II SAB/Bd 30/16

Sygn. [...] II SAB/Bd 30/16 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. H. na bezczynność Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej na rzecz G. H. kwotę [...](sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. G. H. zwrócił się do Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej i Niepublicznego Gimnazjum I. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie obejmującym przekazanie w drodze kserokopii: 1. Aktualnie obowiązującego statutu szkoły wraz z ich ewentualnymi wcześniejszymi wersjami. 2. Wszystkich obowiązujących w szkole regulaminów, włącznie z Regulaminem Rady Pedagogicznej wraz z ich ewentualnymi wcześniejszymi wersjami. 3. Protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej w dniu [...].11.2015 r. w zakresie treści nieobjętych klauzulą niejawności. W odpowiedzi na powyższe pismo, Dyrektor Niepublicznej Szkoły Podstawowej i Niepublicznego Gimnazjum I., reprezentowany przez pełnomocnika, wskazał, że żądanie wnioskodawcy nie może zostać zrealizowane, ponieważ wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, adresat wniosku nie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, niedopuszczalna jest wnioskowana forma udostępnienia informacji, ponadto wniosek nie spełnia wymogów formalnych, bowiem nie wskazano w treści wniosku, do jakich informacji wnioskodawca domaga się dostępu, a w szczególności wnioskodawca nie wskazał przedmiotu żądanych informacji, wniosek, zdaniem organu, jest nieprecyzyjny, bowiem został zaadresowany do Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej I. a także Niepublicznego Gimnazjum I. podczas, gdy z treści wniosku wynika, że dostęp do wnioskowanych informacji (dokumentów) dotyczy wyłącznie jednego z tych podmiotów, wniosek ponadto, jak wskazał organ, jest niejasny ze względu na brak wskazania w nim zakresu żądanych informacji a także niewskazanie konkretnych dokumentów, zdaniem organu wniosek jest również bezprzedmiotowy w części dotyczącej żądania udzielenie informacji, do których dostęp został już wnioskodawcy umożliwiony na zasadach wskazanych w wiążącej go ze szkołą umowie o naukę dziecka oraz treścią regulacji normujących stosunki wewnętrzne w szkole a także w związku z zamieszczeniem wnioskowanych dokumentów na stronie internetowej szkoły. Jak stwierdził organ, wnioskodawca nie wskazał w treści wniosku, jakich spraw publicznych dotyczy zapytanie. Zdaniem organu, konieczne jest sprecyzowanie, o jakie sprawy publiczne pyta wnioskodawca, sam rodzaj dokumentów nie przesądza bowiem o tym, że wszystkie zawarte w nich informacje mają charakter publiczny. Minimalne wymogi odnośnie wniosku muszą jasno określać przedmiot żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Jak wskazał organ, wnioskodawca zapoznał się z dokumentami szkoły, co potwierdził własnoręcznym podpisem, wnioskodawca był także informowany pismem z dnia [...] listopada 2015 r. o przebiegu posiedzenia Rady Pedagogicznej, oraz zapadłych wówczas postanowieniach i wnioskach. Organ podkreślił, że wnioskodawca, jako opiekun prawny dziecka uczęszczającego do szkoły, był stroną umowy o naukę zawartej ze szkołą I. Zaakceptował wówczas Statut szkoły oraz regulamin Zachowania, Zasady korzystania z szafki szkolnej i przewodniki programowe. Zdaniem organu, wnioskodawca uzyskał już wcześniej dostęp do informacji, o które obecnie wnioskuje. Jak wskazał organ, ocenie winno podlegać czy Niepubliczne Gimnazjum I. oraz Niepubliczna Szkoła Podstawowa I. należą do kręgu podmiotów wskazanych w treści art. 4 ust. 1 uodip, a zatem czy podmioty te są zobowiązane do udzielania informacji publicznej oraz ustalenie, czy informacje dotyczące działalności tych podmiotów mieszczą się zakresie pojęcia "informacji o sprawach publicznych". Wyżej wskazane placówki utworzone zostały w oparciu o postanowienia umowy pomiędzy Rządem RP a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji (HQ SACT) dotyczącej ustanowienia i wsparcia Centrum Szkolenia Sił Połączonych (JFTC) NATO na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005 r., Nr 227, poz. 1945). Podmioty te zostały zgłoszone do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto i uzyskały odpowiednie wpisy. Oba podmioty, które posiadają oddziały międzynarodowe, zwolnione zostały z realizacji części obowiązków ciążących na szkołach niepublicznych posiadających uprawnienia szkoły publicznej. Jak wskazał Dyrektor, rodzaje stosowanych w obu szkołach rozwiązań i programów autorskich wraz z ich szczegółowym opisem znalazły odzwierciedlenie w treści nadanych Statutów. Dokumenty te mają charakter utworów w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, co oznacza, że ich udostępnienie, rozpowszechnienie lub zwielokrotnienie a także wykorzystanie na odrębnych polach eksploatacji wymaga zezwolenia uprawnionego podmiotu. Nie są to zatem dokumenty urzędowe, które podlegają udostępnieniu. Zdaniem organu, niedopuszczalne jest w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie, że Niepubliczna Szkoła Podstawowa