I OSK 374/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.), Sędzia WSA del. do NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1803/07 w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Wa 1803/07, oddalił skargę L. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych: Powyższą decyzją Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] stycznia 2003 r., w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze. zm.) i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze. zm.). W uzasadnieniu Minister podał, że powołana decyzja Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nie była dotknięta istotną wadą, która uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. Wyjaśnił, że decyzja Dowódcy Wojsk Lotniczych została wydana w istocie na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej i w związku z tym zarzuty L. L. dotyczące naruszenia przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Organ podniósł, iż w sytuacji gdy L. L. nie skorzystał z przedstawionej propozycji dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie może twierdzić, iż organ nie zbadał możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Pomimo braku zgody L. L. na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe, organ poszukiwał innych stanowisk służbowych w celu zapewnienia skarżącemu kontynuowania zawodowej służby wojskowej. W wyniku tych czynności ustalono, iż brak było możliwości wykorzystania L. L. w dalszej służbie wojskowej. W tej sytuacji Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej, wypowiedział skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta stała się ostateczna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., zarzucając im naruszenie: art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej, przez to, że przewidziane w ww. przepisie przesłanki do zwolnienia ze służby nie wystąpiły w chwili wręczenia wypowiedzenia, art. 20 ust. 3 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przedwczesne zwolnienie z zawodowej służby wojskowej i ograniczenie możliwości dalszego pełnienia służby wojskowej przez skarżącego, art. 36 ust. 6 powołanej ustawy poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż spełnione zostały określone w tym przepisie przesłanki, tj. przedstawienie propozycji wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, w sytuacji gdy propozycja została złożona przedwcześnie, przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. Oddalając skargę Sąd stwierdził, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a., może więc mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Sąd podkreślił też, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie można było mówić o zaistnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd przyjął, iż na mocy rozkazu Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., [...] Ośrodek Szkolenia Lotniczego został rozformowany, w wyniku czego stanowisko służbowe zajmowane przez L. L. zostało zlikwidowane. Wejście powyższego rozkazu w życie oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także podejmowania personalnych decyzji, których bezpośrednim celem było osiągnięcie stanu założonego przez rozkaz przeformowania jednostki. W ocenie WSA dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne jest, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu o rozformowaniu. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie L. L. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostało dokonane decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., a zatem po wejściu w życie rozkazu Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] czerwca 2002 r. Skoro więc dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z rzeczywistej likwidacji stanowiska jakie dotychczas zajmował, to istniała podstawa do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej. Ponadto w niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] listopada 2002 r. złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. W tej sytuacji zostały spełnione przesłanki określone w art. 36 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, umożliwiające dokonanie skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Jednakże organ zdecydował się na poszukiwanie możliwości zapewnienia skarżącemu kontynuowania zawodowej służby wojskowej. Poszukiwania innego stanowiska służbowego odpowiadającego kwalifikacjom L. L. zakończyły się niepowodzeniem i w związku z tym organ wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Sąd podkreślił także, iż gdy na skutek zmian organizacyjnych zostają zlikwidowane poszczególne etaty jednostki, w której oficer pełni służbę, a jednocześnie żołnierz nie wyraził zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe, wówczas właściwą podstawą prawną wypowiedzenia stosunku służbowego jest art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej. Jednakże skoro organ poszukiwał innych stanowisk służbowych celem dalszego wykorzystania skarżącego w służbie wojskowej, to bezpośrednią przesłanką dokonania wypowiedzenia były przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem Sądu wskazane przesłanki niewątpliwie zostały spełnione, a zatem brak było podstaw do kwestionowania wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, decyzja Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] stycznia 2003 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie zawierała wad, które uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja ta została bowiem wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Tym samym - zdaniem Sądu pierwszej instancji - zaskarżone przez L. L. decyzje były wydane prawidłowo, zaś skarga, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. L., reprezentowany przez radcę prawnego Z. P., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy wskazane w art. 174 P.p.s.a., zaś zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż spełnione zostały określone w tym przepisie przesłanki wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy zwalnianiu go ze służby, podczas gdy takie naruszenia wystąpiły. 2. Przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nieuwzględnieniu wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, w szczególności zaś naruszeń przepisów regulujących przebieg postępowania administracyjnego - art. 7, 107 § 3 oraz art. 6, 8, 9, 10 § 1, 11, 16, 28, 61 § 4, 77 § 4, 78, 79, 81 K.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie zinterpretował powiązanie przesłanek wypowiedzenia z art. 78 ust. 2 pkt 2 oraz art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej, jakie ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, organ najpierw próbował zwolnienia skarżącego w trybie z pkt 3 (podjął nawet działania w tym kierunku), ale ostatecznie dokonał wypowiedzenia w trybie z pkt 2. Spełnienie części przesłanek z pkt 3 w ocenie Sądu uzasadnia spełnienie przesłanek z pkt 2, co, zdaniem skarżącego, należy uznać za nieprawidłowe, bowiem przesłanki zawarte w tych przepisach są różne. Ponadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w tego rodzaju decyzji administracyjnych jak wypowiedzenie stosunku służbowego nie sposób jest dowolnie wskazywać podstaw prawnych i uzasadnień podjętych decyzji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji nie zauważył, iż w zaskarżonej decyzji zachodzi swoista sprzeczność, gdyż organ wskazując w podstawie przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy, jednocześnie podaje jako powód wypowiedzenia rozformowanie jednostki, które jest przesłanką wypowiedzenia na podstawie pkt 3 tegoż przepisu. Tak więc zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zaskarżoną decyzję uznać należy za wydaną rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak związku podstawy prawnej decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego z jej uzasadnieniem i brak potwierdzenia - w stanie faktycznym w jakim decyzję tę wydano - okoliczności, na które się powołano. Pełnomocnik strony podkreślił, że nawet Minister Obrony Narodowej wskazał w swej decyzji, iż po przeanalizowaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że co prawda podstawa prawna nie odpowiada zaistniałemu stanowi rzeczy, ale z pewnością w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z przepisu art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej upoważniające organ do wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Należy więc przyjąć, że przyznał, iż nie było przesłanek dla wydania decyzji na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej oczywistym jest, iż wskazane działanie organu stanowi naruszenie prawa, w szczególności art. 107 K.p.a. i bez wątpienia tego rodzaju uchybienie formalne może być kwalifikowane jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto zdaniem skarżącego nieprawidłowa jest wykładnia przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej dokonana przez Sąd pierwszej instancji. Wynika z niej, iż możliwym jest zwolnienie żołnierza zawodowego ze służby przed faktycznym zaistnieniem przesłanek, na które organy się powoływały w decyzjach. Zakładając więc nawet, iż można było podejmować działania mające na celu znalezienie żołnierzom innych stanowisk służbowych przed faktycznym rozformowaniem jednostki, to wypowiadanie stosunku służbowego ze względu na tą okoliczność mogło następować dopiero po faktycznej likwidacji jednostki i stanowiska służbowego skarżącego, gdyż tylko wtedy można było mówić o rzeczywistym zaistnieniu przesłanek do zwolnienia. Wcześniejsze wydanie decyzji naruszyło powołany przepis, gdyż dokonanie wypowiedzenia służby wojskowej może nastąpić dopiero wtedy, gdy nastąpiło zmniejszenie stanu etatowego. Takie sformułowanie przepisu nie jest przypadkowe, wskazuje bowiem na zamiar wykluczenia możliwości dokonywania wypowiedzeń przed rzeczywistą likwidacją stanowiska. Ponadto likwidacja stanowiska musi mieć charakter rzeczywisty, zaś w niniejszej sprawie, w okresie, w którym wypowiedziano L. L. stosunek służbowy, stanowisko służbowe przez niego zajmowane nadal istniało, zatem likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącego nie można nazwać rzeczywistą. Ponadto autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż w dniu 30 października 2007 r. złożona została w Trybunale Konstytucyjnym skarga konstytucyjna, której celem jest stwierdzenie niezgodności art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z Konstytucją i międzynarodowymi aktami praw człowieka, a podniesiono w niej zarzuty naruszenia między innymi art. 2, 7, 32 ust. 1 i 2, art. 65 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, określoną w art. 183 § 2 powołanej ustawy, której przesłanki w tej sprawie nie wystąpiły. Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż zakres rozpoznania sprawy w instancji odwoławczej wyznacza strona wnosząca środek odwoławczy. W przypadku gdy skarga kasacyjna jest oparta o obie podstawy z art. 174 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny bada najpierw zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony lub też nie został skutecznie podważony możliwa jest ocena prawidłowości stosowania prawa materialnego. Oceniając zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania - art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 7, 107 § 3, art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 16, 6, 28, 61 § 4, art. 77 § 4, art. 78, 81 K.p.a. - Naczelny Sąd Administracyjny odmówił im trafności. Przepis art. 134 § 1 ustawy określa granice orzekania Sądu pierwszej instancji stanowiąc, iż Sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Zważyć należy, iż kontroli sądowoadministracyjnej poddane były decyzje wydane w postępowaniu nadzorczym. Prowadząc takie postępowanie organ - a następnie Sąd pierwszej instancji - ocenia, czy weryfikowana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie jest to zatem zwykłe postępowanie administracyjne, w którym przeprowadza się pełne postępowanie dowodowe, lecz postępowanie o ograniczonym zakresie. W tej sprawie organy ograniczyły to postępowanie do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc sprawdzenia, czy decyzja Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z [...] stycznia 2003 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując kontroli decyzji wydanych w postępowaniu nadzorczym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 134 § ustawy P.p.s.a., bowiem rozstrzygnął w granicach danej sprawy. Wadliwie w skardze kasacyjnej przepis ten powiązano z całym szeregiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które - zdaniem autora skargi - zostały naruszone w toku zwalniania skarżącego ze służby wojskowej. Wadliwość ta sprowadza się do formułowania zarzutów naruszenia przepisów procesowych w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., podczas gdy przedmiotem kontroli sądowej była decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym, a nadto skarżący kasacyjnie nie wskazał na czym konkretnie miała polegać wadliwość postępowania, w którym zarzucono naruszenie niemal wszystkich zasad i przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż tak sformułowany zarzut nie odpowiada wymaganiom z art. 174 pkt 2 i art. 176 ustawy P.p.s.a., bowiem przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania nie wystarczy wskazać oznaczenia naruszonego przepisu lecz podać na czym polegało to naruszenie i wykazać, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut sformułowany w pkt II skargi kasacyjnej za chybiony, a nadto wadliwie sformułowany. Nie uznał także Sąd odwoławczy za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten przewiduje możliwość wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W tej sprawie, w której na mocy rozkazu Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] czerwca 2002 r. [...] Ośrodek Szkolenia Lotniczego został rozformowany, zasadnym było wypowiedzenie stosunku służbowego skarżącemu, co do którego brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Wykładnia tego przepisu zastosowana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa, a ocenie legalności zaskarżonej decyzji nie można przypisać zarzutu naruszenia prawa. Tym bardziej nie można było przyjąć, jak tego domaga się skarżący, że decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Zaprezentowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy jest ugruntowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i m.in. w wyrokach z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt OSK 397/04, z dnia 5 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 587/05, z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 380/06, a także w wyroku z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 732/07 - niepubl. (w których kontynuowano wcześniejszą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, działającego jako Sąd jednoinstancyjny), przyjmując, iż wypowiedzenia stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 można dokonać w trakcie likwidacji jednostki, a nie jak twierdzi autor skargi kasacyjnej dopiero po faktycznej likwidacji jednostki. Musi natomiast istnieć związek przyczynowy między rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem żołnierzowi stosunku służbowego. Rozważania skargi kasacyjnej dotyczące zmniejszenia się stanu etatowego jednostki muszą pozostać poza oceną Sądu, bowiem wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło z powodu rozformowania [...] Ośrodka Szkolenia, a nie z powodu zmniejszenia stanu etatowego. Nie można także oceniać w aspekcie naruszenia prawa materialnego, kwalifikowanego z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wyjaśnień organu naczelnego co do przyjętej podstawy prawnej decyzji. Przyjęta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zastosowanej podstawy prawnej w ustalonym w tej sprawie stanie faktycznym pozostawała w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zastrzeżeń skarżącego co do zgodności omawianej regulacji prawnej z przepisami Konstytucji. Rozformowanie niektórych jednostek wojskowych, podległych Ministrowi Obrony Narodowej, dokonywane w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006. (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.), odbywało się z zastosowaniem regulacji przewidzianych w ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ustawa ta w przypadku wypowiedzenia w art. 79 ust. 4, zagwarantowała instrumenty ochronne wprowadzając dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia, stąd nie można dopatrzeć się w regulacji przewidzianej w art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej zarzutu naruszenia podstawowych zasad Konstytucji. Nadto dodać należy, iż z przyczyn formalnych skarga konstytucyjna opisana w skardze kasacyjnej nie podlegała rozpatrzeniu przez Trybunał (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego sygn. TS 257/07). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a.