I OSK 760/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 792/16 w sprawie ze skargi J.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 792/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 497,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego z dniem [...] grudnia 2015 r. i z dniem [...] stycznia 2016 r. przeniósł go z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w [...] oraz mianował na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł oraz z dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. W uzasadnieniu organ wskazał, że Rozkazem Organizacyjnym [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...]dokonał zmian organizacyjnych, w szczególności poprzez likwidację komórki organizacyjnej o nazwie Wydział Prewencji oraz Wydział Ruchu Drogowego i utworzenie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. Jednocześnie Komendant Komisariatu Policji w [...] zwrócił się z wnioskiem o zasilenie Zespołu do spraw Wykroczeń. Na skutek wniesionego odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji rozkazem personalnym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż jako przełożony właściwy w sprawach osobowych i bezpośrednio odpowiedzialny za utrzymanie szeroko rozumianego stanu bezpieczeństwa na podległym sobie terenie, dysponuje swobodą w zakresie prowadzenia takiej polityki kadrowej, która ma zagwarantować w sposób najpełniejszy osiągnięcie celu nadrzędnego, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Nadmienił, iż zaskarżony rozkaz personalny jest przykładem kreowania wspomnianej polityki, realizowanej w tym przypadku przez przeniesienie, z urzędu, skarżącego, zajmującego dotychczas stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] do Komisariatu Policji w [...] i mianowanie na równorzędne stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń tej jednostki. Organ stwierdził, iż uzasadnienie wydanego rozkazu personalnego wyraźnie wskazuje, jakie powody legły u podstaw wydania decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczasowego stanowiska. Nadmienił, iż równorzędność stanowisk nie oznacza ich tożsamości. Organ dodał, że w wyniku zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Powiatowej Policji w [...], wprowadzonych rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., zaszła konieczność dokonania zmian w strukturze komórek tej jednostki, jak również obsadzenia w nich etatów. W dniu [...] grudnia 2015 r. Komendant Komisariatu Policji w [...] wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji w [...], w którym zwrócił się o zasilenie podległego mu komisariatu doświadczonym policjantem, który mógłby pełnić służbę w tamtejszym Zespole Wykroczeń, w związku z planowanym przejściem na emeryturę policjanta dotychczas pełniącego służbę na tym stanowisku. Organ podniósł, że wytypowany został skarżący, który przez swojego bezpośredniego przełożonego został uznany za odpowiedniego funkcjonariusza do mianowania na tym stanowisku, gdyż posiada on długoletnie doświadczenie zdobyte w Wydziale Ruchu Drogowego i mógłby prowadzić postępowania w sprawach o wykroczenia, a w szczególności związane z wykroczeniami popełnianymi w ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia argument dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej komórki organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w [...] wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami (problemy z dojazdem), to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W skardze na powyższy rozkaz personalny skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), a w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, na czym w ocenie organu administracyjnego polega stwierdzenie, iż w realiach przedmiotowej sprawy stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego w KPP w [...] jest równorzędne ze stanowiskiem asystenta Zespołu do Spraw Wykroczeń Komisariatu Policji w [...]; - art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy; - art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w całym postępowaniu i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; - art. 13 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie prawa strony do zawarcia ugody administracyjnej, a ponadto niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji przytoczył na wstępie materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych aktów, tj. przepisy art. 32 ust. 1 i nast. ustawy o Policji. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy nie wyjaśniły w dostateczny sposób, iż przeniesienie skarżącego na nowe stanowisko było uzasadnione interesem służbowym Policji. W ocenie Sądu organ zauważył jedynie, iż wytypowany został skarżący, który przez swojego bezpośredniego przełożonego został uznany za odpowiedniego funkcjonariusza do mianowania na proponowanym stanowisku. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że posiada on długoletnie doświadczenie zdobyte w Wydziale Ruchu Drogowego i mógłby prowadzić postępowania w sprawach o wykroczenia, a w szczególności związane z wykroczeniami popełnianymi w ruchu drogowym. Nie zostało natomiast wyjaśnione, dlaczego akurat skarżący, a nie inny policjant, został przeniesiony do zespołu do spraw Wykroczeń, zwłaszcza, że skarżący podnosi, iż są inne osoby które wyrażają chęć przejścia do KP [...]. Organy Policji obu instancji nie wyjaśniły również kwestii równorzędności stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącego i stanowiska asystenta w Zespole do spraw Wykroczeń. Organ wskazał, iż czynności służbowe na obu stanowiskach są rodzajowo tożsame, gdyż służą one realizacji zadań Policji związanych z bezpieczeństwem ludzi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a stanowisko służbowe ma identyczne parametry uposażenia zasadniczego. Zdaniem Sądu pojęcie realizacji zadań Policji związanych z bezpieczeństwem ludzi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest pojęciem bardzo szerokim i nieprecyzyjnym, gdyż w szeroko rozumianym sensie wszystkie stanowiska w Policji służą temu celowi. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż w trybie określonym w art. 32 ust.1 ustawy o Policji można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne. Organ administracji winien zatem wykazać, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. O równorzędności stanowisk nie decydują wyłącznie parametry uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Dla oceny, czy oba stanowiska są równorzędne, konieczne jest porównanie charakterystyki obu stanowisk, zakresu zadań i obowiązków na obu stanowiskach, czy też wymogów w zakresie dyspozycyjności policjanta na każdym stanowisku. Należy także uwzględnić usytuowanie stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki oraz wymagane kwalifikacje i predyspozycje. Organy administracji przenosząc skarżącego na nowe stanowisko tych kwestii nie rozważyły. Brak rozważań w tym zakresie uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonego rozkazu co do tego, czy skarżący rzeczywiście został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Organy administracji nie wykazały także, iż przenosząc skarżącego na nowe stanowisko uwzględniły jego słuszny interes. Skarżący podkreślał, iż będzie miał problem z dojazdem do miejsca pełnienia służby oraz wskazywał na swoje dolegliwości zdrowotne tj. uszkodzenie kręgosłupa, którego doznał na służbie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii stanu zdrowia skarżącego. W konsekwencji Sąd ocenił, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji uwzględniły wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, rozważyły możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, dokonały jego wnikliwej analizy, a następnie wydały rozstrzygnięcie w sprawie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Wojewódzki Policji w [...], zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: - przepisów prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ przenosząc i mianując funkcjonariusza na nowe stanowisko służbowe nie dokonał oceny, czy nowe stanowisko jest " istotnie równorzędne", podczas gdy ocena taka nastąpiła i organ uznał, że stanowisko jest równorzędne; - prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) k.p.a. (chodziło prawdopodobnie o p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych, podczas gdy właściwym rozstrzygnięciem było oddalenie skargi. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydal zaskarżone orzeczenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty okazały się bezpodstawne. Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, natomiast istota sporu zawisłego między stronami sprowadza się do ustalenia zakresu władztwa właściwego organu Policji w kształtowaniu polityki personalnej podległej mu jednostki, a w szczególności do stwierdzenia, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje ugruntowany pogląd, iż regulacja ta ma charakter kompetencyjny – a więc przyznaje właściwemu organowi określone uprawnienie, a kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest jedynie do oceny legalności podjętej decyzji bez wnikania w meritum dokonanych zmian (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2739/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1107/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 501/16). Zauważyć również trzeba, że art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Z powyższego nie można jednak wyprowadzić wniosku o dowolności w korzystaniu z tego instrumentu w kształtowaniu polityki kadrowej w Policji. Trzeba bowiem pamiętać, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada w ramach toczącego się postępowania, prowadzonego w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U z 2017 r., poz. 1257). To z kolei oznacza, że do decyzji wydawanych w oparciu o przepis art. 32 ustawy o Policji stosuje się wszystkie reguły dotyczące postępowania administracyjnego. Z samego faktu, iż jak ujęto to w skardze kasacyjnej "jednym z podstawowych warunków wykonywania służby policjanta jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariusza", nie można jeszcze wyprowadzić wniosku, iż przełożony ma "znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej policjanta", co jak się wydaje sugerować autor skargi kasacyjnej oznacza nieskrępowaną dowolność w podejmowaniu decyzji personalnych względem podległych mu pracowników. Swoboda w kształtowaniu obsady kadrowej poszczególnych jednostek lub komórek organizacyjnych ograniczana jest z jednej strony interesem Policji, wyrażającym się w zapewnieniu jej optymalnego i efektywnego funkcjonowania, z drugiej zaś interesem indywidualnym poszczególnych funkcjonariuszy zatrudnionych w tych jednostkach. Rację przyznać należy Sądowi pierwszej instancji, który granic swobody uznania organu upatruje w treści art. 7 k.p.a. Przepis ten, będący jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyznacza granice działania organu, nakładając nań obowiązek wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamić należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ustawy o Policji), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy. Trafnie przy tym zauważono w kwestionowanym wyroku, że poza zakresem kontroli sądu administracyjnego pozostaje kwestia słuszności i celowości podejmowanej przez organ decyzji. Nie mniej jednak nie może być to decyzja całkowicie arbitralna, pozbawiona należytego uzasadnienia, gdyż wówczas naruszona zostałaby inna z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a mianowicie zasada zaufania obywatela (którym również jest podwładny policjant) do organu (art. 8 k.p.a.). Innymi słowy od organu orzekającego w sprawie przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe należy oczekiwać wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek takiej decyzji i odniesienia się do podnoszonych w toku postępowania argumentów jej adresata, o ile ten nie aprobuje takiego przeniesienia. W realiach niniejszej sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, iż skarżący będzie optymalnym kandydatem na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń w Komisariacie Policji w [...]