I GSK 563/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 524/17 w sprawie ze skargi Miasta Ż. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) wyrokiem z 25 lipca 2017 r., III SA/Gl 524/17 oddalił skargę Miasta Ż. (dalej: Miasto) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda) z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze w sprawie ustalenia dopłat do usług zbiorowego zaopatrzenie w wodę. WSA rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lutego 2017 r. stwierdził nieważność uchwały [...] Rady Miejskiej w Ż. z [...] grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia dopłaty do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę w 2017 r. w całości, jako sprzecznej z art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm.; dalej: uzzw). W podstawie powołano art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; dalej: usg). Wojewoda wyjaśnił, że uchwała o dopłacie do taryfowych grup odbiorców była bezpośrednio związana z uchwałą w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Rada Miejska w Ż. podjęła [...] listopada 2016 r. uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Ż. na 2017 r. Uchwała ta podjęta została jednak z istotnym naruszeniem prawa, co stanowiło przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, a następnie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę Śląskiego z [...] grudnia 2016 r. stwierdzającego nieważność uchwały z [...] listopada 2016 r. Wskutek wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego, a przedsiębiorstwo zobowiązane jest w tym czasie złożyć kolejny wniosek. Powyższe oznacza również, że stwierdzenie nieważności uchwały zatwierdzającej taryfy sprawia, że uchwała w sprawie określenia dopłat dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę, w tym przypadku uchwała Nr [...] z [...] grudnia 2016 r. staje się ze swej istoty uchwałą bezprzedmiotową. Uchwała o dopłacie nie może bowiem funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie, lecz jedynie jako akt powiązany z uchwałą w sprawie zatwierdzenia taryf, podjętą na podstawie art. 24 ust. 1 uzzw, albo taryfą, która weszła w życie w trybie przewidzianym w art. 24 ust. 8 uzzw. Dopłata dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług dotyczy grup określonych w taryfie, stąd brak taryfy obowiązującej przez cały okres objęty dopłatą, tj. okres ustalony w treści uchwały w sprawie ustalenia dopłaty do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę w 2017 r., powoduje bezprzedmiotowość uchwały w sprawie dopłat. Z uwagi na fakt, iż w sytuacji braku taryfy obowiązującej przez okres wskazany w treści uchwały w sprawie dopłat nie zostają określone taryfowe grupy odbiorców usług, w konsekwencji uchwały w przedmiocie dopłaty do taryfowych grup odbiorców nie da się w praktyce zrealizować. Zdaniem organu nadzoru art. 24 ust. 6 uzzw stanowi podstawę do podjęcia uchwały w sprawie dopłat wyłącznie w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonują prawidłowo zatwierdzone taryfy. Nadto Wojewoda stwierdził, że § 2 uchwały w brzmieniu: łączna wysokość dopłaty, o której mowa w § 1, nie może przekroczyć kwoty 279 549,78 zł wydany został poza delegacją ustawową wynikającą z treści art. 24 ust. 6 uzzw, co również stanowi rażące naruszenie prawa. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę rozstrzygnięcie Wojewody. W motywach wyroku WSA wskazał, że Wojewoda stwierdzając nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z [...] grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia dopłaty do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę w 2017 r. w całości, stwierdził, że była ona bezprzedmiotowa, gdyż wobec uchwały Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę przeprowadzono postępowanie nadzorcze, zostało zakończone wydaniem [...] grudnia 2016 r. rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego, stwierdzającego jej nieważność, które nie zostało zaskarżone do WSA. Jest więc prawomocne i wywołało określone nim skutki prawne. Wobec powyższego WSA stwierdził, że sporna uchwała miała charakter wtórny do uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, gdyż ustalenie dopłat do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę jest możliwe po uprzednim zatwierdzeniu taryf. Skoro więc stwierdzono nieważność pierwotnej uchwała dotyczącej zatwierdzenia taryf to tym samym skutki prawne jakie wywoływała zostały cofnięte wstecz tak jakby akt ten nigdy nie wszedł do obrotu prawnego. Jest to tzw. nieważność ex tunc, czyli nieważność czynności prawnej od momentu jej dokonania, wskutek czego nie wywołuje ona żadnych skutków, a te, które powstały, muszą zostać unieważnione. W konsekwencji akty późniejsze – sporna uchwała – wydane w następstwie unieważnionej uchwały także były dotknięte wadą nieważności, bo brak było podstawy do jej wydania. WSA wskazał, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi i organ nadzorczy jednoznacznie i konkretnie tą sprzeczność wykazał. Kwestia zatem istnienia w dacie podejmowania spornego aktu uchwały z [...] listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf i zaskarżenie do WSA w Gliwicach rozstrzygnięcia nadzorczego Nr [...] z [...] lutego 2017 r., którym Wojewoda Śląski stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z [...] grudnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z [...] listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Ż. na 2017 r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcie z wyżej przedstawionych powodów. Nadto WSA wyrokiem z 21 czerwca 2017 r. III SA/Gl 417/17 oddalił skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego Nr [...] z [...] lutego 2017 r. W efekcie WSA, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: ppsa), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej Miasto Ż. zaskarżyło wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W oparciu o art. 174 pkt 1 