I OW 151/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Aleksandra Łaskarzewska del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Ryckiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Ryckim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Puławach w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy z wniosku [...] s.c. "[...]", W. W., R. W. o zwrot kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdów postanawia: wskazać Starostę Ryckiego jako organ właściwy w sprawie. Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. R. W. i W. W., wspólnicy [...] s.c. [...], zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach o wypłatę na podstawie art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej powoływanej jako p.e.a.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) wynagrodzenia i zwrotu wydatków z tytułu usunięcia pojazdów z drogi w trybie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa) w okresie 6 miesięcy od momentu usunięcia pojazdów z drogi. Nawiązali m.in. do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011, nr 1, poz. 3), zgodnie z którą należności te przysługują im również za ten okres. Zwrócili też uwagę, że w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (Dz. U. Nr 100, poz. 649, OTK-A 2008, nr 5, poz. 76) to naczelnik urzędu skarbowego był organem właściwym do wydania tak decyzji o przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z upływem wspomnianego terminu sześciomiesięcznego, jak i postanowienia o kosztach postępowania. Do podania załączyli 63 wnioski dotyczące poszczególnych pojazdów, z tym że w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. poinformowali, że dwa z tych wniosków są nieaktualne i należy je traktować jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 24 stycznia 2013 r., nr EA/75-1/13-MP Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach, powołując się na art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa z 22 lipca 2010 r.), przekazał to podanie Staroście Ryckiemu, stwierdzając swoją niewłaściwość w tym zakresie. Podkreślił, że wpłynęło ono do niego w dniu 2 stycznia 2013 r., czyli po nowelizacji ustawy dokonanej ustawą z 22 lipca 2010 r. Podniósł, iż w świetle obowiązującego w tym dniu stanu prawnego organem właściwym do załatwienia tej sprawy jest starosta. Przytoczył w szczególności art. 130a ust. 10h ustawy, według którego to ten organ wydaje decyzję o zapłacie kosztów związanych m.in. z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Jego zdaniem przepis ten ma charakter szczególny względem art. 102 p.e.a. i aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy i wyłącza ich zastosowanie. W piśmie przywołano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażono takie stanowisko. W piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r., skierowanym do Starosty Ryckiego, R. W. i W. W. uzupełnili swoje wnioski, precyzując, że odnoszą się one wyłącznie do okresu 6 miesięcy od usunięcia pojazdów z drogi, gdyż pozostałe należności zostały już opłacone przez Urząd Skarbowy w Puławach. Odpowiadając na kolejne pisma Starosty Ryckiego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach w piśmie z dnia 26 czerwca 2014 r. wyjaśnił, że nie prowadził postępowania w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór w trybie art. 102 § 2 p.e.a., wypłacając należności wykazane w przedkładanych mu fakturach VAT, a w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. wyszczególnił spośród pojazdów wymienionych we wnioskach te, w stosunku do których orzeczono przejście na Skarb Państwa w drodze decyzji, i te objęte przez niego w imieniu Skarbu Państwa w samoistne posiadanie bez wydania takiej decyzji. Starosta Rycki podjął czynności celem zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego pojazdów objętych podaniem, w szczególności odpisów decyzji o przejściu własności tych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uwzględniło zażalenie R. W. i W. W. na bezczynność Starosty Powiatowego w Rykach i na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. wyznaczyło temu organowi dodatkowy termin sześćdziesięciu dni na załatwienie sprawy. Starosta Rycki pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, stosownie do art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), poprzez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach jako organu właściwego do załatwienia powyższej sprawy. W uzasadnieniu wniosku przypomniał krótko stan prawny i faktyczny sprawy, odnotowując m.in. że wedle