I GSK 1225/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2521/20 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 września 2020 r. nr 8/20 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Sp. z o.o. w B. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2521/20, oddalił skargę G. Sp. z o.o. w B. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (organ, Prezes ARiMR) z dnia 29 września 2020 r., nr 8/20 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Sąd I instancji; uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 23 stycznia 2020 r., nr 9003/6700-01/20 oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów procesu, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W przypadku nieprzychylenia się przez Sąd I instancji do ww. wniosku, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych norm, albo według spisu kosztów (o ile taki zostanie przedstawiony na rozprawie). Jednocześnie oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (przeprowadzenie rozprawy) o ile pozwolą na to przepisy sanitarne. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2) p.p.s.a.), t.j.: 1) art. 103a ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U.UE.L.2007.299.1; dalej: rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) w związku z art. 44 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L.2011.157.1; dalej: rozporządzenie wykonawcze), przez: - aprobowanie utrzymania w mocy przez Prezesa ARiMR decyzji nr 9003/6700-01/20 z dnia 23 stycznia 2020 r., wydanej przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, oraz tym samym aprobowanie: - odmowy przyznania pomocy finansowej w wysokości 1 578 213,29 zł, za drugie półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania; w sytuacji gdy strona skarżąca - wnioskodawca spełniał wymogi do przyznania w całości wnioskowanych kwot: - pomocy finansowej w wysokości 1 578 213,29 zł, za drugie półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. 2) § 1 ust. 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822; dalej: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r.), w związku z brzmieniem § 6, § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r., w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U.2018.938; dalej: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r.) przez: - aprobowanie utrzymania w mocy przez Prezesa ARiMR decyzji z dnia 23 stycznia 2020 r., nr 9003/6700-01/20, wydanej przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, oraz tym samym aprobowanie: - odmowy przyznania pomocy finansowej w wysokości 1 578 213,29 zł, za drugie potoczę drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania; w sytuacji gdy strona skarżąca - wnioskodawca spełniał wymogi do przyznania w całości wnioskowanych kwot: - pomocy finansowej w wysokości 1 578 213,29 zł, za drugie półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. II. przepisów proceduralnych (przepisów postępowania), które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.), tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonej przez stronę skarżącą decyzji Prezesa ARiMR z dnia 29 września 2020 r., nr 8/20, w której Organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 23 stycznia 2020 r. Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 9003/6700-01/20, w sytuacji, gdy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia przez Prezesa ARiMR wszelkich możliwych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz jej załatwienia pomimo istnienia takiego prawnego obowiązku po jego stronie; b) art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez bezpodstawne oparcie decyzji w niniejszej sprawie na opinii biegłego mgr inż. J. O. - biegłego z zakresu: "[...]" oraz "[...]", którego organ powołał w celu uzyskania opinii technicznej dotyczącej realizacji przez grupę: - budowy budynku sortownio-pakowni z pomieszczeniami higieniczno-sanitarnymi, w zakresie zgodności stanu rzeczywistego z zatwierdzoną pełną dokumentacją techniczno-powykonawczą, z wydanym pozwoleniem na budowę oraz zgodności z warunkami technicznymi oraz z zakresem zatwierdzonym w planie dochodzenia do uznania; - montażu instalacji i urządzeń chłodniczych; w sytuacji gdy jest oczywistym, że w/w biegły nie miał podstaw i wiedzy do wykonania opinii zleconej przez ARiMR, gdyż zlecona opinia dotyczyła zakresu budownictwa lądowego w zakresie którego opiniujący biegły nie był i nie jest specjalista, a wiec nie mógł być uznany za biegłego; c) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez: - bezpodstawne odmówienie skarżącej spółce przyznania pomocy finansowej w wysokości 1.578.213,29 zł, za drugie półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania - pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wyniku błędnego nieuznania przez organ następujących wydatków skarżącej spółki na inwestycje ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (PDU) w okresie objętym wnioskiem tj. od dnia 01-07-2013 do dnia 31-12-2013: - budowy sortownio-pakowni z pomieszczeniami socjalno-higienicznymi; - zakupu i montażu urządzeń chłodniczych; - zakupu skrzynek plastikowych a’ 15kg; pomimo tego, że skarżąca spółka wyjaśniła w sposób logiczny i zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy wątpliwości organu; - błędne przyjęcie, że skarżąca spółka nie zapłaciła wszystkich kosztów związanych z budową sortownio-pakowni (które zostały w całości zapłacone) podczas gdy skarżąca spółka nie zapłaciła jedynie całych kosztów realizacji części budynku - socjalno-higienicznej - których jednak też nie uwzględniła we wniosku o przyznanie pomocy finansowej; - zaniechanie dokonania przez organ powtórnej kontroli w skarżącej spółce w celu wyjaśnienia wątpliwości organu pomimo tego, że skarżąca wyjaśniła pisemnie wszystkie zastrzeżenia organu oraz złożyła stosowny wniosek o przeprowadzenie powtórnej kontroli (wniosek z dnia 26 września 2014 r.); 2) art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez wadliwe sporządzenie przez organ II instancji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż uzasadnienie nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, wskazania dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Podkreślenia wymaga, że nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji stanowi okoliczność uniemożliwiającą sądową kontrole wydanej decyzji. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jego rzecz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z wad, która świadczyłaby o tym, że postępowanie sądowoadministracyjne zakończone zaskarżonym wyrokiem dotknięte było nieważnością w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2602/14; te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13; 13 września 2011 r. sygn. akt II FSK 549/10; 13 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 277/10; 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08). Należy także podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Podsumowując, z regulacji zawartych w p.p.s.a. wynika, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać precyzyjne wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie tego naruszenia. Zarzut niespełniający tych wymogów nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej. Powyższe wyjaśnienia wydają się niezbędne z uwagi na daleko idące błędy konstrukcyjne rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W punkcie I. petitum skargi kasacyjnej spółka zarzuciła, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy wskazując na podstawę z art 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym właściwą podstawą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jest przepis art 174 pkt 1 p.p.s.a. O ile wskazany błąd można potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską to należy przypomnieć, że w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona może powoływać się na błąd wykładni oraz na błąd subsumcji. Pierwsze z powyższych uchybień polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażającym się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. W tym przypadku skarżący kasacyjnie winien wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błąd subsumpcji polega natomiast na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który Sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Wyżej wskazanego wymogu nie spełniają zarzuty postawione w pkt I. petitum skargi kasacyjnej. Brak powołania się przez skarżącą kasacyjnie na którąkolwiek ze wskazanych podstaw naruszenia prawa materialnego wyszczególnionych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. czyni omawiany zarzut skargi kasacyjnej nieskutecznym. Naczelny Sąd Administracyjny, jak już wyżej wskazano, nie jest bowiem powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest też rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15). Ponadto stwierdzić należy, że konstrukcja zarzutów, tak w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej, jak i pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej wskazuje, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący usiłuje kwestionować ustalony w sprawie stan faktyczny. W związku z tym podkreślić trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte jest, iż prawidłowość ustaleń faktycznych nie może być podważana zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego są nieskuteczne. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dla swojej skuteczności, wymagają wykazania, poza ich rzeczywistym wystąpieniem, także możliwego wpływu na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy przy tym rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej (które rzeczywiście wystąpiło), a zaskarżonym orzeczeniem. Związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (wszak uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie co najmniej hipotetycznej, ale wiarygodnej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, wymagane jest wykazanie oraz uzasadnienie, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, zaś w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok WSA byłby lub mógłby być inny. Nadto, skoro na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenie przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, którym byłby wpływ na inny wynik sprawy niż w rzeczywistości zaistniały (orzeczenie zostałoby inaczej ukształtowane). Mając powyższe na uwadze za niezasadny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut z pkt II.1)b) petitum skargi kasacyjnej. Wskazać należy, że k.p.a. nie ustanawia jakichkolwiek formalnych kryteriów kwalifikacji biegłego. Oznacza to, że biegłym w rozumieniu komentowanego przepisu może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę biegłych (rzeczoznawców), jak i osoba spoza tej listy, która ma wiedzę fachową w danej dziedzinie. "Biegłym może być osoba posiadająca specjalne wykształcenie, jak i nie mający takiego wykształcenia praktyk, który faktycznie ma potrzebne organowi wiadomości" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 176). Pamiętać trzeba, że organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W rozpoznawanej sprawie jako rzeczoznawca w zakresie budownictwa opinię przedłożył J.O. Z dokumentów przedłożonych przez J.O. organ ustalił, że uprawnienia w zakresie budownictwa lądowego zostały mu nadane [...] czerwca 1972 r. (nr ewidencyjny uprawnień [...]). Zatem w momencie sporządzania opinii posiadał on wszelkie niezbędne uprawnienia do sporządzenia opinii technicznej w zakresie realizacji budowy budynku sortownio-pakowni z pomieszczeniami higieniczno-sanitarnymi i budowy przechowalni wraz zagospodarowaniem terenu oraz montażu i instalacji urządzeń chłodniczych. Stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Po analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, trafnie stwierdził, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem I instancji, który w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Z tych też powodów za niezasadne należało uznać zarzuty zawarte w pkt II.1)a) i c) petitum skargi kasacyjnej. Chybiony jest także zarzut z pkt II.2) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Uzasadnienia decyzji wydanych w toku instancji administracyjnych i zaskarżonych do Sądu I instancji wypełniają wskazane warunki. Rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego zawiera opis wziętego pod uwagę materiału dowodowego, podaje podstawę prawną decyzji oraz wyczerpująco je uzasadnia. Natomiast prezentowana przez skarżącego kasacyjnie odmienna ocena stanu faktycznego w kontekście znajdujących zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego nie oznacza, że uzasadnieniu decyzji można przypisać niezgodność formalną. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.