I OSK 1815/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.), Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski, Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 359/13 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 359/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] marca 2013r., Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta Olsztyn, orzekł o zatrzymaniu J. R. prawa jazdy, kategorii T, D+E, C+E, B+E, D, C, B, A, z powodu przekroczenia 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu roku od dnia 28 października 2011 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. R. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sposób prawidłowy dokonano oceny przesłanek obligujących do zatrzymania prawa jazdy J. R., bowiem w okresie jednego roku od dnia 28 października 2010 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 25 punktów, a do organu I instancji wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie inicjujący niniejsze postępowanie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym (§ 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Kolegium wywiodło dodatkowo, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie, w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 P.p.s.a. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia zatrzymania prawa jazdy. Ponadto Kolegium zauważyło, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyrokach w sprawach I OSK 275/10 oraz I OSK 723/10 właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych (ust. 3 i 4 art. 130 Prawa o ruchu drogowym), przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy (§ 8 ust. 6 rozporządzenia MSW i A z 20 grudnia 2002 r.) nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. R. podniósł, że stanowisko organów jest błędne, bowiem w dacie wydania decyzji nie miał przekroczonych 24 punktów karnych, gdyż odbycie szkolenia spowodowało zmniejszenie tych punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę na powyzszą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w pierwszej kolejności wskazał, że podnoszona w skardze kwestia bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia wniosku tego organu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zgodzono się także z organem II instancji, że co do zasady wniosek komendanta Policji wiąże organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w tym sensie, że nie jest on uprawniony do weryfikowania naruszeń, za które przypisano punkty karne. Kierowca może bowiem wystąpić do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego ewidencję (§ 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego) o usunięcie bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jest to postępowanie odrębne od tego, które prowadzi starosta na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego kwestia zmian w ewidencji co do ilości przypisania punktów, ich zasadności lub bezzasadności nie może być rozpatrywana, wyjaśniana w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy, prowadzonym przez starostę z wniosku organów policji. W ocenie Sądu I instancji nie wyklucza to jednak możliwości poddania ocenie w niniejszym postępowaniu, prowadzonym na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podnoszonej przez stronę kwestii odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 i rozważenia, czy rzeczywiście w zestawieniu z danymi wynikającymi z wniosku, w sprawie mogły zaistnieć skutki określone tym przepisem. Podstawa materialnoprawna z art. 138 ust. 1 ustawy uprawnia do tego, skoro uzależnia zatrzymanie prawa jazdy od przekroczenia 24 punktów, a strona podnosi, że wypełniła warunek określony w innym przepisie tej samej ustawy, który w jej ocenie skutkował zmniejszeniem punktów. Nie chodzi w takim przypadku o badanie prawidłowości przypisania punktów karnych, do czego starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie jest uprawniony, ale ocenę spełnienia warunku zastrzeżonego przez samego ustawodawcę, umożliwiającego zmniejszenie przypisanych już punktów. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżona decyzja nie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż podnoszona przez skarżącego kwestia odbycia szkolenia potraktowana została przez Kolegium marginalnie. Jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie z wniosku Wojewódzkiego Komendanta Policji ewidentnie wynika, że w dacie orzekania przez organy obu instancji skarżący posiadał 25 aktywnych punktów karnych za wykroczenia drogowe. Taka ilość punktów była zaewidencjonowana na dzień 9 maja 2012 r., w którym to skarżący odbył na własny koszt szkolenie. Tym samym stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który stanowi wprost, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b, czy art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 jest przesłanką obligującą właściwy organ odpowiednio do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skierowania na badanie psychologiczne i do zatrzymania prawa jazdy. Powyższe, w ocenie Sądu I instancji, prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i z tego powodu prawo jazdy podlega zatrzymaniu, nie może też skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, jeżeli przed przystąpieniem do szkolenia miał już przypisane więcej niż 24 punkty. Po zdaniu egzaminu państwowego odpowiedniego do rodzaju uprawnienia następuje zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. R. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że szkolenie odbyte po przekroczeniu przez kierowcę 24 punktów karnych nie powoduje zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co nie wynika z treści żadnego przepisu ustawowego, a jedynie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, które jako akt niższej rangi nie może decydować o sposobie wykładni ustawy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który jest zarówno sprzeczny z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak też został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej art. 130 ust. 4 ww. ustawy i jako taki nie powinien być podstawą wyroku sądu administracyjnego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że prawidłowe zastosowanie tego przepisu umożliwia organowi wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, mimo nie wystąpienia przesłanki z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy w postaci zatrzymania prawa jazdy przez policjanta, a ponadto błędne uznanie, że przepis ten uprawnia organ do zatrzymania prawa jazdy do kierowania pojazdami w zakresie wszystkich ośmiu posiadanych przez skarżącego kategorii, mimo że będące podstawą faktyczną decyzji naruszenia przepisów ruchu drogowego miały miejsce w trakcie prowadzenia przez skarżącego pojazdów tylko dwóch kategorii. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; ewentualnie w miejsce wniosku z pkt 1 o: 3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Jednocześnie z uwagi na zaistniałą w orzecznictwie sprzeczność w przedmiocie uznawania § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz dopuszczalnej wykładni art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym skarżący kasacyjnie wniósł o: 4) rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie izby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się z zatrzymaniem prawa jazdy (art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. b), oraz - jak w rozpoznawanej sprawie - skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przewidziane w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137 j.t. zwanej dalej u.p.r.d.). Zgodnie z tym artykułem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tejże ustawy. Zaś art. 130 ust. 1 ustawy stanowi, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 3 u.p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Art. 130 ust. 4 cytowanej ustawy upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia: 1) sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, 2) warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz trybu występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, 3) programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3, 4) liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, 5) podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 2. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 u.p.r.d. zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012.488), które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012r. W § 8 ust. 6 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punkty. Przepis zaś art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.r.d. wprowadza obowiązek poddania sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność wydania odpowiedniego skierowania przez starostę w celu sprawdzeniu kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem, W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma wskazana wyżej regulacja, gdyż skarżącemu zostało ostatecznie przypisane 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zanim ten przystąpił do szkolenia. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy obu instancji słusznie przyjęły, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów i tym samym musiał zostać poddany kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacja ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. Organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji stosując § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012r. r. nie naruszyły przepisów Prawo o ruchu drogowym, bowiem wykonując delegację ustawową rozporządzenie zgodnie z ustawą wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy więc realizacji celu unormowań ustawowych. Podkreślenia wymaga to, iż udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Kwestionowany w skardze kasacyjnej przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie tylko więc odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4ustawy . Postulowane w skardze kasacyjnej odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby możliwość stosowania środka z art. 114 ust.1 pkt.1 Prawo o ruchu drogowym a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Pogląd przedstawiony powyżej znajduje oparci zarówno w przepisach prawa co wcześniej w tym uzasadnieniu wskazano, ale także w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (patrz wyroki 13 października 2011 r., II SA/Ke 561/11, LEX nr 966380; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., III SA/Łd 175/11, LEX nr 1101829; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 745196; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010 r., II SA/Ol 1083/09, LEX nr 634640 wyroki NSA: z dnia 16.12.2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 oraz z dnia 31.03.2011 r., sygn. akt I OSK 1013/10, CBOSA). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 u.p.r.d. liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Tym samym zarzuty skargi kasacyjne naruszania art. art. 130 ust.3 u.p.r.d. oraz § 8 ust.6 rozporządzenia MSW w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego uznać należy za nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 138 ust. 1 w zw z art. 135 ust.1 pkt1 lit.g u.p.r.d. stwierdzić należy, że w istocie skarga kasacyjna zmierza do zakwestionowania uprawnienia starosty do zatrzymania prawa jazdy, na podstawie powołanego przepisu, w sytuacji, gdy nie zostanie to poprzedzone zatrzymaniem prawa jazdy przez policjanta na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g. u.p.r.d. Przepis ten stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Natomiast art. 138 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Zasadniczo, zatem zatrzymanie fizyczne prawa jazdy, którego dokonuje policjant poprzedza zatrzymanie prawne, sprowadzające się do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Niemniej jednak dopuszczalna jest także sytuacja odwrotna, co wynika wprost z treści art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. e, a co uszło uwadze autora skargi kasacyjnej. Otóż przepis ten przewiduje, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie, gdy wobec kierującego pojazdem wydane zostało postanowienie lub decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Sytuacja taka może mieć miejsce wówczas, gdy organ podejmujący decyzję nie dysponuje fizycznie prawem jazdy, bo np. kierujący pojazdem w chwili zatrzymania przez policjanta odmawia wydania dokumentu, bądź też twierdzi, że został mu on skradziony. Słusznie, zatem Sąd I instancji doszedł do wniosku, że do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest potrzebne fizyczne dysponowanie przez niego dokumentem prawa jazdy, zatrzymanym wcześniej przez policjanta. Wobec zgodnego z prawem orzeczenia Sądu I instancji, skarga kasacyjna - jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.