II SA/Łd 946/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...], postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. działając w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 104 k.p.a., po wznowieniu postępowania administracyjnego na wniosek P.S. stwierdził, że własna ostateczna decyzja z dnia [...] r. nr [...], ustalająca na wniosek J.K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr ewid. 343/2, położonej w Ł. przy ul. A. 10a została wydana z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia argumentując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odwołaniu od tej decyzji P. S. zarzucił naruszenie przepisów art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 7, art. 10 § 1 k.p.a. i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy albo o uchylenie wspomnianej decyzji stosownie do treści art. 150 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem odwołującego, rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa. Organ administracji nie mógł jednak orzec, o tym czy na skutek oceny całokształtu materiału dowodowego zaistniała przesłanka do wydania decyzji odpowiadającej w istocie decyzji dotychczasowej, gdyż nie dopuścił go jako strony postępowania do złożenia wniosków dowodowych i nie uwzględnił jego stanowiska. Zdaniem P.S., jako stronie postępowania o ustalenie warunków zabudowy służyło mu prawo do domagania się, aby w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacja budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. A. 10a odnosiła się wyłącznie do granicy działki przy ul. A. 10. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że J.K. pismem z dnia 1 sierpnia 2006 r. zwrócił się do organu l instancji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz budynku gospodarczego, która miałaby zostać zrealizowana w Ł. przy ulicy A. nr 10 A, na działce nr ewid. 343/2. Wobec złożonego wniosku organ l instancji przeprowadził analizę urbanistyczną i uzyskał konieczne uzgodnienie, a następnie decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy. Na załączniku graficznym decyzji organ wyznaczył teren planowanej inwestycji oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. Wskazane rozstrzygnięcie skierowano do inwestora, H. i A. małżonków P. oraz J.M. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku P.S. z dnia 15 października 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (błędnie określono datę rozstrzygnięcia) organ l instancji umorzył wznowione postępowanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania P.S. decyzją z dnia [...] r. (również błędnie wskazano datę) nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] r. organ l instancji stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została z naruszeniem prawa. W dalszej części uzasadnienia Kolegium przytoczywszy treść przepisów art. 145 § 1, art. 146, art. 151 stwierdziło, iż organ l instancji prawidłowo ocenił, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skoro P.S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Jednocześnie Prezydent zasadnie odmówił uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Zdaniem organu II instancji, w obszarze analizowanym nie wystąpiły takie zmiany, które stanowiłyby podstawę do wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Organ l instancji w załączniku graficznym do decyzji prawidłowo określił granice terenu objętego planowaną inwestycją oraz nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż ulicy A., która koresponduje z istniejącą zabudową wzdłuż ulicy A. nr 6 i nr 8. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rozstrzyga, tak jak żąda tego odwołujący, o lokalizacji określonego budynku, czy też jego dokładnym usytuowaniu, gdyż usytuowanie obiektów budowlanych należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Fakt, iż P.S. nie brał udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy świadczy niewątpliwie o wadliwie prowadzonym wówczas postępowaniu, jednakże nie uzasadnia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. W przypadku wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji organ administracji przeprowadza postępowanie zmierzające wyłącznie do ustalenia, czy spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również, czy dokonano stosownych uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego może powstać na danym terenie. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego brak jest podstaw aby przyjąć, że gdyby organ l instancji przeprowadził ponownie postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez J.K. inwestycji, to wydałby decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy, bądź też decyzję, która w zasadniczy sposób odbiegałaby od decyzji wydanej uprzednio. Zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, sprowadza się do twierdzenia, że istniejąca zabudowa determinuje powstanie nowej zabudowy. A zatem, skoro sam P. S. twierdzi, że w otoczeniu znajduje się wyłącznie zabudowa domów mieszkalnych, wolnostojących albo zabudowa tylko w jednej granicy, nie zaś zabudowa szeregowa, to ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego i gospodarczego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. nr 10a, nie może być ocenione jako wadliwe. Odnosząc się następnie do treści art. 146 § 2 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że gdyby organ l instancji w wyniku wznowienia postępowania uchylił własną ostateczną decyzję z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, to po przeprowadzeniu postępowania wydałby analogiczną decyzję ustalającą warunki zabudowy. Takie działanie stanowiłoby jednak naruszenie norm zawartych w art. 146 § 2, art. 8, art. 12 k.p.a. Według organu odwoławczego, P.S. błędnie uznaje, że w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych, organ I instancji winien jedynie uchylić decyzję dotychczasową. Odwołujący nie dostrzega bowiem, że w rozumieniu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. po uchyleniu decyzji, organ prowadzący postępowanie zobligowany jest wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Innymi słowy, gdyby organ l instancji prowadząc postępowanie nadzwyczajne nie zastosował normy zawartej w art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a., to powinien uchylić własną ostateczną decyzję z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy i ponownie rozpoznać wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy, a następnie wydać decyzję merytorycznie rozstrzygającą jego żądanie, czyli ustalić warunki zabudowy, bądź odmówić ustalenia warunków zabudowy. W przekonaniu organu II instancji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że organ mógłby wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. W rzeczonej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja ustalająca warunki zabudowy, a to z tego względu, że inwestycja w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zabudową towarzyszącą na osiedlu, w którym dominuje zabudowa budynkami jednorodzinnymi nie koliduje w żaden sposób z zasadą dobrego sąsiedztwa, a pozostałe przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy nadal są spełnione. Tym samym, skoro nie było możliwe wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez J.K. inwestycji, a możliwym byłoby jedynie wydanie decyzji odpowiadającej w swej treści decyzji dotychczasowej, to zastosowanie przez organ I instancji normy zawartej w art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a. należało ocenić jako prawidłowe. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że możliwym i w pełni zasadnym jest zastosowanie w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w oparciu o normę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. normy zawartej w art. 146 § 2 i w art. 151 § 2 tej ustawy i wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie prawa bez eliminowania z obrotu prawnego uprzednio wydanej decyzji ostatecznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że organ l instancji naruszył art. 10 k.p.a. i to nie tylko w stosunku do odwołującego się, lecz również wobec pozostałych stron postępowania. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik prowadzonego postępowania, skoro w toku postępowania odwoławczego zapewniono P.S. czynny udział. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty odwołania, to Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie podlega wykonaniu i może być wydana bez zgody właściciela terenu planowanej inwestycji oraz właściciela nieruchomości sąsiednich. Skonsumowanie uprawnienia wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy, może mieć miejsce wyłącznie w toku postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie warunków zabudowy. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wola, czy też żądanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, aby planowana inwestycja była posadowiona wzdłuż granicy z działką inną niż jego, nie może znaleźć odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu podjętym w formie decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 52 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, Kolegium nie odniosło się do treści odwołania, a zwłaszcza do zarzutu o niezapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Skarżący został w tym postępowaniu pozbawiony możliwości wystąpienia ze stosownymi wnioskami, twierdzeniami i dowodami. Organy orzekające w sprawie nie odniosły się w szczególności do braku określenia w decyzji obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Z treści w/w decyzji wynika, że obszarem oddziaływania objęte są działki położone przy ul. A. 8 i A. 6, w stosunku do których przyjęto linię zabudowy, natomiast nie uwzględniono linii zabudowy działek położonych przy ul. A. 10 i A. 12, czyli bezpośrednio sąsiadujących z działką przy ul. A. 10a, na której jest realizowana inwestycja. Przyjęcie tak zdefiniowanego obszaru oddziaływania obiektu spowodowało uznanie, że jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej skarżący nie był stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W przekonaniu strony w rozpoznawanej sprawie po wznowieniu postępowania organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego, uniemożliwił skarżącemu zgłaszanie wniosków oraz dowodów i dlatego też nie sposób uznać, że w sprawie zostałaby wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, że skarżący nie odróżnia postępowania zwykłego od postępowania nadzwyczajnego, w którym to postępowaniu zapewniono mu czynny udział. Fakt, że uprzednio stronie nie został zapewniony czynny udział, nie oznacza jeszcze, że decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania jest wadliwa. Dalej SKO wyjaśniło, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie określa się obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bowiem warunki, jakie winna spełniać decyzja jasno określa art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Według art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., stwierdzającą, że własna ostateczna decyzja z dnia [...] r. nr [...] ustalająca na wniosek J.K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr ewid. 343/2, położonej w Ł. przy ul. A. 10a została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ I instancji odmówił jej uchylenia argumentując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazane rozstrzygnięcia wydane zostały w ramach postępowania wznowieniowego, po uprzednim wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] r. (faktycznie [...] r.) decyzji organu I instancji z dnia [...] r. (powinno być [...] r.)nr [...] umarzającej postępowanie wznowieniowe i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest obok instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Wskazane tryby nadzwyczajne są wobec siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że dla uruchomienia każdego z nich ustawodawca przewidział inny katalog przesłanek. Problematyka wznowienia postępowania administracyjnego unormowana została w przepisach art. 145 - 153 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.". Przesłanki wznowienia określone zostały szczegółowo w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zasadą jest, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże w sytuacji, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4, termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które następnie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 § 3 k.p.a.). Analiza powołanych wyżej norm prawnych prowadzi - zdaniem Sądu - do wniosku, że postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną ma charakter dwuetapowy. Mianowicie w pierwszym etapie, organ bada, czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia postępowania, a więc czy podmiot zainteresowany wznowieniem postępowania powołał się chociażby na jedną z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz, czy podanie to zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 148. Pozytywna ocena tych przesłanek, które, co istotne muszą być spełnione łącznie, obliguje organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, zaś negatywna do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Dopiero wznowienie postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ drugiego etapu postępowania, czyli postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący P. S. pismem z dnia 15 października 2008 r. domagał się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, która miałaby zostać zrealizowana na działce nr ewid. 343/2, położonej w Ł. przy ul. A. 10a, podając jako przyczynę wznowienia fakt, iż nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym wydania wspomnianego rozstrzygnięcia, a więc przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem organu orzekającego w I instancji było przede wszystkim zbadanie, czy wznowienie postępowania jest w ogóle dopuszczalne pod względem podmiotowym, przedmiotowym oraz, czy został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a., wynoszący jeden miesiąc, a liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych na temat terminu, o którym mowa art. 148 § 2 k.p.a. dominuje stanowisko, które zresztą skład orzekający w pełni podziela, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 547/07- Lex nr 489632, z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 522/06 - Lex nr 347997, z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, opubl. ONSAiWSA 2006/5/133). Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 976/06 - Lex nr 275519). Jednocześnie w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze, ale musi ocenić je i co oczywiste przedstawić stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 396/05 - Lex nr 201371, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97 – Lex nr 43046, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt III SA 2802/97 – Lex nr 34954). W ocenie Sądu, zgromadzona w sprawie dokumentacja dowodzi, że kwestia zachowania terminu do złożenia przez P.S. podania o wznowienie postępowania nie została dostatecznie wyjaśniona przez organy obu instancji, co uzasadnia wniosek, że wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] r. postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] r. było, co najmniej przedwczesne. Na konieczność poczynienia ustaleń w tym zakresie zwrócił uwagę organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] r., wskazując, że teza organu I instancji postawiona w decyzji z dnia [...] r., zgodnie z którą do zapoznania się przez wnioskodawcę z treścią decyzji z dnia [...] r. doszło w grudniu 2007 r. powinna być potwierdzona stosownymi dowodami. W tym celu Prezydent powinien przeanalizować cały materiał dowodowy z daty ubiegania przez J.K. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, czyli z listopada 2007 r. i w rezultacie ustalić, czy inwestor załączył do wniosku wymagane dokumenty, w tym sporną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające Prezydent Miasta Ł. zignorował zalecenia Kolegium w tym zakresie i zamiast z należytą starannością zbadać wspomnianą dokumentację budowlaną, pismem z dnia 4 maja 2009 r. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień na temat zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Dodać przy tym trzeba, że udzielone przez P.S. wyjaśnienia, iż o istnieniu decyzji i terminie jej wydania dowiedział się dopiero w dniu 3 października 2008 r., kiedy to zapoznawał się z dokumentacją stanowiącą podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały arbitralnie ocenione przez Prezydenta, jako wiarygodne i stanowiące dostateczną przesłankę do wznowienia postępowania, pomimo tego, że skarżący nie poparł ich żadnymi dowodami. Takie bezkrytyczne postępowanie organu administracyjnego nie licuje – w ocenie Sądu - z fundamentalnymi zasadami procedury administracyjnej, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., obligującymi organ orzekający w sprawie do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a nadto do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego, a więc kompletnego materiału dowodowego. Ponadto dowodzi naruszenia art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 149 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym trzeba, że wskazane uchybienia nie zostały dostrzeżone także w toku postępowania odwoławczego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł., którego obowiązkiem w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 k.p.a. nie była li tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w kontekście zarzutów odwołania, lecz ponowne rzetelne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy. Jak zostało to już zaakcentowane na wstępie rozważań pozytywna ocena przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania, które w myśl art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Rzeczone postępowanie winno zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Ł. w oparciu o regulacje art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie własnej decyzji z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia argumentując, że wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stanowisko organu I instancji zostało zresztą w pełni zaaprobowane przez Kolegium, które na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdziło brak podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej przez J.K. inwestycji, bowiem ponownie przeprowadzone postępowanie administracyjne nie mogłoby się zakończyć innym rozstrzygnięciem, aniżeli wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, która odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem Sądu, zgromadzona w sprawie dokumentacja bez wątpienia przeczy poglądom organów obu instancji, które jak wynika z motywów wydanych rozstrzygnięć nie dostrzegły istotnych uchybień przepisom prawa materialnego, mających miejsce w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w świetle których pogląd, iż w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej należało ocenić, jako nieuzasadniony. W judykaturze sądowej dominuje stanowisko, że organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 kpa wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 1289/99 – Lex nr 54527). Natomiast, jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 k.p.a. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian, to można zignorować jej wady materialne. W konsekwencji naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a., jest tylko naruszeniem prawa procesowego leżącym u podstaw danego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Krakowie z dnia 19 listopada 1992 r. sygn. akt SA/Kr 914/92, publ. PS 1994/7-8/155). Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego unormowana została w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W rozumieniu przywołanego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, załącznik tekstowy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., obejmujący wyniki analizy urbanistycznej nie został opatrzony pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Co istotne, w aktach sprawy brak jest załącznika graficznego do spornego rozstrzygnięcia oraz załącznika graficznego do wyników analizy, co niewątpliwie dowodzi naruszenia § 9 rozporządzenia. Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Jej załącznik graficzny sporządzono bowiem z naruszeniem reguł określonych w § 3 i § 9 rozporządzenia. Mianowicie, na kopii mapy, której skali nie sposób jednoznacznie ustalić kolorem zielonym oznaczono wyłącznie granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. W oparciu o rzeczoną mapę nie można jednak określić granic obszaru analizowanego, na podstawie którego organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wynikających z art. 61 ust. 1-5 ustawy. Co istotne, sporna mapa poza pieczęcią, z której wynika, że jest załącznikiem do decyzji nie została opatrzona pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie zawiera ona przy tym informacji, czy jest to mapa zasadnicza, czy też może katastralna. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 677/04, opubl. ONSAiWSA 2006/2/54). Natomiast wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 1). Brak właściwego określenia granic obszaru analizowanego uniemożliwia prawidłowe określenie obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometrii dachu (pkt 2) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II SA/Po 334/07 –Lex nr 376849). W ocenie Sądu, obok załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy (z[...]) błędami obarczony jest także jej załącznik tekstowy w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczony dokument, mimo iż został opatrzony pieczęcią Urzędu Miasta Ł. i określony, jako załącznik do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy, nie został wszakże opatrzony pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Nie został też do niego dołączony załącznik graficzny. Załączniki do decyzji, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 537/08 (Lex nr 451625), określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, bądź braku któregokolwiek z nich, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podobne stanowisko w tej kwestii wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 200/06 (Lex nr 327707). Zdaniem składu orzekającego istotnymi wadami, które bez wątpienia nie zostały dostrzeżone, ani przez Prezydenta Miasta Ł., ani też przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dotknięty jest również wniosek J.K. z dnia 1 sierpnia 2006 r. o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji. W rozumieniu art. 52 z zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu (...) ustalenie warunków zabudowy z woli ustawodawcy następuje na wniosek inwestora, który, co istotne musi odpowiadać przesłankom unormowanym w art. 52 ust. 2. Mianowicie, rozważany wniosek oprócz charakterystyki inwestycji powinien zawierać także określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Tymczasem na załączonej do wniosku mapie w skali 1:500 inwestor nie dość, że nie oznaczył granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to również nie określił, tak jak wymaga tego przepis prawa granic terenu, na który sporna inwestycja miałaby oddziaływać, co bezspornie - w ocenie Sądu - świadczy o naruszeniu przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy załącznik graficzny, tak jak to miało miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada warunkom określonym w art. 52 ust. 2, rzeczą organu jest wezwanie inwestora do uzupełnienia jego braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Organ orzekający o warunkach zabudowy jest bowiem zawsze związany treścią wniosku inwestora i nie może go samodzielnie modyfikować. W toku postępowania jego podstawowym obowiązkiem jest bowiem zbadanie, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Wadliwe określenie obszaru wokół działki, na której ma być realizowana inwestycja przesądza w rezultacie o wadliwości ustalonych w decyzji warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Reasumując wskazane uchybienia przepisom prawa materialnego, mające miejsce w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nie dają – w przekonaniu Sądu - podstaw do uznania, tak jak uczyniły organy orzekające w sprawie, że w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co świadczy niewątpliwie o wadliwym zastosowaniu przepisów art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji nie sposób – według Sądu - przemilczeć istotnych uchybień natury procesowej, mających miejsce w toku postępowania odwoławczego w zakresie stosowania przepisu art. 10 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z załączonej do akt dokumentacji wynika, że Kolegium przed wydaniem zaskarżonej decyzji w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. pouczyło skarżącego wyłącznie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Nie pouczyło natomiast, tak jak nakazuje to art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranej w sprawie dokumentacji, czy też o możliwości zgłoszenia jakichkolwiek wniosków, co zresztą zasadnie podnosił P. S. w skardze do tutejszego Sądu. Na marginesie dodać trzeba, że zasada czynnego udziału stron w postępowaniu winna być realizowana nie tylko w stosunku do podmiotu składającego odwołanie od decyzji organu I instancji, ale wobec wszystkich stron postępowania administracyjnego. W świetle powyższych rozważań Sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta Ł. zobligowany będzie w pierwszej kolejności ustalić, czy P. S. w terminie, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. złożył podanie o wznowienie postępowania. W tym celu organ zbada, czy inwestor w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...], załączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...]. W zależności od ustaleń w tym zakresie, które winny zostać należycie udokumentowane, organ oceni, czy spełnione są przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. i wyda w tym przedmiocie stosowne rozstrzygnięcie. Następnie, jeśli organ wznowi postępowanie jego obowiązkiem będzie przeprowadzenie rzetelnego postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy z uwzględnieniem poczynionych wyżej uwag i wydanie jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. W toku postępowania organy administracyjne winny czuwać nad przestrzeganiem obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnął w trybie art. 200 p.p.s.a. B.C.