I SA/Po 987/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2015 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Powiatowych w [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. Z. w P. (dalej zwany skarżącym albo wnioskodawcą) zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powiększenia wartości odszkodowania o kwotę podatku z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości za odszkodowaniem. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Starosta [...] ustalił, na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy S., lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej ulicę [...] z drogą krajową nr [...] w miejscowości [...], gmina S., w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przedmiotową decyzją zatwierdzono projekt podziału nieruchomości wydzielając pod realizację inwestycji m.in. dz. o nr ewid. [...],[...],[...], obręb [...] Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Starosta [...] w punkcie I uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jednocześnie orzekając o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji dla Dyrektora Z., działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w [...], polegającej na budowie drogi łączącej drogę powiatową nr [...] (ul. [...]) z drogą krajową nr [...] w miejscowości [...], Gmina S. Przedmiotową decyzją zatwierdzono projekt podziału nieruchomości wydzielając pod realizację inwestycji m.in. dz. o nr ewid. [...],[...],[...], obręb [...] Decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. została wydana na skutek wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zezwolenie na realizację ww. inwestycji otrzymał nowy zarządca drogi, a mianowicie Zarząd Powiatu w [...]., z uwagi na zmianę kategorii drogi. W wyniku powyższego, jak wskazano w punkcie II decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., nieruchomości, które były własnością Gminy S., stały się własnością Powiatu [...]. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość, prowadzone w związku z decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Wnioskodawca zaznaczył, że skutek prawny utraty prawa własności nastąpił na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Wznowienie postępowania administracyjnego bowiem nie wywołuje skutku ex tunc, tzn. nie przywraca stanu sprzed wydania ww. decyzji. Nowa decyzja wydana w wyniku wznowionego postępowania administracyjnego stwarza jedynie nowy stan prawny od chwili, w której decyzja stała się ostateczna. Reasumując, uprawnionym do otrzymania odszkodowania z tytułu utraty prawa własności jest podmiot, który to prawo utracił na podstawie pierwotnie wydanej decyzji. Ponadto decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] listopada 2012 r. Starosta [...] ustalił na rzecz Zarządu Powiatu w[...] lokalizację inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej ulicę [...] z drogą krajową nr [...] w [...] , gm. S. - [...] km [...] do km [...] i budowę równoległej do niej drogi lokalnej w S., powiat [...], województwo [...]. Przedmiotową decyzją zatwierdzono projekt podziału nieruchomości wydzielając pod realizację inwestycji m.in. dz. o nr ewid. [...],[...],[...],[...], obręb [...] Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające stanowią linie podziału nieruchomości. Na podstawie art. 12 ust. 4 powołanej "spec ustawy" nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Wobec powyższego na podstawie ww. decyzji ZRID na własność Powiatu [...] przeszły z mocy prawa m.in. nieruchomości o nr geodezyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...] Zgodnie z art. 12 ust. 4f "spec ustawy" dotychczasowym właścicielom, użytkownikom wieczystym przysługuje odszkodowanie. W oparciu o sporządzone przez rzeczoznawców wyceny (operaty szacunkowe) Starosta [...] wydał następujące decyzje o ustaleniu odszkodowania: 1. [...] z dnia [...] października 2013 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] w łącznej wysokości [...] zł, w tym (odpowiednio wg udziałów współwłaścicieli nieruchomości): - [...] zł na rzecz C. I. P. Sp. z o.o.; - [...] zł na rzecz C. II P. Sp. z o.o.; - [...] zł na rzecz C. III P. Sp. z o.o.; - [...] zł na rzecz L. Sp. z o.o. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2013 r. 2. [...] z dnia [...] października 2013 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomość o nr ewid. [...] w wysokości [...] zł na rzecz C. V P. Sp. z o.o. - decyzja stała się ostateczna w dniu [...].12.2013 r. 3. [...] z dnia 31 grudnia 2013 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomości o nr ewid. [...],[...],[...] w wysokości: - [...] zł na rzecz C. V P. Sp. z o.o.; - [...] zł na rzecz Z. M. Decyzja stała się ostateczna w dnu [...] stycznia 2014 r. 4. [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomość o nr [...]: - [...] zł na rzecz P. Sp. z o.o.; - [...] zł na rzecz Z. M. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2014 r. Wypłata odszkodowania w oparciu o ostateczne decyzje miała nastąpić w ciągu czternastu dni od dnia uprawomocnienia decyzji. Podmioty, na których rzecz ustalono odszkodowanie wniosły o zapłatę odpowiednio: 1. C. P. I. II, III, V Sp. z o.o.: - poprzez wystawienie w dniu [...] grudnia 2013 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT; - poprzez wystawienie w dniu [...] grudnia 2013 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT; - poprzez wystawienie w dniu [...] grudnia 2013 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT; - poprzez wystawienie w dniu [...] grudnia 2013 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT; - poprzez wystawienie w dniu [...] lutego 2014 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT. 2. L. Sp. z o.o. poprzez wystawienie w dniu [...] grudnia 2013 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT. 3. P. Sp. z o.o. poprzez wystawienie w dniu [...] lutego 2014 r. faktury VAT nr [...] na kwotę brutto [...] zł podwyższając tym samym kwotę odszkodowania z decyzji [...] o wartość podatku VAT. Zobowiązania wynikające z decyzji zostały przez Z. wypłacone w wysokościach wynikających z wystawionych faktur. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wystąpiono z pytaniem – jeżeli na podstawie decyzji administracyjnej o lokalizacji inwestycji drogowej następuje przeniesienie prawa własności, co stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, to czy do ustalonej wysokości odszkodowania należy doliczyć podatek VAT do wartości odszkodowania wynikającej z decyzji? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie skarżący wskazał, że przeniesienie prawa własności nieruchomości za odszkodowaniem na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w przypadku, gdy dostawy dokonuje podmiot, będący czynnym podatnikiem VAT (w tym przypadku C. P. I, II, III, V Sp. z o.o., L. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o.), stanowi dostawę towaru w rozumieniu ustawy o VAT. W związku z faktem, iż podatnik VAT przenoszący własność nieruchomości dokonuje transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, ustaloną dla niego wysokość odszkodowania musi potraktować jako podlegającą opodatkowaniu. Odszkodowanie podlegałoby zatem stawce 23%, gdyż przedmiotem prawa własności jest grunt przeznaczony na inwestycję publiczną (drogę), czyli na cele budowlane (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Podmiotem zobowiązanym do zadeklarowania i zapłaty VAT od otrzymanego odszkodowania nie jest organ wydający decyzję, ani organ wypłacający odszkodowanie, bo nie występuje w roli dostarczającego nieruchomość w zamian za odszkodowanie, a co najwyżej w roli kupującego nieruchomość. Na otrzymane odszkodowanie za przejętą na rzecz powiatu działkę z przeznaczeniem na drogę publiczną, jako czynność podlegającą opodatkowaniu (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT) otrzymujący odszkodowanie winien wystawić fakturę VAT. Biorąc pod uwagę konsumpcyjny charakter podatku VAT, wypłacający odszkodowanie i jednocześnie nabywający nieruchomości powinni powiększyć odszkodowanie o VAT. Wysokość odszkodowania jest ustalona na podstawie opinii o wartości (nie cenie) nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego, nie obejmującej kosztów transakcji kupna - sprzedaży oraz podatków i opłat. Odszkodowanie spełnia bowiem funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem T.K., odszkodowanie winno mieć charakter ekwiwalentny do wartości wywłaszczonego dobra i dawać właścicielowi możliwość odtworzenia rzeczy, którą utracił lub sytuacji majątkowej jaką miał przed wywłaszczeniem. Dlatego uznać należy, że w omawianej sytuacji, w przypadku przekazania nieruchomości za odszkodowaniem przez podatników podatku od towarów i usług, warunek ten spełniony zostaje wyłącznie poprzez potraktowanie kwoty wynikającej z decyzji jako wartość netto. W przeciwnym razie (potraktowania wysokości odszkodowania wynikającej z decyzji jako kwotę brutto), podatnik VAT nie będzie w stanie odtworzyć sytuacji majątkowej, co również różnicuje sytuację wywłaszczonych w zależności od ich statusu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając z upoważnienia Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przedstawionego powyżej zagadnienia prawnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Ze wskazanej wyżej regulacji wynika, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Nie oznacza to jednak, że każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis powyższy wprowadza bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Mianowicie, wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie podatkowej. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Przepis art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wymaga, aby pomiędzy sprawą przedstawioną we wniosku a wnioskodawcą, istniał - indywidualnie określony - związek, łączący wnioskodawcę ze sprawą jako "zainteresowanego", a więc mającego własny interes, potrzebę uzyskania interpretacji w dotyczącej go sprawie. Podkreślić należy, że składający wniosek nie jest i nie może być "zainteresowanym" w innej niż "swojej", a więc "cudzej" sprawie. Jeżeli więc przedstawiony przez wnioskodawcę stan przeszły lub przyszły nie zawiera okoliczności bądź zdarzeń, zaistniałych lub mogących powstać w Jego indywidualnej sprawie, lecz okoliczności lub zdarzenia nie dotyczące jego sprawy to tym samym podmiot składający wniosek nie uzyskuje statusu zainteresowanego co wyłącza możliwość żądania, a tym samym i wydania, interpretacji w takiej sprawie. Powołany przepis bowiem zakreśla granice przedmiotowe i podmiotowe sprawy z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego sprawa i przepisy prawa podatkowego, zaś podmiotem osoba zainteresowana, w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie. Mając na uwadze powyższe uzasadnienie stwierdzono, że przedmiotowy wniosek skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie powiększenia wartości odszkodowania o kwotę podatku z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości za odszkodowaniem - nie dotyczy indywidualnej sprawy wnioskodawcy w zakresie stosowania wskazanych przepisów prawa podatkowego, zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zatem obliguje to organ podatkowy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył na nie zażalenie w którym to wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także o merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 14h w związku z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wskutek odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego udzielenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej VAT w zakresie opisanym we wniosku, pomimo posiadania przez skarżącego statusu zainteresowanego, umożliwiającego wnioskowanie o wydanie interpretacji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że regulacje prawne określając wnioskodawcę, nie odnoszą się wyłącznie do instytucji prawnej podatnika (zdefiniowanego prawnie na gruncie art. 7 Ordynacji podatkowej jako osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, podlegającą na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu), lecz wskazują na osobę zainteresowanego. Oznacza to, że zakres podmiotowy wnioskodawcy jest kategorią prawną odmienną od instytucji podatnika, ograniczoną jedynie indywidualnie zakreśloną materią stanu faktycznego, podlegającego interpretacji indywidualnej. Tym samym w ocenie skarżącego każdy podmiot wskazujący indywidualny stan faktyczny sprawy dotyczący obszarów mających wpływ na prawa tego podmiotu i jego obowiązki może posiadać - w kategoriach konkretnej sprawy status zainteresowanego wydaniem interpretacji indywidualnej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że kompleksowa analiza regulacji omawianej instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych dowodzi, że "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest podmiot, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Celem tej instytucji jest udzielenie rzetelnej i wiążącej informacji, w jaki sposób organ podatkowy zinterpretuje przepisy podatkowe w opisanym we wniosku stanie faktycznym, a w konsekwencji udzielenie informacji co do zasad obliczenia podatku. Odnosząc powyższy wywód do realiów sprawy wskazano, że nie sposób zatem zgodzić się, że w przedmiotowej sprawie Z. w P. posiada status zainteresowanego w świetle przedstawionego stanu faktycznego i wskazanej regulacji prawnej (art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług). Wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowi przedmiot skargi kierowanej do tutejszego WSA. W skardze skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 14h w związku z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zmianami), wskutek odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego udzielenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku VAT w zakresie opisanym we wniosku, pomimo posiadania przez wnioskodawcę statusu zainteresowanego, umożliwiającego wnioskowanie oraz wydanie skarżącemu interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik, odwołując się do doktryny wywodzi, że "Zainteresowanym" jest każda osoba, która chce uzyskać wiedzą o stanowisku organów podatkowych o takich stanach faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować dla tej osoby skutki prawne na gruncie szeroko rozumianego prawa podatkowego. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie skarżącej nie jest uzasadnione ograniczanie zakresu podmiotowego "zainteresowanego", jedynie do osoby posiadającej bezpośrednią legitymację procesową jako ewentualna strona (potencjalnego, przyszłego) postępowania podatkowego, czy też obowiązku podatkowego zakreślonego w ustawie podatkowej, będąca podatnikiem, płatnikiem, czy też inkasentem w indywidualnej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do ustalenia czy skarżący – Z. w P. jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie "o.p."). Stosownie do postanowień tego przepisu - Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W kontekście powyższego twierdzenia wskazać należy, że stosownie do reguł wykładni językowej nie wolno różnym zwrotom nadawać tego samego znaczenia, w świetle powyższego za niedopuszczalne należy uznać utożsamianie osoby zainteresowanej ze stroną postępowania podatkowego, którą to stosownie do postanowień art. 133 § 1 o.p. jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Powyższy wniosek uzasadnia dodatkowo brzmienie art. 14h o.p. zgodnie z którym - w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Wśród przepisów regulujących postępowanie jurysdykcyjne do których odpowiedniego stosowania odsyła art. 14h o.p. nie wymieniono przepisu art. 133 § 1 o.p. definiującego stronę postępowania. Z powyższego wynika zatem, że pojęcie "zainteresowanego" jest pojęciem odmiennym od pojęcia strony postępowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie - na gruncie przepisu art. 14b § 1 o.p. pojęcie "zainteresowany" nie może być kojarzone wyłącznie z osobą, która posiada interes prawny. Do podmiotów, które mogą być "zainteresowanymi" w rozumienia art. 14b § 1 o.p. należą m.in.: podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji [tak: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 1681/09, dostępny pod adresem bazy CBOSA ]. Jak wskazano w dalszej części powołanego wyroku u podmiotu legitymowanego do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej musi wystąpić określony stan faktyczny, który spowoduje powstanie odpowiedzialności podatkowej. W realiach rozpoznawanej sprawy warunek ten nie jest spełniony. Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał tego, że od udzielenia odpowiedzi na stawiane przez niego pytanie zależy choćby potencjalnie jego indywidualna sytuacja na gruncie szeroko rozumianego prawa podatkowego. W skardze, w celu uzasadnienia swoich żądań skarżący wskazuje, iż – każdy podmiot wskazujący indywidualny stan faktyczny sprawy dotyczący obszarów mających wpływ na prawa tego podmiotu i jego obowiązki może posiadać – w kategoriach konkretnej sprawy – status zainteresowanego wydaniem interpretacji indywidualnej. W tym miejscu konieczne jest wskazanie, że pytanie zadane przez skarżącego dotyczyło regulacji ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący zwracając się do organu interpretacyjnego z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego chciał uzyskać odpowiedź na pytanie, czy do ustalonej w drodze decyzji administracyjnej wysokości odszkodowania należy doliczyć podatek VAT od wartości odszkodowania wynikającej z decyzji. Skarżąca powołując się na wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1572/12 wskazuje, że charakter podmiotu zainteresowanego wydaniem indywidualnej interpretacji w rozumieniu art. 14b o.p. dla potrzeb zagadnień związanych zwłaszcza ze stosowaniem ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na określone rozwiązania konstrukcyjne charakterystyczne dla VAT winien być postrzegany szerzej. Odnosząc się do przywołanego przez autora skargi wyroku należy zauważyć, że dotyczył on podmiotu będącego podatnikiem podatku od towarów i usług, w wyroku tym wskazano, że z uwagi na specyfikę podatku od towarów i usług, zainteresowanym w otrzymaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego może być podatnik tego podatku, zarówno w zakresie jego podatku należnego, jak i podatku naliczonego. Odnosząc powyższą tezę do wniosku o wydanie interpretacji skarżącego należy zauważyć, że skarżący w polu nr 14 wniosku o wydanie interpretacji określił swój status jako "inny", oznacza to, że skarżący w odniesieniu do przedstawionego przez niego zdarzenia nie występuje jako podatnik, płatnik, inkasent czy też jako osoba trzecia w rozumieniu o.p. Skarżący w dalszej części swojego wniosku również nie wykazał, że postawione przez niego pytanie pozostaje w związku z jego indywidualną sprawą. Tymczasem, zgodnie z art. 14b o.p interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego jest wydawana, na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Mając na uwadze cel omawianej instytucji prawnej należy przyjąć, że pojęcie indywidualnej sprawy należy rozumieć jako indywidualną sprawę z zakresu szeroko rozumianego prawa podatkowego. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie - celem tej instytucji (interpretacji indywidualnych) jest udzielenie rzetelnej i wiążącej informacji, w jaki sposób organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe w opisanym we wniosku stanie faktycznym, a w konsekwencji udzielenie informacji co do zasad obliczenia podatku. Interpretację przepisów prawa podatkowego wydaje się w odniesieniu do indywidualnych warunków, konkretnego stanu faktycznego, tj. sprawy, w której istotą jest ukształtowanie praw i obowiązków wnioskodawcy na gruncie określonej regulacji podatkowej. Nie chodzi więc o każdy interes prawny, lecz o interes prawnopodatkowy [tak: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Po 860/12, dostępny pod adresem publ. bazy CBOSA]. Tymczasem we wniosku o wydanie interpretacji skarżący w żaden sposób nie powiązał treści zadanego przez siebie pytania z potencjalną choćby odpowiedzialnością na gruncie przepisów prawa podatkowego. W swoim wniosku o wydanie interpretacji skarżący wskazując przepis prawa podatkowego mający stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej wskazał na art. 29a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.). Należy w tym miejscu zauważyć, że wnioskodawca nie jest adresatem tego przepisu, który na potrzeby podatku od towarów i usług reguluje podstawę opodatkowania tym podatkiem. Przepis ten w realiach przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia może znaleźć zastosowanie jedynie w odniesieniu do podmiotów będących podatnikami tego podatku, którzy w wyniku wywłaszczenia utracili prawo własności nieruchomości na rzecz skarżącego, a zatem to na tych podmiotach, a nie na wnioskodawcy ciążyć będzie obowiązek ustalenia podstawy opodatkowania tym podatkiem. W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, że osobą zainteresowaną w sprawie jest tylko taki podmiot, który pyta o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innych podmiotów. Nie jest zatem możliwe występowanie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczących innych podmiotów, choćby nawet wnioskodawca był z nimi powiązany z racji stosunków obligacyjnych [por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 84/09, dostępny pod adresem bazy CBOSA]. Nie można również tracić z pola widzenia, że stosownie do art. 14b § 4 o.p. - wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej, oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. W realiach poddanej sądowej kontroli sprawy skarżący nie mógł skutecznie złożyć takiego oświadczenia, albowiem nie może on wiedzieć czy w stosunku do osób powiązanych z nim stosunkiem obligacyjnym wynikającym z faktu wywłaszczenia nieruchomości nie jest prowadzone postępowanie podatkowe, postępowanie kontrolne czy też kontrola podatkowa. Reasumując podnoszone w skardze zarzuty odnośnie naruszenia przez organ interpretacyjny art. 14h w związku z art. 14b § 1 o.p. okazały się nieuzasadnione. Na mocy pierwszego z przywołanych przepisów organ interpretacyjny został upoważniony do odpowiedniego stosowania w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej enumeratywnie wymienionych przepisów zawartych w dziale IV o.p. normujących postępowanie jurysdykcyjne. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że w oparciu o przepis art. 165a § 1 o.p. organ interpretacyjny zasadnie wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W świetle powyższego skargę należało stosownie do postanowień art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalić jako niezasadną.