. W toku prowadzonego postępowania skarżący powoływał się na okoliczności przemawiające, jego zdaniem, przeciwko przeniesieniu go na to stanowisko służbowe i wskazując zarazem, że są inne osoby chętne do objęcia tego stanowiska. W uzasadnieniach rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do tych kwestii poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, iż jego kwalifikacje odpowiadają potrzebom jednostki i służby. Organy Policji skoncentrowały się na wykazaniu, iż skarżący zostanie przeniesiony na stanowisko charakteryzujące się takim samym uposażeniem (co również zostało wyeksponowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), całkowicie pomijając kwestie dotyczące sytuacji osobistej strony (stan zdrowia, konieczność dojazdów). Tymczasem z kwestionowanego rozkazu personalnego nie wynika, czy poza deklarowaną równorzędnością w wynagrodzeniu, warunki pracy oraz zakres przydzielonych zadań byłyby rodzajowo tożsame (również równorzędne). Pominięcie wskazanych wyżej kwestii i poprzestanie na lapidarnym stwierdzeniu, iż "funkcjonariusz został wytypowany przez swojego bezpośredniego przełożonego jako osoba najwłaściwsza do przeniesienia i to powinno być wystarczające" (vide uzasadnienie skargi kasacyjnej), jest w opisywanym stanie prawnym absolutnie niewystarczające i z punktu widzenia powołanych wyżej zasad ogólnych procedury administracyjnej stanowi jaskrawy wyraz ich niezrozumienia. Funkcjonariusz Policji przez sam fakt, iż podlega specyficznym regułom, normatywnie przewidzianym dla tej formacji, nie traci swych uprawnień jako obywatel, a jego stosunek służbowy, pomimo że oparty na regule podporządkowania oraz dobra służby, nie podlega całkowitej dowolności w jego kształtowaniu przez przełożonego. Przypomnieć bowiem należy, że na każdym organie władzy publicznej, a takim niewątpliwie jest zarówno Komendant Powiatowy Policji w [...] jak i Komendant Wojewódzki Policji, spoczywa obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Tak jak już wyżej wskazano, pomimo że granice te w art. 32 ustawy o Policji zostały sformułowane bardzo szeroko, to jednak tryb stosowania tej regulacji, oparty o przepisy k.p.a. wymusza na właściwym organie obowiązek należytego uzasadnienia podejmowanych rozstrzygnięć i uwzględniania indywidualnego interesu funkcjonariusza. Rację więc należy przyznać Sądowi pierwszej instancji, który precyzyjnie wymienił wady rozstrzygnięć podjętych przez organy Policji orzekające w postępowaniu administracyjnym, nakładając zarazem obowiązek odniesienia się do sformułowanych przez stronę zastrzeżeń. W świetle powołanych argumentów zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji okazał się nieuprawniony, gdyż jak wykazano wyżej Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny kontrolowanych rozstrzygnięć, zaś wywód przeprowadzony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom, jakie w tej materii stawia przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyraźnie wypada podkreślić, ze ani Sąd pierwszej instancji ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądzają o zasadności przeniesienia tego konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, a jedynie wskazują, że argumentacja powołana przez organ, w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego jest niewystarczająca dla prawidłowego uzasadnienia decyzji podjętych przez organy obu instancji. Nieuprawnionym okazał się również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej – dotyczący naruszenia prawa procesowego "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c kpa", gdyż "kpa" – w domyśle Kodeks postępowania administracyjnego, nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej, a wobec tego Sąd pierwszej instancji nie mógł jej naruszyć. Jeżeli natomiast założyć, że intencją autora skargi kasacyjnej było powołanie się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który legł u podstaw zaskarżonego wyroku – to stwierdzić przyjdzie, że z opisanych wyżej powodów decyzje organów obu instancji nie mogły się ostać, a wobec tego Sąd pierwszej instancji trafnie skorzystał z możliwości jaką daje owa regulacja. Wskazać ponadto przyjdzie, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. może stanowić podstawę do formułowania zarzutów skargi kasacyjnej jedynie wespół z innymi przepisami postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego, do naruszenia których w ocenie skarżącego doszło. Ważne jest przy tym, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. można podważać kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, a nie podstawę prawną rozstrzygnięcia czy kwestie dokonanej przez sąd wykładni prawa i błędnej, czy mało wyczerpującej argumentacji sądu. Można zatem zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, to nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia wskazanego wyżej przepisu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, a na ich wysokość składa się wynagrodzenie adwokata za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w kwocie wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, natomiast druga strona postępowania nie zażądała jej przeprowadzenia. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl