VII SA/Wa 967/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz.U. nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego w dniu [...] sierpnia 2014 r. przez S.P. reprezentującego [...] Sp. z o.o. w [...], dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na czas remontu elewacji nieruchomości przy [...] w [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił charakterystykę przedmiotu zgłoszenia oraz stwierdził, że umieszczenie urządzenia reklamowego w postaci siatki poliestrowej z nadrukiem reklamowym, przesłaniającej okna lokali mieszkalnych na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest niezgodne z § 14a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U z 2009 nr 205, poz. 1584), który stanowi, iż "1. Budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań. 2. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii. 3. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania". 4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku". W ocenie organu, przedmiotowe zgłoszenie dotyczące zamiaru instalacji siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na czas remontu elewacji zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w [...], jest niczym innym, jak próbą obejścia obowiązującego ww. przepisu prawa. Planowana siatka reklamowa ma być zamontowana bezpośrednio na elewacji (loggie występują tylko na fragmencie elewacji). Taki sposób zamontowania płachty reklamowej uniemożliwia prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych. Ewentualne ustawienie rusztowań budowlanych w loggiach znajdujących się na części elewacji zachodniej budynku, w celu wykonania ewentualnych robót remontowych, nie ma żadnego związku i uzasadnienia dla zainstalowania siatki reklamowej w przedstawionej formie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Sp. z o.o. w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...], uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. w [...], za pośrednictwem platformy [...], zgłosiła zamiar wykonania instalacji siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na czas remontu elewacji nieruchomości przy [...] w [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu przekazanie informacji dotyczących weryfikacji podpisów elektronicznych. Po udzieleniu przez Prezydenta [...] odpowiedzi na postanowienie nr [...], Wojewoda [...] zlecił postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], uzupełnienie dokumentacji sprawy o oryginał decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz zgłoszenia inwestora wraz z załącznikami w formie elektronicznej. Wnioskowane dokumenty zostały przekazane do organu w dniu [...] stycznia 2015 r. Przechodząc do merytorycznej oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnym jest uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] i umorzenie postępowania w sprawie zgłoszenia wykonania instalacji siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na czas remontu elewacji nieruchomości przy [...] w [...], jako bezprzedmiotowego ze względu na brak dokonania zgłoszenia w sposób przewidziany przepisami prawa. Organ zaznaczył, że w przypadku, gdy wniosek został wniesiony za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, weryfikacja jego poprawności i kompletności odbywa się w oparciu o dokumenty w formie elektronicznej. Podniósł, że analiza akt sprawy w formie elektronicznej, przekazanych do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] stycznia 2015 r., przez Prezydenta [...], jednoznacznie wykazała, iż inwestor składając zgłoszenie za pośrednictwem platformy [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r., podpisem elektronicznym opatrzył jedynie pismo przewodnie, informujące organ o przesyłaniu zgłoszenie robót budowlanych wraz z wykazaniem załączników. Dokument zgłoszenia jest zaś podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a., zatem zgodnie z § 3 tegoż artykułu musi być podpisane przez wnoszącego. Podanie pisemne złożone w formie dokumentu elektronicznego powinno ponadto, zgodnie z § 3a: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2005 Nr 64 poz. 565), oraz 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru. Organ odwoławczy stwierdził, że formularz zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie został uwierzytelniony przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie został opatrzony również podpisem elektronicznym o którym mówi przepis art. 3 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym. Ponadto, zaznaczył, że identyczna sytuacja ma miejsce w przypadku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które zgodnie z obowiązującym wzorem z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. 2003. nr 120, poz.1127 ze zm.), musi być podpisane. W ocenie organu, w obydwu przypadkach nie można uznać za podpis znajdującego się pod zgłoszeniem i oświadczeniem imienia i nazwiska osoby dokonującej czynności, ponieważ nie czyni to zadość wyżej wskazanym przepisom. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. w [...], wnosząc o jej uchylenie, jak również o rozważenie możliwości uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 64 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie, na skutek złożenia przez wnioskodawcę podania niespełniającego wymogów, o których mowa w przepisie art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a. nie było podstawy do wezwania wnioskodawcy przez organ I instancji do uzupełnienia braków formalnych podania w trybie przepisu art. 64 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy organ I instancji był zobowiązany do zbadania, przed wydaniem decyzji wnoszącej sprzeciw, czy podanie spełnia wymogi formalne określone przepisami postępowania administracyjnego, 2) art. 6 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy faktu, iż organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie kwestionował prawidłowości dokonanego zgłoszenia, co stanowiło naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nałożenie na stronę postępowania negatywnych skutków związanych