II SA/Łd 228/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. O. i B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. znak: [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących A. O. i B. O. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną na wniosek A Spółki z o.o. w W., powołując się na art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, w szczególności wieży antenowej, kontenera, ogrodzenia i utwardzenia terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] – rozpoznając podania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] Organ administracji uznał, że powyższa decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją złożyli skarżący A. i B. O., którzy podnieśli, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] została wydana na skutek wniosku, w którym z rażącym naruszeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2c u.p.z.p. nie określono obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać oraz nie określono jej charakterystycznych parametrów technicznych i danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. W szczególności zarzucono, że we wniosku nie wskazano liczby anten, które miałyby być zainstalowane na projektowanej wieży. Rozpoznając ten wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] W uzasadnieniu m.in. wskazano, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przedłożył mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000, rysunek przedstawiający widok wieży z rozmieszczeniem anten, plan zagospodarowania terenu oraz plan sytuacyjny. Ponadto wskazano, że inwestor przedstawił opis planowanej inwestycji oraz informację o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, zaznaczając, że z powyższego dokumentu wynikało ile anten wnioskodawca zamierza zrealizować. Na skutek skargi A. i B. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 maja 2009r. w sprawie II SA/Łd 181/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz decyzję tego organu z [...] Sąd uznał, że organ administracji naruszył art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a., gdyż nie wyjaśnił czy rzeczywiście zostało złożone podanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wyrokiem z dnia 23 września 2010r. w sprawie II OSK 1410/09, uchylił powyższy wyrok tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ prawidłowo przyjął, iż w sprawie złożono podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] Tym samym uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 235 § 1 K.p.a. Za niezasadny uznano natomiast przytoczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. uznając, że nie ulega wątpliwości, iż w trybie art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny może nie tylko orzec o decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną, ale nawet o decyzji podjętej w innym trybie. Dalej wskazano, że w rozpoznawanej sprawie naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie polegało na nieuzasadnionym wyjściu poza granice skargi, lecz na braku podstaw do uznania, że zarówno decyzja z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] naruszały art. 235 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. w stopniu, w którym naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W końcu stwierdzono, że zaskarżony wyrok należało zatem uchylić nie wobec naruszenia art. 135 P.p.s.a., ale wobec naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 235 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę rozpoczął ocenę prawną sprawy od wskazania, że na podstawie art. 190 P.p.s.a. związany jest wykładnią prawa przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym za przesądzoną uznał kwestię charakteru pism wszczynających postępowanie nieważnościowe, jak i konieczność podjęcia przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. Dalej Sąd pierwszej instancji – w następstwie dokonania analizy decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] – stwierdził, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podał, że w świetle przedmiotu inwestycji, określonego jako budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej, lokalizacja kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego, uprawniona jest konkluzja o wątpliwym charakterze projektowanej inwestycji. Sąd wskazał, że w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej przywoływana jako "u.g.n." celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod urządzenia łączności publicznej oraz budowa tych urządzeń. W związku z tym koniecznym elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej prócz budowy wieży antenowej, lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego jest montaż anten nadawczo – odbiorczych łączność tę zapewniających. Dopiero inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego. Dalej Sąd przytoczył treść art. 54 u.p.z.p. i stwierdził, że w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa, kontener u podnóża wieży, ogrodzenie i utwardzenie terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego, a zatem konieczne jest konkretne wskazanie ile anten ma być zainstalowanych, jakiego typu mają to być anteny oraz jakiej mocy. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym dołączona przez inwestora do wniosku dokumentacja nie stanowi o wykonaniu tych obowiązków. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że nieokreślenie w decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], że przedmiotem inwestycji jest również montaż nadawczo – odbiorczych anten sektorowych, nie pozwala na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego. Tym samym decyzja ta rażąco narusza art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 u.g.n. Sąd zaznaczył przy tym, że treść wskazanych wyżej przepisów prawa, bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jakkolwiek stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, to w rozpoznawanej sprawie zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, jest oczywiste a charakter licznych naruszeń prawa powoduje, że wydana przez Wójta Gminy W. decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z uwagi jednak na fakt, że od jej doręczenia upłynęło 12 miesięcy brak było możliwości stwierdzenia jej nieważności, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." poprzestano na stwierdzeniu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec faktu, iż dotknięta wadą nieważności decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] nie została w trybie nadzwyczajnym wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., to wadą tą dotknięta jest również zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] Z tego powodu, a nadto wobec braku przepisów wyłączających możliwość stwierdzenia nieważności, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji podjętych w postępowaniu nieważnościowym. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zarzuciło naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w istocie nie wskazał podstaw i przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w postępowaniu nieważnościowym oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 K.p.a., polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak przytoczone podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może dojść, jeżeli jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, która nie pozwala na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie niedopuszczalne jest ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że skoro wadą nieważności dotknięta jest decyzja organu gminy, to także wadą nieważności dotknięte są decyzje Kolegium, którymi odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2012r., w sprawie II OSK 1246/11, uchylił powyższy wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 lutego 2011r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny uznał, że skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach, w szczególności za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. podkreślając, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił przyczyn uznania, że zaskarżone decyzje zostały wydane w okolicznościach, które uzasadniają stwierdzenie ich nieważności. Za nieuprawniony uznano pogląd Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], w sytuacji, gdy decyzja ta była dotknięta wadą nieważności, powoduje iż tą samą wadą nieważności dotknięte są zaskarżone decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nowym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Nie chodzi w nim o ponowne rozpoznanie tej samej sprawy, co w postępowaniu zwykłym, ale o rozpoznanie sprawy, której przedmiotem jest istnienie określonych w art. 156 § 1 K.p.a. wad decyzji, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Sąd pierwszej instancji przyjmując nieważność zaskarżonych decyzji Kolegium nie wskazał żadnej z siedmiu podstaw stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Podkreślono, że nieuprawnione jest rozumowanie polegające na stwierdzeniu, że w razie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w rzeczywistości dotkniętej wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a., organ wyższego stopnia dopuszcza się wydania decyzji dotkniętej tą samą wadą nieważności, co decyzja organu niższego rzędu. Takie rozumowanie może być natomiast uprawnione w przypadku utrzymania w mocy decyzji na skutek rozpoznania odwołania. Wówczas bowiem organ odwoławczy załatwia tę samą sprawę, co organ pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał również drugi zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważność zaskarżonych decyzji bez wskazania przekonujących podstaw takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd kasacyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Na wstępie należy wskazać, iż decyzje ostateczne, w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w tej ustawie, albowiem ich trwałość wynika z zasady ogólnej postępowania administracyjnego zawartej w art. 16 § 1 K.p.a. i przyczynia się do gwarantowania pewności obrotu prawnego. Przepisy K.p.a. jasno określają przesłanki i tryby uchylenia, zmiany, jak i stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym umożliwiającym wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnym, których przyczyną powstania może być nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, lecz również naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych. Mając na uwadze, iż przedmiotem oceny tutejszego Sądu jest decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, to podkreślenia wymaga, że organ orzekający w owym postępowaniu posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, a więc rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. Wypada także zauważyć, iż strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z powodu jej rażącego naruszenia prawa. Z powyższego punktu widzenia nie można nie dostrzegać dorobku orzecznictwa i nauki w zakresie rozumienia przesłanki "rażącego naruszenia prawa", który determinuje ocenę zaskarżonych decyzji. Powszechnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (vide: wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988r., w sprawie III SA 481/88 niepubl.; J Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, PiP 1986, z. 1 s. 69 i nast.; J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992r., w sprawie SA/Kr 914/92, PS 1994, nr 7-8, s. 163 i nast.). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (vide: wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995r., w sprawie III ARN 22/95 niepubl.) Przy czym podkreśla się także, że rażące naruszenie prawa to takie, które jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (vide: A. Zieliński, O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 Kpa. Polemiki, PiP 1986, z 2 s. 104 i nast., wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984r., w sprawie II SA 737/84, GAP 1988, nr 18, s. 45). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wypada wskazać, iż w kontrolowanym postępowaniu odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi wieża antenowa, kontener u podnóża wieży, ogrodzenie i utwardzenie terenu stacji oraz przyłącze energetyczne. Należy także dostrzec, iż do wniosku inwestora o wydanie powyższej decyzji dołączone zostały opis projektowanej inwestycji z koncepcją zagospodarowania terenu, wykonaną na mapie 1:1000 wraz z informacją o planowanej inwestycji z identyfikacją przedsięwzięcia w zakresie procedury oceny oddziaływania na środowisko. Analizując powyższe okoliczności wypada stwierdzić, iż inwestycja celu publicznego odnosi się do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, a także krajowym stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., przy czym celami publicznymi jest także łączność publiczna i sygnalizacja. Za inwestycję celu publicznego może być jednak uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej – prócz budowy wieży antenowej, lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego – jest montaż anten nadawczo – odbiorczych łączność tę zapewniających. Tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego. (vide: wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007r. w sprawie II OSK 1506/06 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa, kontener u podnóża wieży, ogrodzenie i utwardzenia terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego. Konieczne jest także wskazanie o dopuszczeniu montażu anten nadawczo – odbiorczych, które zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się istota zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 7.kwietnia 2010r. w sprawie II OSK 1342/09 oraz WSA w Łodzi z dnia 19 czerwca 2009r. w sprawie II SA/Łd 186/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro na organie administracji ciąży obowiązek określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań wynikających z przepisów szczególnych (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.), to orzekając w sprawie indywidualnej organ winien dokonać konkretyzacji wymagań normatywnych w kontekście planowanego przedsięwzięcia, precyzując ciążące na inwestorze konkretne obowiązki lub wynikające z przepisów ograniczenia, bowiem decyzja w tym zakresie ma charakter konstytutywny (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2008r. w sprawie IV SA/Wa 128/08 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z treścią art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dołączona do wniosku inwestora informacja o planowanym przedsięwzięciu w żadnej mierze obowiązków organu w tym zakresie nie może zastąpić. Tym samym należy wyraźnie podkreślić, że w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży – ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Pominięcie tych wszystkich elementów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego winno prowadzić do wniosku o rażącym pogwałceniu przywołanych powyżej przepisów u.p.z.p., w kontekście treści art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto należy wyraźnie wskazać, iż taką sytuację wypada uznać za niedopuszczalną w Państwie prawa, które w sposób precyzyjny – poprzez akt stosowania prawa – winno reglamentować przyznawanie podmiotom określonych uprawnień. Oceniana natomiast w postępowaniu nieważnościowym decyzja o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w istocie pozostawia uznaniu samego inwestora kwestię ilości i rodzaju montowanych anten. To zaś umożliwia – nieakceptowalną prawnie – dowolność i to nie tylko podczas realizacji samej inwestycji, ale również w trakcie jej eksploatacji. Sytuacja taka jest niemożliwa do pogodzenia z kryterium legalności działań organów administracji (art. 7 K.p.a.). Kwestionowane w niniejszym postępowaniu decyzje podejmowane w trybie nieważnościowym do powyższych kwestii w ogóle nie odnosiły się, pomijając w szczególności ocenę tego czy możliwe jest zakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy decyzja legalizacyjna nie tylko nie reglamentuje precyzyjnie montażu konkretnych anten ale wręcz nie odnosi się do kwestii anten umożliwiających łączność publiczną. Jednoznacznie deprecjonuje to obie decyzje Kolegium wydane w postępowaniu nieważnościowym. Mając na uwadze powyższe uwagi – na podstawie art. 145 § 1c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – koniecznym okazało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jak i poprzedzającej ją decyzji tegoż organu. Ponownie rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium winno mieć na względzie uczynione powyżej uwagi (art. 153 P.p.s.a.), przy czym należy także dostrzec treść art. 53 pkt 7 u.p.z.p. zważywszy, że od doręczenia kwestionowanej decyzji upłynęło 12 miesięcy. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżących zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania. a.tp.