II SA/Ol 359/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Prezydent Miasta, w trybie art. 138 ust. 1 w zw. z art. w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako: "Prawo o ruchu drogowym", "ustawa") oraz na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 listopada 2011r., orzekł o zatrzymaniu J. R.prawa jazdy, kategorii T, D+E, C+E, B+E, D, C, B, A, z powodu przekroczenia 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu roku od dnia 28 października 2011r. W odwołaniu od tej decyzji J. R., reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia art. 138 ust. 1 w zw. z art. w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" w zw. z art. 130 ust. 3 powołanej ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez zatrzymanie prawa jazdy, w sytuacji, gdy nie nastąpiło przekroczenie 24 punktów, albowiem w myśl art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym liczba punktów skarżącego uległa zmniejszeniu po odbyciu właściwego szkolenia. W związku z tym odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji kierowców. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że w dniu 9 maja 2012r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. W związku z tym organ I instancji powinien był samodzielnie ustalić czy w dacie wydania decyzji liczba punktów została przekroczona, a nie opierać się na błędnym stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji, który na podstawie § 8 ust. 6 wskazanego rozporządzenia, przyjął, że odbyte szkolenie nie powoduje zmniejszenia liczby punktów. Wskazał, że art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym stanowi, iż odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stwierdził, że ustawodawca nie wymienił żadnych ograniczeń, które mogłyby wpływać na brak możliwości wykreślenia punktów w związku z odbyciem szkolenia. Zdaniem odwołującego się, treść § 8 ust. 6 rozporządzenia, który ustanawia takie ograniczenia w sprzeczności z ustawą, nie może stanowić wytycznej do wykładni przepisu ustawy, ponieważ zmienia jego literalne brzmienie. W ocenie strony, powołany § 8 ust. 6 rozporządzenia przekracza także zakres delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 omawianej ustawy. Wskazał, że powyższe znajduje oparcie w aktualnym orzecznictwie, np.: wyroku NSA z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 885/09 oraz wyroku WSA w Olsztynie z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II SA/Ol 786/10. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze najpierw rozstrzygnęło o odmowie zawieszenia postępowania (ostateczne postanowienie z dnia 29 grudnia 2012r.), a następnie decyzją z dnia "[...]" orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 19 stycznia 2013r. na mocy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) zmienione zostały przepisy dotyczące zatrzymywania prawa jazdy. W niniejszej sprawie jednak, na zasadzie art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, w tym art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Natomiast stosownie do art. 138 ust. 1 decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. W ocenie Kolegium w opisanej sytuacji organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny przesłanek obligujących do zatrzymania prawa jazdy J.R., bowiem w okresie jednego roku od dnia 28 października 2010r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 25 punktów, a do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji inicjujący niniejsze postępowanie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym (§ 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Kolegium wywiodło dodatkowo, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie, w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006r. I OSK 1087/05). Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia zatrzymania prawa jazdy. Ponadto Kolegium zauważyło, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyrokach w sprawach I OSK 275/10 oraz I OSK 723/10 właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych (ust. 3 i 4 art. 130 Prawa o ruchu drogowym), przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy (§ 8 ust. 6 rozporządzenia MSW i A z 20 grudnia 2002r.) nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. R., reprezentowany przez adwokata, powtórzył argumenty powołane w odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji, wstrzymanie jej wykonania oraz zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na trwające postępowanie przed tutejszym Sądem w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji, sygn. akt II SAB/Ol 74/12. Dodatkowo skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed uprawomocnieniem się postanowienia SKO w przedmiocie zawieszenia, które jest przedmiotem odrębnego postępowania WSA w Olsztynie w sprawie o sygnaturze II SA/Ol 185/13, co powoduje, że zaskarżona decyzja wydana została bez prawidłowej wykładni wymienionych przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego stanowisko organów jest błędne, bowiem w dacie wydania decyzji nie miał przekroczonych 24 punktów karnych a jedynie 19 punktów, gdyż odbycie szkolenia spowodowało zmniejszenie tych punktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wyrokiem z dnia 6 listopada 2012r. tutejszy Sąd oddalił skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 74/12. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 127/13, który oddalił skargę kasacyjną. W orzeczeniach tych wyjaśniono skarżącemu, że Komendant Wojewódzki Policji nie pozostaje w bezczynności, albowiem pismami z dnia 11 czerwca 2012 r. oraz 26 czerwca 2012 r. poinformował skarżącego o braku podstaw do usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców w związku z odbyciem szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Tym samym wniosek J. R. został załatwiony w formie prawnie określonej, przy czym Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie był uprawniony do merytorycznej oceny pisma organu. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że skarga na bezczynność nie jest właściwym trybem kwestionowania zasadności odmowy usunięcia punktów z ewidencji kierowców. Zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlegać może bowiem pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych, które jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy w rozpatrywanym przypadku nie może budzić wątpliwości, że podnoszona w skardze kwestia bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia wniosku tego organu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zgodzić się należy także z organem II instancji, że co do zasady wniosek komendanta Policji wiąże organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w tym sensie, że nie jest on uprawniony do weryfikowania naruszeń, za które przypisano punkty karne. Kierowca może bowiem wystąpić do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego ewidencję (§ 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia) o usunięcie bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odpowiedź komendanta wojewódzkiego Policji w tym przedmiocie stanowi akt administracyjny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegający odrębnemu zaskarżeniu. Z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak