II SA/Bd 1502/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. II SA/Bd 1502/15 UZASADNIENIE Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...].09.2015 r., wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U z 2015 r., poz. 388) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "kpa", po rozpatrzeniu wniosku M. C. o wymeldowanie, orzekł o wymeldowaniu T. M. z pobytu stałego pod adresem [...] [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego T. M. złożyła właścicielka mieszkania - M. C. (córka T. M.), która oświadczyła, że T. M. nie zamieszkuje od końca października 2014 roku pod wskazanym adresem, wyprowadziła się, zabrała swoje rzeczy osobiste i nie wskazała nowego adresu, nie kontaktuje się z rodziną ani nie odwiedza rodziny, oraz że w chwili obecnej zamieszkuje w miejscowości G. [...], gm. B.. Na podstawie materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że T. M. nie odbiera korespondencji i nie przebywa pod adresem, z którego ma nastąpić wymeldowanie. Stwierdzono także, że ww. zabrała swoje rzeczy osobiste, a pozostające pod adresem [...] [...] umeblowanie jest własnością zamieszkujących tam nadal osób. Pozostałe rzeczy należące do T. M., zgodnie z oświadczeniem M. C., złożonym [...].08.2015 r. w Urzędzie Gminy w S. , T. M. może zabrać z mieszkania w [...] [...] w każdej chwili. Na powyższe okoliczności przesłuchano świadka - A. K., sołtysa wsi [...]. Świadek oświadczyła, że T. M. nie przebywa w miejscowości [...] od października 2014 r. Przeprowadzono ponadto oględziny mieszkania w którym T. M. była dotychczas zameldowana. Oględziny powyższe potwierdziły twierdzenia Wnioskodawczyni - M. C. o opuszczeniu mieszkania przez T. M.. Do sprawy włączono również informację z Posterunku Policji w P. , z której wynika, że pod adresem [...] [...] przeprowadzono 12 interwencji domowych w okresie od sierpnia 2012 r. do lutego 2014 r. Organ wyjaśnił, że dla dopełnienia obowiązku meldunkowego zasadnicze znaczenie ma fakt, czy osoba w danym lokalu faktycznie przebywa. Potwierdzenia pobytu dokonuje właściciel mieszkania. Następnie organ stwierdził, że po zapoznaniu się z zebranymi materiałami w sprawie można uznać, iż opuszczenie mieszkania przez T. M. nastąpiło pod koniec października 2014 r. oraz, że w chwili orzekania ww. osoba niewątpliwie nie przebywała w przedmiotowym lokalu. Mając na uwadze powyższe organ postanowił orzec o wymeldowaniu T. M.. Odwołanie od tej decyzji złożyła T. M. (dalej "skarżąca"). Uzasadniając je stwierdziła, że nie zgadza się z wymeldowaniem, ponieważ chciałaby wrócić do domu rodzinnego. Wyjaśniła, że sprawę tą wywołała jej córka – M. C., która wzywała na interwencje policje. Podała, że płaciła córce koszty zużycia wody, oddawała czesne, dbała o wspólne mienie i o gospodarstwo domowe, a córka wraz z zięciem wystawiła jej meble i rzeczy osobiste przed dom. Skarżąca będąc w stanie rozpaczy zabrała te rzeczy do obcej kobiety, którą poprosiła o pomoc. Podniosła także, że córka biorąc od niej pieniądze z książeczki oszczędnościowej mieszkaniowej obiecywała, że będzie mogła z nią mieszkać. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając że w świetle ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego i prawnego, w dacie orzekania, po stronie T. M. zostały spełnione przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, warunkujące wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie, ustalenia faktyczne i dowody stanowiące podstawę tych ustaleń, oraz adekwatne w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych i skonstatował, że wobec tego, iż głównym celem obowiązku meldunkowego jest rejestrowanie faktu rzeczywistego pobytu danej osoby w określonym lokalu, decyzja organu I instancji, którą orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego zgłoszonego w miejscowości [...] [...], gm. S. jest słuszna i zasadna. Skoro skarżąca od ponad roku nie realizuje pod ww. adresem swoich spraw socjalno-bytowych i nie koncentruje życia osobistego, to brak jest podstaw prawnych do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności swoistej fikcji meldunkowej. Wyjaśnił ponadto, że przepisy meldunkowe abstrahują od oceny motywacji pojętych kroków, kładąc nacisk na trwałość podjętego postanowienia i dobrowolność opuszczenia lokalu. Ewentualne problemy występujące w pożyciu rodzinnym i ich skutki poddawane są ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe. Wojewoda podniósł także, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pomiędzy stronami postępowania niewątpliwie istnieje konflikt rodzinny, który stał się przyczyną opuszczenia przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości. Wobec przyjętej linii orzeczniczej nie można jednak zdaniem Wojewody uznać, iż opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez skarżącą ma charakter przymusowy. To skarżąca bowiem, z pomocą syna zabrała swoje rzeczy osobiste i część wyposażenia mieszkania i przeprowadziła się do G. , w którym mieszka od roku. Nadto twierdzenie skarżącej, co do chęci powrotu do domu nie zostało poparte żadnym miarodajnym działaniem, które pozwalałoby organom meldunkowym uznać, iż faktycznie zamierza powrócić i ponownie skoncentrować swoje sprawy mieszkaniowe w [...] [...]