I OSK 425/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 881/24 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2024 r. nr SKO Gd/1590/23 w przedmiocie świadczenia rodzinnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz Skarżącej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 881/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "Sąd I instancji") w sprawie ze skargi M. G. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") z 1 lipca 2024 r., nr SKO Gd/1590/23 w przedmiocie świadczenia rodzinnego orzekł o: uchyleniu zaskarżonej decyzji (pkt 1 sentencji wyroku) oraz o zasądzeniu od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej M. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku). Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyło Kolegium, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej: "u.ś.r.") w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wyrażające się w zastosowaniu przez Sąd I instancji błędnie interpretowanej normy uzależniającej uzyskanie prawa do świadczeń rodzinnych od spełnienia przesłanki nieprzekraczania kryterium dochodowego, w sytuacji, gdy stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie wypełniał hipotezy tej normy, to jest kryterium dochodowe zostało przekroczone na skutek uzyskania dochodu i pozostawało takie przez cały okres zasiłkowy którego dotyczy sprawa; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 5 ust. 1 u.ś.r. wyrażające się nie tylko w bezpodstawnym zanegowaniu przez Sąd I instancji dokonanej przez organy obu instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z którą przesłanka nieprzekraczania kryterium dochodowego nie została spełniona ale również do bezpodstawnego stwierdzenia, że organy obu instancji nie zweryfikowały spełniania tej przesłanki na dzień orzekania (w kontekście dalszego uzyskiwania dochodu którego uzyskiwanie skutkowało przekroczeniem kryterium dochodowego) co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do przypisania organom obu instancji naruszeń prawa materialnego i procesowego, które w sprawie nie miały miejsca lecz również do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania wyrażonej nim normy w sprawie; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do naruszenia przez orzekający organ norm prawa materialnego i procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do niezasadnego uwzględnienia w miejsce oddalenia skargi; c) art. 138, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 w zw. z art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. poprzez uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji uwzględniając skargę uchyla zaskarżone decyzje organów obu instancji - w konsekwencji w sprawie zachodzi sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem, która wymaga konwalidacji. Wobec powyższego Kolegium wniosło uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zrzekło się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku zaskarżenia przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Z tego względu Sąd kasacyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08,; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zaznaczyć przy tym trzeba, że warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się oraz z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga łącznego odniesienia się do zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, uznał te zarzuty za niezasadne. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 24 listopada 2022 r. Skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku na dziecko O. G. (dalej: "syn") na okres zasiłkowy 2022/2023. Decyzją z 19 stycznia 2023 r. nr 000572/ZR/01/2023 Prezydenta Miasta T. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") ustalił, iż Skarżąca jest uprawniona do świadczeń rodzinnych w następującej formie: 1. zasiłek rodzinny na dziecko w wieku 5-18 lat, przyznany na syna, w kwocie 124,00 zł miesięcznie, na okres od 2022-11-01 do 2022-12-31; 2. dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka przyznany na podstawie art. 11a ust. 1 pkt 2, przyznany na syna, w kwocie 193,00 zł miesięcznie, na okres od 2022-11-01 do 2022-12-31; 3. odmówił prawa do zasiłku rodzinnego na syna w okresie od 2023-01-01 do 2023-10-31; 4. odmówił prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka przyznawanego na podstawie art. 11a ust. 1 pkt 2, na syna w okresie od 2023-01-01 do 2023-10-31; 5. odmówił prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na syna. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że 18 listopada 2022 r. Skarżąca podjęła zatrudnienie i w grudniu 2022 r. osiągnęła z tego tytułu dochód w wysokości 2651,82 zł. Zdarzenie to stanowi uzyskanie dochodu w rozumieniu ustawy. Wobec przekroczenia przez rodzinę kryterium dochodowego stwierdzono, iż strona nie spełnia określonych w ustawie przesłanek do przyznania zasiłku rodzinnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2023. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z 1 lipca 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zatem zasadności doliczenia do dochodu rodziny Skarżącej za rok 2021 - dochodu uzyskanego przez nią z tytułu rozpoczęcia zatrudnienia od 18 listopada 2022 r. Bezsporna jest natomiast wysokość dochodu rodziny Skarżącej za rok 2021 (0 zł) oraz uzyskana przez M. G. kwota wynagrodzenia w grudniu 2022 r. w wysokości 2651,82 zł. Zatem zasadniczy problem ujawniony na tle niniejszej sprawy dotyczył wykładni art. 5 ust. 4b u.ś.r. W przepisie tym, obok art. 5 ust. 4a ustawodawca przewidział sytuację zmian w strukturze dochodów rodziny, które powinny być uwzględnione w celu ustalenia dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego. Zmiany te mogą polegać na uzyskaniu dochodu lub też na jego utracie. Definicję legalną uzyskania dochodu zawiera art. 3 pkt 24, zaś zmiany polegające na uzyskaniu dochodu mogą nastąpić w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, jak również po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. W rozpoznawanej sprawie uzyskanie dochodu nastąpiło po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, co reguluje właśnie art. 5 ust. 4b ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych. Warunek osiągnięcia dochodu w miesiącu następującym po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, nie jest jedynym warunkiem doliczenia dochodu uzyskanego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczeń rodzinnych. Jest to warunek pierwszy. Drugim warunkiem jest kontynuacja uzyskiwania dochodu osiągniętego zgodnie z warunkiem pierwszym także w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych. Oznacza to, że uzyskiwanie dochodu określonego rodzaju musi być kontynuowane w okresie świadczeniowym, na który jest ustalane prawo do świadczeń rodzinnych. Kontynuacja ta musi mieć miejsce także w miesiącu, w którym organ wydaje decyzję ustalającą prawo do świadczenia. Dopiero w takim przypadku dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 301/24, źródło CBOSA). Sąd I instancji zasadnie uznał, że Kolegium nieprawidłowo zinterpretowało przepis art. 5 ust. 4b u.ś.r. w przypadku Skarżącej. Powiększenie dochodu wskazane w tym przepisie ma nastąpić "o kwotę dochodu osiągniętego za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu". Organ przyjął, że miesiąc następny to grudzień 2022 r., bowiem Skarżąca podjęła zatrudnienie od 18 listopada 2022 r. Tymczasem w takiej sytuacji miesiąc następny, z którego dochód należy doliczyć to styczeń 2023 r., bowiem grudzień 2022 r. jest pierwszym miesiącem uzyskania dochodu. W przepisie art. 5 ust. 4b u.ś.r. wskazano, że chodzi o miesiąc następny po miesiącu "w którym nastąpiło uzyskanie dochodu" a nie miesiąc następny po miesiącu "za który nastąpiło uzyskanie dochodu" lub miesiąc następny po miesiącu, w którym doszło do podjęcia zatrudnienia. To rozróżnienie jest istotne w przypadku Skarżącej, bowiem w grudniu 2022 r. uzyskała ona wynagrodzenie za okres 18 listopada – 31 grudnia 2022 r. W takim przypadku miesiącem następującym po miesiącu, w którym uzyskano dochód, jest styczeń 2019 r. Powyższa wykładnia jest zgodna z celem przepisu art. 5 ust. 4b u.ś.r., w którym wprowadzono zasadę doliczania dochodu uzyskanego, ale pod warunkiem kontynuacji tego dochodu w okresie świadczeniowym. Spełnienie warunku kontynuacji jest o tyle istotne, że eliminuje doliczanie dochodu jednorazowo uzyskanego, który miałby wpływ na prawo do świadczenia, a byłby dochodem epizodycznym, niemającym wpływu w dłuższej perspektywie na ogólną sytuację dochodową rodziny (w przeciwieństwie do dochodu uzyskiwanego nie tylko raz, ale przez okres świadczeniowy, który ma wpływ na sytuację dochodową rodziny w dłuższym przedziale czasowym). Innymi słowy, uzyskanie dochodu w okresie następującym po tzw. roku bazowym skutkuje doliczeniem tego dochodu w całości a nie w stosunku rocznym, jeśli dochód jest uzyskiwany w okresie świadczeniowym. Sąd I instancji zasadnie zauważył, iż organy nie ustaliły, aby Skarżąca osiągnęła dochód w miesiącu następującym po grudniu 2022 r. (kiedy to uzyskała dochód z tytułu umowy o pracę), a także aby nastąpiła kontynuacja uzyskiwania tego dochodu. Tym samym w ocenie Sądu I instancji organy wadliwie stwierdziły przekroczenie limitu dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, o którym stanowi art. 5 ust. 1 u.ś.r. skutkujące odmową przyznania prawa do zasiłku rodzinnego. Nie jest również trafny, podnoszony w powyższym kontekście, zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten, mając ustrojowy charakter, stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny może zatem naruszyć powyższy przepis gdy oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej lub zastosuje środki prawne nieznane przepisom p.p.s.a. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji naruszył ww. przepis w sposób odpowiadający jego dyspozycji. Jednocześnie kwestia, czy dokonana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez organ administracji publicznej, była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiana z naruszeniem powyższego przepisu (por. R. Hauser, A. Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 345/2010; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2991/14; źródło CBOSA). Tym samym Sąd I instancji nie naruszył art. 5 ust. 1 u.ś.r. w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 5 ust. 1 u.ś.r. i art. 151 p.p.s.a. Skarżące kasacyjnie kolegium upatruje skuteczności tego zarzutu w twierdzeniu o bezpodstawnym zanegowaniu przez Sąd I instancji dokonanej przez organy obu instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z którą przesłanka nieprzekraczania kryterium dochodowego nie została spełniona ale również do bezpodstawnego stwierdzenia, że organy obu instancji nie zweryfikowały spełniania tej przesłanki na dzień orzekania (w kontekście dalszego uzyskiwania dochodu którego uzyskiwanie skutkowało przekroczeniem kryterium dochodowego) co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do przypisania organom obu instancji naruszeń prawa materialnego i procesowego. Podobna konkluzja wynika również z zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 153 p.p.s.a. (zarzut 2b zawarty w petitum skargi kasacyjnej). W tym miejscu należy podnieść, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego, uwzględnił w stanie faktycznym wszystkie okoliczności sprawy, a swoją ocenę uzasadnił nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Naruszenie zaś przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Ponadto przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) bądź c) i art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, regulują sposób rozstrzygnięcia i jako takie nie mogą być z sobą w związku. Bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca), zarzuty wskazanych norm odniesienia nie są trafne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, Lex 1666121). Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd I instancji zasadnie uchylając decyzję Kolegium wskazał, iż organy nie ustaliły, aby Skarżąca osiągnęła dochód w miesiącu następującym po grudniu 2022 r. (kiedy to uzyskała dochód z tytułu umowy o pracę), a także aby nastąpiła kontynuacja uzyskiwania tego dochodu. Tym samym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku organy wadliwie stwierdziły przekroczenie limitu dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, o którym stanowi art. 5 ust. 1u.ś.r. skutkujące odmową przyznania prawa do zasiłku rodzinnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ związany będzie jednak oceną prawną i zaleceniami wynikającymi z uzasadnienia niniejszego wyroku. Wobec powyższego chybiony jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 5 ust. 1 u.ś.r. i art. 151 p.p.s.a. Tym samym zamierzonego skutku nie mogły odnieść wskazane naruszenia art. 138, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 w zw. z art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. Również należy wskazać, iż w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny - por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, źródło CBOSA). Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowany w skardze kasacyjnej w związku z innymi przepisami p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie winno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2687/21, źródło CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, źródło CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, Lex 173345). Najistotniejsze jest to, aby z wywodów wynikało, dlaczego w sprawie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku Skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w omawianym przepisie i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika także, jaki stan faktyczny ustalił i przyjął za podstawę zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał wyraźnie, jakimi okolicznościami faktycznymi kierował się podejmując orzeczenie w przedmiotowej sprawie. Końcowo wskazać należy, że co do zasady uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wymogi konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W sprawie nie zachodzi sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem poprzez uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uwzględniając skargę może uchylić zaskarżone decyzje organów obu instancji jak również jedynie rozstrzygnięcie organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylając decyzję Kolegium uznał, iż organ nie skontrolował należycie decyzji organu I instancji w zakresie ustaleń na okoliczność osiągania przez Skarżącą dochodu w miesiącu następującym po grudniu 2022 r. (kiedy to uzyskała dochód z tytułu umowy o pracę). Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono z mocy art. 204 pkt 2 p.p.s.a.