I SA/Sz 823/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1. Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. określił B. K. (dalej powoływanemu jako: "Skarżący", "Podatnik") prawidłową wysokość rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2003 r. 2. W dniu 22 grudnia 2014 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w C. wniosek o wznowienie postępowania (z dnia 18 grudnia 2014 r.) w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 2 października 2006 r. Przesłanką zastosowania instytucji wznowienia zdaniem Podatnika jest wydanie w dniu 8 października 2013 r. przez Sąd Rejonowy w M., VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w C. prawomocnego wyroku o sygn. akt [...] uniewinniającego go od popełnienia zarzucanego czynu. W uzasadnieniu wniosku Podatnik wskazał, że wyrok SR w M. potwierdził, że organy podatkowe nie udowodniły Podatnikowi, że wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, iż nabyte towary nie pochodzą od dostawcy, który wystawił mu za nie faktury VAT. Tym samym nie było podstaw do zakwestionowania prawa do odliczenia wynikającego z tych faktur podatku od towarów i usług. Ponadto Sąd stwierdził, że nie sposób wywieść umyślności w zachowaniu Podatnika na podstawie stwierdzonej w sprawie okoliczności nieskorzystania przez niego z uprawnienia sprawdzenia rzetelności kontrahenta. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji ostatecznej i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. 3. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania z dnia 19 lutego 2015 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 2 października 2006 r. 4. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. stwierdził, że w sprawie nie zaistniała wskazywana przez Podatnika przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – dalej powoływanej jako: "O.p."). W ocenie Organu I instancji powołany przez Podatnika wyrok, który zapadł w sprawie karnej nie spełnia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, gdyż nie można tego wyroku uznać za nową okoliczność faktyczną lub dowód w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Orzeczenie to bowiem nie istniało w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. ostatecznej decyzji wymiarowej. Decyzja wymiarowa wydana została w dniu 2 października 2006 r., a powoływany wyrok zapadł w dniu 8 października 2013 r. Ponadto Organ stwierdził, że nie zaistniała w niniejszej sprawie także przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Decyzja nie została bowiem wydana na podstawie przepisu prawnego, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekłby Trybunał Konstytucyjny, lecz została wydana na podstawie przepisów prawa materialnego, które obowiązywały w momencie zaistnienia opisanych zdarzeń (styczeń-grudzień 2003 r.) tj. m.in. na podstawie art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 1, poz. 50 ze zm.) oraz art. 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (kolejno z dnia 21 grudnia 1995 r. – Dz. U. Nr 154, poz. 797 ze zm., z dnia 15 grudnia 1997 r. – Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Zdaniem Organu nie zaistniała także przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., bowiem miałaby ona miejsce tylko wówczas, gdyby już po wydaniu ostatecznej decyzji zapadło orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE. 5. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 19 lutego 2015 r. Podatnik wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucił naruszenie: – art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieustalenie i w konsekwencji nieuwzględnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, – art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, nienależyte uzasadnienie decyzji i nie odniesienie się do argumentów podnoszonych przez Podatnika. W uzasadnieniu odwołania Podatnik opisał przebieg postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r. Jednocześnie podtrzymał zarzuty zawarte w złożonym wniosku o wznowienie postępowania z dnia 18 grudnia 2014 r. Zdaniem Podatnika, Organ błędnie stwierdził, że nie istnieją przesłanki, na które się powołuje we wniosku o wznowienie postępowania, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Organ nie wyjaśnił również merytorycznie i rzeczowo swojego stanowiska, co do różnicy pomiędzy możliwością, a obowiązkiem stosowania przepisów prawa – w zakresie "sprawdzenia kontrahentów". W związku z powyższym Podatnik uznał, że zostały spełnione wszystkie warunki dotyczące wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej. 6. Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. 7. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie Organ odwoławczy przytoczył przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia i omówił zagadnienia związane z procedurą w zakresie wznowienia postępowania podatkowego. Odnosząc się do przesłanek mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania Organ odwoławczy szczegółowo zinterpretował przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnosząc się do przedstawionej przez Podatnika argumentacji dotyczącej wyroku SR w C., Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem oceny ww. Sądu było popełnienie czynów objętych hipotezą przepisów art. 56, art. 61, art. 62 Kodeksu karnego skarbowego. Sąd stwierdził w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że nie sposób wywieść umyślności w zachowaniu oskarżonego, a wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego należało uniewinnić Podatnika od zarzucanego mu przestępstwa skarbowego. Sąd wskazał, także na naruszenie przez Podatnika reguł ostrożności wymaganej od niego jako uczestnika obrotu gospodarczego, które powoduje narażenie się na odpowiedzialność administracyjną (podatkową), nie zaś karną. Organ odwoławczy podkreślił, że w przeciwieństwie do wyroku SR w C. opartego na Kodeksie karnym skarbowym, decyzja wymiarowa wydana została na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. W opinii Organu odwoławczego, Organ I instancji w sposób jednoznaczny przedstawił ustalone w toku sprawy okoliczności i dowody, które doprowadziły do jej wydania. Zdaniem Organu odwoławczego argumentacja Podatnika, w tym zakresie, zmierzała do podważenia określonej oceny stanu faktycznego, który uprzednio już stanowił przedmiot rozważań organów podatkowych i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że Podatnik na podstawie obiektywnych okoliczności istniejących w sprawie powinien powziąć wątpliwości, czy transakcje, w których uczestniczył mają oszukańczy charakter. Ponadto, Organ odwoławczy przeanalizował kwestię należytej staranności Podatnika w zakresie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W tym zakresie Organ wskazał, na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Organ odwoławczy nie dostrzegł również naruszenia przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1 , art. 191 O.p. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego, Skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2, 4 O.p. poprzez brak uchylenia decyzji ostatecznej pomimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej oraz art. 210 § 1 pkt 6, § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz decyzji Organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg. norm prawem przepisanych. Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że w niniejszej sprawie, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w 2004 r. nabywał on olej napędowy od firmy [...] "P." K. G. oraz F. H. "P." Z. C. Zdaniem Skarżącego, zgodnie z art. 86 i nast. ustawy o podatku od towarów i usług miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez ww. podmioty, gdyż jego wyjaśnienia, zeznania świadków, jak i pozostałe dowody zebrane w sprawie postępowania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. zakończonej wydaniem decyzji z dnia 9 listopada 2007 r. nr [...] jednoznacznie wskazują, że nabycie i zużycie przedmiotowego paliwa miało miejsce. Skarżący podkreślił, że bezspornym jest, iż nabycie paliwa zostało dokonane od podmiotów nieistniejących w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Jednakże stanął na stanowisku, iż nie dopuszczalne jest karanie podatnika, poprzez odebranie mu prawa do odliczenia podatku od towarów i usług za to, że dokonał odliczeń tego podatku z "pustych faktur", jeżeli zachował należytą staranność i nie był świadomy nieuczciwości swojego kontrahenta. Skarżący w treści uzasadnienia odniósł się także do wyroku SR w M.. Podkreślił, że w ww. wyroku Sąd uznał, że nie sposób wywieść umyślności w zachowaniu podatnika na podstawie stwierdzonej w sprawie okoliczności niesprawdzenia rzetelności swojego kontrahenta (sprzedawcy) tj. nieskorzystania przez niego z uprawnienia wynikającego z art. 32a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 1993 r., Nr 11, poz. 50 ze zm.). Dodatkowo Skarżący wyjaśniał, że ww. przepis został uchylony z dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm.) nadal istnieje możliwość zweryfikowania, czy podatnik (kontrahent) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny czy też zwolniony. Przepisy ww. ustawy zarówno w wersji uchylonej jak i obowiązującej, możliwości sprawdzenia kontrahentów nie można utożsamiać z obowiązkiem. Skarżący powołał dodatkowo wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 193/09, z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Ol 486/07, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04). Ponadto Skarżący po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym wskazał, że w trzech tomach akt nie znalazł: – protokołu z przesłuchania K. S., które odbyło się na w 2008 r., na wniosek Skarżącego. W samej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lipiec 2008 r. znak sprawy nr [...] również nie ma odniesienia do ww. dowodu, – protokołów z przesłuchania w charakterze świadków - pracowników Skarżącego w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją z dnia 9 listopada 2007 r. [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. Skarżący końcowo podkreślił, że materiał dowodowy nie uwzgledniający wszystkich dowodów w sprawie nie pozwala na ocenę samego procesu wznowienia postępowania. Brak wskazanych dowodów mógł przyczynić się do wydania błędnej decyzji i w związku z tym wszystkie zarzuty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania są uzasadnione. 9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 10. W protokole Sąd zamieścił postanowienie o połączeniu na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) spraw o sygn. akt I SA/Sz 823/15 i I SA/Sz 1027/15 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 11. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. 12. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej. W dalszej części uzasadnienia elementy stanu faktycznego będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez Organy subsumcji. Wobec stanowiska Skarżącego, w sprawie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie podatkowe prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym), określonym w przepisach Działu IV, rozdziału 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.". Wskazana powyżej okoliczność nie pozostaje bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Postępowanie nadzwyczajne, w tym również wznowieniowe wyznaczają granice kognicji zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowania nadzwyczajne mają na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniach pierwotnych (zwyczajnych). Istota tych postępowań sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozstrzygnięcia kwestii występowania przesłanek, określonych wprost w ustawie, wad decyzji ostatecznych oraz dopuszczalności "uruchomienia" stosownych trybów nadzwyczajnych z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w O.p. Sąd wskazuje, że w przypadku negatywnego wyniku analizy ustawowych przesłanek, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, okoliczności dotyczące meritum sprawy oceniać należy w kontekście warunków uruchomienia trybu nadzwyczajnego (wznowieniowego). Sprawia to tym samym, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było występowanie w niej przesłanek określonych w przepisach art. 240 § 1 O.p. 13. Wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją procesową, która polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji zaistnienia ustawowych przesłanek. Postępowanie w sprawie wznowienia jest nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, co oznacza że jego przedmiotem nie są uchybienia zaistniałe na etapie postępowania pierwotnego. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch faz. W pierwszej z nich organ dokonuje oceny formalnych podstaw wznowienia tj. bada czy żądanie zostało wniesione w terminie przez podmiot uprawniony oraz czy spełnione zostały ustawowe przesłanki. Faza ta kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Druga faza postępowania ma charakter rozpoznawczy, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz w razie pozytywnego wyniku tej czynności. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego było określenie Skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 2 października 2006 r., znak: [...] . Składając wniosek o wznowienie postępowania Skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że nie ma prawnych podstaw uchylenia ostatecznej decyzji. Zasadnie organ odwoławczy, w uzasadnieniu swej decyzji, odniósł się do oceny istnienia wszystkich przesłanek wznowieniowych o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p. 14. Zarówno we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 18 grudnia 2014 r., w odwołaniu, jak i skardze złożonej do tut. Sądu przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego powołaną przez Skarżącego jest art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy, mogące mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Nowość okoliczności lub dowodów polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił, co więcej ważne jest, aby nowe dowody istniały już wcześniej, to jest w dniu wydania decyzji. W tej sprawie Skarżący stoi na stanowisku, iż zasadne jest uchylenie ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w M., VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w C. (sygn. akt[...]) uniewinniający go od popełnienia czynu z art. 56 § 2 w zbiegu z art. 61 § 1 w zbiegu z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Rację należy przyznać Organom obu instancji, że ocena materiału dowodowego sprawy zawarta we wskazanym wyżej wyroku nie stanowi nowej okoliczności. Sąd stwierdził w oparciu o zebrany materiał dowodowy, iż nie sposób wywieść umyślności w zachowaniu oskarżonego (Skarżącego), czyli nie sposób przyjąć że miał on wiedzę lub przewidując taką możliwość godził się na to, że faktury dokumentujące kupno oleju napędowego zostały wystawione przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do ich wystawienia, a wobec braku stwierdzenia znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 56, art. 61 i art. 62 K.k.s. należało Skarżącego uniewinnić od zarzucanego mu przestępstwa skarbowego. Warto jednak podkreślić, co słusznie wskazał Organ odwoławczy, że w odróżnieniu od rozpatrywanego przez Sąd Rejonowy w M., VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w C. meritum sprawy, jakie stanowiła kwestia działania Skarżącego w warunkach umyślności, ta przesłanka nie była podstawą rozstrzygnięcia sprawy w treści decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 2 października 2006 r., znak: [...] Dodatkowo podnieść należy, że decyzja powyższa dotyczyła rozliczenia podatku od towarów i usług za okres, w którym obowiązywało rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a powyższego rozporządzenia, faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących. Jednocześnie odnotować należy, że możliwość skorzystania z uprawnienia do odliczenia będzie przysługiwać jeżeli powyższe dokumenty zostaną wystawione przez podmiot istniejący i uprawniony do ich wystawienia oraz będą potwierdzać sprzedaż towaru lub wykonanie usługi, która faktycznie została wykonana. Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że wyrok przywołany przez Skarżącego nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, gdyż nie można tego wyroku uznać za nową okoliczność faktyczną lub dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Abstrahując od faktu, iż wskazywany wyrok nie istniał w dacie orzekania przez Organ administracji publicznej (bo decyzja wymiarowa została wydana w dniu 8 stycznia 2007 r. zaś wyrok SR w Myśliborzu w sprawie karnej zapadł w okresie późniejszym – w dniu 8 października 2013 r.), to wskazać należy, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie może oznaczać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (tak m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04. z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 254/10, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest w ocenie Sądu orzekającego w sprawie nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Jako ujawnienie nowych okoliczności w znaczeniu podanym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może być postrzegana sytuacja, w której są wyprowadzane przez sąd karny przyjmujący odrębne kryteria orzekania, wnioski z odmiennej oceny dowodów, znanych i ocenianych niezależnie i na równi z innymi dowodami zebranymi w postępowaniu podatkowym przez organ wydający decyzję podatkową (tak wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 300/12). 15. Sąd podkreśla, że z istoty instytucji wznowienia postępowania podatkowego wynika, iż stwarza ona możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest spowodowane wadą postępowania, tj. wadą procesową, a nie wadą jakąkolwiek. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy. Brak przesłanki wznowienia postępowania skutkuje niemożnością ponownego rozpoznania sprawy, a zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpatrzone w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie instancyjne, odwoławcze. Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 O.p. (por. wyrok NSA z 20 maja 2005 r., w sprawie sygn. akt FSK 1752/2004, opubl. w systemie LEX nr 171488). 16. W ocenie Sądu podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. nie zasługuje uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. 17. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.