ppsa wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 91 usg w zw. z art. 24 uzzw, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. W oparciu o art. 174 pkt 2 ppsa wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 3 § 1 i 2 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.; dalej: pusa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: kpa) oraz art. 151 ppsa, poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, podczas, gdy obowiązkiem WSA było dokonanie kontroli działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego pod względem zgodności z prawem; b) art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 ppsa, przez nieuzasadnione oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem WSA było dokonanie, w oparciu o akta sprawy, kontroli działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w szczególności poprzez nierozpoznanie zarzutów skargi w zakresie podnoszonym przez skarżącą, w szczególności: zarzutu błędnych ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności poprzez błędne ustalenie, że zgromadzone dowody potwierdziły nieważność (brak podstaw do wydania) uchwały nr [...]; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza poprzez pominięcie wyjaśnień składanych przez stronę skarżącą w szczególności dotyczących czasu podjęcia uchwały nr [...] skutkujące bezpodstawnym przyjęciem, że uchwała ta dotknięta byłą wadą nieważności, tj. została wydana bez podstawy prawnej; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 ppsa, poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty przejawiające się w tym, że WSA wiernie odtworzył w kluczowych miejscach uzasadnienia wyroku treść odpowiedzi na skargę organu, co prowadzi do wniosku, że nie poczynił samodzielnych ustaleń; e) art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 151 ppsa, poprzez ich wadliwe zastosowanie skutkujące nieuzasadnionym oddaleniem skargi, gdy obowiązkiem WSA było dokonanie kontroli działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego pod względem zgodności z prawem; f) art. 133 § 1 ppsa, polegające na oddaleniu skargi, przeprowadzeniu postępowania dowodowego z pominięciem wyjaśnień składanych przez stronę dotyczących w szczególności czasu podjęcia uchwały nr [...] i oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach WSA, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy; g) art. 151 ppsa, poprzez niesłuszne nieuwzględnienie skargi w sytuacji oczywistej jej zasadności i w konsekwencji niesłuszne jej oddalenie; h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, polegające na nieuprawnionym pozostawieniu w obrocie prawnym orzeczenia, które nie wyeliminowało następujących naruszeń postępowania dokonanych przez organy I i II instancji, podczas gdy skarga w całości powinna zostać oddalona. Dotyczy to zarzutów naruszenia: art. 6 kpa (zasada praworządności) przez jego niezastosowanie i art. 75 kpa, przez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy; i) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 187 § 1 op polegające na uznaniu przez WSA, że organy rozpatrujące niniejszą sprawę zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie dokonano wnikliwego zbadania istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz nie zebrano wystarczającego materiału w szczególności w zakresie ustalenia dotyczących kolejności podejmowania uchwał przez Radę Miasta Ż.; j) art. 141 § 4 ppsa, bowiem uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku z uwagi na fakt, iż obejmuje ono treści podane w sposób niejasny i nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku; k) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ppsa, przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wadliwych ustaleń faktycznych, tj. przytoczenie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ administracji publicznej, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; l) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów skargi, a w konsekwencji brak uzasadnienia wyroku, podczas gdy odniesienie się sądu do wszystkich zarzutów w skardze było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, czy sporna uchwała narusza prawo i to w sposób istotny; m) art. 84 Konstytucji RP; n) art. 7 Konstytucji RP; o) art. 165 ust. 2 Konstytucji RP; p) art. 6 kpa; r) art. 1 § 2 pusa, w ten sposób, że sąd nie dokonał prawidłowo kontroli skarżonej uchwały pod względem zgodności z prawem i w konsekwencji uznanie, że Wojewoda działał w granicach prawa; s) art. 91 usg, polegające na uznaniu, że w sprawie miało miejsce istotne naruszenie prawa. Wojewoda w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Przystępując do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 ppsa). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Przypomnienie reguł, którym odpowiadać powinna skarga kasacyjna, było konieczne z uwagi na rażące błędy konstrukcyjne, którymi obarczony jest wniesiony środek zaskarżenia. Pomimo że został on sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego – nie odpowiada on wymogom sformułowanym w powołanych powyżej przepisach. Podkreślić należy, że każde pismo w postępowaniu sądowym jest rodzajem komunikatu językowego, który – aby mógł zostać odczytany przez jego adresata – musi spełniać szereg wymogów językowych związanych m.in. z regułami znaczeniowymi języka naturalnego oraz prawnego, regułami gramatycznymi (syntaktycznymi), a także kryteriami pragmatycznymi (na poziomie zarówno deskryptywnym, sugestywnym, jak i performatywnym - por. W. Lang., J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 333). W przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia wymienionych w art. 174 ppsa, sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten – zgodnie z art. 183 § 1 ppsa – nie ma kompetencji (poza sytuacjami wymienionymi w § 2 tego przepisu) do badania w szerszym zakresie legalności postępowania pierwszoinstancyjnego. Skarga