II SA/Łd 159/14

Dnia 5 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 roku sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją dnia[...], nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia[...], nr[...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...], nr[...], którą ustalono, na wniosek J. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i gospodarczego w Ł., przy ulicy A, na działce nr 343/2. Z akt sprawy wynika, że P. S. pismem z dnia 31 marca 2010 r. wniósł, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Zdaniem wnioskodawcy decyzja zawiera szereg uchybień prawa skutkujących wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie zawiera załącznika graficznego do wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełniającego kryteria § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 16 poz. 1588). Załącznik graficzny decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczny z § 3 i § 9 rozporządzenia, gdyż niezależnie od błędnie określonych granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na kopii mapy (skala oraz rodzaj mapy nieznany) brak jest pieczęci oraz podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazane naruszenie w ocenie wnioskodawcy nie pozwalały organowi w sposób prawidłowy ustalić granic obszaru analizowanego, co jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także uniemożliwia prawidłowe określenie obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Nadto załącznik tekstowy do decyzji w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie został opatrzony pieczęcią ani podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia[...], nr[...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wydania decyzji ostatecznej bez podstawy prawnej, bowiem niewątpliwym jest, że organ pierwszej instancji zastosował normy zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 59 ust. i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium dodało, że nie każde naruszenie prawa uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji, a jedynie gdy nosi ono cechy rażącego naruszenia. Tymczasem wbrew twierdzeniu wnioskodawcy treść decyzji Prezydenta Miasta Ł. nie pozostaje w takiej sprzeczności zarówno z normami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przed wydaniem decyzji dokonał analizy istniejącej na obszarze zabudowy i stwierdził, że wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Analiza urbanistyczna została złożona do akt sprawy i składa się zarówno z części opisowej jak i graficznej (część graficzna jest opatrzona oznaczeniem "załącznik do analizy dla [...]", jak i "zał. do analizy") i stanowi go mapa w skali 1:500 złożona w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, co wprost wynika ze stempla naniesionego na tej mapie. Kolegium wskazało, że projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą urbanistyczną został sporządzony przez osobę uprawnioną, tj. M. C. - Izba Architektów[...], co wprost wynika z akt sprawy. Organ wyznaczył granice obszaru analizowanego mając na uwadze normę zawartą w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Decyzja zawiera załącznik graficzny, co pozostaje wprost w zgodzie z normą zawartą w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Na załączniku graficznym zgodnie z art. 54 u.p.z.p. wykreślono teren objęty wnioskiem, a wiec linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linię zabudowy. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku części opisowej analizy urbanistycznej, jak i samych wyników owej analizy, a więc zaznaczono "załącznik do decyzji [...] z dnia[...]" i naniesiono oznaczenie jednostki organizacyjnej Prezydenta Miasta Ł. Wskazano, że co prawda na załączniku graficznym do analizy urbanistycznej nie zaznaczono, że stanowi on załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ale skoro sama analiza (cześć opisowa ) stanowi załącznik do decyzji, co jest bezsporne, a także sama ma załącznik graficzny, co jest także bezsporne, to organ mógł przyjąć, iż nie zachodzi konieczność dodatkowego oznaczania załącznika graficznego analizy, jako załącznika do decyzji. W konsekwencji decyzja zawiera trzy załączniki: 1) mapę na której wykreślono teren objęty wnioskiem wraz z linią zabudowy; 2) wyniki analizy urbanistycznej; 3) analizę urbanistyczną (część opisowa) wraz z jej załącznikiem graficznym (mapa z wykreślonym obszarem analizowanym). Zatem jeśli nawet przyjąć, iż w tym przypadku wadliwie oznakowano analizę urbanistyczną to trudno przyjmować w świetle powyższego, że ma miejsce wada rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do kwestii braku podpisów na załącznikach do decyzji, wskazano, iż nie stanowi to żadnej przeszkody do oceny stanu zagospodarowania danego terenu, czy dokonania analizy zabudowy w obszarze analizowanym. Załącznik jest pismem dołączonym do innego dokumentu, stanowiąc jego uzupełnienie, zatem nie musi spełniać wymogów takich jak decyzja administracyjna ze swej istoty. Sama decyzja jest opatrzona podpisem osoby uprawnionej, co oznacza, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem brak podpisu na załącznikach do decyzji ostatecznej nie stanowi wady uzasadniającej stwierdzenie nieważności tej decyzji. Kończąc organ wskazał, iż dokonał analizy kwestionowanej decyzji pod katem wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i przeprowadzone postępowanie nadzwyczajne nie wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. jest obarczona którąkolwiek z wad określonych w tym przepisie co stanowi o braku podstaw do stwierdzenia jej nieważności. P.S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymując dotychczas podnoszone zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy własną decyzję wyjaśniło, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania P.S., gdyż nie każda decyzja która nie przystaje do poglądu danej strony jest zawsze wadliwa. Fakt, że stanowisko wyrażone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z dnia[...], nie przystaje do poglądu P. S., nie stanowi w żaden sposób o jej wadliwości. Ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalająca na wniosek J. K., warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, wbrew poglądowi wnioskodawcy nie jest obarczona ani wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani też z żadną z innych wad określonych w tymże artykule. Powyższą decyzję P.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że już proste porównanie art. 61 u.p.z.p. określającego, kiedy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala stwierdzić, że sporna decyzja o warunkach zabudowy nie posiada wszystkich niezbędnych elementów wymaganych prawem, bowiem: - nie zawiera załącznika graficznego do wyników analizy, co jest sprzeczne z § 9 rozporządzenia; - zawiera nieprawidłowo oznaczony załącznik graficzny, na którym brak jest podpisu i pieczęci osoby uprawnionej; - w załączniku graficznym nie podano skali i rodzaju mapy, przez co nieprawidłowo ustalono granice obszaru analizowanego, a co za tym idzie niewłaściwie określono funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z linią nowej zabudowy, wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu; - nie zawiera podpisu i pieczęci osoby uprawnionej pod załącznikiem tekstowym w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, brak również załącznika graficznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie zgodności z prawem, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż nie stwierdził by kwestionowany akt naruszał prawo. Na wstępie zaznaczyć należy, że w stosunku do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z [...]z wniosku P.S. prowadzone było postępowanie wznowieniowe, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 946/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2009 r. stwierdzającą, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 104 k.p.a., iż została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie uchylił jej argumentując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny zaś, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1095/10, oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od powyższego wyroku. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, iż załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]2006 r. sporządzono z naruszeniem reguł określonych w § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie, na kopii mapy, której skali nie sposób jednoznacznie ustalić oznaczono wyłącznie granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. W oparciu o rzeczoną mapę nie można jednak określić granic obszaru analizowanego, na podstawie którego organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wynikających z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Sporna mapa poza pieczęcią, z której wynika, że jest załącznikiem do decyzji nie została opatrzona pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie zawiera ona przy tym informacji, czy jest to mapa zasadnicza, czy też może katastralna. Nadto błędami obarczony jest także załącznik tekstowy w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczony dokument, mimo iż został opatrzony pieczęcią Urzędu Miasta Ł. i określony, jako załącznik do decyzji organu pierwszej instancji o warunkach zabudowy, nie został wszakże opatrzony pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Nie został też do niego dołączony załącznik graficzny. Wskazane w uzasadnieniu tego wyroku uchybienia stanowiły podstawę wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...]2006 r., na podstawie 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Fundamentalną zasadą postepowania administracyjnego jest trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), która ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na tej decyzji skutków prawnych. Ustawodawca dopuszczając wyjątki od tej zasady wyznaczył ściśle określone warunki odstąpienia od tej zasady, miedzy innymi przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane zostało przepisami art. 156 – 159 k.p.a. Przedmiotem postępowania prowadzonego w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wad kontrolowanej decyzji, taksatywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wyłączające możliwość stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Co więcej, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania pogłębionej wykładni prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 roku, w sprawie o sygn. akt OSK 1134/04; dostępny, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 1999 r., w sprawie o sygn. akt V SA 1970/98), a z takimi w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Niewątpliwie rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, nawet istotnym. Nie każde naruszenie musi polegać na naruszeniu rażącym (zob. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2012 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 185/12; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 1280/11). Samo naruszenie przepisów (postępowania lub prawa materialnego), nawet mające istotny wpływ na wynik nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym – jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Nie jest dopuszczalne kwalifikowanie wypadków zwykłego naruszenia prawa jako naruszenie rażące. W ocenie sądu przy wydawaniu kwestionowanej, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. Mimo wskazanych prawomocnymi wyrokami WSA i NSA, ewidentnych uchybień trudno ocenić, aby ich waga powodowała, że decyzja ustalająca sposób zagospodarowania danego terenu nie dała się pogodzić z zasadą praworządności, przez to że pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu. Warunki zabudowy ustalone kwestionowanym aktem pozostają w zgodzie z wynikami analizy urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji oraz nawiązują do cech i zachowują parametry zabudowy na badanym terenie. Nie ma więc podstaw, by stwierdzić, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W istocie, przesłanki na których skarżący oprał swój wniosek o stwierdzenie nieważności sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, a w konsekwencji prawidłowości ustalonych parametrów i cech nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także prawidłowości ustalonych wskaźników inwestycji. Przez co, zdaniem skarżącego, organ doprowadził do rażącego naruszenia przepisów § 3 i § 9 rozporządzenia i wadliwie przyjął, że kwestionowana decyzja wypełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Tej oceny nie sposób podzielić, gdyż utrwalony jest pogląd w orzecznictwie sadowym, który skład orzekający w sprawie podziela, iż nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (zob. np. wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2011 r., II OSK 1638/10; z dnia 30 marca 2010 r., II OSK 600/09 oraz wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 8 listopada 2013 r., II SA/Po 43/13; w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2012 r., II SA/Ol 916/11). W judykaturze podkreśla się też, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (a także analizy przeprowadzonej z naruszeniem przepisów prawa) był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej, zaś taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Nie ulega wątpliwości, iż analiza urbanistyczna jest obowiązkowym elementem postępowania dowodowego przy ustalaniu warunków zabudowy i w niniejszej sprawie została ona przeprowadzona. W jej wyniku, organ stwierdził, że wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Załączona do akt sprawy analiza urbanistyczna składała się zarówno z części opisowej, jak i graficznej (część graficzna jest opatrzona oznaczeniem "załącznik do decyzji dla ll.RUB/733/315/06/ 09"), którą stanowi mapa (bez oznaczenia skali i obszaru poddanego analizie) złożona w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, co wprost wynika ze stempla naniesionego na tej mapie. Projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą urbanistyczną został sporządzony przez osobę uprawnioną tj. M. C. - Izba Architektów [...]i jest tożsamy z analizą załączoną do decyzji, która jednak nie została opatrzona pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Na załączniku graficznym, zgodnie z art. 54 u.p.z.p. wykreślono jedynie teren objęty wnioskiem, a wiec linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linię zabudowy. Opisowa część analizy urbanistycznej (podobnie jak graficzna) i jej wyniki oznaczone jako "załącznik do decyzji [...]z dnia [...]" z naniesieniem oznaczenia jednostki organizacyjnej Prezydenta Miasta Ł., też nie jest opatrzona pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Jednakże w ocenie składu orzekającego, decyzja o warunkach zabudowy wydana na podstawie analizy urbanistycznej przeprowadzonej z wymienionymi uchybieniami nie może być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., albowiem nie narusza określonych prawem wymagań zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Proste zestawienie treści decyzji, której eliminacji z obrotu prawnego domaga się strona skarżąca, z przywołanymi przepisami nie wskazuje na ich oczywistą sprzeczność. Uchybienia jakich dopuścił się organ, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Mogły być one podnoszone przez stronę w zwykłym trybie postępowania administracyjnego. Wzruszenie natomiast ostatecznych decyzji może nastąpić jedynie wtedy, gdy ustawowe przesłanki określonej instytucji pozwalającej na odstępstwo od zasady trwałości mają charakter bezsporny i oczywisty. Rażące naruszenie prawa musi być więc na tyle drastyczne, aby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej takim naruszeniem stanowiło ważniejszą wartość niż zasada trwałości decyzji ostatecznej, wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2012 r., II SA/Wa 2422/11, LEX nr 1138942), a takie w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Mając powyższe na względzie, sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.