I OSK 1253/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 713/17 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów do operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 713/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów do operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Ogłoszeniem z 15 lutego 2010 r. Starosta S. zawiadomił o wyłożeniu od 8 do 26 marca 2010 r. w siedzibie Starostwa do wglądu projektu operatu opisowo – kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Gmina P., obejmującą m.in. obręb ewidencyjny W. Następnie informacją z 28 stycznia 2011 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 15 lutego 2011 r. [...] Starosta S. zawiadomił, że z dniem 29 marca 2010 r. projekt opisowo – kartograficzny stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Pismem z 25 lutego 2011 r. G. P. wniosła zarzuty do operatu modernizacji w zakresie dotyczącym jej działki nr [...] położonej w obrębie W. Zarzut dotyczył błędnego opisu powierzchni działki, która w ww. operacie ma 0,1045 ha, a powinna mieć 0,12 ha, zgodnie z księgą wieczystą. Jej zdaniem w pracach modernizacyjnych bezpodstawnie oparto się o dane wynikające ze scalenia gruntów wsi W. z 1996 r., mimo iż działka nr [...] nie była objęta pracami scaleniowymi. Ponadto wskazała, że w Wojewódzkiej Inspekcji Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie toczy się postępowanie dotyczące błędnych zapisów w ewidencji gruntów odnośnie działki nr [...], w związku z czym zwróciła się z prośbą o wykorzystanie przez Starostę S. podczas rozpatrywania wniesionych przez nią zarzutów do modernizacji, również materiału dowodowego zgromadzonego w tym postępowaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Starosta S. powyższe zarzuty odrzucił. W uzasadnieniu wyjaśnił, że powierzchnia działki nr [...] została ujawniona w rejestrze ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu technicznego z 1 września 2010 r. Powierzchnia ta była wynikiem pomiaru bezpośredniego na gruncie wykonanym podczas scalenia 9 czerwca 1995 r., obejmującego m.in. działkę nr [...] (przed scaleniem [...]) i obliczenia powierzchni przedmiotowej działki ze współrzędnych. Operat techniczny ze scalenia gruntów wsi W. został przyjęty 22 lutego 1999 r. za numerem ewidencyjnym [...] do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublinie z [...] września 1996 r., znak [...], zatwierdzono projekt scalenia. Z dokumentów scaleniowych nie wynikało, aby G. P. wniosła zastrzeżenia do projektu scalenia, zatem jej działka nie została odrębnie opisana. Decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia określa obszar scalenia poprzez podanie ogólnej jego powierzchni, a nie określenie każdej działki odrębnie. W decyzji tej opisywane są jedynie gospodarstwa, w stosunku do których po okazaniu projektu scalenia wniesiono zastrzeżenia. Organ wskazał również, że zarzutów nie uzasadnia podnoszony przez stronę fakt przeprowadzenia w 2010 r. rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Zgodnie z opinią techniczną stanowiącą integralną cześć operatu technicznego z rozgraniczenia, po scaleniu brak jest możliwości przywrócenia na gruncie granic działki nr [...] (obecny nr [...]) w stanie wykazanym na wyrysie z mapy pouwłaszczeniowej, zachowanym w zbiorze dokumentów KW [...]. Starosta podkreślił ponadto, że na wniosek G. P. z 15 listopada 2010 r. toczyło się postępowanie w przedmiocie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...] z 0,11 ha na 0,12 ha w oparciu o odpis księgi wieczystej LU [...]. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Starostę S. odmownej decyzji z [...] listopada 2011 r., która została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z [...] lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę na powyższą decyzję oddalił wyrokiem z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 222/12, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2672/12, oddalił skargę kasacyjną. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., po rozpoznaniu odwołania G. P., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że powierzchnia przedmiotowej działki wykazana została w operacie ewidencyjnym obrębu [...] w oparciu o operat ze scalenia gruntów przyjęty do PZGiK 22 lutego 1999 r. Przed przeprowadzonym scaleniem odpowiadała ona działce nr [...] o powierzchni 0,12 ha, która wykazana była w operacie ewidencyjnym w oparciu o operat z założenia ewidencji gruntów i budynków przyjęty do PZGiK za nr [...]. W ramach przeprowadzonego scalenia gruntów dokonano pomiaru bezpośredniego na gruncie granic m.in. działki nr [...] (obecnie [...]), a następnie w oparciu o naliczone współrzędne zamierzonych punktów granicznych obliczono jej powierzchnię, która wyniosła 0,1045 ha. Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublinie z [...] września 1996 r. zatwierdzono projekt scalenia i zgodnie z nim wykazano w operacie ewidencyjnym powierzchnię i numerację działek. Powierzchnia działki nr [...] wykazana została jednak nieprawidłowo jako 0,11 ha. W rejestrach załączonych do ww. operatu powierzchnię działki nr [...] wyliczono na 0,1045 ha, w związku z czym w wyniku wymaganego przepisami prawa zaokrąglenia należało wykazać ją jako 0,10 ha. Błąd ten jednak został naprawiony w momencie wykonania modernizacji ewidencji gruntów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że działka nr [...] była objęta scaleniem, na co wskazuje decyzja scaleniowa z 1996 r., w której określono obszar scalenia poprzez podanie jego ogólnej powierzchni, bez określenia każdej działki odrębnie. Zdaniem Inspektora wątpliwości nie budzi także tryb postępowania w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który był zgodny z art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Starosta S. dopełnił obowiązków, które nakładały na niego przepisy prawa: zawiadomił zainteresowanych o rozpoczęciu prac oraz o terminach wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego, a następnie zamieścił w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego informację wskazującą, że dane wynikowe modernizacji stały się danymi ewidencji gruntów i budynków oraz, że w terminie 30 dni od daty ogłoszenia każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą te dane, może zgłaszać do nich zarzuty. Organ zaznaczył, że wykonawca modernizacji ewidencji wykazał granice działki nr [...] z uwzględnieniem § 36 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, czyli zgodnie z dostępną dokumentacją archiwalną ze scalenia gruntów przedmiotowego obrębu. W ramach prac scaleniowych pomierzono bezpośrednio na gruncie granice m.in. działki nr [...], a następnie w oparciu o naliczone współrzędne punktów wykazano jej powierzchnie na 0,1045 ha. Zdaniem Inspektora informacja zawarta w księdze wieczystej nie może stanowić dokumentu pozwalającego dokonać zmian powierzchni nieruchomości w operacie ewidencyjnym. Zgodnie z § 45 ww. rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a przy aktualizacji tej stosuje się odpowiednio przepisy § 35 i § 36 rozporządzenia. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których założono księgę wieczystą nr LU [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty co do wpływu na sprawę dokonanego rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] oraz za nieuzasadnione uznał żądanie powołania biegłego, który miałby ponownie dokonać pomiarów działki nr [...]. Zdaniem Wojewody zgromadzona w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym dokumentacja jest wiarygodna i mogła zostać wykorzystana jako materiał służący wykazaniu przebiegu granicy działki. Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła G. P. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że wniesione 25 lutego 2011 r. przez skarżącą zarzuty do operatu modernizacji dotyczyły w istocie kwestii pomniejszenia powierzchni należącej do niej działki w operacie opisowo – kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z operatem działka ta ma powierzchnię 0,1045 ha, a zdaniem skarżącej to 0,12 ha – taka jak ujawniona w księdze wieczystej. Przeprowadzonej modernizacji zarzuciła, że w pracach modernizacyjnych bezpodstawnie oparto się o dane wynikające ze scalenia gruntów wsi W. z 1996 r., mimo że jej działka nie była objęta pracami scaleniowymi. Sąd pierwszej instancji zauważył, że ta sama kwestia była już badana przez organy na skutek złożonego przez skarżącą wniosku z 15 listopada 2010 r. skierowanym do Starosty S. Na akta tej sprawy wskazywała skarżąca, żądając ich uwzględnienia w postępowaniu. Już wówczas kwestionowała stanowiska Burmistrza P. i Starosty S., że powierzchnia działki ujawniona w ewidencji wynika z przeprowadzonego postępowania scaleniowego wsi W., zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublinie z [...] września 1996 r. Sąd pierwszej instancji przytoczył treść orzeczeń organów, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych w sprawach będących konsekwencją ww. wniosku z 15 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wówczas, że pozostaje poza sporem, iż nieruchomość, która przed scaleniem oznaczona była jako działka nr [...] o pow. 0,12 ha i od dnia 24 października 1990 r. stanowiła własność skarżącej, była objęta postępowaniem scaleniowym wszczętym postanowieniem z dnia [...] października 1994 r., do którego skarżąca nie wniosła zastrzeżeń i uwag. Podczas scalenia wykonano pomiar bezpośrednio na gruncie i obliczono powierzchnię przedmiotowej działki ze współrzędnych, która wyniosła 0,1045 ha, a następnie została powiększona i zapisana w rejestrze ewidencyjnym jako działka o powierzchni 0,11 ha. Decyzją z [...] września 1996 r. zatwierdzono projekt scalenia, sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych i wykazany na mapie oraz rejestrze pomiarowo-szacunkowym gruntów wydzielonych w wyniku scalenia. Opisano w nim zmiany dotyczące tych uczestników scalenia, którzy zgłosili zastrzeżenia. Decyzję podano do wiadomości uczestnikom scalenia na zebraniu 19 września 1996 r. Scalenie nic w stanie posiadania skarżącej nie zmieniło, co potwierdzają wyjaśnienia złożone przez nią na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 3 lipca 2012 r. Cała działka jest ogrodzona od lat 80-tych XX wieku. Postępowanie scaleniowe nie zmieniło faktycznego przebiegu granic na gruncie, ponieważ w dalszym ciągu skarżąca posiada działkę w takich samych granicach, jak przed scaleniem, które wyznacza istniejące ogrodzenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe wskazuje na to, że decyzja zatwierdzająca projekt scalenia w ogóle nie dokonała żadnych zmian w przebiegu prawnych granic nieruchomości skarżącej, a zmiana sprowadzała się jedynie do nowej numeracji działki i wykazania innej rzeczywistej powierzchni nieruchomości po dokonaniu nowych pomiarów. Organ ewidencyjny był związany ww. decyzją i w zakresie, w jakim decyzja ta zmieniała dotychczasowe dane zawarte w operacie ewidencyjnym, obowiązany był dane te zmienić. Z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji odmawiającej wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej działki nr [...]) wynika, że podstawą do wprowadzania zmian w ewidencji są m.in. ostateczne decyzje administracyjne. Już te ustalenia sądu powodują brak podstaw do przyjęcia, że cała przeprowadzona w 2010 r. modernizacja ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej P., dotycząca działki nr [...], była wadliwa ze względu na oparcie się w trakcie modernizacji ewidencji gruntów na danych wynikających z decyzji scaleniowej. Sąd ten zaznaczył, że wniosek o zmianę w ewidencji gruntów z 15 listopada 2010 r. złożony został już po wyłożeniu do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego na okres 15 dni roboczych, w siedzibie starostwa powiatowego (od 8 marca 2010 r. do 26 marca 2010 r.). Skarżąca miała zatem możliwość składania w tym terminie uwag i wniosków do projektu, o czym prawidłowo pouczono w zawiadomieniu, czego jednak nie zrobiła. Skoro rzeczywiste pomiary na gruncie wykonane podczas postępowania scaleniowego zakończonego ostateczną decyzją wykazały, że powierzchnia działki nr [...] ma powierzchnię 0,1045 ha, i taką powierzchnię ujawniono w operacie technicznym ze scalenia gruntów wsi W. przyjętym 22 lutego 1999 r. do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, organ był zobowiązany uwzględnić ten fakt w operacie modernizacyjnym, bez względu na to, jaka powierzchnia została wcześniej ujawniona. Za niezrozumiały Sąd pierwszej instancji uznał zarzut, jakoby za wadliwością operatu miała przemawiać treść informacji z 28 stycznia 2011 r. opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 15 lutego 2011r. [...], w której Starosta S. zawiadomił, że z dniem 29 marca 2010 r. projekt opisowo – kartograficzny staje się operatem ewidencji gruntów i budynków. Powyższa czynność była zgodna z dyspozycją art. 24a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i geograficzne. Odnosząc się do wniosku skarżącej dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów wsi W., Sąd ten wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji wniosków o wznowienie postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. P., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 24a ust. 5 i 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organów administracyjnych obu instancji naruszających procedurę zawartą w ww. ustawie, tj. bez wymaganego prawem ogłoszenia w prasie o zasięgu krajowym, a także niewyrugowanie z obrotu prawnego decyzji wydanych bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, które w sposób bezsporny wykazałoby prawidłowość danych zawartych i ujawnionych w przyjętym do zasobu operacie opisowo-kartograficznym; II. Przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego wyroku na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak rozpatrzenia i przeprowadzenia przez organy administracyjne zawnioskowanych przez skarżącą