kasacyjna powinna być zatem – co do zasady – sformułowana w języku prawniczym, zawierać jednoznaczne określenie podstaw i zarzutów kasacyjnych poparte logicznym uzasadnieniem (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r. II FSK 3133/16; dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Rozpoznawana skarga kasacyjna kryteriom powyższym nie odpowiada. Zarzut, sformułowany na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa dotyczący naruszenia przez WSA art. 91 usg w zw. z art. 24 uzzw poprzez ich błędną wykładnię, nie poddaje się kontroli instancyjnej z dwóch przyczyn. Po pierwsze, w przypadku stawiania zarzutu dotyczącego naruszenia artykułu, który posiada dalsze (mniejsze) jednostki redakcyjne, autor skargi kasacyjnej powinien wskazać przepis ujęty w konkretny ustęp, literę albo tiret. Zarówno przepis art. 90 usg jak i art. 24 uzzw, składają się odpowiednio z kilku i kilkunastu ustępów, których autor skargi kasacyjnej nie precyzuje. Tymczasem niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu przez pakietowe powoływanie artykułu o złożonej budowie. Skarga kasacyjna tak sporządzona nie spełnia wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutu i zarzut ten nie jest należycie uzasadniony. Pogląd, wedle którego obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty, jednolicie prezentowany jest w orzecznictwie i doktrynie (por. wyroki NSA z: 5 października 2010 r., I GSK125/09; 23 listopada 2010 r., II FSK 1165/09; 1 grudnia 2010 r., II FSK 1507/09; 8 grudnia 2010 r., I GSK 619/09; 19 lipca 2013 r., I OSK 2766/09). Podkreślić należy, jak wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Wprawdzie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego złagodziło niektóre wymagania formalne tej skargi (zob. uchwała z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), jednak nie zniosło ich, a to oznacza, że merytoryczne rozpoznanie zarzutów kasacyjnych jest uzależnione od formalnego ich ujęcia. Po drugie, autor skargi kasacyjnej zarzucając WSA błędną wykładnię przepisów prawa materialnego powinien wskazać na czym polega ta błędna interpretację i jak – według skarżącego kasacyjnie – treść wskazywanych przepisów winna być rozumiana. Takich elementów w skardze kasacyjnej (w jej petitum i uzasadnieniu) brak. Powyższe stanowi o braku możliwości merytorycznego rozpoznania powyższych zarzutów przez Naczelny Sąd Administracyjny, co czyni je niezasadnymi. Jeżeli chodzi o zarzuty procesowe, sformułowane w oparciu o art. 174 pkt 2 ppsa, to w pierwszej kolejności dostrzec należy, że autor skargi kasacyjnej konsekwentnie w zarzutach, jako akt podlegający zaskarżeniu do WSA, uczynił działania niewstępującego w sprawie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a nie Wojewody Śląskiego. Następnie dostrzec należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie koresponduje ze wskazanymi w jej petitum przepisami prawa, ponieważ oprócz przywołania przepisu art. 141 § 4 ppsa, jej autor nie powołuje w jej motywach jakichkolwiek innych norm prawnych. Jeżeli chodzi zaś o chodzi o sam zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, dotyczący wymogów sporządzania uzasadnienia wyroku, to przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem (zdanie pierwsze) uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Naruszeniem tego przepisu mającym wpływ na wynik sprawy jest zatem taki sposób sporządzenia uzasadnienia, że nie można ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wyrażone przez WSA stanowisko jest jasne i wywodzone na podstawie jednoznacznie określonych przesłanek, które bez przeszkód poddawały się weryfikacji w toku instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. Natomiast przekonanie autora skargi kasacyjnej o braku trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, której rezultat jest sprzeczny z jego oczekiwaniem, nie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 ppsa i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po trzecie, autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 138 § 2 kpa), a nawet Ordynacji podatkowej (art. 187 § 1)?!, oraz łączy to m.in. z brakiem ustalenia kolejności podejmowania uchwał przez Radę Miasta Ż. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA przedstawił w tym zakresie prawidłowy i logiczny wywód, a sama argumentacja kasatora o kolejności podejmowanych uchwał przez Radę Miejską w Ż. pozostaje bez wpływu na ocenę legalności działań organu nadzoru podjętych w stosunku do spornej uchwały Nr [...] z [...] grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia dopłaty do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę w 2017 r. Podkreślić należy, że nawet hipotetyczne późniejsze stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf (w trakcie jej obowiązywania w 2017 r.) stworzyłoby po stronie organu nadzoru obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały zależnej (w tym przypadku uchwały w przedmiocie ustalenia dopłat do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę) w trybie nadzoru, poprzez stwierdzenie jej nieważności. Ponadto autor skargi kasacyjnie pomija, że sporna uchwała dotknięta była również drugą wadą polegającą na przekroczeniu delegacji ustawowej w zakresie ustalenia limitu wydatków na dopłaty do taryfowych grup odbiorców, co potwierdził WSA, a co nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w postaci naruszenia przepisów Konstytucji, które nie zostały uzasadnione nie zasługują na uwzględnienie. W efekcie nie można zarzucić WSA aby dokonał kontroli rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z naruszeniem przepisów art. 1 § 1 i 2 pusa, art. 3 § 1 i i 2 ppsa czy art. 134 ppsa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna tak ze względów konstrukcyjnych jak i merytorycznych, nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku z tym orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.