I GSK 3072/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Janusz Zajda Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 342/18 w sprawie ze skargi K. R. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. R. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 342/18 oddalił skargę K. R. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła skarżącej przyznania pomocy finansowej na realizację operacji w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej" w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Agencja wskazała, że w dniu [...] października 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie na operację w zakresie "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej" dla statku o oznace rybackiej [A.]. Z dokumentów złożonych wraz z wnioskiem o dofinansowanie wynika, że statek rybacki [A.] został wprowadzony do rejestru statków rybackich za statek rybacki [B.], który został wpisany do rejestru statków rybackich również po dacie 31 grudnia 2010 r. Statek rybacki [B.] powstał z zaoszczędzonego GT związanego z wymianą statku rybackiego [...] na [...], który został wpisany do rejestru statków rybackich przed datą 31 grudnia 2010 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. ARiMR odmówiła przyznania pomocy finansowej skarżącej, z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w § 87 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 września 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowe, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1495, dalej: "rozporządzenie z dnia 16 września 2016 r."). Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Prezes ARiMR poinformował skarżącą o pozytywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy do ponownej weryfikacji. Po przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej skarżącej i po ponownej weryfikacji pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. ARiMR ponownie odmówiła przyznania pomocy finansowej skarżącej, tym razem z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 września 2016 r. ARiMR przytoczyła treść § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 16 września 2016 r. który stanowi, że: "pomoc przyznaje się armatorom statków rybackich, o których mowa w ust. 1 pkt 2, których statki zostały wpisane do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo zostały wpisane do rejestru statków rybackich po dniu 31 grudnia 2010 r. wskutek: zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego". Na podstawie pisma Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej ustalono, że statek rybacki [A.], z numerem identyfikacyjnym w rejestrze floty rybackiej UE (numerem[...]): [...], został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego z wykorzystaniem części indywidualnej zdolności połowowej, występującej w wyniku wprowadzenia statku rybackiego [...] ([...]) w miejsce wycofanego, bez zastosowania pomocy publicznej, statku rybackiego [...] ([...]), o większej zdolności połowowej od zdolności połowowej wprowadzonego statku rybackiego [...]. Wpis statku rybackiego [A.] do rejestru statków rybackich został dokonany w dniu 11 grudnia 2013 r. Zgodnie z wpisami w rejestrze, statek rybacki [A.] był wpisany do rejestru z oznaką rybacką [B.], która została zmieniona na oznakę [A.] w dniu [...] października 2014 r. (jednocześnie z dokonaniem zmiany właściciela i armatora tego statku). W ocenie ARiMR, statek rybacki [A.] nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek rybacki tj. wprowadzony w miejsce statku rybackiego, który został uprzednio wycofany (bez zastosowania pomocy publicznej) w celu przeprowadzenia wymiany. Ponadto, statek rybacki o oznace [A.] nie spełnia również żadnego z pozostałych kryteriów wskazanych w § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia wykonawczego, W konsekwencji wniesionej przez K. R. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu I instancji, ARiMR w sposób prawidłowy odmówiła przyznania pomocy. Skarżąca bowiem nie spełniła kryterium warunkującego przyznanie pomocy określonego w § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Skarżąca była wzywana do uzupełnienia wniosku, tj. do dostarczenia dokumentów potwierdzających, że statek [A.] został wpisany z dniem [...] grudnia 2013 r. do rejestru statków rybackich wskutek: zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego, a więc do wykazania przesłanek z 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Wymagane dokumenty nie zostały złożone także w ramach ponownych uzupełnień wniosku o dofinansowanie. Wnioskodawczyni poinformowała jedynie, że wprowadzenie statku rybackiego [...] oraz [B.] nastąpiło w miejsce wycofanego, bez zastosowania pomocy publicznej, statku rybackiego [...]. Zdaniem skarżącej, została zachowana ciągłość rejestracji statku rybackiego o nr oznaki [A.], zaś wpis do rejestru statków rybackich przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa po 31 grudnia 2010 r. wynikał ze zmiany oznaki rybackiej oraz dokonanej wymiany statku rybackiego. Odnosząc się do powyższego Sąd I instancji podkreślił, że stanowisko Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w sprawie dotyczącej statku rybackiego o oznace [A.] przekazane Agencji pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest zbieżne ze stanowiskiem tegoż organu wyrażonym w dostarczonym przez pełnomocnika skarżącej "zaświadczeniu" z dnia [...] lutego 2017 r. (znak:[...]), jak również ze stanowiskiem wyrażonym pismem z dnia [...] marca 2017 r. (znak:[...]) otrzymanym przez Departament Wsparcia Rybactwa ARiMR w ramach rozpatrywania pierwszego z dwóch wezwań do usunięcia naruszenia prawa. Jak słusznie wskazał Prezes ARiMR, Instytucja zarządzająca Programem Operacyjnym "Rybactwo i Morze", której funkcję zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1358 ze zm., dalej: ustawa z dnia 10 lipca 2015 r.) pełni minister właściwy do sprawy rybołówstwa, każde z ww. pism wyraźnie wskazuje, iż statek rybacki [A.] nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek rybacki, tj. wprowadzony w miejsce statku rybackiego, który został uprzednio wycofany (bez zastosowania pomocy publicznej) w celu przeprowadzenia wymiany. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. instytucja zarządzająca informuje wprost, że "Statek rybacki [A.] ([...]) został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach części zdolności połowowej pozostałej, jako niewykorzystana, po wprowadzeniu statku rybackiego [...]([...]) w miejsce wycofanego, bez zastosowania pomocy publicznej, statku rybackiego [...] ([...])". Wbrew zarzutom skarżącej, statek rybacki [A.] nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w miejsce innego statku rybackiego, który został wycofany w tym celu, a tym samym nie spełnia warunków dostępu do pomocy określonych w § 17 ust. 2 pkt 1 lit b rozporządzenia. Przynależność jednostki rybackiej [A.] oraz jej wpis do rejestru statków rybackich stwierdzono na podstawie danych przekazanych przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej co wynika z akt sprawy. W ocenie Sądu, zasadnie organ stwierdził, że przedmiotowy statek rybacki nie spełnia jednego z podstawowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej", wynikającego z § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, tj. był wpisany do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo został wpisany po 31 grudnia 2010r. wskutek: zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego, lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego. Dlatego też nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 16 września 2016 r. Sąd podkreślił, że Agencja wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie miała żadnej swobody i miała obowiązek stosować obowiązujące przepisy prawa. Dlatego też w żaden mierze nie można temu organowi postawić zarzutu działania wbrew zasadzie praworządności (art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r.). Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła K. R. zaskarżając powyższe orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. - poprzez uznanie, że skarżącej przysługuje prawo do dofinansowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego obu instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), tj. § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 16 września 2016 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że łódź rybacka [A.] należąca do skarżącej nie spełnia warunku przyznania pomocy finansowej, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż zostały spełnione przesłanki przyznania pomocy dla statku rybackiego skarżącej; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 16 września 2016 r. w zw. z art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozdysponowanie indywidualną zdolnością połowową nie może nastąpić na dwie jednostki rybackie, co doprowadziło do uznania przez WSA, że jednostka [...] jest następcą prawnym [...], wycofanego z rybołówstwa komercyjnego (bez zastosowania pomocy publicznej), natomiast jednostka [B.] nie może zostać uznana za wpisaną w tym trybie, pomimo, że jej wpis nastąpił w związku z pozostałą zdolnością połowową po jednostce [...]; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 16 września 2016 r. w sprawie pomocy finansowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że jednostka [...] została wprowadzona do rybołówstwa komercyjnego w miejsce innego statku rybackiego, który został wycofany w tym celu, a jednostka [A.] została wprowadzona do rybołówstwa komercyjnego w ramach części zdolności połowowej pozostałej jako niewykorzystana, po wprowadzeniu [...], a nie w miejsce innego statku, co doprowadziło do błędnego uznania, że łódź rybacka o nr oznaki rybackiej [A.] nie spełniała warunków przyznania pomocy finansowej; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. art. 16 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. z 2015 r., poz. 222 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że statek jest wykreślany w sytuacji wycofania go z rybołówstwa komercyjnego, bez zastosowania pomocy publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisu wskazuje, że w takiej sytuacji dokonuje się zmiany wpisu w rejestrze; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. polegające na powierzchownym i wybiórczym rozpatrzeniu wniosku oraz dołączonych przez skarżącą dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że łódź rybacka o nr oznaki rybackiej [A.] nie spełniała warunków przyznania pomocy finansowej; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. poprzez przyjęcie, iż nie zostały spełnione warunki przyznania pomocy, co skutkowało odmową przyznania wnioskowanego dofinansowania, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynikało, iż łódź rybacka skarżącej spełniała wymogi przyznania pomocy finansowej; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 218 k.p.a. poprzez oddalenie przez WSA w Warszawie skargi i oparcie się przy wydawaniu rozstrzygnięcia na opinii i inteipretacji organu zawartej w zaświadczeniu, a nie na potwierdzanych w nim faktach, a nadto niedokonanie własnej oceny faktów stwierdzonych w zaświadczeniu, pomimo, że na gruncie art. 133 p.p.s.a. Sąd jest zobowiązany do wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła argumenty przemawiające za słusznością przedstawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę normy prawnej. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 218 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i oparcie się przy wydawaniu rozstrzygnięcia na opinii i interpretacji organu zawartej w zaświadczeniu, a nie na potwierdzanych w nim faktach. Z zarzutem tym nie można się zgozić. Wyrok Sądu jest prawidłowy i nie narusza wskazanych przepisów zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit c nie mógł być zastosowany. Art. 133 p.p.s.a. stanowi: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie pominął żadnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy i do każdego z tych dokumentów/dowodów odniósł się. Nie można również uznać, że został naruszony art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 218 k.p.a. Przepis art. 217 § 1 stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, a § 2 tego przepisu, że zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) "urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa". Przepis art. 218 k.p.a. stanowi zaś, że "w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej prez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących sie w jego posiadaniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ administracji publicznej wydał żądane przez stronę zaświadczenia oraz, że zgromadzono wszystkie niezbędne dokumenty do rozpoznania sprawy. Zostały one przeanalizowane oraz ocenione przez Sąd I instancji. Ani organ administracji publicznej ani Sąd I instancji nie negują faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wobec tego, że stronie nie udało się podważyć ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego pozostają do rozawżenia zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 16 września 2016 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że łódź rybacka [A.] należąca do skarżącej nie spełnia warunku przyznania pomocy finansowej, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż zostały spełnione przesłanki przyznania pomocy dla statku rybackiego skarżącej; naruszenie § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia w zw. z art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozdysponowanie indywidualną zdolnością połowową nie może nastąpić na dwie jednostki rybackie, co doprowadziło do uznania przez WSA, że jednostka [...] jest następcą prawnym [...], wycofanego z rybołówstwa komercyjnego (bez zastosowania pomocy publicznej), natomiast jednostka [B.] nie może zostać uznana za wpisaną w tym trybie, pomimo, że jej wpis nastąpił w związku z pozostałą zdolnością połowową po jednostce [...], oraz naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. poprzez przyjęcie, iż nie zostały spełnione warunki przyznania pomocy, co skutkowało odmową przyznania wnioskowanego dofinansowania, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynikało, iż łódź rybacka skarżącej spełniała wymogi przyznania pomocy finansowej. Zarzuty te nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach prawnych, dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Przepis § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 16 września 2016 r. stanowi, że: "pomoc przyznaje się armatorom statków rybackich, o których mowa w ust. 1 pkt 2, których statki zostały wpisane do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo zostały wpisane do rejestru statków rybackich po dniu 31 grudnia 2010 r. wskutek: zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego". Aby uznać, że została spełniona przesłanka z § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b, statek [A.] powinien być wpisany do rejestru po dniu 31 grudnia 2010 r. wskutek zmiany oznaki rybackiej lub wymiany statku rybackiego na nowy. Następna przesłanka dotycząca zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego nie mogła być brana pod uwagę, gdyż statek [A.] nie był modernizowany ani utracony w wyniku zdarzenia losowego. Statek [A.] został wprowadzony do rejestru 11 grudnia 2013 r. jako [B.] a następnie w dniu 21 października 2014 r. oznaka rybacka [B.] została zmieniona na oznakę [A.] jednocześnie z dokonaniem zmiany armatora i właściciela statku. Zauważyć należy, że statek [A.] nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek rybacki, który uprzednio został wycofany w celu przeprowadzenia wymiany. Są to okoliczności bezsporne i nie kwestionowane przez strony. Natomiast łódź [B.] powstała na skutek wymiany statku rybackiego [...], na statek [...], który został wpisany do rejestru przed dniem 31 grudnia 2010 r. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, wobec wprowadzenia statków rybackich [...] i [B.] w miejsce wycofanego statku rybackiego [...] nie została zachowana ciągłość rejestracji statku o nr [A.]. Statek [A.] został wpisany do rejestru statków z oznaką [A.] w dniu 21 października 2014 r. jednocześnie z dokonaniem zmiany właściciela i armatora tego statku. Nie jest prawidłowe stwierdzenie w skardze kasacyjnej, że została zachowana ciągłość rybołówstwa komercyjnego jednego armatora, gdyż ten uległ zmianie z dniem 21 października 2014 r., ponadto, co jest bezsporne, statek [A.] nie jest następcą prawnym statku [...] wycofanym z połowów z powodu utraty licencji i zezwolenia połowowego. Jednostka [A.] niewątpliwie korzysta ze zdolności połowowej jednostki [...] i [B.] i ma do tego prawo, ale nie została wprowadzona w miejsce statku [...] wycofanego z rybołówstwa. Z wykładni celowościowej powołanego przepisu § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 16 września 2016 r. wynika, że dofinansowanie przysługuje statkowi, który został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek rybacki tj. został wprowadzony w miejsce statku rybackiego, który został uprzednio wycofany (bez zastosowania pomocy publicznej) w celu przeprowadzenia wymiany. Prawidłowo orzekł Sąd I instancji, że jednostka [...] jest następcą prawnym jednostki [...] wycofanym z rybołówstwa komercyjnego. Nie jest nim z pewnością statek rybacki [A.]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. stwierdzić należy, że zarzut ten nie został uzasadniony, zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie może się do niego odnieść. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 2 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).