I GSK 80/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Po 635/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej ocena projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w P. na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 6 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Po 635/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej "skarżąca") złożyła do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego wniosek o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 (WRPO 2014+), w ramach działania 1.2. "Wzmocnienie potencjału innowacyjnego przedsiębiorstw Wielkopolski" projektu "[...]". Organ [...] maja 2019 r. zwrócił się do spółki o korektę projektu w zakresie podania numeru PKD skarżącej. Stwierdził, że należy wskazać numer PKD dotyczący projektu, który musi zawierać się w liście PKD wskazanych w KRS lub REGON wnioskodawcy. Wpisany we wniosku kod PKD projektu nie został ujęty w KRS spółki ani w REGON. W odpowiedzi spółka wyjaśniła, że wskazany kod został wprowadzony do umowy spółki uchwałą z 29 maja 2019 r. i złożony został wniosek o dodanie wpisu w KRS, a zmiana będzie uwidoczniona w ciągu około 3 tygodni. Pismem z [...] lipca 2019 r. spółka została zawiadomiona, że projekt uzyskał ocenę negatywną z powodu niespełnienia dwóch kryteriów formalnych: kryterium nr 7 "Zgodność założeń projektu z wymogami zawartymi w obowiązującym Uszczegółowieniu i dokumentacji konkursowej" oraz kryterium nr 19 "Wniosek i załączniki zawierają wszystkie wymagane dane oraz są wypełnione zgodnie z obowiązującą dokumentacją konkursową", zgodnie z zapisem regulaminu konkursu część IV F pkt 21. Stwierdzono, że kod PKD projektu wskazany we wniosku o dofinansowanie wpisuje się w regionalne inteligentne specjalizacje, jednak na dzień złożenia korekty wniosku o dofinansowanie nie został ujęty w KRS lub REGON spółki. Wniosek o aktualizację zapisów KRS nie może zostać uznany jako potwierdzający posługiwanie się przez spółkę przedmiotowym kodem PKD. Dopiero faktyczne zamieszczenie ww. numeru w dokumencie rejestrowym KRS daje podstawę do uwzględnienia go przez Instytucję Zarządzającą. Z uwagi na fakt, że na dzień zakończenia oceny formalnej dane przedsiębiorstwa nie zostały uzupełnione o ww. kod PKD uznano, że dokumentacja projektowa została wypełniona w sposób niezgodny z zapisami obowiązującej dokumentacji konkursowej, tj. z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie. Tym samym spółka nie udokumentowała, że projekt będzie realizowany w ramach kodów PKD wpisujących się w Regionalne Inteligentne Specjalizacje, co stanowi obligatoryjny warunek udziału w konkursie. Orzeczeniem z [...] sierpnia 2019 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WRPO 2014+ orzekła o nieuwzględnieniu protestu. Organ wskazał, że obowiązkiem spółki było wykazanie na etapie składania wniosku lub najpóźniej na etapie składania korekty, że wybrany numer zawiera się w liście PKD wskazanych w KRS lub REGON wnioskodawcy. WSA w Poznaniu oddalił skargę na powyższe orzeczenie. Sąd stwierdził, że wszystkie kryteria wyboru projektów, w tym oba kryteria, których brak spełnienia stał się podstawą uzyskania przez projekt negatywnej oceny, weryfikowane są na etapie oceny formalnej. Skoro warunkiem koniecznym do spełnienia kryterium nr 19 jest m.in. zgodność zapisów dokumentacji projektowej z obowiązującą każdego wnioskodawcę dokumentacją konkursową, to wszystkie zapisy bez wyjątku, zawarte m.in. w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, odnoszą się do etapu oceny formalnej. Dopiero spełnienie kryteriów formalnych pozwala analizować spełnienie kryteriów merytorycznych. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że bardziej zasadne byłoby wykazanie prawidłowego kodu PKD dopiero na etapie podpisania umowy, z uwagi na ryzyko wcześniejszego usunięcia wybranego kodu z dokumentu rejestrowego. Zgodnie z Regulaminem konkursu (część V A, pkt 2) w ramach przedkładanej dokumentacji niezbędnej do podpisania umowy o dofinansowanie wnioskodawca składa oświadczenie potwierdzające, że od dnia złożenia wniosku nie uległy zmianie dane zawarte w jego dokumencie rejestrowym, a w przypadku jakiejkolwiek modyfikacji zobowiązany jest wyjaśnić ich charakter. Wykreślenie kodu PKD, który widnieje we wniosku jako PKD projektu – a więc ma istotne znaczenie przy ocenie wniosku – byłoby zmianą niedopuszczalną. WSA wskazał, że z treści regulaminu konkursu – B. pkt 6 a, wskazującego dodatkowe limity i ograniczenia dla działania 1.2 – jednoznacznie wynika, że wsparcie mogą otrzymywać wyłącznie projekty wpisujące się w regionalne inteligentne specjalizacje. Weryfikacja następuje na podstawie PKD projektu. Lista kodów PKD przyporządkowanych do poszczególnych regionalnych specjalizacji znajduje się w załączniku nr 3 do Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu. Wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie w rubryce dotyczącej PKD projektu wpisał (26.51.Z), tj. produkcja instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych i nawigacyjnych. Natomiast w rubryce sąsiadującej wnioskodawca wpisał swój PKD – 27.32.Z, tj. produkcja pozostałych elektronicznych i elektrycznych przewodów i kabli. Wobec tego kod klasyfikacji działalności wnioskodawcy różnił się od PKD projektu. Zakres przedmiotu projektu został przez wnioskodawcę opisany w pkt 3.5.1. wniosku o dofinansowanie Uchwała w zakresie zmiany umowy spółki z 29 maja 2019 r. przewidywała w § 4 pkt 1 wprowadzenie produkcję instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych i nawigacyjnych (26.51.Z). Wniosek w tym zakresie został złożony do KRS, a następnie wpis ten został w rejestrze przedsiębiorców dokonany. Sąd stwierdził, że projekt zasadnie otrzymał negatywną ocenę, bowiem spółka nie spełniła kryteriów oceny wskazanych w pkt 7 i pkt 9. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie wydanych w sprawie ocen wniosku o dofinansowanie projektu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - kryterium nr 7 Zgodność założeń projektu z wymogami zawartymi w obowiązującym Uszczegółowieniu i dokumentacji konkursowej; - kryterium nr 19 Wniosek i załączniki zawierają wszystkie wymagane dane oraz są wypełnione zgodnie z obowiązującą dokumentacją konkursową; regulaminu konkursu nr [...] poprzez bezzasadne przyjęcie istnienia wymogu, aby wskazany we wniosku o dofinansowanie numer PKD musiał zawierać się w przedmiocie działalności spółki wskazanym w KRS wnioskodawcy już na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd ten uprawniony jest jedynie do zbadania naruszenia tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie ma on natomiast prawa do badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Skarga kasacyjna, jako sformalizowany i profesjonalny środek prawny, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym do uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Przypomnienie zasad, jakie winny być stosowane przy formułowaniu skargi kasacyjnej, było konieczne, bowiem skarga kasacyjna przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w niniejszej sprawie w zdecydowanej części wymogów tych nie spełnia, a to powoduje, że wniesiony środek zaskarżenia nie może być uznany za skuteczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów – kryterium nr 7 "Zgodność założeń projektu z wymogami zawartymi w obowiązującym Uszczegółowieniu i dokumentacji konkursowej" oraz kryterium nr 19 "Wniosek i załączniki zawierają wszystkie wymagane dane oraz są wypełnione zgodnie z obowiązującą dokumentacją konkursową" regulaminu konkursu nr [...], zaliczonych do przepisów materialnych są całkowicie chybione. Rozpoznawanie tych zarzutów należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej, które w istotny sposób rzutują na rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej. Pamiętać zaś należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.; dalej "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej nie powoduje, że sądy administracyjne zobowiązane są stosować wprost przepisy regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej. Jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań; pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. Tym niemniej to nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie jako matrycą porównawczą w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Zatem uchybienie przez Sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że sąd administracyjny, dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem, bada, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany. Jednak w postępowaniu sądowoadministracyjnym do weryfikacji zaskarżonego aktu bezpośrednio przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.; dalej "ustawa wdrożeniowa") nie mają zastosowania. Sąd, rozpoznając skargę, stosuje jedynie przepisy postępowania zamieszczone w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów ustawy wdrożeniowej, lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. Zauważyć należy, że wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy regulaminu konkursu mają charakter procesowy, a nie – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – materialny. Przepisy ten określają wymogi formalne projektu zgłoszonego do dofinansowania i skutki ich niespełnienia. W świetle przedstawionych na wstępie ogólnych zasad określających prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wyraźne wskazanie nie tylko, który z przepisów został naruszony, ale także przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Zauważyć należy, że podział przepisów na przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania może nasuwać pewne trudności, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy prawa materialnego to przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określające zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (obowiązki, uprawnienia i prawa), a przepisy postępowania to normy instrumentalne, określające drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych (tak m.in. w uchwale NSA z 20 maja 2010 r., II OPS 5/09,ONSAiWSA z 2010 r., nr 5, poz. 80, w wyroku NSA z 8 lutego 2008 r., II FSK 1603/06, LEX nr 456691). W rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana, gdyż jej autor wadliwie przyporządkował je do podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego, podczas gdy powinien zaliczyć je do podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania. Niewątpliwie stanowi to istotną wadę poważnie ograniczającą zakres przeprowadzonej kontroli. Jednakże w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665). Podkreślić