w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. wniosków dowodowych nie mogą być uznane za pełne i wyczerpujące, a bez uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej nie stanowią one pełnej podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż organy administracyjne wydały swoje decyzje bez wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez G. P. dowodów, a nadto bez wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Starostę S. do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść wnioskodawczyni G. P., co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o odrzuceniu zarzutów do danych zawartych w operacie modernizacji; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż decyzje będące przedmiotem rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji nie zawierają precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tych decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organów administracyjnych obu instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, i art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organów administracyjnych obu instancji, rozpatrujących zarzuty złożone w postępowaniu modernizacyjnym po ponad 5 latach od ich złożenia; - art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd tj. oddalenie skargi jako niezasadnej pomimo, iż w przedmiotowej sprawie kwestia organy administracyjne obu instancji nie przeprowadziły rzetelnego postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów skarżącej odnośnie powierzchni działki, będącej jej własnością, a poprzestanie jedynie na powołaniu się na zalegające w aktach innego postępowania (scaleniowego) dokumenty, bez oceny ich poprawności i rzetelności sporządzenia. Sąd pierwszej instancji błędnie zatem uznał, że nie było podstaw do uwzględnienia skargi i zaskarżony wyrok z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 713/17, błędnie oparł na przepisie art. 151 p.p.s.a.; - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a sprowadzające się na odniesieniu się przez Sąd jedynie do zarzutów wskazanych w skardze, pomimo iż z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że organy administracyjne obu instancji w sposób błędny i nieuprawniony odmówiły skarżącej przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego, mającego na celu ustalenie właściwej i rzeczywistej powierzchni działki, stanowiącej własność skarżącej, czyniąc jednocześnie martwą instytucję zarzutów to postępowaniu modernizacyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinęła powyższe zarzuty. Wskazała, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę merytorycznej treści wskazywanej przez skarżącą w zarzutach z 2011 r. i w piśmie z 7 listopada 2016 r., tym samym nie ustaliły w sposób należyty i wyczerpujący stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym, występując bez profesjonalnego pełnomocnika, skarżąca składała zarzuty przede wszystkim dotyczące powierzchni przyjętych do modernizacji działek, mimo to organy nie przeprowadziły w tym zakresie żadnych sprawdzeń i pomiarów, nie wzięły pod uwagę zalegających w aktach sprawy operatów z zakresu rozgraniczenia nieruchomości. Zaniechały także wyjaśnienia sprawy poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego, która z pewnością wykazałaby niezgodność w zakresie pomiarów poszczególnych działek. Skoro skarżąca od samego początku prac modernizacyjnych kwestionuje przyjęte i ujawnione w operacie opisowo - kartograficznym dane dotyczące jej działki, to rzeczą podstawową było dopuszczenie i przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego geodety. Skarżącą podniosła, że dane przyjęte z postępowania scaleniowego, w którym pomiary były dokonywane w oparciu o mapy wysokościowe lub opracowane dla celów projektowych, powstały bez udziału stron – właścicieli działek. Wskazała, że sporządzone mapy w latach 90-tych przedstawiają płot, który posadowiła na działce w latach 80-tych, przy czym od początku twierdziła, że ogrodzenie to nie było i nie jest posadowione na linii granicznej działki, gdyż nie chciała zagradzać wyjeżdżonej powierzchni będącej częścią działki. Tej okoliczności nie mogli znać technicy dokonujący pomiarów do celu stworzenia mapy wysokościowej. Zdaniem skarżącej z akt sprawy nie wynika, aby organy administracji pochyliły się nad ustaleniem, czy postępowanie modernizacyjne zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą z art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy przemilczały kwestię powiadomienia o terminie i miejscu wyłożenia operatu opisowo – kartograficznego na tablicy ogłoszeń starostwa powiatowego, właściwego urzędu gminy oraz ogłoszenia w prasie o zasięgu krajowym. Powyższe nie było przedmiotem kontroli organów, nie wiadomo czy stosowne powiadomienia w ogóle miały miejsce. Skarżąca w skardze kasacyjnej zrzekła się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa i jednocześnie wskazać, jak w ocenie strony skarżącego kasacyjnie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie jest tożsamy z zarzutem niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego dotyczy błędu subsumcji, czyli kwestii prawidłowości uznania, czy stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada bądź nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA: z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; z 4 lipca 2013 r., I GSK 9[...]