I OSK 2720/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 372/19 o odrzuceniu skargi M. Z., W. Z. i M. Z. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia w zakresie bezczynności za uzasadnione postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. Z., W. Z., M. Z. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie uznania zażalenia w zakresie bezczynności za uzasadnione. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, M. Z. w imieniu własnym i w imieniu W. Z. i M. Z. wniosła skargę na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z 1 marca 2019 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania skargi oraz przedłożenia pełnomocnictw procesowych od W. Z. i M. Z. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia ich skargi. Skarżąca sprecyzowała przedmiot skargi, wskazując na ww. postanowienie z 17 stycznia 2019 r., ale nie przedłożyła stosownych pełnomocnictw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, podkreślając, że skarga jest dopuszczalna tylko na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na rozstrzygające sprawę co do istoty, uznał, że zaskarżone do żadnego z ww. rodzajów postanowień nie należy. Ponadto Sąd wskazał na brak przedłożenia pełnomocnictw procesowych w ustawowym terminie, co jednak zakwalifikował jako dodatkową (choć w tej sprawie - drugorzędną) podstawą do odrzucenia skarg W. Z. i M. Z. (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Z tych też przyczyn, Sąd pierwszej instancji na podstawie art 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła M. Z. (sędzia w stanie spoczynku), zarzucając mu naruszenie art. 40 P.p.s.a. w związku z art. 103 § 2 K.c. w zakresie potwierdzenia skargi przez stronę i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 181 § 1 P.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej". Takimi szczególnymi przepisami są art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. zgodnie z którymi: "Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie (...). Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (...)". Ponieważ skarżone postanowienie o odrzuceniu skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 6 i 3 P.p.s.a. jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, w okolicznościach niniejszej sprawy brak było zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszy środek zaskarżenia podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i rozpoznania złożonej skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a w niniejszej sprawie ich brak, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji, wyznaczonymi podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Oceniając w tych granicach przedstawioną skargę kasacyjną, stwierdzić trzeba, że wymienione w niej przepisy ani nie nawiązują do podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, ani nie były przywoływane przez ten Sąd, ani jak w przypadku art. 103 § 2 K.c. nie mogły niejako z złożenia być stosowane, gdyż przepis ten dotyczy czynności cywilnoprawnych, a nie postępowania sądowego. Skarga kasacyjna, odwołując się ponadto jedynie do art. 40 P.p.s.a., zdaje się zupełnie ignorować to, że Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną w sprawie skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. Jak przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] stycznia 2019 r. nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a zatem nie przysługuje na nie skarga. Stanowisko to nie budziło zresztą wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie (por. przykładowo postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 233/17, z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 11/18, 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 866/19 – orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.