III CO 96/19

Izba Cywilna2019-08-21

Skład orzekający: Dariusz Dończyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd może odmówić oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, gdy strony zamieszkują za granicą, a sąd okręgowy nie przedstawił przekonujących argumentów, że ustalenie sądu właściwego na podstawie art. 41 k.p.c. jest niemożliwe?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, gdy sąd okręgowy nie przedstawił przekonujących argumentów, że ustalenie sądu właściwego na podstawie art. 41 k.p.c. jest niemożliwe. Okoliczność, że strona okresowo przebywa poza granicami kraju, nie oznacza, że pobyt ten ma charakter trwały i przez to zmienia się jej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, wskazując, że strony od kilku lat pracują i zamieszkują w Szwecji. Sąd Okręgowy nie odniósł się do informacji, że stałym miejscem zamieszkania obu stron jest miejscowość S., w której strony są także zameldowane. Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Okręgowy nie przedstawił przekonujących argumentów, iż ustalenie sądu właściwego na podstawie art. 41 k.p.c. jest niemożliwe.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III CO 96/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa M. K. przeciwko Ł. K. o rozwód, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2019 r., wniosku o oznaczenie sądu, odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K. zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu miejscowego właściwego do rozpoznania sprawy, wskazując że nie można go oznaczyć na podstawie art. 41 k.p.c., gdyż strony od kilku lat pracują i zamieszkują w Szwecji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. Okoliczność, że strona okresowo przebywa poza granicami kraju nie oznacza, że pobyt ten ma charakter trwały, a w konsekwencji przez to zmienia się jej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Sąd Okręgowy nie odniósł się do znaczenia informacji zawartej w pozwie, że stałym miejscem zamieszkania obu stron jest miejscowość S., w której strony są także zameldowane. Tym samym Sąd nie przedstawił przekonujących argumentów wykazujących, że nie jest możliwe ustalenie w sprawie sądu właściwego na podstawie art. 41 k.p.c. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji. aw jw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 41 KPCart. 25 KC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy