II SA/Rz 612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa we wznowionym postępowaniu -skargę oddala- Przedmiotem skargi WR jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] marca 2015 r. nr [.] podjęta we wznowionym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa, którą wydano w następującym stanie sprawy; Decyzją z dnia [.] października 2012 r. nr [.] /2012, znak: [.], Starosta Powiatu [.] udzielił MD pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz budynku garażowego na działkach nr ewid. 1511, 1512 i 1501/1 w [.]. W podaniu z 15 listopada 2012 r., uzupełnionym w dniu 28 stycznia 2013 r., WR zwrócił się do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją podając, że został w nim pominięty jako strona postępowania, a ponadto decyzję tę wydano z pominięciem ustaleń wynikających z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [.] lutego 2013 r. Starosta wznowił postępowanie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie decyzją z dnia [.] marca 2013 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [.] października 2012 r., jednak na skutek kasacyjnej decyzji Wojewody [.] z dnia [.] czerwca 2013 r. sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [.] maja 2014 r. Starosta ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji zdnia [.] października 2012 r., jednak i to rozstrzygniecie zostało uchylone przez Wojewodę decyzją z dnia [.] sierpnia 2014 r. W aktualnie prowadzonym postępowaniu decyzją z [.] listopada 2014 r. nr [.] Starosta stwierdził wydanie decyzji z [...] października 2012 r. z naruszeniem prawa z uwagi na pominięcie w postępowaniu udziału strony tego postępowania to jest WR, jednak uchylenie decyzji nie było możliwe, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca treści dotychczasowej decyzji. Podstawą działania organu był art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. W ocenie Starosty WR, jako właściciel działki nr ewid. 1510/2 winien być stroną postępowania o udzielenie MD pozwolenia na budowę, ale bez swej winy nie brał w nim udziału. Zasadne było wznowienie postępowania, gdyż żądanie zgłoszono z zachowaniem ustawowych terminów. Niemniej, ponowna analiza sprawy wykazała, że inwestorowi należało udzielić pozwolenia na budowę o dotychczasowej treści. W decyzji tej, wbrew stanowisku wnioskodawcy, uwzględniono postanowienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a planowana inwestycja jest zgodna z prawem. Rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym, dotyczące lokalizacji budynków i zacieniania oraz odprowadzania wód opadowych, nie naruszają przepisów prawa budowlanego. Zmiany ukształtowania terenu budowy i związane z tym naruszenie stosunków wodnych nie leży w kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, lecz organu gminy. Podobnie poza granicami sprawy pozostaje kwestia nasadzeń roślinności na działce inwestora, którą można poczytać ewentualnie, jako zmianę sposobu zagospodarowania nieruchomości w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji WR podtrzymał zarzuty o niezgodności projektu budowlanego i realizowanej budowy z ustalonymi warunkami zabudowy w zakresie stosunków wodnych, a to w związku z podniesieniem przez inwestora poziomu terenu jego działki i dlatego postępowanie winno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia opisanego zagadnienia w trybie regulacji Prawa wodnego. Ponadto nawiezienia ziemi dokonano jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, co należałoby potraktować, jako samowolę budowlaną związaną z niwelacją terenu inwestycji. Byłyby to czynności przygotowawcze związane z planowaną do realizacji inwestycją budowlaną. Również lokalizacji budynku garażowego dokonano ze szkodą dla skarżącego, ponieważ znajduje się on w pobliżu jedynego okna do salonu w jego domu, co spowoduje zmniejszenie nasłonecznienia tego pomieszczenia. Projekt budowlany nie uwzględnia też zrealizowanych nasadzeń. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, uznając ją za zgodną z prawem, a zarzuty odwołującego się za niemożliwe do uwzględnienia. W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę badaniu podlega spełnienie warunków określonych w przepisach art. 34 i 35 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja wszystkie te wymagania spełniała. Zachowano wymagane odległości lokalizacji obiektów od granicy działek i innych obiektów na sąsiednich nieruchomościach oraz wymagania ochrony przeciwpożarowej. Roboty ziemne nie były natomiast elementem procesu budowlanego objętych projektem budowlanym. Wojewoda podkreślił również, że w toku postępowania wznowieniowego nie można skutecznie podnosić zarzutów odnoszących się do przyczyn nieważności decyzji. Z decyzją tą nie zgodził się WR, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której zarzucił, że pozwolenie na budowę wydano z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie uwzględniono wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] zawartych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie poziomu terenu i stosunków wodnych, w tym zagospodarowania wód opadowych, a tym samym naruszono § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Bezprawnie pozbawiono go w tamtym postępowaniu statusu strony, a gdyby taki status posiadał miałby możliwość wyjaśnienia wówczas wszystkich naświetlonych nieprawidłowości. Nie ulega jednak wątpliwości, że inwestor dokonał podwyższenia terenu swojej działki, a więc nawiezienia ziemi dokonano w związku z realizacją inwestycji i bez pozwolenia na budowę, które takich robót nie obejmowało, a tym samym inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Zmiana kierunku spływu wód ma szkodliwy wpływ na stan techniczny jego ogrodzenia oraz budynku mieszkalnego, które są zawilgocone. Stan ten pogarszają jeszcze rynny zaprojektowane na budynku garażowym, jako że powoduje to dodatkowy spływ wody na jego działkę. Z uwagi na dużą powierzchnię działki inwestora garaż można było zlokalizować w innym miejscu, a nie w pobliżu jego działki. Przeznaczenie tego obiektu łączy się z powstawaniem hałasu i oparów, np. z silników pojazdów czy gromadzonego opału, który będzie przenikał na jego nieruchomość. Dojdzie przez to, ale też poprzez dokonane nasadzenia nieprzewidziane w projekcie, również do zacienienia pomieszczeń w jego domu. W odpowiedzi Wojewoda [.] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r. poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie "p.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w zakresie wynikającym z wyżej przytoczonych przepisów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana we wznowionym postępowaniu, które jest postępowaniem nadzwyczajnym i dotyczy wad kwalifikowanych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Przechodząc do kontroli podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a. - rozstrzygnięcia w nim przewidziane są prawnie dopuszczalne, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego wskazują, ze nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, poddaną weryfikacji we wznowionym postępowaniu. Oznacza to, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2006, s. 666). Ustalenie, czy decyzja, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania "odpowiada w swej istocie" dotychczasowej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.) nie może polegać na czysto mechanicznym porównaniu dwóch rozstrzygnięć, lecz ocenie ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków (por. J. Borkowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, Przegląd Sądowy 1994, nr 7-8, str. 159). Sąd przychyla się do stanowiska WSA w Lublinie, który w wyroku z dnia 28 września 2010 r., II SA/Lu 373/10 (dostępny na str. internetowej orzecznictwo.nsa.gov.pl) stwierdził, że "zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego". Zatem w przypadku wznowienia postępowania na tej podstawie, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, organ jest zobowiązany rozpoznać sprawę ponownie w pełnym zakresie i może odmówić uchylenia decyzji ostatecznej wówczas, gdy wynik ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy uzasadniałby wydanie decyzji odpowiadającej treści dotychczasowej decyzji ostatecznej. Obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie na nowo sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.). W wyniku wznowienia musi przede wszystkim dojść do ponownego rozpoznania sprawy, która była uprzednio zakończona decyzją ostateczną tak, aby możliwym było m.in. ustalenie tożsamości treści rozstrzygnięcia. W związku z powyższym na uwagę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 528/08 NSA 9j.w. dostępny na str. internetowej), że "w przypadku stwierdzenia, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (przyczyna wznowienia) rzeczywiście zaistniała i doszło do pominięcia strony w postępowaniu zwykłym, rzeczą organu jest ponowienie czynności postępowania, w tym czynności dowodowych z udziałem pominiętej strony, a następnie, po rozpoznaniu podnoszonych przez tę stronę zarzutów i wniosków, dokonanie oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy." Należy podzielić również pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 30.11. 