art. 102 § 2 p.e.a. to organ egzekucyjny przyznaje dozorcy zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór oraz że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach uregulował te należności za okres "od momentu zgłoszenia pojazdów do Urzędu Skarbowego przez [...] do momentu ich fizycznego odbioru przez nowego właściciela". Niniejsza sprawa dotyczy zatem okresu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdów z drogi, po upływie którego pojazdy – w razie ich nieodebrania przez poprzednich właścicieli – stawały się własnością Skarbu Państwa, w myśl art. 130 ust. 10 ustawy w brzemieniu, jakie utraciło moc 12 czerwca 2009 r. w związku z powołanym już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06. Kompetencje starosty w sprawach przejścia własności pojazdów na powiat oraz rozstrzygania o kosztach dozoru pojazdów, wynikające z art. 130 ustawy w brzmieniu znowelizowanym przez ustawę z 22 lipca 2010 r., w świetle przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie, szczególnie jej art. 11 i 12, rozciągają się zaś tylko na te przypadki, gdy wspomniany termin sześciomiesięczny nie upłynął przed dniem jej wejścia w życie lub gdy do tego czasu nie zakończyło się postępowanie w przedmiocie przejścia własności pojazdu na Skarb Państwa. Nie obejmują zatem pojazdów, w stosunku do których wydano już wcześniej deklaratoryjną decyzję w sprawie tego przejścia własności, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ właściwy w myśl art. 102 § 2 p.e.a. do przyznania należności łączących się z dozorem część tych należności wypłacił. Organem tym według art. 19 § 1 p.e.a. jest naczelnik urzędu skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wniósł o rozstrzygnięcie tego sporu poprzez wskazanie Starosty Ryckiego jako organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy. Powtórzył, że od dnia 4 września 2010 r. na mocy art. 130 ust. 10h ustawy, wprowadzonego do jej tekstu ustawą z 22 lipca 2010 r., starosta jest organem właściwym w kwestii wszelkich kosztów związanych z usuwaniem pojazdów z drogi i od tego dnia nie należy to do zakresu rzeczowego działania urzędów skarbowych. Ten przepis powinien zatem znaleźć zastosowanie w sprawie, skoro podanie o zwrot wydatków zostało złożone w dniu 2 stycznia 2013 r. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach ogólna właściwość w sprawach usuwania pojazdów oznacza również, że w obecnym stanie prawnym starosta stał się organem właściwym do prowadzenia postępowania w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie wszak z § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) przepisy tej ustawy regulujące egzekucję z nieruchomości, w tym jej art. 102, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego m.in. w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu cywilnym. W świetle z kolei § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b) przywołanego rozporządzenia te spośród tych przepisów, które dotyczą organu egzekucyjnego, stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości przejętych na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy. Z art. 19 § 1 p.e.a. wynika natomiast jedynie uprawnienie naczelnika urzędu skarbowego do stosowania wszelkich środków egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, a nie do orzekania o zwrocie wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie wystąpił tego rodzaju spór, ponieważ zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach, do którego złożono podanie, jak i Starosta Rycki, któremu to podanie zostało przekazane, uznali, że sprawa nie należy do ich właściwości. Zauważyć trzeba, że ten ostatni organ wątpliwości co do swojej właściwości powziął dopiero po kilku miesiącach od przekazania mu sprawy, kiedy podejmował liczne czynności w postępowaniu, i to już po upływie terminu wyznaczonego mu na załatwienie sprawy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014 r., wydanym w wyniku uwzględnienia zażalenia strony na jego bezczynność. Spór kompetencyjny może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OW 205/13, LEX nr 1446577). Wymaga to precyzyjnego oznaczenia przedmiotu sprawy, czyli tej kwestii, która ma być w niej rozstrzygnięta przez jeden z organów pozostających w sporze. W rozpatrywanym przypadku chodzi o przyznanie wynagrodzenia i zwrotu kosztów z tytułu usunięcia pojazdu z drogi w trybie art. 130a ustawy, przysługujących jednostce prowadzącej parking strzeżony. Tym samym przedmiot sprawy nie obejmuje zdarzeń prawnych, wskutek których te należności