II SA/Gd 148/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. P. i B. P. na postanowienie Wojewody z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. B. P. i J. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 12 stycznia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 18 listopada 2014 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. L. i J. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, podpiwniczonego, z garażem wbudowanym, przy ul. S. w G. na terenie działki nr [...] obr.[...], wraz ze zjazdem zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] oraz murem oporowym usytuowanym na terenie działki nr [...] obr. [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] obr. [...]. Zaskarżone postanowienie podjęto na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r., Prezydent Miasta, na wniosek z dnia 18 lipca 2014 r., złożony przez B. P. i J. P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 152 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2014 r., o pozwoleniu na budowę wskazanego wyżej przedsięwzięcia, wydaną na rzecz A. L. i J. L. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., organ ten odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji przywołał art. 152 k.p.a., którego treść warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji wykazaniem okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji należy traktować jako środek ostateczny, a zbyt szybkie działanie, nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, może stanowić naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnieśli B. P. i J. P. zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak faktycznego uzasadnienia, oceny całokształtu materiału dowodowego i odniesienia się do przedstawionej uprzednio argumentacji, naruszenie art. 152 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie polegającej na pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa. Wojewoda postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania nie powoduje wstrzymania wykonania z mocy prawa decyzji poddanej trybowi nadzwyczajnemu, albowiem organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma wykonanie decyzji, jeżeli zachodzą okoliczności sprawy wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim stanowi przepis art. 152 § 1 k.p.a. polega na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, poparta jest zgromadzonym materiałem dowodowym i przywołaniem konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość uchylenia danej decyzji. Organ wskazał, że ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. organ bierze pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenia, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej powinna być jednak przekonywująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Organ wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych i powołał się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Organ wskazał, że w przypadku, gdy strona domaga się wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. z powołaniem się na okoliczność, iż bez własnej winy nie brała udziału w sprawie, badanie istnienia przesłanki wznowieniowej następuje już po wznowieniu postępowania w sprawie. W myśl art. 146 § 2 k.p.a., mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie w nim przewidziane jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Organ wskazał nadto, że dopiero pełna i wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postępowaniu wznowieniowym pozwoli wyjaśnić, czy skarżącym posiadającym nieruchomość w sąsiedztwie inwestycji, przysługuje przymiot strony w przeprowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwej merytorycznie dokumentacji budowlanej organ wyjaśnił, że "Opinia geotechniczna dotycząca badań stateczności skarpy obciążonej budynkiem na dz. nr: [...], [...] i [...] położonych w G. przy ul. S.", wykonana przez A., we wnioskach na stronie nr 10 zawiera ocenę stateczności skarpy wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...], stanowiącej własność strony skarżącej, wynika z niej skarpa jest niestateczna i może tu dojść do lokalnych obsunięć gruntu. Zagrożona osunięciem część skarpy wymaga wzmocnienia lub przeprofilowania wzdłuż całej długości działki. Jako wzmocnienie można zastosować masywny żelbetowy mur oporowy albo ściankę gwoździowaną. Można też zmniejszyć nachylenie tego fragmentu skarpy poprzez zdjęcie części gruntu z jej korony albo zastosowanie zasypki pomiędzy skarpą a ścianą budynku. Odnośnie wykopu pod projektowany budynek na działce nr [...] zaznaczono, że od strony wschodniej oraz odcinkowo od strony północnej i południowej należy go zabezpieczyć na czas budowy tymczasową konstrukcją oporową, np. ścianką kotwioną lub gwoździowaną, a po wykonaniu budynku, zasypaniu wykopu i zabezpieczeniu fragmentu zbocza przy zachodniej granicy działki nr [..], skarpa jest stateczna z wystarczającym zapasem bezpieczeństwa. Projekt budowlany - część konstrukcyjna, zawiera rozwiązania odnośnie budowy ścianki szczelnej zabezpieczającej wykop od strony wschodniej (działki nr: [...]) oraz budowę muru oporowego od strony północnej (działki nr: [...]). Przyjęto ściankę szczelną z elementów PCV - grodzice winylowe produkowane przez firmę "Pietrucha" - Ksawerów woj. Łódzkie (str. 1 i 2 opisu oraz rys. nr 1KW), usytuowaną wzdłuż wykopu, na działce nr [...], w odległości 396 cm od strony działki nr [...], wraz z odciągami o rozstawie 600 cm. Nadto w projekcie wskazano, że docelowe zabezpieczenie skarpy w postaci muru oporowego od strony działki nr [...] wymaga wspólnej inwestycji właścicieli działek nr [...]