/12, LEX nr 1372091). W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA: z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym; warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Jeżeli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanych przez sąd pierwszej instancji norm prawnych. Zastosowanie art. 151 p.p.s.a. stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd legalności zaskarżonego aktu. Oddalenie przez sąd skargi jest konsekwencją zastosowania innych przepisów postępowania sądowego. Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, by organy administracji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, bądź procesowego. Prawidłowo zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Ne można w tej sytuacji zarzucić temu Sądowi niewłaściwego zastosowania ww. przepisu prawa. Z kolei powołany jako naruszony art. 134 § 1 p.p.s.a określa obowiązki sądu administracyjnego w trakcie kontroli skargi. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. okaże się skuteczny w przypadku, gdy skarżący wykaże, iż sąd rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1315/12). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. oraz zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że prawidłowe sformułowanie zarzutu naruszenia przepisu postępowania wymaga, na co już wyżej zwrócono uwagę, nie tylko wskazania przepisu postępowania, które zdaniem autora skargi kasacyjnej został naruszony, ale także na czym owo naruszenie konkretnie wskazanego przepisu postępowania polegało oraz, że owo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie spełnia wymogu prawidłowego sformułowania podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wskazanie szeregu przepisów postępowania bez szczegółowego sprecyzowania, na czym naruszenie każdego z nich polegało oraz bez wykazania, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny samodzielnie za stronę precyzować w tym zakresie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wskazanego przepisu postępowania. Podnosząc zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. autor skargi kasacyjnej podał, że naruszenie to miało polegać na nierozpatrzeniu i nieprzeprowadzeniu przez organy administracji dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r., w związku z czym poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie mogą być uznane za pełne i wyczerpujące. Tej samej kwestii dotyczy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w ramach którego podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organy administracyjne wydały decyzje bez wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez G. P. dowodów, a nadto bez wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Starostę S. do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść wnioskodawczyni G. P. Zauważyć należy, że rozpatrując wniosek organ pierwszej instancji w wydanej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. odniósł się do pisma procesowego skarżącej kasacyjnie i zawartych w nim wniosków dowodowych. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ ten podał, że w ww. piśmie skarżąca podniosła, że powierzchnia działki nr [...] (przed scaleniem [...]) winna wynosić 0,12 ha, gdyż taka powierzchnia ujawniona jest w księdze wieczystej [...] oraz, że działka nr [...] objęta księgą wieczystą [...] położona w obrębie W. , gmina P. jest jej własnością, a nie Skarbu Państwa. Odnosząc się do powyższych twierdzeń organ ten wskazał, że powierzchnia działki nr [...] określona z dokładnością zapisu do metra kwadratowego wynosząca 0,1045 ha została wykazana w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu W., gmina P. na podstawie pomiaru bezpośredniego na gruncie wykonanego podczas scalenia w dniu 9 czerwca 1995 r. W wyniku tych pomiarów ze współrzędnych obliczono powierzchnię przedmiotowej działki, które wchodziły w skład operatu scaleniowego zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublinie z dnia [...] września 1996 r., znak: [...], która stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 1996 r. Jednocześnie wyjaśnił, że działka nr [...], której dotyczą zarzuty sformułowane w ww. piśmie , nie była przedmiotem postępowania, gdyż zarzuty do modernizacji ewidencji gruntów i budynków złożone przez skarżącą dotyczyły jedynie działki nr [...], w związku z czym organ ten nie odniósł się w wydanej decyzji do kwestii ustalenia własności działki nr [...]