powstały, w szczególności działań podjętych w stosunku do usuwanych pojazdów, w tym tych łączących się z utratą prawa własności do nich przez ich dotychczasowych właścicieli. Z punktu widzenia tak materialnoprawnego, jak procesowego mają one charakter inny niż sprawa należności za dozór pojazdów, przyznawanych w postępowaniu odrębnym, aczkolwiek składającym się na procedurę mającą na celu załatwienie wszystkich problemów spowodowanych usunięciem pojazdu. Pokrycie kosztów powstałych w tym zakresie, w tym wynagrodzenia dozorcy pojazdu, pozostaje zatem wprawdzie w funkcjonalnym związku z rozstrzygnięciami wydawanymi odnośnie do pojazdu, także dotyczącymi jego własności, lecz następuje na zasadach niezależnych m.in. w tym sensie, że mechanizm, według którego odbywa się przejście własności pojazdu z dotychczasowego właściciela na inny podmiot, ani nie kształtuje trybu, w jakim o kosztach należy orzec, ani nie musi wyznaczać organu właściwego w tej materii. Dla właściwości wspomnianego organu nie mogą mieć zarazem znaczenia reguły, również te wynikające z przepisów intertemporalnych, w oparciu o które należy wskazać odpowiedzialnego za poniesienie rozpatrywanych kosztów. We wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie rozróżniono dostatecznie tych zagadnień, przywołując w rezultacie argumentację odwołującą się do przepisów, które nie są dla sprawy istotne. Niezbędne jest więc ich uporządkowanie i choćby skrótowe, przejrzyste omówienie z uwzględnieniem zmian stanu prawnego, tym bardziej że mają one postać skomplikowaną i wieloaspektową. Własność pojazdów objętych podaniem i wnioskami złożonymi w niniejszej sprawie przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy samej ustawy po upływie 6 miesięcy od ich usunięcia, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy, który stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, utracił moc obowiązującą z dniem 12 czerwca 2009 r. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U Nr 191, poz. 1377 ze zm.), który także został uznany za niezgodny z Konstytucją wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., o przejściu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, przy czym, jak zauważył Trybunał Konstytucyjny, dokonywał tego decyzją mającą charakter wyłącznie deklaratoryjny. Naczelnik urzędu skarbowego był wówczas także organem właściwym do załatwienia sprawy kosztów dozoru pojazdu. Wątpliwości, jakie powstały w tym zakresie, rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, w której stwierdził, że organ ten zgodnie z art. 102 § 2 p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien – inaczej niż to uczynił w tej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach – wydać w tym przedmiocie postanowienie, na które przysługiwało zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Przesądził jednocześnie, że to Skarb Państwa był zobowiązany do poniesienia analizowanych należności, i to nie tylko za okres, w którym był już z mocy prawa właścicielem usuniętego pojazdu, lecz także za okres wcześniejszy, w czasie gdy biegł termin 6 miesięcy od usunięcia pojazdu. Strona w podaniu złożonym w niniejszej sprawie, powołując się na ten pogląd, domaga się przyznania wynagrodzenia i zwrotu kosztów za ten właśnie okres sześciomiesięczny. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. stwierdzający niekonstytucyjność m.in. art. 130a ust. 10 ustawy w przedstawionym brzmieniu oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 października 2007 r. spowodował konieczność zmiany stanu prawnego. Została ona przeprowadzona ustawą z 22 lipca 2010 r., która weszła w życie z dniem 4 września 2010 r. (w uzasadnieniu jej projektu przyznano wyraźnie, że jej celem jest realizacja tegoż wyroku). W wyniku dokonanej zmiany znowelizowano art. 130a ust. 10 ustawy w ten sposób, że orzeczenie o przepadku własności pojazdu przekazano do właściwości sądu, zastrzegając, iż następuje ono na rzecz powiatu, a nie, jak dotychczas – Skarbu Państwa. Zobowiązano też starostę do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie tego orzeczenia, skracając z sześciu do trzech miesięcy termin, w jakim właściciel usuniętego pojazdu lub osoba uprawniona może go wcześniej odebrać. Jednocześnie w art. 130a ust. 10h ustawy ustanowiono zasadę, w myśl której koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, wskazując, że decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W uzasadnieniu projektu ustawy z 22 lipca 2010 r. wyjaśniono, że rozwiązanie to wprowadzono, by skłonić