-[...]. Organ wskazał, że na obecnym etapie postępowania, po wstępnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie dopatrzył się naruszeń obowiązujących przepisów, mogących skutkować koniecznością wyeliminowania spornej decyzji z obrotu prawnego. Z tego powodu uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2014 r. w oparciu o art.152 § 2 k.p.a. W skardze na wskazane postanowienie skarżący zarzucili naruszenie prawa procesowego, tj.: 1. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak faktycznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a w tym w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia się do argumentacji skarżących, wskazanych przez nich dowodów, 2. art. 152 k.p.a. - poprzez błędną jego wykładnię polegająca na uznaniu, iż w przedmiotowym przypadku nie zachodzą przesłanki obligatoryjnego wstrzymania wykonania decyzji, 3. art. 7 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nieuwzględnieniu słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez brak wskazania dowodów materialnych potwierdzających rzekomy brak podstaw wstrzymania wykonania decyzji i pominięcie wszelkich dowodów, argumentów i faktów wskazanych przez skarżących i oparcie się jedynie na niedookreślonym argumencie jakoby uwzględnienie w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej prowadzić miało do naruszenia ogólnej zasady trwałości decyzji, 4. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie polegającej na pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, w szczególności poprzez pominięcie wniosków dowodowych skarżących, rzetelnie obrazujących, iż ten sam organ w wcześniej prowadzonym postępowaniu sam dostrzegł szereg uchybień, które bez wątpienia prowadzić będą do uchylenia decyzji, 5. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; zaniechanie realnego dokonania ustalenia, czy zaskarżona decyzja podlegać będzie uchylenie z przyczyn wskazanych w wniosku o wznowienie postępowania, a zatem czy istnieją obiektywne podstawy wstrzymania prawomocnej decyzji. Formułując powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali na sprzeczność w twierdzeniach organu, który przywołuje okoliczności świadczące o wpływie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących, w tym w szczególności z powodu konieczności budowy miedzy działkami muru oporowego oraz z uwagi na fakt, iż prowadzone w tym zakresie roboty budowlane stwarzają realne ryzyko dla nieruchomości sąsiedniej, co miałoby być zabezpieczone budową ścianki szczelnej zabezpieczającej, równocześnie twierdząc jednak, że nie świadczą one o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji. Skarżący wskazali, że w zażaleniu na postanowienie organu I Instancji skarżący powołali się na zarzuty organu do dokumentacji projektowej. W postanowieniu z dnia 10 stycznia 2014 r. inwestor został bowiem zobowiązany do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, w tym w szczególności opinii geotechnicznej stateczności skarpy obciążonej budynkiem na dz. [...]-[...] o udokumentowanie uprawnień autora co do możliwości projektowania w ww. zakresie, przedłożenia wszystkich wymaganych prawem opracowań, bowiem przedłożona opinia nie dotyczy projektowanego muru oporowego, zaś z treści projektu konstrukcyjnego jasno wynika, że "projekt należy rozpatrywać łącznie z projektem ścianki szczelnej i muru oporowego". Odpowiedzią na to postanowienie było cofnięcie wniosku przez inwestora, a następnie ponowne jego złożenie przy jednoczesnym "dopasowaniu" dokumentacji, tak by uzupełnienia były dla sprawy zbędne. Skarżący wskazali, że inwestor nadal posługuje się tą samą opinią geotechniczną, mimo wcześniejszego podnoszenia przez organ, iż została ona sporządzona przez osoby nieuprawnione, nieposiadające uprawnień do sporządzania prac danej kategorii geotechnicznych Skarżący stwierdzili, że przysługuje im przymiot strony postępowania, a zarzuty wniosku o wznowienie postępowania, jak i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostały nie tylko uprawdopodobnione, ale i udowodnione, a na obecnym etapie postępowania wstrzymanie wykonania decyzji jest jedyną możliwością uniknięcia przez skarżących szkody ewentualnej, która może być wynikiem prowadzonych w oparciu o tę dokumentację robót. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. J. P. wskazał, że przewidziana w projekcie budowlanym ścianka oporowa nie zabezpiecza przed osuwaniem się skarpy, a jedynie zabezpiecza wykop pod realizację planowanego budynku mieszkalnego. Oświadczył on, że w wyniku wykonywanych robót budowlanych doszło do osunięcia gruntu i pęknięć budynku. D. Z. – uczestnik postępowania oświadczył, że wszelkie prace są prowadzone zgodnie z projektem, a działka przygotowana jest pod wykonanie inwestycji, aktualnie wykonana jest ścianka szczelna. Nadto wskazał on, że przeprowadzono dodatkowe badania, potwierdzające prawidłowe zabezpieczenie inwestycji przez ściankę szczelną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2014 r. udzielającej właścicielom działki nr [..] i działki nr [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej wraz ze zjazdem i murem oporowym usytuowanym na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania nadzwyczajnego zainicjowanego wnioskiem właścicieli działki sąsiedniej nr [...] Państwa B. i J. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2014 r. udzielającą pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji, którzy powołali się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Twierdzili bowiem, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno – budowlany I instancji wznowił postępowanie zgodnie z wnioskiem skarżących i odmownie rozpoznał ich wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawą prawną rozstrzygnięcia wskazanego wniosku i tym samym wydania zaskarżonego postanowienia był art. 152 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić jedynie w przypadku jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r. sygn. II OSK 2353/10, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2227/12, wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. II OSK 527/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucali, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest wadliwa, zostali oni bowiem niezasadnie pozbawieni prawa udziału w postępowaniu. Podkreślić należy, że samo stwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jaką jest niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu administracyjnym, wskazuje jedynie na proceduralną wadliwość przeprowadzonego postępowania administracyjnego, nie stanowi natomiast merytorycznej oceny treści wydanej decyzji. Po stwierdzeniu proceduralnej wadliwości przeprowadzanego postępowania polegającej na braku udziału strony w postępowaniu organ przystępuje do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie to może zostać zakończone wydaniem decyzji przewidzianych w art. 151 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. organ, w przypadku istnienia przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. wydać może decyzję uchylającą dotychczasową decyzję i orzekającą o istocie sprawy, ale jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ nie uchyla badanej decyzji, lecz ogranicza się do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa (art. 152 § 2 k.p.a. związku z art. 146 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy słusznie zatem wskazał, że przesłanka prawdopodobieństwa uchylenia decyzji wymaga uzyskania przez organ orzekający przekonania, że badana decyzja jest materialnie wadliwa i zostanie w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego uchylona. Organ odwoławczy powołując się na zarzuty podniesione w postępowaniu wznowieniowym i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie o pozwolenie na budowę dokonał prawidłowej oceny, że na obecnym etapie postępowania okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wniosków tych doprowadziła organ analiza projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] wraz z projektem budowlanym ścianki szczelnej zabezpieczenia wykopu z murem oporowym, który stanowi jego integralną część oraz opinii geotechnicznej z badania podłoża działki nr [...] z kwietnia 2012 r. i opinii geotechnicznej dotyczącej badań stateczności skarpy obciążonej budynkiem na działkach nr [...]-[..] ze stycznia 2013 r. Organ kierując się wymogami przepisu art. 34 ust. 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zweryfikował zatwierdzony projekt budowlany pod względem kompletności, dołączenia wymaganych opinii i sprawdzeń oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ rozważył ukształtowanie terenu działki nr [...], na którym położona jest skarpa, w kontekście bezpośredniego sąsiedztwa z działką skarżących o nr [...] i zbadał kompletność dokumentacji projektowej w tym zakresie. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego wymaga bowiem, żeby w zależności od potrzeb projekt budowlany zawierał wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Z ustaleń organu wynika, że zgodnie z rozporządzaniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 463), projekt budowlany inwestycji uwzględniał wyniki badań i wnioski zawarte w opinii geotechnicznej z badań podłoża działki nr [...] z kwietnia 2012 r. oraz wnioski z opinii geotechnicznej dotyczącej badań stateczności skarpy ze stycznia 2013 r. Opinia geotechniczna z badań podłoża ustaliła, że teren działki nr [...] kwalifikuje się do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. To, zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 i § 7 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia, wymagało ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektu ujętego w opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projekcie geotechnicznym, co w rozpoznawanej sprawie zostało sporządzone. Analiza uwarunkowań gruntowych działki nr [...], poczyniona w oparciu o wskazane wyżej opinie, doprowadziła do wniosku, że skarpa znajdująca się na tej działce jest stateczna, za wyjątkiem uskoku o wysokości 3 m, którego podstawa przebiega wzdłuż zachodniej granicy działki i który wymaga wzmocnienia. W odpowiedzi na powyższe wytyczne na etapie przygotowywania inwestycji zaprojektowano szczelną ściankę wzdłuż szerokości całego uskoku, a dodatkowo zaprojektowano żelbetonowy mur oporowy wzdłuż fragmentu granicy z działką nr [...]