2010 r., II SA/Wa 1649/10, wskazał, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana." Zatem po pierwszym etapie postępowania wznowieniowego, w którym bada się czy przesłanki wznowienia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, rozpoczyna się kolejny etap tego postępowania związany z rozstrzygnięciem na nowo sprawy. Organ prowadzący takie postępowanie po stwierdzeniu ziszczenia się przesłanek do wznowienia postępowania, na nowo bada sprawę administracyjna zakończoną uprzednio decyzją ostateczną, która w świetle przesłanek z art. 145 k.p.a. okazała się wadliwa. Oznacza to, że organ na nowo rozpatruje wniosek i prowadzi postępowanie ustalając stan faktyczny i stan prawny sprawy na moment aktualnego orzekania tj. po wznowieniu postępowania, a nie na dzień poprzednio wydanej decyzji ostatecznej. Służy to wyeliminowaniu wad poprzedniego postępowania, które legły u podstaw wznowienia. W kontrolowanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania dotyczy decyzji Starosty Powiatu [.] z dnia [.] października 2012 r. nr [.], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono MD pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, w tym instalacje wewnętrzne; wod.- kan, c.o., gazowa i elektryczna oraz przyłącza: wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, a także budowę budynku garażowego wraz z odcinkiem doziemnym instalacji elektrycznej od budynku mieszkalnego do budynku garażowego na działkach nr 1511, 1512, 1501/1 położonych w obr. geodezyjnym [.]. Postanowieniem z dnia [.] stycznia 2014 r. tenże Starosta działając na podstawie art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją stwierdzając, że WR sprecyzował datę dowiedzenia się o tym akcie administracyjnym i dlatego postanowił o jego wznowieniu. Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. WR wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.], w którym stwierdził, ze decyzja o pozwoleniu na budowę dla MD została wydana bez uwzględnienia decyzji o warunkach zabudowy a także bez powiadomienia i z wyłączeniem jego osoby z uzgodnień związanych z wydaniem pozwolenia na budowę. Podkreślił, że sprawa nie została zbadana w kontekście stosunków wodnych przed wydaniem pozwolenia na budowę, nie wypowiedziano się odnośnie zacieniania budynku skarżącego, samowolnej zmiany rzędnych terenu już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i wydaniu pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 7 stycznia 2013 r. skarżący powtórzył zasadnicze motywy wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący uważa, że tak decyzja o warunkach zabudowy jak i pozwolenie na budowę nie są zgodne z aktualnym stanem faktycznym działki inwestora. Końcowo stwierdził, ze skoro został uznany za stronę i wznowiono postępowanie to tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa. Na podstawie materiału dowodowego wynikającego z akt administracyjnych sprawy Sąd uznał, że zachowano warunki formalne do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to jest zachowanie terminu do wniesienia podania oraz dysponowanie przez WR przymiotem strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz, że wniosek o wznowienie dotyczył ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wznowienie postępowania dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest jednym z elementów procesu inwestycyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) zwana dalej w skrócie "u.p.z.p.", ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2 at. 4 u.p.z.p.). Stosownie do art. 60 ust. 1 u.p.z.p. organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest burmistrz, prezydent miasta. Z mocy art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zwana dalej w skrócie "P.b.", zadania administracji architektoniczno - budowlanej z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 wykonuje starosta i wojewoda. Z kolei art. 83 ust. 1 P.b. określa właściwość rzeczową do prowadzenia sprawa powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Zadania organów nadzoru budowlanego zawarto w art. 84 P.b. Z powyższego wynika, że proces inwestycyjny nie jest domeną jednego organu administracji publicznej i tak wydanie decyzji o warunkach zabudowy jak i udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego są dwoma odrębnymi sprawami administracyjnymi w rozumieniu art. 1 k.p.a. oraz prowadzone przez różne organy administracji publicznej. Z mocy art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości, a naruszenie tej zasady powoduje, że decyzja administracyjna wydana z naruszeniem przepisów o właściwości jest z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotknięta wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem ustawodawca określił wzajemną relację decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy względem decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi rodzaj promesy będącej pierwszym etapem czynności administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji i otwiera drogę do uzyskania pozwolenia na budowę dla terenu, który obejmuje. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany treścią decyzji tak jak w rozpoznawanej sprawie o warunkach zabudowy, sam nie może dokonywać korekt w decyzji o warunkach zabudowy, czy pominąć ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że nie jest prawnie dopuszczalne przekształcenie postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę w postępowanie o warunkach zabudowy i odwrotnie. Nawet pozytywna decyzja o warunkach zabudowy nie jest gwarancją uzyskania pozwolenia na budowę. Starosta, jako organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy poweźmie wątpliwości, co do legalności decyzji o warunkach zabudowy może zwrócić sie z wnioskiem o skontrolowanie takiej decyzji w trybach nadzwyczajnych (art. 16 k.p.a.). Wreszcie do merytorycznej oceny decyzji o warunkach zabudowy nie jest również uprawniony Sąd, w sprawie ze skargi na decyzję dotycząca wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, co wynika z granic kontroli sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyznaczonym przez art. 134 § 1 p.p.s.a. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza [.] z dnia [.] kwietnia 2012 r. nr [.], którą ustalono warunki zabudowy na rzecz MD dla inwestycji p.n.: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego wraz z urządzeniami technicznymi, budynku garażowego na działce nr 1511 położonej w obr. [.]. W decyzji określono dostępność do drogi publicznej przez istniejący bezpośredni zjazd z drogi gminnej nr ewid. 1501/1. Decyzja ta na skutek odwołania WR była kontrolowana w toku instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją z dnia [.] czerwca 2012 r. nr [.] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że stosownie do art. 61 u.p.z.p. istniały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego wraz z infrastrukturą została zaprojektowana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wielkość powierzchni działki biologicznie czynnej wynosi 78% i jest większa niż ustalona w decyzji o warunkach zabudowy o 40% powierzchni terenu. Gabaryty projektowanego obiektu nie przekraczają wielkości ustalonych w decyzji. Załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i został opracowany przez uprawnionego projektanta wg dołączonego zaświadczenia o kwalifikacjach. Szczegółowo też organy rozważyły podnoszoną przez skarżącego problematykę związaną z ukształtowaniem terenu, a właściwie brak jej rozstrzygnięcia wobec przyjęcia dla oceny tych kwestii "aktualnych map geodezyjnych". Odnosząc się do tego zarzutu organy wskazały na treść art. 34 ust. 2 i 3 P.b., który określa wymagania, jakie powinien spełniać projekt budowlany skonkretyzowane w rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki morskiej z dnia 15 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Projekt budowlany powinien zawierać między innymi projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na kopii mapy zasadniczej lub jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego lub kartograficznego i obejmować określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposobów odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Projekt zagospodarowania działki, jak wynika z materiału dowodowego, został sporządzony na aktualnej mapie, o której mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. Podstawę dla celów projektowych stanowiła kopia mapy w skali 1:500, która została przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu [.] czerwca 2012 r. (data decyzji SKO dot. warunków zabudowy) i zaewidencjonowana pod nr [.]. Ostateczność decyzji o warunkach zabudowy powoduje po stronie inwestora prawną skuteczność do realizacji kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, jakim jest wystąpienie z winsokiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc sie do zarzutu skarżącego organ II instancji wyjaśnił, że projekt zagospodarowania działki nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu (str. 16 projektu budowlanego, str. 13 i 14 opisu do projektu zagospodarowania). Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ na podstawie porównania mapy sytuacyjno - wysokościowej do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 4 kwietnia 2012 r. z mapą do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania ustalił, że nie nastąpiła zmiana rzędnych terenu i dlatego nie są zasadne twierdzenia skarżącego o ciągłym podnoszeniu terenu nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę kontrolowanym we wznowionym postępowaniu. Za niezasadny organ II instancji uznał też zarzut naruszenia § 309 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., gdyż przepis ten reguluje wymagania związane z zagrożeniem dla higieny i zdrowia użytkowników obiektu, lub sąsiadów, które ze względu na planowany do realizacji obiekt budowlany (budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący budynek garażowy) nie występują. W projekcie budowlanym w pkt 8 i 11 opisu do projektu jest zapis, że planowana inwestycja została zaprojektowana w sposób uwzględniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W szczególności inwestycja nie będzie ograniczała dojścia, dojazdu do nieruchomości sąsiednich ich właścicielom oraz ograniczać dostępu światła, powodować ponadnormatywnego hałasu i drgań. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutów odwołania w zakresie projektu budowlanego. Sąd przedstawione wyjaśnienia poczytuje za dokonane w zgodności z zasadą zawartą w art. 7 k.p.a. to jest dążenia do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także zasady przekonywania strony zawartej w art. 11 k.p.a. poprzez wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi się kierował. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia, czy strona zaakceptuje przestawione przez organ argumenty, o ile argumentacja pozostaje w zgodności z przepisami prawa. Prawidłowo też oceniono zaprojektowanie obiektów budowlanych w zakresie zachowania prawem określonych odległości wynikających z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wzbudzająca niezadowolenie skarżącego lokalizacja budynku garażowego jest zgodna z ww. przepisami, gdyż ściana od strony działki skarżącego jest ścianą pełną (bez otworów okiennych i drzwiowych), a znajduje się w odległości 3 m od granicy działki. Podobnie rzecz przedstawia sie z zachowaniem wymogów przeciwpożarowych wynikających z § 271 i § 216 ust. 15 kolumna tabeli ww. rozporządzenia z 2002 r. Ocenie zostało poddane spełnienie warunków w zakresie nasłonecznienia budynku skarżącego z zastosowaniem parametrów określonych w § 13 ww. rozporządzenia z 2002 r. Również w tym zakresie projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Brak rozwiązań w projekcie w zakresie zieleni jest efektem treści decyzji o warunkach zabudowy. Zatem problem zasadzenia żywopłotu w granicy z działką skarżącego nie może powodować wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli był projekt budowlany, dokumentacja zgromadzona w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a wyniki kontroli wykazały, że interesy skarżącego nie zostały naruszone. Wszelkie natomiast odstępstwa zrealizowanego obiektu od warunków wynikających z pozwolenia na budowę podlegają kontroli inspekcji nadzoru budowlanego. W orzecznictwie jest utrwalone stanowisko (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r., II OSK 1489/06) zgodnie, z którym o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich można mówić wówczas, gdy zostały naruszone ich dobra chronione przez obowiązujące prawo a nie tylko przepisy dotyczące budownictwa. Przy ocenie czy doszło do takich naruszeń należy mieć na względzie konstytucyjne zasady równości obywateli i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP). W wyroku z dnia 14 września 2006 r. sygn. II OSK 1090/05 NSA stwierdził, że właściciel działki sąsiedniej ma, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają pozostać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (wyrok WSA w Olsztynie z 30 listopada 2010 r. II SA/Ol 1545/10 (dostępny na str. internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przeprowadzone postępowanie wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu dało podstawę do stwierdzenia, że wada postępowania, jaką było pominięcie strony w postępowaniu nie miała wpływu na treść decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 7, art. 77 k.p.a., co potwierdza materiał dowodowy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zaistniały, więc podstawy do wydania decyzji na podstawie 151 § 2 w z. z art. 146 § 2 k.p.a. W zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutu skarżącego o naruszeniu stosunków wodnych wskazując, że nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania na podstawie Prawa wodnego. Sąd zaznacza, że jest okolicznością bezsporną, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego MD. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [..] listopada 2014 r. nie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast nie ma możliwości we wznowionym postępowaniu wydać decyzji stwierdzającej nieważność, gdyż katalog rozstrzygnięć możliwych do podjęcia przez organ w takim postępowaniu jest określony w art. 151 k.p.a. Rozstrzygnięcia pozostające w sprzeczności z art. 151 k.p.a byłyby nieważne (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podnoszona w skardze kwestia zmiany stosunków wodnych i konsekwencje z niej wynikające są uregulowane w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 469). Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.