właściciela do odbioru pojazdu z parkingu po uiszczeniu stosownych opłat i tym samym zredukować liczbę pojazdów nieodebranych. Nie ulega wątpliwości, że nałożenie tego obowiązku nie mogło nastąpić z mocą wsteczną, obejmującą czas sprzed wejścia w życie ustawy z 22 lipca 2010 r., w tym zwłaszcza okres od dnia, w którym art. 130a ust. 10 ustawy we wcześniejszym brzmieniu utracił moc wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06. Zwrócić trzeba równocześnie uwagę, że w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z 22 lipca 2010 r. wskazanie podmiotu zobowiązanego do opłacenia omawianych kosztów w tym okresie byłoby utrudnione, o ile w ogóle możliwe. Skarb Państwa nie nabywał już przecież wtedy własności pojazdu z mocy prawa, co uzasadniało obciążenie go tymi kosztami, a następnie to powiat stał się podmiotem, na rzecz którego orzeka się przepadek pojazdu, ale już bez zobowiązywania go do pokrycia tych kosztów. Z tego powodu w art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. przesądzono, że koszty te za ten okres będzie ponosił, tak jak wcześniej, Skarb Państwa. Zaznaczyć wszelako wypada, że w tym przepisie intertemporalnym pominięto kwestię organu, który ma wydać orzeczenie w przedmiocie kosztów, w tym tych ciążących na Skarbie Państwa, w szczególności nie uregulowano jej w sposób odmienny niż przewidziany w art. 130a ust. 10h ustawy, co oznacza, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym sprawę tę w myśl tego ostatniego przepisu rozstrzyga starosta w drodze decyzji (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 96/11, LEX nr 1230148, z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 152/11, LEX nr 1230149, z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt I OW 139/12, LEX nr 1247195 i z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I OW 231/12, LEX nr 1318784). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2971/12, przepisy przejściowe nie dopuszczają przy tym możliwości dalszego stosowania w tych sprawach art. 102 § 2 p.e.a. i rozporządzeń w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, także powołanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na wniosek obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. W konsekwencji podzielić należy stanowisko wyrażone w tym postanowieniu, że zgodnie z ogólną zasadą intertemporalną zastosowanie w nich może znaleźć wyłącznie art. 130a ust. 10h ustawy, który stanowi kompletną i wystarczającą podstawę do prowadzenia określonego w nim postępowania. Słusznie zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Puławach zaakcentował, iż podanie w niniejszej sprawie zostało złożone w czasie, kiedy ten ostatni przepis już obowiązywał, gdyż jego skutkiem jest utrata kompetencji w unormowanej nim materii przez naczelników urzędów skarbowych jako organów egzekucyjnych uprawnionych do przyznawania kosztów na podstawie art. 102 § 2 p.e.a. Z tego względu bez znaczenia pozostaje to, że należności w niniejszej sprawie dotyczą okresu sprzed wejścia w życie ustawy z 22 lipca 2010 r. Okoliczność ta nie ma wpływu na właściwość organu rozstrzygającego o tych należnościach, sprawia natomiast, iż organ ten musi uwzględnić te zasady ich ustalania, m.in. określające podmiot zobowiązany w tym zakresie, które odnoszą się do danego okresu i wynikają z przepisów prawa, w tym przepisów intertemporalnych. Nie można zatem podzielić stanowiska prezentowanego we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, wywiedzionego z innych niż art. 13 przepisów przejściowych zawartych w ustawie z 22 lipca 2010 r. Przepisy te nie obejmują bowiem swoim zakresem w ogóle kosztów związanych z usuwaniem pojazdów z drogi. Otóż w art. 10 ustawy z 22 lipca 2010 r. mowa jest o biegu terminu sześciomiesięcznego na odbiór pojazdu, który nie upłynął przed dniem wejścia w życia tej ustawy, w jej art. 11 wskazano podmiot, na rzecz którego należy w takim przypadku orzec przepadek pojazdu i który należy powiadomić o nieodebraniu pojazdu, zaś w art. 12 unormowano problem postępowań w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu. Tymczasem w niniejszej sprawie wspomniany termin w przypadku każdego z usuniętych pojazdów już upłynął, i to jeszcze w okresie, kiedy obowiązywał art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu, wedle którego oznaczało to przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Nie było więc jakichkolwiek podstaw, by sięgać po przepisy art. 10-12 ustawy z 22 lipca 2010 r. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.