też z regulacji wynikającej z przepisów wskazanego rozporządzenia można wywieść, że kierowca może ubiegać się o wykreślenie punktów karnych z ewidencji i w tym celu zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję. Jest to postępowanie odrębne od tego, które prowadzi starosta na podstawie art.130 ust.1 prawa o ruchu drogowym. Dlatego kwestia zmian w ewidencji co do ilości przypisania punktów, ich zasadności lub bezzasadności nie może być rozpatrywana, wyjaśniana w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy, prowadzonym przez starostę z wniosku organów policji. Nie wyklucza to jednak możliwości poddania ocenie w niniejszym postępowaniu, prowadzonym na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podnoszonej przez stronę kwestii odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 i rozważenia, czy rzeczywiście w zestawieniu z danymi wynikającymi z wniosku, w sprawie mogły zaistnieć skutki określone tym przepisem. Podstawa materialnoprawna z art. 138 ust. 1 ustawy uprawnia do tego, skoro uzależnia zatrzymanie prawa jazdy od przekroczenia 24 punktów, a strona podnosi, że wypełniła warunek określony w innym przepisie tej samej ustawy, który w jej ocenie skutkował zmniejszeniem punktów. Nie chodzi w takim przypadku o badanie prawidłowości przypisania punktów karnych, do czego starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie jest uprawniony, ale ocenę spełnienia warunku zastrzeżonego przez samego ustawodawcę, umożliwiającego zmniejszenie przypisanych już punktów. Przypomnieć ponadto należy, że organy administracji publicznej zgodnie z wymogami art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze. zm.) mają obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym, w tym odnieść się do podnoszonych zarzutów strony, tak aby stronę przekonać do prawidłowości rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja nie w pełni odpowiada tym wymogom, gdyż podnoszona przez skarżącego kwestia odbycia szkolenia potraktowana została przez Kolegium marginalnie. Jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organy orzekające dokonały bowiem prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych, zasadnie orzekając o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W takiej sytuacji właściwy starosta (odpowiednio prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję. Kwestia ta nie jest pozostawiona uznaniu organu. Wynika to jednoznacznie z treści art. 138 ust. 1 cytowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie tego przepisu obligatoryjnemu zatrzymaniu podlega prawo jazdy osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych zgodnie z art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy. Ten ostatni przepis upoważnia Policję do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W niniejszej sprawie z wniosku Wojewódzkiego Komendanta Policji ewidentnie wynika, że w dacie orzekania przez organy obu instancji skarżący posiadał 25 aktywnych punktów karnych za wykroczenia drogowe. Taka ilość punktów była zaewidencjonowana na dzień 9 maja 2012r., w którym to skarżący odbył na własny koszt szkolenie. Zatem łączna suma punktów przed odbyciem szkolenia przekroczyła liczbę 24 punktów. Tym samym stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488, dalej jako: "rozporządzenie"), który stanowi wprost, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zauważyć trzeba, że poglądy wyrażane w orzeczeniach, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego, straciły aktualność. Obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konstytucyjności tego przepisu rozporządzenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 2038/11, z dnia 24 października 2012 r. I OSK 1306/11 oraz I OSK 1203/11, z dnia 1 czerwca 2012 r. I OSK 1203/11 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w wymienionych wyrokach, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b", art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. "b", art. 130 ust. 2 i 3, art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Zgodnie z art. 130 ust. 1 Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (ust. 2). Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Stosownie zaś do ust. 4 Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Rozumienie znaczenia przepisu art. 130 ust. 3 cytowanej ustawy uwzględniać musi wykładnię systemową, a więc treść pozostałych przepisów tej ustawy oraz cel tych regulacji. Z tego powodu zważyć trzeba, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b", art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. "b", czy art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" Prawa o ruchu drogowym przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 jest przesłanką obligującą właściwy organ odpowiednio do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skierowania na badanie psychologiczne i do zatrzymania prawa jazdy. Na mocy cytowanego art. 130 ust. 4 ustawy, kwestię sposobu punktowania, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia ustawodawca przekazał właściwemu ministrowi do uregulowania w drodze rozporządzenia. Realizując delegację ustawową Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w powoływanym rozporządzeniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. ustalił w § 4 ust. 1 i 2, że do ewidencji dokonuje się wpisów ostatecznych za naruszenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym, jak również wpisów tymczasowych. Wpis tymczasowy wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia i zawiera on informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia. Zatem punktowaniu podlega każde stwierdzone przez Policję naruszenie przepisów ruchu drogowego, bez względu na ich potwierdzenie przez sąd lub inny uprawniony organ. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia oraz art. 130 ust. 2 dokonane wpisy podlegają usunięciu po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia, ale tylko wówczas, gdy przed upływem tego okresu kierowca nie dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Zatem zgodnie z tymi unormowaniami, jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca popełnia kolejne punktowane naruszenia to te wcześniejsze mogą podlegać usunięciu tylko, gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym czasie 24. Okoliczności tej nie można również pomijać przy interpretacji art. 130 ust. 3. Gdyby, tak jak chciałby tego skarżący, możliwe było stosowanie art. 130 ust. 3 w każdym czasie, niezależnie od liczby przypisanych już punktów, to niemożliwe byłoby korzystanie ze wskazanych środków, a zatem osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Wykluczone byłoby też stosowanie art. 130 ust. 2 ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które, w myśl założenia ustawodawcy, winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i z tego powodu prawo jazdy podlega zatrzymaniu, nie może też skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, jeżeli przed przystąpieniem do szkolenia miał już przypisane więcej niż 24 punkty. Po zdaniu egzaminu państwowego odpowiedniego do rodzaju uprawnienia następuje zwrot zatrzymanego prawa jazdy W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ,