II SA/Bd 1590/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie odkrywkowego wydobywania kopaliny oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] Burmistrz L. K. nie uzgodnił udzielenia J. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: J. W. [...] "W." z siedzibą w N., koncesji na działalność gospodarczą w zakresie odkrywkowego wydobywania kopaliny ze złoża "C." w miejscowości C., gm. L. K. na części nieruchomości o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji wskazał, że ww. działka nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy L. K. przyjętego na mocy uchwały Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. wynika, że zarówno przedmiotowa działka, jak i działki sąsiednie, znajdują się w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Obszar planowanej kopalni zlokalizowany został na gruntach klasy IVa, V, VI i graniczy z gruntami rolnymi klasy III, które w studium podlegają ochronie. Organ I instancji stwierdził ponadto, że z analizy studium wynika, iż najbliższy obszar górniczy może być zlokalizowany w odległości ok. 3 km. Zdaniem organu I instancji mając na uwadze to, że na wnioskowanym obszarze studium nie przewiduje innych działalności poza produkcją rolniczą, nie ma podstaw do pozytywnego uzgodnienia zamiaru wydobywania kopaliny na tym terenie. Zażalenie na ww. postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. złożył J. W., w którym wniósł o jego zmianę i pozytywne zaopiniowanie koncesji na działalność gospodarczą w zakresie odkrywkowego wydobywania kopaliny ze złoża albo uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, poprzez zastosowanie kryterium nieprzewidzianego przez ten przepis jako wiążącego, bowiem przeznaczenie przedmiotowej działki na cele rolnicze w studium uwarunkowań zostało określone w oparciu o przeznaczenie gruntów w ewidencji gruntów, ale bez uwzględnienia klas V i VI gleb na tej działce, co czyni je rolniczo nieprzydatnymi, - art. 6-9 k.p.a., poprzez działanie z naruszeniem przepisów przez organ, pominięcie wyjaśnienia, czy kwalifikowanie do działalności rolniczej gleb bardzo niskiej bonitacji będzie korzystniejsze dla interesu społecznego, działanie z naruszeniem zasady dbałości o zaufanie stron - wprowadzenie strony w błąd poprzez wcześniejsze wydanie koncesji na poszukiwanie złoża kruszywa na tym obszarze oraz nieudzielenie dostatecznych wyjaśnień faktycznych, - art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego i wskazania, jakie fakty zostały udowodnione, a jakie nie, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu prawnym wskazania, jakie jednostki redakcyjne studium uniemożliwiają uzgodnienie koncesji, - art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. W zażaleniu wskazano ponadto na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - przyjęcie, że działka [...], na którą składają się grunty orne klasy IVa, V i VI, przy czym na terenie planowanego wydobycia jest to klasa VI i grunty pozaklasowe, jest tożsama z działkami sąsiadującymi, gdzie są grunty orne klasy III, których strona nie zamierza naruszyć. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach postanowienia SKO wskazało na bezzasadność zażalenia i stwierdziło, że postanowienie organu I instancji jest zgodne z prawem. Organ podkreślił, że z dniem 1 stycznia 2012 r. utraciła moc ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, w życie zaś weszła nowa ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazły nowe regulacje. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, działalność w zakresie wydobywanie kopalin ze złóż wymaga koncesji. W świetle zaś art. 22 ust. 2 cyt. ustawy, starosta udziela koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, jeżeli jednocześnie są spełnione następujące wymagania: 1. obszar udokumentowanego złoża nieobjętego własnością górniczą nie przekracza 2 ha, 2. wydobycie kopaliny ze złoża w roku kalendarzowym nie przekroczy 20.000 m3, 3. działalność będzie prowadzona metodą odkrywkową oraz bez użycia środków strzałowych. W myśl art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy, w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Zgodnie natomiast z art. 7 ustawy, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2). SKO podkreśliło, że działka o nr [...] w miejscowości C. nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy L. K. wynika, że zarówno przedmiotowa działka, jak i działki sąsiednie, znajdują się w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Obszar planowanej kopalni zlokalizowany został na gruntach klasy IVa, V, VI i bezpośrednio graniczy z gruntami rolnymi klasy III, które w studium podlegają ochronie. Mając na uwadze to, że na wnioskowanym obszarze studium nie przewiduje innych działalności poza produkcją rolniczą, nie ma podstaw do pozytywnego uzgodnienia zamiaru wydobywania kopaliny na tym terenie. W uzasadnieniu zawarto również informację, że obszar planowanej inwestycji leży w znacznej odległości od obszaru mogącego być potencjalnie wykorzystywanym na cele górnicze ze względu na znajdujące się pokłady kruszywa. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji odmawiając uzgodnienia udzielenia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie odkrywkowego wydobywania kopaliny ze złoża, nie naruszył prawa, w tym art. 23 ust. 2 pkt 2 i art. 7 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W sytuacji, gdy zapisy studium wprost wskazują obszary zasobów surowcowych i ewentualnych kopalni przy jednoczesnym podkreśleniu szczególnej ochrony gruntów rolnych i ich wykorzystywaniu rolniczym - nie jest możliwym pozytywne uzgodnienie. Nie zgadzając się z ww. postanowieniem J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, poprzez zastosowanie kryterium nieprzewidzianego przez ten przepis jako wiążącego, bowiem przeznaczenie przedmiotowej działki na cele rolnicze w studium uwarunkowań zostało określone w oparciu o przeznaczenie gruntów w ewidencji gruntów, bez uwzględnienia klas bonitacyjnych V i VI gleb na tej działce, co czyni je rolniczo nieprzydatnymi, 2. art. 6 k.p.a., poprzez działanie z naruszeniem przepisów prawa przez organ, 3. art. 7 k.p.a., poprzez pominięcie wyjaśnienia, czy kwalifikowanie do działalności rolniczej gleb bardzo niskiej bonitacji będzie w jakikolwiek sposób korzystniejsze dla interesu społecznego (kwestia wpływu podatków z działalności gospodarczej i opłaty do gminy) niż sztywne kwalifikowanie do gruntów rolnych gleb, których klasa bonitacyjna jest taka, że nie zapewniają żadnych wpływów podatkowych do gminy, 4. art. 8 k.p.a., poprzez działanie z naruszeniem zasady dbałości o zaufanie stron postępowania do organów władzy publicznej, w szczególności wprowadzenie skarżącego w błąd poprzez wcześniejsze wydanie jemu koncesji na poszukiwanie złoża kruszywa na tym obszarze, a następnie uniemożliwienie mu jego wydobycia, co naraziło go na koszty poszukiwania i przygotowania koncesji na poszukiwanie; na innych działkach nieuwzględniających funkcji górniczej w tym samym studium uzgodniono odkrywkową eksploatację kruszywa innym podmiotom, 5. art. 9 k.p.a., poprzez nieudzielenie dostatecznych wyjaśnień faktycznych, a jedynie ograniczenie się do nieprawidłowej wykładni art. 7 Prawa geologicznego i górniczego, 6. art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego i wskazania, jakie fakty zostały udowodnione, a jakie nie, 7. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca winien i może ponieść koszty na poszukiwanie złoża na podstawie uzgodnionej wcześniej przez ten sam organ koncesji, a następnie nie uzyskać uzgodnienia wydobycia w oparciu o kryteria formalne, w sytuacji gdy studium uwarunkowań nie przewiduje w gminie L. K. ani jednego obszaru, na którym przewiduje się wydobycie kruszywa, 8. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu prawnym wskazania, jakie jednostki redakcyjne studium uniemożliwiają uzgodnienie koncesji, 9. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez brak rozważenia interesu prawnego zainteresowanych wydobyciem kruszywa, 10. art. 84 Konstytucji RP, poprzez narażenie skarżącego przez organ wydający zaskarżone postanowienie na koszty. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ odwoławczy niezasadnie zaakceptował zaistniały w zaskarżonym postanowieniu Burmistrza L. K. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - przyjęcie, że działka nr [...], na którą składają się grunty orne klasy IVa, V i VI (przy czym na terenie planowanego wydobycia jest to klasa VI), jest tożsama z działkami sąsiadującymi, gdzie są grunty orne klasy III, których strona nie zamierza naruszyć. Skarżący podkreślił, że klasa gleby na działce nr [...] jest tak niska, że w istocie rekultywacja po wybraniu kruszywa prawdopodobnie dopiero przywrócić może te ziemie rolnictwu. Na obecnym etapie może tam być tylko bezwartościowy ugór. Skarżący zaznaczył ponadto, że studium uwarunkowań przewiduje ochronę i eksploatację złóż kopalin. Tym samym istotą i celem planowania przestrzennego jest umożliwienie eksploatacji złoża przed np. zabudową czy zalesieniem danego terenu. Na potwierdzenie powyższego powołał brzmienie uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 84/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenie innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981), działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana po uzyskaniu koncesji, udzielanej, w przedmiotowej sprawie, przez starostę. Bezspornie postępowanie niniejsze stanowi "wpadkowe" postępowanie w ubieganiu się przez skarżącego o uzyskanie koncesji na działalność gospodarczą w zakresie odkrywkowego wydobywania kopaliny – kruszywa naturalnego (piasku). Stosownie bowiem do art. 23 ust. 2 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej udzielenie koncesji na: wydobywanie kopalin ze złóż (...) wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Przepis art. 7 stanowi z kolei, że "1. Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. 2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach." Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla analizowanej działki należało uwzględnić treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotem uzgodnienia w niniejszej sprawie było zatem wyłącznie ustalenie, czy zamierzona działalność objęta koncesją nie narusza zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Według tego studium działka, na której skarżący zamierza prowadzić koncesjonowaną działalność, znajduje się w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Zapisy studium nie przewidują na wnioskowanym terenie możliwości eksploatacji złoża kruszywa naturalnego. Wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża C. jest sprzeczne zatem z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w gminie L. K. i z tego względu uznać należy wydane w sprawie postanowienia za zgodne z prawem. Jak wynika z pkt 5.2.3.II (s. 98-99) Studium, na glebach klas IV i niższych, a więc takich, jakie występują na analizowanej części działki, wskazany jest rozwój działań dla potrzeb agroturyzmu, usług handlowo-gastronomicznych w oparciu o istniejącą zabudowę, tworzenie zakładów rzemieślniczych, usługowych i produkcyjnych, przetwórstwa, rozwój bazy obsługi rolnictwa, natomiast obszary o niskiej wartości bonitacyjnej nie kwalifikujące się do użytkowania rolniczego (klasy gleb VI-VI Rz) docelowo powinny zmienić sposób użytkowania, tj. należy przeznaczyć je pod dolesienia, zalesienia. Skoro zatem działka nr [...] jest częścią terenu, dla którego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. K. przyjętym uchwałą z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] teren ten określa jako strefę rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz dopuszcza wyżej opisane przeznaczenie gruntów, to nie budzi wątpliwości, że działalność polegająca na wydobywaniu kruszywa naturalnego na przedmiotowej nieruchomości jest niedopuszczalna, tym bardziej że w innej części studium wprost wskazano teren, na którym można dokonywać eksploatacji kopalin, określony jako zasoby surowcowe perspektywiczne (kruszywo naturalne). Podkreślić trzeba, że skarżący powołuje się na to, że na analizowanej części działki występuje gleba klasy VI, a w takim przypadku studium zaleca jej wykorzystanie na zalesianie lub dolesianie. Podkreślić również należy, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że jako jedyne kryterium uzgodnienia udzielenia koncesji na działalność polegającą na wydobywaniu kopalin ze złóż czyni ona zgodność zamierzenia koncesyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jest uchwalony lub z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy. Przewidziane kryteria należy stosować w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów, niż te które są przewidziane w ustawie, w szczególności odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawo geologiczne i górnicze jest jedynym aktem normatywnym regulującym zasady wykonywania określonej tam działalności (por. wyrok NSA z dnia 7.10.2010 r., sygn. akt II GSK 703/10, NSA z dnia 7.05.2013 r. sygn. akt II GSK 312/12, WSA w Białymstoku z dnia 29.11.2010 r., sygn. akt II SA/Bl 570/11, WSA w Olsztynie z dnia 16.06.2011 r., sygn. akt II SA/Ol 323/11 WSA w Rzeszowie z 27.02.2008 r., sygn. akt II SA/Rz 865/07, publ. Baza orzeczeń CBOIS). W ocenie Sądu, powyższy pogląd znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie na gruncie ustawy z 2011 r., albowiem pomimo różnic redakcyjnych przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 poprzednio obowiązującej ustawy i art. 7 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy - ich treść jest zbliżona. Już na kanwie aktualnie obowiązujących przepisów taki sam pogląd dotyczący braku sprzeczności planowanego wydobywania kruszywa z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4.12.2013 r., sygn. akt III SA/Kr 286/13, który to pogląd Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela. Podsumowując, w odniesieniu do kopalin wydobywanych metodą odkrywkową planowana działalność nie może naruszać postanowień studium. Nie jest zatem wystarczające, aby planowana działalność była niesprzeczna ze studium, tj. dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 315/08). Ustalenie więc przez orzekający organ, na podstawie zapisów studium, że działka, na której położone jest złoże kopaliny objętej wnioskiem, znajduje się w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej, oznacza, że brak jest zgodności z założeniami studium planowanego przedsięwzięcia mającego polegać na prowadzeniu przedmiotowej działalności, w związku z czym logiczną implikacją takiego stanu rzeczy była tylko odmowa uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny. Nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzut dotyczący nieprawidłowości zapisu w studium przeznaczenia gruntu na cele rolnicze jedynie na podstawie przeznaczenia gruntów w ewidencji gruntów, albowiem z oczywistych względów niniejsze postępowanie nie może służyć podważaniu zapisów studium. Również brak wskazania przez organ konkretnych zapisów studium (z przytoczeniem konkretnych punktów) nie miał znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Uchybienie to nie miało bowiem wpływu na treść postanowienia. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają znaczenia podnoszone okoliczności dotyczące kosztów poniesionych przez skarżącego na poszukiwanie i przygotowanie koncesji na poszukiwanie złoża i który spodziewał się ponosząc je uzyskania pozytywnej decyzji. Pozostaje to bez wpływu na ocenę zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. Nie był też zasadny zarzut dotyczący tego, że organ wcześniej wydał skarżącemu zgodę na poszukiwanie kopalin na analizowanym terenie, ponieważ taka zgoda nie przesądza w żaden sposób o konieczności późniejszego pozytywnego uzgodnienia podjęcia działalności polegającej na wydobywaniu kopalin. Ustalenie istnienia takiego złoża bowiem może służyć do zmiany w przyszłości studium, natomiast nie może prowadzić do podjęcia działalności na objętym nim terenie w sposób sprzeczny z jego treścią. Brak jest również podstaw, w świetle wcześniejszych rozważań Sądu, do zarzucenia organowi naruszenia art. 6, art. 9 i art. 80 k.p.a. Podsumowując należy stwierdzić, że organ w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny i następnie w prawidłowy sposób zastosował do niego analizowane przepisy. W ocenie Sądu nie zostały również naruszone normy konstytucyjne, na co w swej skardze zwracał uwagę skarżący. Ograniczenie zaś prawa własności i wolności gospodarczej nastąpiło w drodze uregulowań ustawowych ze względu na funkcję i przeznaczenie terenu. Również argumenty ekonomiczne i fiskalne związane z uzyskaniem przez gminę środków pieniężnych związanych z planowaną przez skarżącego inwestycją nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Rację ma natomiast skarżący, że fakt sąsiedztwa z analizowanym terenem, na którym zamierza podjąć swoją działalność, ziemi klasy III nie ma znaczenia, jednakże kwestia ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego w studium znajduje się teren, na którym można dokonywać eksploatacji kopalin, określony jako zasoby surowcowe perspektywiczne (kruszywo naturalne), natomiast kwestia odległości tego terenu od przedmiotowej działki nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Nie zasługuje też na uwzględnienie powoływanie się przez skarżącego na orzeczenie WSA w Łodzi (sygn. akt III SA/Łd 84/11), gdyż zapadło ono w innym stanie faktycznym i prawnym, jak rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś stan faktyczny ustalony przez organy dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego uzgodnienia udzielenia koncesji na odkrywkowe wydobywanie kopaliny na analizowanym terenie. W konsekwencji powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.