktowaniu go jako drugiego odwołania, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nie stanowiło ono uzupełnienia odwołania na skutek opatrzenia pisma o tożsamej treści inną datą; 2. naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz naruszenie art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. polegające na wadliwej kontroli działań organów, poprzez niedostrzeżenie, iż organ I instancji nie przekazał uzupełnienia odwołania organowi wyższego stopnia, tym samym naruszył art. 133 k.p.a., Mając na uwadze powyższe wniesiono o: 1) na podstawie 185 § 1 P.p.s.a. - uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, 2) na podstawie 203 pkt 1 P.p.s.a. - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, iż pomimo tożsamości merytorycznej treści obu pism, odwołanie z dnia 18 lutego 2013 r., wniesione w wykonaniu wezwania Kolegium w G., nie stanowiło uzupełnienia braków formalnych. Powyższe ustalenie sąd uzasadnił wyłącznie tym, iż odwołanie złożone w wyniku wezwania organu wyższego stopnia zostało opatrzone inną datą oraz zostało skierowane do organu I instancji, co w ocenie sądu nie wskazuje, iż miało ono stanowić w zamyśle skarżącego uzupełnieniem braków formalnych. Odwołując się do podglądów wyrażonych w orzecznictwie skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że odwołanie stanowi akt odformalizowany, a rolą podpisu na podaniu jest potwierdzenie, a przynajmniej domniemanie, że podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, że zostało wniesione zgodnie z wolą tej osoby. Dla osiągnięcia tego celu, uzupełnienie braku podpisu odwołania nie musi jednak polegać na złożeniu podpisanego egzemplarza wniesionego wcześniej odwołania. Ponadto skarżący kasacyjnie wyraził stanowisko, że nie jest brakiem formalnym pisma uniemożliwiającym nadanie mu biegu pominięcie daty jego sporządzenia, bądź jej błędne oznaczenie, skoro o wywołaniu skutków procesowych decyduje nie data jego sporządzenia, lecz data złożenia pisma, bądź nadania w placówce operatora publicznego. Skoro zaś data pisma nie jest istotnym elementem pisma procesowego, nie może ona przesądzać o uznaniu, iż pomimo tożsamości treści obu pism, uzupełnione odwołanie nie stanowi odpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r. Nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola dokonana została w zakresie zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zawiera usprawiedliwione podstawy do jej uwzględnienia. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo błędnego przyjęcia przez organ, że przesłane przez skarżącego uzupełnione odwołanie, na skutek wezwania go do uzupełnienia braków formalnych stanowiło drugie odwołanie, jak również błędne przyjęcie, iż odwołanie skarżącego zostało złożone osobiście przez stronę w siedzibie Urzędu Gminy K. w dniu 20 lutego 2013 r., podczas gdy uzupełnienie odwołania w wykonaniu zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zostało nadane 18 lutego 2013 r. w placówce pocztowej operatora publicznego, czyli z zachowaniem terminu do uzupełnienia braków formalnych. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Przełożenie tego rodzaju naruszeń na wynik sprawy oznacza, że gdyby do nich nie doszło, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja lub postanowienie o innej treści. Tego typu naruszenie przepisów uzasadnia zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie naruszenie prawa niewątpliwie zaistniało w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a to uzasadniało zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisu, czego jednak Sąd nie uczynił, co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej. Błędne niezastosowanie tego przepisu nastąpiło przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w wyniku niedostrzeżenia, że odwołanie skarżącego zostało złożone osobiście przez stronę w siedzibie Urzędu Gminy K. w dniu 20 lutego 2013 r., podczas gdy uzupełnienie odwołania w wykonaniu zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zostało nadane w dniu 18 lutego 2013 r. w placówce pocztowej operatora publicznego, czyli z zachowaniem terminu do uzupełnienia braków formalnych (o czym świadczy koperta - karta 3 teczka akt sprawy SKO). Ponadto odnośnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wskazać należy, iż w kontekście art. 128 K.p.a., przy ocenie, czy wniesione przez stronę pismo jest odwołaniem, należy kierować się treścią pisma (E. Iserzon (w;) Komentarz IV, 1970, s. 227; wyrok NSA z dnia 2 stycznia 1988 r., SA/Wr 815/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 31; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., I OSK 999/05, Lex nr 265751) oraz czy pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia odwołania. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96, OSNAPiUS 1997, nr 2, poz. 16, stwierdzono, że: "jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony postępowania odwoławczego wniesione do organu odwoławczego w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, wyrażające niezadowolenie z decyzji nieostatecznej, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji". W doktrynie podkreśla się też, że nie tylko wady prawne decyzji, ale również wszelkiego rodzaju "niezadowolenie" strony z treści decyzji uprawnia ją do wniesienia odwołania (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 227). Strona może zatem kwestionować w odwołaniu nie tylko naruszenie prawa przez organ pierwszej instancji, lecz także lub wyłącznie celowość decyzji nieostatecznej (tak NSA w wyroku z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 365/10, CBOSA). Niezadowolenie to może być wyrażone nawet pośrednio, ale zawsze po skutecznym wejściu danego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego. Nie