I. i Niepubliczne Gimnazjum I. wykonywały zadania publiczne w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał Dyrektor, wnioskodawca nie sprecyzował zakresu przedmiotowego żądanych informacji, tj. nie wskazał jakich spraw publicznych miałyby one dotyczyć, ograniczając się do określenia rodzaju informacji. Według Dyrektora, nie stanowi informacji publicznej protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej przeprowadzonego w dniu 2 listopada 2015 r., z uwagi na treść art. 43 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, zgodnie z którym "osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu rady pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły lub placówki", ale także dlatego, że przedmiotem posiedzenia Rady nie były sprawy wskazane w treści art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty ani inne, które dotyczą spraw publicznych, a ponadto z uwagi na to, że posiedzenie Rady miało charakter doraźny, zostało zwołane na wniosek nauczycieli i dotyczyło działań podejmowanych przez wnioskodawcę jako rodzica jednej z uczennic, a w szczególności podnoszonej przez niego krytyki nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkole. Jak wskazał Dyrektor, zgodnie z treścią art. 33 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, ustawodawca zapewnił dostęp do prowadzonej przez szkołę lub placówkę dokumentacji dotyczącej przebiegu nauczania, wychowania i opieki oraz organizacji pracy, w tym protokołów z Rad Pedagogicznych, nauczycielom wykonującym czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego, zatem dostęp ten nie został zagwarantowany innym niż wskazane w tym przepisie osobom. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy G. H. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej I. do załatwienia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. Zdaniem skarżącego, stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek jest błędne, bowiem Niepubliczna Szkoła Podstawowa I. objęta została wpisem do ewidencji szkół i placówek niepublicznych oraz posiada uprawnienia szkoły publicznej. Skarżący wskazał, że żądane przez niego informacje bez wątpienia mają charakter informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2), pkt 3) lit.d), udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują, zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zwrócił ponadto uwagę na wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2011r., sygn. akt VIII SAB/Wa 22/11, dotyczący jawności protokołów z rad pedagogicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek skarżącego jest nadmierny i wykraczający poza ramy dostępu do informacji publicznych, nie został także przez skarżącego doprecyzowany mimo informacji o takiej konieczności, zawartej w odpowiedzi na wniosek. Organ wskazał również, że skarżący nie wyczerpał drogi instancyjnej przed wniesieniem skargi, co czyni ją niedopuszczalną. Jak stwierdził Dyrektor, nie pozostaje on w bezczynności, bowiem podjął czynności w niniejszej sprawie, takie jak przekazanie skarżącemu pisma informującego go o przyczynach negatywnego rozpoznania wniosku. Wskazał jednocześnie, że skarżącemu przysługiwała skarga na pismo informacyjne, jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, nie natomiast na bezczynność. Organ zwrócił uwagę że wnioskowane w niniejszej sprawie informacji dostępne są w innym trybie, skarżący bowiem, jako ojciec uczęszczającej do przedmiotowej szkoły uczennicy, zobowiązany był zapoznać się z nimi. Organ wskazał, że zasadniczym motywem negatywnego rozpoznania wniosku były warunki formalne złożonego pisma, zatem nieuprawnione jest, zdaniem Dyrektora, twierdzenie skarżącego, że organ odmówił mu dostępu do informacji publicznej. Przechodząc do argumentacji uzasadniającej ewentualne oddalenie skargi, organ wskazał, że żądane przez skarżącego dane nie stanowią informacji publicznej, a adresat wniosku nie należy do kręgów podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Zdaniem organu ponadto wnioskowana forma udostępnienia informacji jest niedopuszczalna, a wniosek nie spełnia wymogów formalnych, jest bowiem nieprecyzyjny i nadmierny, ponadto, jak wskazał organ, wniosek jest bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782, dalej powoływana także jako "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana także jako "p.p.s.a."). Stosownie do 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z bezczynnością na gruncie wyżej przywołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie udziela takiej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia. Wniosek o udzielenie informacji publicznej winien być przy tym skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, a przedmiotem wniosku winna być wyłącznie informacja publiczna. Dla stwierdzenia stanu bezczynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w tym również kwestia zawinienia organu. Aby można było stwierdzić, że dany podmiot nie pozostaje w bezczynności, udzielenie informacji powinno nastąpić we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie lub też podmiot obowiązany winien powiadomić o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany właściwych działań określonych w przepisach prawa. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej winno zakończyć się przewidzianymi prawem czynnościami zmierzającymi do załatwienia wniosku. Organ, do którego wpłynął wniosek, w pierwszej kolejności winien rozważyć możliwość udostępnienia informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.). W razie stwierdzenia, iż środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie pozwalają na udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, należy powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu - organ jest zobligowany postępowanie umorzyć (art. 14 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądana informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 u.d.i.p., w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), organ odmawia udzielenia informacji w formie decyzji administracyjnej. Podmiot może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewskazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Należy pamiętać, że jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ winien poinformować wnioskodawcę pismem, iż sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Forma decyzji administracyjnej jest przewidziana wyłącznie dla rozstrzygnięć dotyczących informacji publicznych, bowiem tylko do takich informacji znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest ustalenie, czy Dyrektor Niepublicznej Szkoły Podstawowej I. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę informacje stanowią informacje publiczne. Zgodnie z art. 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zdania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że zadania publiczne, to zadania wywodzące się z Konstytucji i obowiązujących ustaw, które służą zaspokojeniu potrzeb zbiorowych, przypisane państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (tak np. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, St. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna, PWN Warszawa, 1994). Podstawowym kryterium dla uznania danych zadań za zadania publiczne jest brak rezygnacji przez władze publiczne z odpowiedzialności za ich wykonanie. Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego (por. St. Biernat, op.cit.). Zagwarantowane w Konstytucji RP prawo do nauki jest źródłem kwalifikacji zadań z zakresu edukacji do zadań publicznych. Przepis art. 70 Konstytucji dotyczy prawa do nauki, nie tylko poprzez jego ustanowienie (ust. 1), ale również wskazanie podstawowych gwarancji jego realizacji, do których zaliczyć trzeba przede wszystkim: wolność wyboru rodzaju szkoły (ust. 3 zd. 1), wolność zakładania szkół różnych typów (ust. 3 zd. 2-3), a także określenie pewnych elementów ustroju szkolnictwa, takich jak: zasada bezpłatności nauki w szkołach publicznych (ust. 2), zasada powszechnego i równego dostępu obywateli do wykształcenia (ust. 4 zd. 1), zasada pomocy władz publicznych dla uczniów i studentów (ust. 4 zd. 2), zasada trójszczeblowości ustroju szkolnictwa (ust. 3 zd. 2), zasada dwusektorowości szkolnictwa, mającego przybierać postać szkolnictwa publicznego i niepublicznego (ust. 3) oraz zasada autonomii szkół wyższych (ust. 5) (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 grudnia 2008 r., K19107, publ. OTK-A 2008/10/182). W wyniku reformy samorządowej ukończonej w 1999 r. państwo scedowało praktycznie całkowicie obowiązek prowadzenia szkół na jednostki samorządu terytorialnego. Zarówno w ustawie o samorządzie gminnym, jak i w ustawie o samorządzie powiatowym w katalogu zadań publicznych umieszczono edukację publiczną (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.). Szkolnictwo, co wynika z art. 70 ust. 3 Konstytucji, może przybierać postać szkolnictwa publicznego i niepublicznego. Warunki zakładania i działania szkół niepublicznych oraz udział władz publicznych w finansowaniu, a także zasady nadzoru pedagogicznego nad szkołami i zakładami wychowawczymi określa ustawa. Dla prowadzenia szkoły niepublicznej wymagany jest wpis do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu szkół, na podstawie ustawy o systemie oświaty samorząd terytorialny sprawuje nadzór i kontrolę nad wykonywaniem zadań oświatowych szkół niepublicznych (art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 33, art. 34 ust. 3, art. 88, art. 89 ustawy). Zadania publiczne wykonywane przez podmioty spoza obszaru administracji publicznej nie tracą charakteru tych zadań, jeżeli zezwala na taki dualizm w ich wykonaniu czy to ustawa zasadnicza, czy też ustawa zwykła regulująca przy tym zasady nadzoru podmiotu niepublicznego przez podmiot, do którego kompetencji należały zadania publiczne. W oparciu o powyższe rozważania prawne ugruntowane zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że realizowane zadania z zakresu edukacji przez podmioty spoza obszaru administracji publicznej należy traktować jako zadania publiczne, a dotacje otrzymywane przez te szkoły są dotacjami, o których mowa w art. 126 ustawy o finansach publicznych. Stanowisko zbieżne z powyższym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 1 grudnia 2011 r. (I OSK 1630/11) i z 28 stycznia 2014 I OSK 2076/13 publ.http://cbois.nsa.gov.pl), uznając, że "oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet, gdy są wykonywane przez szkoły niepubliczne". Szkoły niepubliczne dysponują majątkiem publicznym w postaci dotacji, jak również wykonują zadania publiczne. Są zatem podmiotami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W ocenie Sądu, Dyrektor Niepublicznej Szkoły Podstawowej I. był podmiotem obowiązanym rozpoznać skierowany do niego wniosek o udostępnienie informacji publicznych w zakresie dotyczącym wykonywania przez szkołę zadań publicznych. Stosownie bowiem do § 5 ust. 3 lit. a statutu, dyrektor szkoły kieruje całokształtem działania szkoły. W świetle art. 70 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów powołanej ustawy o systemie oświaty, nie ulega wątpliwości, że oświata i kształcenie stanowią wykonywanie zadań publicznych, nawet wtedy, gdy realizują je szkoły niepubliczne. Sąd podzielił w tej kwestii stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w postanowieniu z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SO/Go 12/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SO/Po 13/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 307/11 (dostępne na stronie https://orzeczenia. nsa.gov.pl). Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie w preambule ustawy o systemie oświaty stanowiącej, iż oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa; kieruje się zasadami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wskazaniami zawartymi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji o Prawach Dziecka. System oświaty obejmuje, m. in. szkoły ponadgimnazjalne, w tym publiczne i niepubliczne szkoły policealne o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku, których ukończenie umożliwia osobom posiadającym wykształcenie średnie uzyskanie dyplomu, potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania może określać, w drodze rozporządzenia, inne typy szkół niż wymienione w ust. 1 pkt 1-3 oraz ustalać zasady ich działania (art. 9 ustawy o systemie oświaty). Nadto, z art. 90 ust. 2 ustawy o systemie oświaty wynika, że niepubliczne szkoły podstawowe specjalne i gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych, w tym z oddziałami integracyjnymi, otrzymują dotacje z budżetu powiatu. Z tego względu, w ocenie Sądu, podmioty prowadzące szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych, co do zasady, są zobowiązane na gruncie ustawy do udostępniania informacji o charakterze publicznym. Do udostępniania informacji zobligowane są również wymienione w art. 4 ust. 2 u.d.i.p., organizacje związkowe i organizacje pracodawców. Użyte przez ustawodawcę w art. 4 u.d.i.p. pojęcie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu obywateli, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie związanych z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 169/14, z dnia 18 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1680/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli chodzi o pojęcie "informacja publiczna" to wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ oraz niepochodzące wprost od organu, wykorzystywane przy realizacji przewidzianych prawem zadań (vide np. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Rz 48/12 i inne, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o udostępnienie: "aktualnie obowiązującego statutu szkoły wraz z ich ewentualnymi wcześniejszymi wersjami, wszystkich obowiązujących w szkole regulaminów, włącznie z Regulaminem Rady Pedagogicznej wraz z ich ewentualnymi wcześniejszymi wersjami i protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej w dniu 2 listopada 2015 r. w zakresie treści nieobjętych klauzulą niejawności." Należy wyjaśnić, że w myśl art. 40 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy o systemie oświaty rada pedagogiczna jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Do kompetencji tegoż organu należy m.in. zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów, ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów. Stwierdzić zatem należy, że posiedzenia rad pedagogicznych stanowią ważny element w działalności szkoły w zakresie realizacji ustawowych zadań i niewątpliwie protokoły z tych posiedzeń stanowią dane publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podlegające udostępnieniu. W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej skarżący skierował do "Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej Niepublicznego Gimnazjum I. ul. [...] B.". Zgodnie ze Statutem Niepublicznej Szkoły Podstawowej I., szkoła funkcjonuje pod adresem: ul. [...] B. Tak więc we wniosku skarżący wyraźnie określił podmiot od którego domagał się udzielenia informacji publicznej. Skarga do Sądu została wniesiona przez skarżącego na bezczynność Dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej. W ocenie Sądu, we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący zażądał na pewno udzielenia informacji publicznej od dyrektora szkoły podstawowej i określił prawidłowo adres szkoły, pod którym ona funkcjonuje zgodnie ze statutem. Nie ma wpływu na dopuszczalność skargi to, że we wniosku skarżący zażądał informacji również od dyrektora Niepublicznego Gimnazjum I. W zawiadomieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik organu poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej oraz że adresat wniosku nie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Organ poinformował skarżącego, że niedopuszczalna jest wnioskowana forma udostępnienia informacji, a w szczególności założenie, że materiały i dokumenty do których dostępu domaga się skarżący stanowią dokumenty urzędowe. Organ stwierdził, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych ponieważ nie wskazano w jego treści do jakich informacji skarżący domaga się dostępu. Dalej wniosek został uznany za nieprecyzyjny z uwagi na określenie w sposób niejasny i nadmierny (brak wskazania w nim zakresu żądanych informacji a także nie wskazanie konkretnych dokumentów). Organ wniosek potraktował również jako bezprzedmiotowy w tej części żądanych informacji, do których skarżący miał już dostęp w szkole. W ocenie Sądu zawiadomienie organu nie spełnia wymogów wynikających z art. 14 u.d.i.p, aby uzasadniało zastosowanie trybu postępowania określonego w tym przepisie. Przepis ten w ustępie pierwszym stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Założenie organu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną oraz że została skierowana do podmiotu, na którym nie ciąży obowiązek jej udzielenia pozostaje w sprzeczności z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., który dotyczy sytuacji w których żądana informacja jest informacją publiczną. Dlatego też pełnomocnik organu nie może domagać się w przedmiotowej sprawie gwarancji wynikających z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. który to przepis dotyczy sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Oprócz informacji zawartej w zawiadomieniu z dnia [...] stycznia 2016 r., organ nie wskazał w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, co tym bardziej utwierdza w przekonaniu, że tryb wynikający z art. 14 ustawy nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania. Poinformowanie skarżącego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną oraz że dyrektor nie jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiło uzasadnioną podstawę do złożenia skargi do WSA w Bydgoszczy. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika organu, iż skarżący zapoznawał się już uprzednio z żądaną informacją podczas wizyty w szkole, to należy wskazać, że uregulowania u.d.i.p. jednoznacznie wskazują, że udostępnianie informacji publicznej następuje w sposób i formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 u.d.i.p.). Wyjątkiem jest sytuacja, gdy podmiot obowiązany do udostępnienia nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi do udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Podmiot zobowiązany związany jest treścią wniosku i nie może dokonywać zmiany tej treści. Wnioskodawca określa sposób i formę udostępnienia informacji i tylko on jest uprawniony do modyfikacji wniosku. Ewentualnie, w razie niesprecyzowania we wniosku formy udostępnienia, podmiot zobowiązany może zaproponować wnioskodawcy formę udostępnienia. W przedmiotowej sprawie skarżący wyraźnie sprecyzował zakres żądania. Dyrektor Szkoły zobowiązany był zatem do wydania kserokopii żądanego dokumentu, stosownie do treści złożonego wniosku. W dniu orzekania w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy organ szkoły pozostawał w bezczynności. W celu dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, należy odnieść się do regulacji art. 13 u.d.i.p. Stosownie do wskazanego przepisu udostępnienie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Sąd odnosząc się do stanowiska organu o niewyczerpaniu przez skarżącego drogi instancyjnej wyjaśnia, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje konieczności poprzedzenia skargi do sądu na bezczynność wyczerpaniem środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1057/14). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Orzekając w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność organu nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na uwadze okoliczność, iż choć wniosek skarżącego nie został rozpatrzony we właściwej formie i czasie, to jednak organ nie pozostawał zupełnie bierny i udzielił skarżącemu pisemnych wyjaśnień odnośnie jego wniosku. Poza tym bezczynność wynikała z mylnych założeń interpretacyjnych. Organ błędnie przyjął, że dyrektor ww. szkoły nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając wysokość wpisu.