z uchybieniem procesowym organu I instancji, co oznacza naruszenie przewidzianej w przepisie art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz zasady legalności i praworządności działania organów administracji publicznej, 3) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż zgłoszenie wnioskodawcy zostało wniesione w sposób bezskuteczny, a w konsekwencji, że zaszła podstawa do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi [...] Sp. z o.o. w [...] rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji, przedstawiając argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone w wyniku złożenia przez [...] Sp. z o.o. w [...] zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zauważyć należy, iż w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zostało wskazane, jakiego rodzaju budowa lub wykonanie robót budowlanych podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Ponadto, ustawodawca określił, jakie dane powinny zostać podane w zgłoszeniu oraz jakiego rodzaju dokumenty należy dołączyć. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Na temat charakteru prawnego zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane, w piśmiennictwie i orzecznictwie odnaleźć można stwierdzenia, że zgłoszenie, o którym mowa w omawianym przepisie, nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 k.p.a., który wymagałby załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną (por. A. Kosicki w komentarzu do art. 30 Prawa budowlanego w: "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Plucińska-Filipowicz, wyd. Wolter Kluwer Polska; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1074/13). Istnieją również poglądy, wedle których instytucja zgłoszenia stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a samo zgłoszenie jest odpowiednikiem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgłoszenie zaś, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane, inicjuje postępowanie administracyjne. Znajduje w nim zastosowanie regulacja ogólna z art. 61 § 1 k.p.a., zgodnie z którą, datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Toczące się postępowanie administracyjnej będzie jednak postępowaniem w pewnym sensie "uproszczonym": gdyż nie zawsze wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie aktu administracyjnego. Istnieje bowiem domniemanie wydania decyzji pozytywnej w stosunku do zamiaru objętego zgłoszeniem w sytuacji, gdy bezskutecznie upłynie zawity termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Tym samym regulacje kodeksowe ulegają stosownej modyfikacji, gdyż niektóre z nich nie znajdują pełnego, a inne jakiegokolwiek zastosowania (por. komentarz do art. 30 J. Dessoulavy-Śliwiński w: "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, 2013, s. 384 i nast., wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 911/08). Nie powinno budzić wątpliwości, że złożenie właściwemu organowi zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewątpliwie inicjuje określone działania organu administracji architektoniczno-budowalnej. Organ ten ma obowiązek zweryfikować zgłoszenie według określonych kryteriów. Udzielenie pozwolenia na budowę lub kwestia dopuszczalności zrealizowania przedsięwzięcia na podstawie zgłoszenia są rozpatrywane w ramach realizacji przez organ administracji określonych, powierzonych mu obowiązków. Złożone zgłoszenie musi spełniać określone wymogi stawiane mu zarówno przez przepisy prawa materialnego ale również podstawowe wymogi formalne, o których mowa w art. 61 k.p.a., takie jak wskazanie osoby, od której pochodzi, powinno zostać także przez nią podpisane. Zaznaczyć również należy, iż zasady wydawania postanowienia określone w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowią lex specialis wobec ogólnych zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a., gdzie rygorem nieusunięcia braków podania, wniosku w terminie 7 dni, jest pozostawienie go bez rozpoznania. Postanowienie wydane na podstawie art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane ma rygor wniesienia sprzeciwu, co do którego ustawodawca przewidział termin 30 dniowy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2114/08). Przy rozpatrywaniu tych konkretnych spraw, nie może jednak ujść uwadze organu, że art. 64 § 2 k.p.a. służy uzupełnieniu braków formalnych podania, przez które należy rozumieć braki wskazane w art. 63 § 2 i 3 k.p.a., tj. określenie żądania, podpis strony, dołączenie pełnomocnictwa, oraz wymagania określone w przepisach szczególnych. W sytuacji złożenia niekompletnego zgłoszenia, to w zależności od rodzaju braków organ stosuje art. 64 § 2 k.p.a. lub art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ winien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w przypadku braków materiaInoprawnych powinien zastosować art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2009/09). Zatem, innymi słowy, jeśli zgłoszenie posiada braki formalne, które w istocie uniemożliwiają mu nadanie biegu, takie jak brak podpisu osób zgłaszających zamiar budowy obiekty lub wykonania robót budowlanych, organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, odpowiednio stosując tu art. 64 § 2 k.p.a. Jeżeli natomiast braki zgłoszenia dotyczą kwestii określonych przez art. 30 ustawy Prawo budowlane, wówczas organ skierować powinien zobowiązanie do inwestorów do jego uzupełnienia w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Nawet, gdyby przyjąć, jak wskazuje się w części orzecznictwa, że złożenie zgłoszenia nie stanowi podania w rozumieniu art. 61 k.p.a., a więc żądania wszczynającego postępowanie administracyjne, lecz jest oświadczeniem woli, określanym niekiedy mianem czynności materialno-technicznej, to niewątpliwie zgłoszenie takie także musi być podpisane. Aby można było stwierdzić, że zgłoszenie pochodzi od osób w nim wskazanych powinno być podpisane przez podmiot zgłaszający zamiar zrealizowania danego obiektu budowalnego lub wykonania robót budowlanych. Nie można zaakceptować stanowiska, wedle którego organ miałby przedsięwziąć jakiekolwiek czynności weryfikujące merytorycznie złożone zgłoszenie, jeżeli nie posiadałoby ono wskazania inwestora (zgłaszającego) lub jego podpisu pod zgłoszeniem. Tak jak każde podanie w rozumieniu art. 61 k.p.a. dla wywarcia jakichkolwiek skutków procesowych powinno być podpisane, tak samo zgłoszenie powinno być podpisane przez osoby składające zgłoszenie (lub osoby przez nie do tej czynności odpowiednio umocowane) – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1041/14. W niniejszej sprawie, [...] Sp. z o.o. w [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r., za pośrednictwem platformy [...], zgłosiła zamiar wykonania instalacji siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na czas remontu elewacji nieruchomości przy al. [...] w [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu przekazanie informacji dotyczących weryfikacji podpisów elektronicznych. Po udzieleniu przez Prezydenta [...] odpowiedzi na postanowienie nr [...], Wojewoda [...] zlecił postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], uzupełnienie dokumentacji sprawy o oryginał decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz zgłoszenia inwestora wraz z załącznikami w formie elektronicznej. Wnioskowane dokumenty zostały przekazane do organu w dniu [...] stycznia 2015 r. Wskazać należy, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w przypadku, gdy wniosek został wniesiony za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, weryfikacja jego poprawności i kompletności odbywa się w oparciu o dokumenty w formie elektronicznej. Jak wynika z akt sprawy, inwestor składając zgłoszenie za pośrednictwem platformy [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r., podpisem elektronicznym opatrzył jedynie pismo przewodnie, informujące organ o przesyłaniu zgłoszenie robót budowlanych wraz z wykazaniem załączników. Dokument zgłoszenia jest zaś podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a., zatem zgodnie z § 3 tegoż artykułu musi być podpisane przez wnoszącego. Podanie pisemne złożone w formie dokumentu elektronicznego powinno ponadto, zgodnie z § 3a: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2005 Nr 64 poz. 565), oraz 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru. W ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że formularz zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie został uwierzytelniony przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie został opatrzony również podpisem elektronicznym o którym mówi przepis art. 3 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym. Podpisem elektronicznym opatrzone zostało jedynie pismo przewodnie strony. Identyczna sytuacja miała miejsce w przypadku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które zgodnie z obowiązującym ówcześnie wzorem z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. 2003. nr 120, poz.1127 ze zm.), powinno być podpisane. Słusznie wskazał Wojewoda [...], że w obu tych przypadkach, nie można uznać za podpis znajdującego się pod zgłoszeniem i oświadczeniem imienia i nazwiska osoby dokonującej czynności, ponieważ nie czyni to zadość wyżej wskazanym przepisom. Tak samo, nie spełniałaby warunków formalnych, skutecznego wniesienia pisma, sytuacja, w której strona wniosłaby np. odwołanie, czy skargę do sądu osobiście nie podpisując ich, a jedynie podpisem opatrzone byłoby pismo przewodnie. Z całą pewnością brak podpisu zgłoszenia przez inwestora oraz brak podpisu pod oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie pozwalały na rozpatrywanie obarczonego takim brakiem zgłoszenia przez Prezydenta [...], w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane. Słusznie zatem, przyjął organ odwoławczy, że powyższe braki, nie dawały podstaw do procedowania sprawy w ramach przepisów prawa budowalnego i wydania sprzeciwu, co skutkowało koniecznością uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w tym przedmiocie. W odniesieniu do zarzutów skargi, zauważyć należy, iż wprawdzie organ I instancji, nie wezwał strony do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia, a rozpoznał sprawę merytorycznie, wnosząc sprzeciw, okoliczność ta, pozostaje bez większego znaczenia, bowiem zarówno skutkiem wniesienia sprzeciwu, jak i złożenia nieskutecznego zgłoszenia, jest niemożność prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych. Ponadto, jak wyżej podkreślono, w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o sprzeciwie mają co do zasady zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak nie będą one faktycznie mogły być stosowane w pełnym zakresie ze względu na specyfikę omawianej instytucji sprzeciwu. Przekłada się to tym samym na zakres kompetencji organu II instancji, rozpoznającego odwołanie od decyzji organu I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Organ odwoławczy, rozpoznający odwołanie od decyzji o sprzeciwie, ma prawo orzec o utrzymaniu tej decyzji w mocy. Wówczas w obiegu prawnym pozostaje - wydana w czasie trwania kompetencji organu I instancji - decyzja o sprzeciwie. Gdy zaś dojdzie do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa, a upłynął już 30 dniowy ustawowy termin do wydania decyzji o sprzeciwie, może orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania. Organ II instancji, nie mógł w niniejszej sprawie, z uwagi na uchybienia organu I instancji, uchylić decyzji o sprzeciwie i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania, bowiem organ I instancji, z uwagi na upływ terminu do wniesienia sprzeciwu, utracił już kompetencję do wydania nowej decyzji. Ze względu na to, iż w dniu wydawania przez organ odwoławczy decyzji, termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane Prawa budowlanego już upłynął, orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji obowiązany był jednocześnie orzec o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.) - zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 35/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 25/11. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.