. Ponadto w sprawie tej nie można powoływać się na kwestie dotyczące roszczeń związanych z ustaleniem prawa do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, gdyż ich rozpatrzenie należy do sądów powszechnych. Również wskazywanie na ponoszone w trakcie pobytu w spornej nieruchomości opłaty za media, czy kwestie dotyczące rozliczenia finansowego za pozostawione meble, czy też inne przedmioty nie mają znaczenia na gruncie sprawy rozpatrywanej w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody skarżąca podniosła, że jest w stanie udowodnić, iż część kwoty na zakup mieszkania z którego została wymeldowana pochodzi z jej oszczędności i że dom, który musiała opuścić posiada 5 pomieszczeń z pełnym wyposażeniem i wszelkimi mediami, a ona zamieszkuje w stodole, która nie posiada żadnych mediów, ogrzewania ani toalety. Wskazała, że w domu, w którym mieszka córka z mężem i wnuczką były awantury i córka z zięciem byli "podani za znęcanie z art. 190a k.k." Ponadto podkreśliła, że za wspólne media koszty były dzielone i że chce wrócić do domu do córki i wnuczki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647; ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że odpowiada ona prawu. Podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24.09.2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388; ze zm.). Zgodnie z art. 35 tej ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 4 zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przytoczony przepis art. 35 obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ww. ustawy jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenie miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 ww. ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania, należy wskazać, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, mających jednak zastosowanie także w aktualnym stanie prawnym utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, dostępne na stronie nsa.gov.pl.). Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są ocenić czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały. Należy podkreślić, iż za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się, w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, sytuację w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję. Nawet bowiem, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostałaby z lokalu usunięta wbrew jej woli, bądź niezgodnie z jej wolą nie miałaby ona do niego dostępu, ale nie podjęłaby ona żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu i faktycznie mieszkałaby i koncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, to odmowa wymeldowania takiej osoby potwierdziłaby fikcję zameldowania, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności (vide: wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 31/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 613/11; dostępne na stronie: nsa.gov.pl). Dokonując oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych wyżej kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania osoby fizycznej z miejsca pobytu stałego, należy wskazać, iż organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania T. M. z dotychczasowego miejsca stałego zameldowania pod adresem [...] [...], [...], a rozstrzygnięcie ich oparte zostało na właściwie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Z przedłożonych sądowi akt sprawy wynika, że właścicielką lokalu w [...] [...] jest M. C. – córka skarżącej, która mieszkała tam wraz z mężem, swoją córką i ze skarżącą. W październiku 2014 r. skarżąca opuściła ten lokal. Zabrała z niego swoje rzeczy osobiste oraz meble i zamieszkała w G. . Okoliczności opuszczenia tego lokalu przez skarżącą są przedstawiane przez każdą ze stron odmiennie. Organy ustaliły, na podstawie zeznań córki skarżącej, że skarżąca opuściła lokal stanowiący dotychczas miejsce jej stałego zameldowania [...].10.2014 r., zabierając ze sobą wszystkie rzeczy osobiste oraz meble i aktualnie przebywa w G. . Wnioskująca o wymeldowanie córka skarżącej oświadczyła, że matka nie została wyrzucona z domu, ale sama zabrała rzeczy i przy pomocy syna wywiozła je z mieszkania w [...] [...]. Z zeznań drugiej strony tj. skarżącej T. M., złożonych do protokołu w dniu [...].07.2015 r. wynika zaś, że przedmiotowy lokal opuściła w październiku 2014r., w wyniku kolejnej awantury wywołanej przez zięcia, który w jej trakcie obelżywymi słowami zażądał, aby wyniosła się z przedmiotowego domu. Tego samego dnia z pomocą syna zabrała część swoich rzeczy, a resztę rzeczy wystawiono przed dom. Skarżąca zeznała, że nadal w domu znajdują się należące do niej meble a ponadto blaszany garaż, których to rzeczy nie chcą oddać córka z zięciem. Skarżąca podała także, że w czasie kiedy zamieszkiwała w spornym lokalu dokładała się do rachunków, a mimo to utrudniano jej dostęp do kuchenki gazowej. Skarżąca oświadczyła przed organem gminy, że wystosowała do córki pismo, w którym żąda zwrotu [...] zł za kanapę, którą córka wraz z zięciem wydali sąsiadom. Dodatkowo zwróciła uwagę, że pod adresem [...] [...] kilkakrotnie interweniowała Policja, co potwierdzić mogą sporządzane na tę okoliczność protokoły. Fakt awantur i kłótni domowych jakie miały miejsce pod wyżej wskazanym adresem potwierdzony został w piśmie Komendy Powiatowej Policji w Ś. z dnia [...].09.2015 r. Poinformowano w nim, że pod adresem [...] [...] w okresie od [...].08.2012 r. do [...].02.2014 r. przeprowadzono 12 interwencji domowych. Jak wskazano większość interwencji zgłaszana była przez T. M. w związku z zachowaniem jej zięcia M. C. i dotyczyła awantur domowych. Interwencje kończyły się pouczeniem. Trudną sytuację rodzinną i konflikty domowe do jakich dochodziło pod ww. adresem potwierdziła również w swoich zeznaniach świadek A. K. - sołtysa wsi [...]. W dniu [...].08.2015 r. świadek zeznała, że słyszała o częstych kłótniach domowych i wiadomo jej, że T. M. wyprowadziła się z przedmiotowej nieruchomości, ale nie zna okoliczności jakie towarzyszyły jej wyprowadzce. W świetle powyższych okoliczności faktycznych jest bezsporne, że skarżąca nie mieszka w lokalu [...] [...] od października 2014 r. Od tego czasu mieszka w G. i tam jest jej centrum życiowe. Do opuszczenia przez nią lokalu doszło najprawdopodobniej w efekcie nieporozumień rodzinnych. Niemniej jednak faktem pozostaje to, że skarżąca przeniosła wraz z rzeczami osobistymi i co najmniej częścią mebli swoje centrum życiowe w inne miejsce – do G. i chociaż deklaruje chęć powrotu do mieszkania córki, to jednak nie podjęła żadnych faktycznych ani formalnych kroków, które by do tego zmierzały. W szczególności zaś skarżąca nie podjęła odpowiednich w sytuacji takiej, jak ta działań prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. Nie zwróciła się także do policji z prośbą o interwencję w dniu, kiedy jak sama twierdzi, wskutek awantury z zięciem opuszczała mieszkanie córki. Należy podkreślić, że aby ewentualne utrudnienia dostępu do miejsca pobytu stałego mogły mieć wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji, niezbędnym jest, w świetle utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych, podjęcie przez osobę zainteresowaną skutecznych środków prawnych, tj. środków prawnych podjętych we właściwym czasie, z których wynikałoby, iż wolą podmiotu z nich korzystającego jest umożliwieniu mu dostępu czy powrotu do lokalu, z którego został bezprawnie usunięty czy do którego dostęp jest jemu utrudniany, celem realizacji i koncentracji w nim przez ten podmiot istotnych spraw życiowych. W niniejszej sprawie skarżąca z takich środków nie skorzystała. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na istnienie po stronie skarżącej woli koncentracji własnych spraw życiowych w innym miejscu niż lokal w [...] [...], albowiem skarżąca opuściła ten lokal dobrowolnie i nie podjęła skutecznie żadnych czynności prawnym umożliwiających jej powrót do niego, a zatem opuszczenie tego lokalu jako takie ma charakter trwały, i stanowi następstwo jej własnej woli, choć prawdopodobnie uwarunkowane było istniejącym konfliktem rodzinnym. Za organami administracji orzekającymi w niniejszej sprawie podkreślić należy, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usuwaniu informacji o wymeldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Skarżąca od października 2014 r. mieszka i koncentruje wszystkie swoje sprawy życiowe w innym miejscu niż to, w którym do tej pory była zameldowana, zatem uzasadnione było jej wymeldowanie z tego miejsca. Odnosząc się do zarzutów skargi co do wkładu finansowego skarżącej w zakup i używanie lokalu w [...] [...], to wskazać należy, że okoliczności te nie mogą determinować i uzasadniać administracyjnych rozstrzygnięć dotyczących kwestii meldunkowych, które jak to wyżej podkreślono, mają wyłącznie charakter rejestracyjno-porządkowy, i odzwierciedlają określony stan faktyczny w zakresie aktualnego miejsca stałego pobytu. W związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy potwierdziły, że skarżąca skoncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny z sytuacją faktyczną. Kwestie finansowe mogą być wyjaśniane w toku postępowania przed sądem powszechnym. Uwzględniając zatem powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda prawidłowo uznał, że w przypadku skarżącej wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uzasadniające wymeldowanie jej z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy jednoznacznie bowiem potwierdził, że skarżąca opuściła długotrwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal, oraz nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu ewidencyjnego w sprawie wymeldowania skarżącej ze spornego lokalu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.