I KA 3/24

I KA 3/24 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie ppłk K. K. oskarżonego z art. 233 § 1 k.k., na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt So 10/23 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 października 2025 r., wniosku świadka o zwrot kosztów podróży, na podstawie art. 618a § 1 i 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przyznać świadkowi A. R. kwotę 561,65 zł (pięćset sześćdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów podróży z miejsca zamieszkania do Sądu Najwyższego i z powrotem. UZASADNIENIE A. R. zgodnie z wezwaniem stawił się w dniu 18 września 2025 r. do Sądu Najwyższego, gdzie na wyznaczonej na ten dzień rozprawie został przesłuchany w charakterze świadka. Następnie, jeszcze tego samego dnia złożył wniosek o zwrot kosztów podróży do Sądu Najwyższego i z powrotem do miejsca zamieszkania, tj. w sumie na trasie liczącej 672 km wskazując, że poruszał się samochodem I KA 3/24 2 osobowym marki O. o nr rej. […]. Jednocześnie zawarł żądanie zwrotu kwoty w wysokości 561,65 zł jaką poniósł w związkiu z przebytym dystansem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 618a § 1 k.p.k. świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży – z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności postępowania na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze – w wysokości rzeczywiście poniesionych racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. W myśl art. 618a § 2 k.p.k. należności te nie mogą być wyższe niż koszty przysługujące pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Wysokość kosztów przysługujących pracownikowi, o których mowa w art. 618a § 2 k.p.k. aktualnie określają przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2190). Przepis § 3 ust. 3 cytowanego rozporządzenia stanowi, że na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy, zaś zgodnie z treścią § 3 ust. 4 omawianego rozporządzenia w takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa, niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 z późn. zm.). Na podstawie upoważnienia zawartego we wskazanym przepisie wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących I KA 3/24 3 własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). Stosownie do § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia stawka maksymalna za 1 kilometr przebiegu pojazdu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³ wynosi 1,15 zł. W niniejszej sprawie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły informacje zawarte we wniosku. Świadek A. R. w złożonym piśmie wiarygodnie wskazał rodzaj użytego pojazdu oraz przebyty dystans. Jednocześnie żądana przez ww. kwota nie przekracza maksymalnej stawki określonej wskazanymi wyżej przepisami. W tej sytuacji należało przyznać A. R. zwrot kosztów podróży w wnioskowanej wysokości 561,65 zł. Z tych względów, orzeczono jak w sentencji. [J.J.] [r.g.]