jest zatem istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie z decyzji i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie (tak NSA w wyrokach z 27 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 30/06 oraz z 23 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 999/05, CBOSA). Biorąc pod uwagę dwie następujące dyrektywy interpretacyjne: okoliczność, że w odformalizowanym postępowaniu administracyjnym, dla kwalifikacji wniesionego przez stronę pisma decydujące znaczenia ma intencja jego autora, której oceny dokonuje się na podstawie o całokształtu podniesionych okoliczności oraz brak zakazu modyfikacji treści uprzednio złożonego odwołania należy uznać, że pismo skarżącego z dnia 18 lutego 2013 r. wniesione w wykonaniu wezwania Kolegium w G., stanowiło uzupełnienie braków formalnych, bowiem należało je potraktować jako odwołanie, uprzednio niepodpisane. Nie ulega wątpliwości, biorąc pod uwagę, że strona kontestuje w tym piśmie decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. Wójta Gminy K. nakładającą na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z działki nr [...] w J., a zatem kwestionuje ten sam akt, co w niepodpisanym piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r., nie powołując jednocześnie - jako właściwego - trybu nadzwyczajnego wzruszania decyzji administracyjnych, że pismo z dnia 18 lutego 2013 r. stanowiło odwołanie, tak jak pismo z dnia 21 stycznia 2013 r. Różne daty obu pism nie mogą przesądzać o tym, że drugie pismo nie stanowi uzupełnienia braków formalnych, bowiem przeciwne rozumowanie prowadziłoby do podważenia zasady dwuinstancyjności postępowania i nierespektowania (wyraźnie wyrażonej w tej sprawie przez stronę) woli zainicjowania takiego postępowania, wyłączenie ze względu na uznanie, że jedynym modelem uzupełnienia braku formalnego odwołania jest złożenie podpisu pod odpisem odwołania. Prowadziłoby to do wprowadzenia nieistniejącego w Kodeksie postępowania administracyjnego zakazu uzupełniania czy innego rodzaju modyfikacji odwołania, tworząc jednocześnie niewprowadzoną przez ustawodawcę cezurę czasową dla tych czynności, w postaci daty złożenia odwołania. Ponadto organ nie może zmienić czy negować przedmiotu żądania, a jedynie pośrednio przez udzielenie informacji prawnej, zgodnie z zasadą ogólną udzielania informacji faktycznych i prawnych (art. 9 K.p.a.) wpływa na dokonanie przez stronę zmiany przedmiotu żądania. Wymaga to zawsze jednak czynności procesowej strony, co do której obowiązują wszystkie wymagania odnośnie do treści i formy. Wyłącza to przyjęcie domniemania czynności strony zmiany treści żądania (por. B. Adamiak "System prawa administracyjnego", Wyd. C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2010, tom 9, s. 136, pod red. prof. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel). Z tych względów nie zasługuje na aprobatę wywód przestawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. O ile treść samego odwołania jest odformalizowana i do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, o tyle fakt wniesienia odwołania jest sformalizowany i podlega obiektywnej weryfikacji. W tym aspekcie wymaga podkreślenia, że organ dysponował przekonującym dowodem, że uzupełnienie odwołania w wykonaniu zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zostało nadane 18 lutego 2013 r. w placówce pocztowej operatora publicznego, czyli z zachowaniem terminu do uzupełnienia braków formalnych. Odnosząc się do innych zarzutów stwierdzić należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji z punktu widzenia zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Badaniu podlega więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów (por. wyrok NSA z 6 listopada 2014 r., sygn. akt I GSK 1035/13, CBOSA). Ewentualne naruszenie przez sąd prawa materialnego czy przepisów postępowania nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie (por. wyrok NSA z 30 października 2014 r., I GSK 121/13, CBOSA), a w konsekwencji zarzut naruszenia tych przepisów jest bezzasadny. Nie zasługuje również na aprobatę zarzut naruszenia art. 133 i 134 P.p.s.a., bowiem WSA w Gdańsku uczynił przedmiotem orzekania i wydał wyrok w stosunku do zaskarżonego aktu, tj. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd pierwszej instancji rozstrzygnął zatem sprawę w jej granicach. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (a zatem bez pomijania materiałów dowodowych). Naruszenie tego przepisu może wyrażać się w tym, że brak jest szczegółowego odniesienia się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1230/13, CBOSA). Na podstawie art. 133 § 1 P.p.s.a. wywodzona jest zasada orzekania na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie zaskarżonego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej, co oznacza, że sądy wojewódzkie nie biorą pod uwagę stanu sprawy istniejącego w dniu wyrokowania. W przywołanym przez skarżącego kasacyjnie przepisie art. 133 § 1 P.p.s.a. nie znajduje podstaw jego argumentacja. Niezasadność przywołanych zarzutów nie przesądza o braku podstaw do uchylenia zaskarżalnego wyroku, wobec uznania, że przywołane na wstępie zarzuty zostały skutecznie wywiedzione. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że niebudzący wątpliwości i ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny został w sposób niewłaściwy przez Sąd oceniony. Powyższe pozwala, aby Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się względami ekonomii procesowej, skorzystał w warunkach niniejszej sprawy z uprawnienia, o którym stanowi art. 188 P.p.s.a. i z przyczyn wskazanych wyżej uchylił zaskarżony wyrok, a w wyniku rozpoznania skargi uchylił również zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).