. Dodatkowo organ ten podał, że nie uzasadnia podnoszonych przez skarżącą zarzutów fakt, że w roku 2010 zostało przeprowadzone rozgraniczenie, będącej własnością skarżącej, działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...]. Organ ten przytoczył przy tym treść opinii technicznej stanowiącej integralną cześć operatu technicznego z ww. rozgraniczenia przyjętego do PZGiK w dniu 24 listopada 2010 r. za numerem ewidencyjnym [...], w której geodeta uprawniony L. J. podał, że w obecnym stanie prawnym (tj. po scaleniu) brak jest możliwości przywrócenia na gruncie granic działki nr [...] (obecny numer [...]) w stanie wykazanym na wyrysie z mapy pouwłaszczeniowej, zachowanym w zbiorze dokumentów KW [...]. Ponadto dla wykazania, że zawnioskowane dowody nie wnoszą nic nowego do sprawy organ ten podał, że na wniosek skarżącej z dnia 15 lutego 2010 r. toczyło się postępowanie w przedmiocie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu W., gmina P. polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...] z 0,11 ha na 0,12 ha w oparciu o odpis księgi wieczystej [...]. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Starostę S. w dniu [...] listopada 2011 r. decyzji znak: [...] odmawiającej wprowadzenia żądanej przez wnioskodawczynię zmiany. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie, który w dniu [...] lutego 2012 r. wydał decyzję znak: [...] utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie na decyzję LWINGiK skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył w imieniu skarżącej jej pełnomocnik. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 222/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił jednak powyższą skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. I OSK 2672/12 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku przez skarżącą. Dodatkowo, rozpatrując odwołanie skarżącej od decyzji wydanej w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy odnosząc się do pisma skarżącej z dnia 7 listopada 2016 r. i zawartych w nim wniosków dowodowych wskazał, że organ pierwszej instancji co prawda nie odniósł się w swojej decyzji wprost do podnoszonych w piśmie skarżącej z dnia 7 listopada 2016 r. wniosków polegających m.in. na żądaniu powołania biegłego, który miałby wykonać pomiary jej nieruchomości i zestawić ich wyniki z danymi wykazanymi w dokumentacji źródłowej przyjętej do PZGiK, ale czynności takie w ocenie tego organu nie były konieczne aby rzetelnie i zgodnie z przepisami prawa rozpatrzyć zarzuty skarżącej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zwrócić się o wydanie opinii przez biegłego w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca. Zgromadzona w PZGiK dokumentacja źródłowa wykorzystana przez wykonawcę modernizacji zgodnie z § 36 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034) wskazywała jednoznacznie przebieg oraz powierzchnię przedmiotowej działki. Dane te zostały wykazane w operacie ewidencyjnym jako efekt prac modernizacyjnych. Tym samym kolejny nowy pomiar terenowy granic przedmiotowej nieruchomości nie był zdaniem organu odwoławczego konieczny. Zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania strony dotyczącego dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Przekładając powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności podnoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. zostały przez organ rozpatrzone, a wyjaśnienia odnoszące się do zajętego stanowiska znajdują oparcie w jednoznacznej wiarygodnej dokumentacji. W związku z tym ponowne udowadnianie okoliczności, które zostały już stwierdzone innymi dowodami, jest bezzasadne i prowadzi do przewlekłości oraz narusza zasadę szybkości prowadzenia postępowania. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy ocenił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w jej piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2016 r. i podał, że okoliczności, dla których wyjaśnienia wnioski dowodowe zgłoszono, zostały już prawomocnie wyjaśnione i ustalone, w związku z czym ponowne udowadnianie okoliczności, które zostały już stwierdzone innymi dowodami jest bezzasadne. Stanowisko to podzielił Sąd pierwszej instancji, rozpatrując skargę i stanowisko to uznać należy za prawidłowe. Nie można w tych okolicznościach sprawy uznać za zasadny zarzut skarżącej kasacyjnie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej przez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2016 r. przez to, że organy rozpatrujące sprawę nie przeprowadziły dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w ww. piśmie na okoliczności, które zostały już wyjaśnione i prawidłowo ustalone. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż decyzje będące przedmiotem rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji nie zawierają precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tych decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organów administracyjnych obu instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Wbrew bowiem odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, zarówno decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, jak i decyzja drugoinstancyjna wskazuje na wstępie podstawę prawną rozstrzygnięcia a w motywach decyzji organy, w szczególności organ odwoławczy, wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną tych decyzji, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Nie spełnia wymogu prawidłowego sformułowania podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, i art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organów administracyjnych obu instancji rozpatrujących zarzuty złożone w postępowaniu modernizacyjnym po ponad 5 latach od ich złożenia. Formułując ów zarzut autor skargi kasacyjnej jedynie wymienił szereg przepisów postępowania bez szczegółowego sprecyzowania, na czym naruszenie każdego z nich polegało oraz bez wykazania, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny, jak to już wyżej powiedziano, samodzielnie za stronę precyzować w tym zakresie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wskazanego przepisu postępowania. Marginalnie tylko można wskazać, że istotnie, co wynika z akt sprawy, zarzuty złożone przez skarżącą w postępowaniu modernizacyjnym zostały rozpatrzone po ponad pięciu latach od ich złożenia. Działanie takie jest uchybieniem procesowym, pomimo nawet tego, iż w części wynikało ono z prowadzonego równolegle postępowania w sprawie zmiany powierzchni działki nr [...] na wniosek skarżącej. Należy wskazać, że pomimo, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego kończący prowadzone równolegle postępowanie w sprawie sygn. akt I OSK 2672/12 został wydany w dniu 15 maja 2014 r., to dopiero od momentu złożenia przez skarżącą pisma z dnia 2 września 2016 r., w którym zwróciła się ona z prośbą o informację, na jakim etapie jest przedmiotowe postępowanie, Starosta S. powrócił do rozpatrywania niniejszej sprawy, zawiadamiając strony o terminie wydania decyzji. Opisane powyżej opóźnienie w załatwieniu sprawy nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego a to art. 24a ust. 5 i 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629), poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organów administracyjnych obu instancji, które zostały wydane z naruszeniem procedury zawartej w ww. ustawie, tj. bez wymaganego prawem ogłoszenia w prasie o zasięgu krajowym, a także niewyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji wydanych bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, które w sposób bezsporny wykazałoby prawidłowość danych zawartych i ujawnionych w przyjętym do zasobu operacie opisowo-kartograficznym, stwierdzić należy, że także i ten zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jak wynika z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa materialnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji oraz wykazania, na czym polegała dokonana przez ten sąd błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podnosząc zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione w sprawie. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1). Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 24a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia, o którym mowa w ust. 4, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie o zasięgu krajowym. W myśl zaś art. 24a ust. 4 tej ustawy, projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego. Przepis ten w ust. 9 stanowi, że każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Z akt sprawy wynika, że ogłoszenie, o którym mowa w art. 24a ust. 4 ustawy, zostało zamieszczone w Gazecie W. oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w S. i tablicy ogłoszeń rzędu Gminy P. w dniu 15 lutego 2010 r. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.