I KA 3/24

I KA 3/24 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie ppłk K. K. oskarżonego z art. 233 § 1 k.k., na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt So 10/23 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 października 2025 r., wniosku świadka o zwrot kosztów podróży, na podstawie art. 618a § 1 i 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przyznać świadkowi M. F. kwotę 160 zł (sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów podróży z miejsca zamieszkania do Sądu Najwyższego i z powrotem. UZASADNIENIE M. F. w dniu 18 września 2025 r. stawił się na wezwanie Sądu Najwyższego w charakterze świadka. W trakcie wyznaczonej na ten dzień rozprawy złożył zeznania, a następnie po rozprawie własnoręcznie sporządzonym pismem wniósł o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do gmachu Sądu Najwyższego i z powrotem wskazując, że trasę tę przebył swoim samochodem marki T. nr rej. […] o I KA 3/24 2 poj. silnika 2000 cm³, występując z żądaniem zwrotu kwoty w wysokości 160 zł, która stanowi „rzeczywiste koszty przejazdu” na wskazanym odcinku drogi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 618a § 1 k.p.k. świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży – z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności postępowania na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze – w wysokości rzeczywiście poniesionych racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. W myśl art. 618a § 2 k.p.k. należności te nie mogą być wyższe niż koszty przysługujące pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Wysokość kosztów przysługujących pracownikowi, o których mowa w art. 618a § 2 k.p.k. aktualnie określają przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2190). Przepis § 3 ust. 3 cytowanego rozporządzenia stanowi, że na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy, zaś zgodnie z treścią § 3 ust. 4 omawianego rozporządzenia w takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa, niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 z późn. zm.). Na podstawie upoważnienia zawartego we wskazanym przepisie wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących I KA 3/24 3 własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). Stosownie do § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia stawka maksymalna za 1 kilometr przebiegu pojazdu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³ wynosi 1,15 zł. W niniejszej sprawie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły informacje zawarte we wniosku, w szczególności dotyczące rodzaju użytego pojazdu i posiadającego wskazaną przez świadka pojemność skokową silnika. Żądana kwota nie przekracza maksymalnej stawki określonej wskazanymi wyżej przepisami. W tej sytuacji należało przyznać świadkowi zwrot kosztów przejazdu w kwocie przez niego wnioskowanej, tj. 160 zł, jako odpowiadającej rzeczywistemu wydatkowi odbytej podróży na trasie K. – W. – K.. Z tych względów, orzeczono jak w sentencji. [J.J.] [r.g.]