także należy, że nawet wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie uchyla spod rozpoznania co do zasady takiego zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z 2 września 2010 r., sygn. akt II FSK 636/09, Lex 745778, z 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 223/07, Lex 505250, z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2670/10, LEX nr 1415244). Poza tym wskazać należy na pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), a sprowadzającego się do stanowiska, że w opisanej wyżej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny może, na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Istnieje zatem możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej, która nie wskazuje wyraźnie podstaw i zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku, jeżeli na podstawie uzasadnienia tej skargi daje się jednoznacznie ustalić, jakie naruszenia podnosi autor skargi kasacyjnej. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, potraktował zarzuty skargi jako zarzuty procesowe. Dodać zaraz trzeba – co w rozpatrywanej sprawie uznać należało za konieczne i niezbędne – że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 § 1 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Skarżący kasacyjnie takiej argumentacji nie przedstawił, co stanowi kolejną wadę złożonego środka odwoławczego. Wadliwością skargi kasacyjnej jest również nie powiązanie zarzucanych naruszenia kryteriów 7 i 19 regulaminu konkursu z jakimkolwiek przepisem ustawy wdrożeniowej, w szczególności z art. 61 tej ustawy. Nie można także nie zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnych postanowień regulaminu konkursu, które naruszył organ, a co pominął Sąd I instancji podczas kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. Dowodzi to wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej. Pomimo wskazanych wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie odrzucił tej skargi, gdyż możliwa była częściowa rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z uzasadnieniem skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Wskazane powyżej wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej w sposób istotny ograniczyły jednak zakres kontroli przeprowadzonej przez Sąd II instancji w tej sprawie. Na podstawie analizy treści całej skargi kasacyjnej wraz z jej uzasadnieniem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotą sporu – w zakresie zarzutów oznaczonych w skardze kasacyjnej – jest kwestia, czy wniosek o dofinansowanie złożonych przez skarżąca kasacyjnie spółkę spełniał wymogi formalne szczegółowo określone w regulaminie konkursu, czy wykazanie prawidłowego kodu PKD beneficjenta jest możliwe dopiero na etapie podpisania umowy. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela pogląd Sądu I instancji, że wszystkie kryteria wyboru projektów weryfikowane są na etapie oceny formalnej. Dopiero spełnienie kryteriów formalnych pozwala analizować spełnienie kryteriów merytorycznych. Skoro warunkiem koniecznym do spełnienia kryterium nr 19 jest m.in. zgodność zapisów dokumentacji projektowej z obowiązującą każdego wnioskodawcę dokumentacją konkursową, oznacza to, że wszystkie zapisy bez wyjątku, zawarte m.in. w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, odnoszą się do etapu oceny formalnej. Stąd też wymogi te powinien spełniać wniosek o dofinansowanie już w momencie jego złożenia bądź co najmniej w dacie wskazanej przez organ w celu uzupełnienia braku formalnego. Warunkiem uzyskania przez wnioskodawcę wsparcia było m.in. to, aby projekt wpisywała się w regionalne inteligentne specjalizacje, a weryfikacja tego odbywała się na podstawie kodu PKD projektu, a zatem musiał być on zgodny z listą kodów PKD zamieszczonych w załączniku nr 3 do instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu. Wybrany numer PKD projektu musiał być zgodny z kodem PKD wskazanym w KRS lub REGON wnioskodawcy. To wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie powinien wskazać kod PKD, na podstawie którego będzie realizował projekt. Kod ten bezwzględnie musi wynikać z dokumentu rejestrowego. Niewątpliwie bezspornym jest, że skarżąca kasacyjnie spółka tego kryterium nie spełniła, ponadto nie uzupełniła tego braku w wyznaczonym przez organ terminie. Kod klasyfikacji działalności wnioskodawcy w KRS i REGON różnił się od PKD projektu opisanego w pkt 3.5.1. wniosku o dofinansowanie. Kod ten uchwałą w zakresie zmiany umowy spółki z 29 maja 2019 r. został zmieniony, lecz wpisu w KRS dokonano dopiero 8 sierpnia 2019 r., a więc po terminie wyznaczonym przez organ do dokonania korekty wniosku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest jakichkolwiek podstaw do podzielenia stanowiska autora skargi kasacyjnej, że wykazanie prawidłowego kodu PKD może nastąpić dopiero na etapie podpisania umowy. NSA w całości akceptuje wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uwagi dotyczące zagadnienia związanego z ryzykiem modyfikacji wniosku o dofinansowanie w zakresie kodu PKD i w całości się na nie powołuje Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.). Zasądzona kwota 360 zł wynika z tego, że pełnomocnik organu, który występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną i wziął udział w rozprawie.