. Projekt konstrukcyjny szczelnej ścianki i muru oporowego stanowi integralną część projektu budowlanego budynku mieszkalnego. Z powyższego wynika, że na etapie projektowania inwestycji uwzględniono uwarunkowania wynikające ze specyficznego ukształtowania terenu działki nr [...] i przedsięwzięto środki zabezpieczające wpływ inwestycji na działki sąsiednie poprzez zaplanowanie wniesienia ścianki szczelnej i muru oporowego. W projekcie przewidziano, że mur oporowy od strony działki nr [...] ma stanowić docelowe umocnienie terenu i zabezpieczenie przed osuwaniem się gruntu z działki nr [...] na teren działki nr [...]. Natomiast od strony nieruchomości skarżących przewidziano realizację ścianki szczelnej. Ścianka szczelna pełni funkcję tożsamą jak mur oporowy i jest w istocie jego rodzajem. Istnienie tej ścianki umożliwia bezpieczną realizację planowanego budynku. Z projektu wynika, że wykonanie budynku wymaga tymczasowego zabezpieczenia wykopu od strony skarpy, a zalecany w opinii geotechnicznej mur oporowy docelowy zostanie zrealizowany po dokonaniu uzgodnień formalnych przez właścicieli sąsiednich nieruchomości. Autor projektu w zakresie konstrukcyjnym złożył oświadczenie, że zgodnie ze sporządzoną opinią geotechniczną, realizacja inwestycji w zakresie zgodnym z dokumentacją nie wpływa na stateczność skarpy granicznej z działką nr [...]. Wskazać należy, że opinia geotechniczna została sporządzona dla trzech nieruchomości działek nr [...]-[...]. Ewentualna możliwość osunięcia części skarpy znajdującej się na działce nr [...] zabudowanej budynkiem nie dotyczy działki nr [...] lecz działki nr [...], sąsiadującej z zabudową. Zabudowania na działce [...] nie są zlokalizowane bezpośrednio od strony skarpy na granicy z działką nr [..] zabezpieczonej w projekcie ścianką szczelną i murem oporowym. Zabudowania na tej działce znajdują się bowiem w głębi działki, co wpływa na zmniejszenie skali ewentualnych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji. W opinii geotechnicznej wskazano bowiem, że skarpa jest niestateczna na odcinku pomiędzy istniejącym na działce [...] budynkiem a zachodnią granica tej działki i ta część skarpy wymaga bezwzględnie wzmocnienia lub przeprofilowania, natomiast poza powyższym fragmentem pozostała część skarpy jest stateczna (str.7). W sprawie nie została przedłożona opinia geologiczno-inżynierska wykonana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981), albowiem opinia taka wymagana jest wyłącznie w odniesieniu do obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych. Projektowana zabudowa zakwalifikowana została natomiast, po stosownych badaniach podłoża gruntowego i pomiarach, do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Brak jest także podstaw do kwestionowania uprawnień działających w ramach B. posiadającego uprawnienia geologiczne XI i XII kategorii do sporządzenia opinii geotechnicznej. Jak wynika bowiem z unormowania art. 50 ust. 32 pkt 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. nr 163 poz. 981 ze zm.), wymóg posiadania kwalifikacji VII kategorii dotyczy jedynie sporządzenia opinii geologiczno-inżynierskiej, nie dotyczy natomiast opinii geotechnicznej. Przepisy prawa nie precyzują w przypadku tej opinii kategorii uprawnień umożliwiającej jej sporządzenie. Opracowanie geotechnicznych warunków posadowienia nie wymaga posiadania przez sporządzającego potwierdzonych kwalifikacji zawodowych, za bezpieczeństwo budowli posadowionej w określonych warunkach geotechnicznych odpowiada natomiast projektant-konstruktor. Analiza akt postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 18 lutego 2014 r. zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 20 marca 2014 r. nie potwierdza, ażeby w toku postępowania organy orzekające powzięły zastrzeżenia co do załączonej do wniosku dokumentacji projektowej. Postanowienie, na które powołują się skarżący z dnia 10 stycznia 2014 r. wydano w toku innego postępowania wszczętego wcześniejszym wnioskiem inwestorów o pozwolenie na budowę z dnia 7 listopada 2013 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. - z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych - powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako możliwe przypuszczenie, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej skorzystanie z instytucji wstrzymania decyzji stanowiłoby bowiem naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r. - II OSK 295/10, Lex nr 1071256). Wstrzymując wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę nie można także pomijać charakteru badanej decyzji i konsekwencji jakie wstrzymanie wykonania decyzji wywoła dla inwestora. W art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział, że na etapie postępowania przed sądem administracyjnym sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. W postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym takiego zabezpieczenia interesów inwestora nie przewidziano. Niemniej organ winien dokonywać oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z ostrożnością, uwzględniając, że powstanie szkody wystąpić może nie tylko po stronie pominiętej strony postępowania w wyniku wykonania decyzji, lecz także po stronie inwestora, wskutek wstrzymania jej wykonania i przerwania procesu inwestycyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako bezzasadną.