II FSK 1658/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski, WSA del. Paweł Dąbek (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S.A. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 877/14 w sprawie ze skargi J.S.A. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę J. S.A. w Z. (dalej: strona skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. na poczet zaległości podatkowej oraz wypłat z zysku. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 27.12.2013r. strona skarżąca złożyła korektę zeznania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r., z której wynikała nadpłata w kwocie 2.371.828 zł oraz korektę deklaracji WZS – 1R za 2010r. z wykazaną kwotę zmniejszającą nadpłatę w wysokości 478.709 zł. W tym samym dniu strona skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010r. w kwocie 2.486.595 zł. W dniu 27 lutego 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał postanowienie, którym zaliczył nadpłatę na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok oraz na poczet zaległości wynikającej z korekty deklaracji WZS – 1R. Organ stwierdził przy tym, że nadpłata w kwocie 114.767 zł powstała z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego tj. z dniem 25.03.2011r., zaś nadpłata w wysokości 2.371.828 zł powstała z dniem złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2010r., tj. w dniu 27.12.2013r. Dokonując rozliczenia nadpłaty, organ: 1. kwotę nadpłaty w wysokości 114.767 zł, zaliczył na: - zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2009 w kwocie 106.258 zł oraz odsetki za zwłokę z liczone od terminu płatności tj. od 1.04.2010 r. do dnia 25.03.2011 r. w kwocie 8.509 zł. 2. kwotę nadpłaty w wysokości 2.371.828, zaliczył na: - zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 rok w kwocie 912.782 zł. oraz odsetki za zwłokę liczone od terminu płatności tj. od 1.04.2010r. do dnia wpływu korekty CIT-8 za 2010 rok tj. do dnia 27.12.2013 r. w kwocie 316.990 zł. - zaległość z tytułu wpłat z zysku WZS-1R za rok 2010 w kwocie 372.990 zł. oraz odsetki za zwłokę liczone od terminu płatności tj. od 8.09.2011 r. do dnia wpływu korekty deklaracji CIT-8 za 2010 rok tj. do dnia 27.12.2013 r. w kwocie 82.361 zł. Po rozpoznaniu zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że kwestią sporną, jest moment powstania nadpłaty w podatku dochodowym. W zależności bowiem od tego, czy za moment ten uznany zostanie dzień złożenia zeznania rocznego czy też dzień, w którym dokonano jego korekty, spowoduje to odmienne skutki prawne i będzie się wiązało z innymi konsekwencjami finansowymi dla podatnika. Według organu odwoławczego, w sprawie istotna jest okoliczność, że w dacie złożenia pierwotnego zeznania rocznego nadpłata nie została ujawniona. Nastąpiło to dopiero w korekcie tego zeznania. Na mocy obowiązujących w polskim systemie podatkowym regulacji prawnych, podatnicy poprzez składanie deklaracji w organach podatkowych, biorą czynny udział w procesie samoopodatkowania. W efekcie podstawowym dokumentem ujawniającym organom państwa uzyskane w roku podatkowym dochody, obliczony od tego podatek należny, a także kwotę nadpłaty lub kwotę do zapłaty, jest w podatku dochodowym zeznanie roczne. Ustawodawca dopuścił możliwość eliminacji ewentualnych błędów, omyłek i nieprawidłowości z zeznań podatkowych, poprzez złożenie korekty tego rozliczenia. Skoro zatem ujawniony zostanie fakt podania nieprawidłowych danych w pierwotnym zeznaniu, traci ono byt prawny a jego miejsce w systemie prawnym zajmuje złożona korekta. Z chwilą jej złożenia wzruszeniu ulega domniemanie prawidłowości rozliczenia z pierwotnie złożonego zeznania, zaś skutki prawne wywołuje rozliczenie przedstawione w skorygowanym zeznaniu i wówczas to ten dokument od daty jego przedłożenia w organie korzysta z domniemania prawidłowości. Złożenie korekty powoduje, że w naturalny sposób pierwotne zeznanie podatkowe, które de facto nie odzwierciedlało stanu faktycznego, zostaje wyeliminowane z obrotu prawnego i nie może już wywoływać żadnych skutków prawnych. Tym samym podatnik nie może powoływać się na fakt istnienia tego dokumentu w systemie prawnym, ani tym bardziej wywodzić z tego faktu określonych dla siebie skutków. Skoro więc nadpłata wykazana została dopiero w skorygowanym zeznaniu rocznym, datą powstania nadpłaty w rozumieniu art. 76 a § pkt 1 w związku z art. 73 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm. – dalej: O.p.), był dzień złożenia skorygowanego zeznania podatkowego. Bez znaczenia dla tej konstrukcji pozostaje fakt, że nadpłata obiektywnie istniała już w dacie złożenia pierwotnego zeznania rocznego, skoro jej wysokość nie została określona w formie i w sposób prawem przewidziany. Skutkiem przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania jest, że to podatnik ponosi konsekwencje w przypadku nieprawidłowości zawartych w rozliczeniu - w przypadku nieujawnienia nadpłaty podmiot nie dysponuje na czas swoimi środkami finansowymi, zaś w przypadku nieujawnienia zobowiązania podatkowego, musi zapłacić odsetki za zwłokę bowiem to Skarb Państwa poniósł uszczerbek. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono mu naruszenie: - art. 73 § 2 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, że nadpłata w CIT za lata 2007 i 2008 powstały w dniu złożenia korekty deklaracji, a nie z chwilą złożenia deklaracji za te lata, a w efekcie przyjęcie, że w momencie powstania nadpłaty za 2010r. istniały jakiekolwiek zaległości, na poczet których tę nadpłatę należało zaliczyć, - art. 51 § 1, art. 53 § 1, art. 59 § 1 pkt 4 O.p. poprzez uznanie, że zaległości podatkowe strony skarżącej w CIT za rok 2009, istniały do dnia 25 marca 2011r. (w kwocie 106.258 zł) oraz do 27 grudnia 2013r. (w kwocie 912.782 zł) i do tych dni należało naliczyć stronie skarżącej odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, podczas gdy zaległości te wygasły wcześniej wskutek zaliczenia na nie nadpłat za lata 2007-2008 oraz poprzez uznanie, że zaległości podatkowe strony skarżącej we wpłatach z zysku za 2010r., istniały do dnia 27 grudnia 2013r. i do tego dnia należało naliczyć stronie skarżącej odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, podczas gdy zaległości te wygasły wcześniej wskutek zaliczenia na nie nadpłat za lata 2007-2008, - art. 76 § 1 oraz art. 76a § 2 pkt 1 O.p., poprzez uznanie, że nadpłata skarżącej w CIT za 2010r. podlegała zaliczeniu na rzekomą należność CIT za 2009r. oraz we wpłatach z zysku za 2010r. (podczas gdy te zaległości wygasły na skutek zaliczenia ich na poczet nadpłat strony skarżącej w CIT za lata 2007 i 2008). Takie podejście doprowadziło do błędnego zaliczenia części nadpłaty za 2010r. na poczet nieistniejących odsetek od zaległości podatkowych i we wpłatach z zysku dokonywanych przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. W związku z powyższym, strona skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że korekta zeznania/deklaracji zastępuje poprzednio złożone zeznanie podatkowe. Z chwilą jej złożenia wzruszeniu ulega domniemanie prawidłowości rozliczenia wynikającego z pierwotnie złożonego zeznania. Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu w skardze przyjąć należy, że jeżeli nadpłata została wykazana dopiero w skorygowanym zeznaniu rocznym, datą powstania nadpłaty w rozumieniu art. 76a § 2 pkt 1 w zw. z art. 73 § 2 pkt 1 O.p. jest dzień złożenia skorygowanego zeznania rocznego. W uzasadnieniu wskazano także, że przyjęcie poglądu, iż nadpłata powstaje z dniem złożenia skorygowanego zeznania rocznego powoduje, że z tym dniem nadpłata ta z urzędu zostaje zaliczona na poczet zaległości podatkowych. Logicznym następstwem powyższego stanowiska jest również stwierdzenie, że odnośnie istniejącej w sprawie zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, zasadnie organ podatkowy uznał, iż należy od nich naliczyć odsetki za zwłokę na podstawie art. 53 § 1 i 4 O.p., przy czym należało je wyliczyć do dnia złożenia skorygowanego zeznania rocznego. Od powyższego wyroku strona skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię art. 73 § 2 pkt 1 O.p. polegającą na przyjęciu, że jeżeli nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "CIT") została prawidłowo wykazana dopiero w skorygowanym zeznaniu rocznym, to momentem jej powstania jest dzień złożenia tego skorygowanego zeznania rocznego, a nie dzień złożenia pierwszego zeznania rocznego za dany rok oraz wpłacenia kwoty przewyższającej zobowiązanie podatkowe za ten rok; - niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 i art. 76a § 2 O.p. poprzez uznanie, że nadpłata w CIT za 2010 r. podlegała zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej w CIT za 2009 r. i we wpłatach z zysku za 2010 r. w sytuacji, gdy te zaległości już nie istniały, bowiem wygasły w skutek zaliczenia na ich poczet nadpłat strony skarżącej w CIT oraz w wypłatach z zysku za 2007r. i 2008r. (mając na uwadze, że w dniu, kiedy zdaniem organu powstały zaległości, organ podatkowy dysponował kwotą nadpłat za 2007r. i 2008r.). W konsekwencji, takie podejście doprowadziło także do błędnego zaliczenia części nadpłaty na poczet nieistniejących odsetek od zaległości podatkowych; - niewłaściwe zastosowanie art. 51 § 1, art. 53 § 1 i art. 59 § 1 pkt 4 O.p. poprzez uznanie, że zaległość podatkowa strony skarżącej w CIT za 2009 r. istniała do 25 marca 2011 r. (w kwocie 106.258 zł) i do dnia 27 grudnia 2013 r. (w kwocie 912.782zł) oraz, że zaległość we wpłatach z zysku istniała do dnia 27 grudnia 2013 r. i do tych dni należy naliczyć stronie skarżącej odsetki za zwłokę od zaległości, podczas gdy zaległości te wygasły wcześniej w skutek zaliczenia na ich poczet nadpłat strony skarżącej w CIT za 2007 i 2008 r. W skardze kasacyjnej zarzucono także na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez powołanie się w zaskarżonym wyroku na okoliczność oczywiście sprzeczną z treścią akt sprawy, tj. stwierdzenie, że "nie jest bowiem tak jak chciałaby tego strona skarżąca, że organ dysponował środkami z nadpłaconych podatków, gdyż w pierwotnej deklaracji nadpłata nie została wykazana, a powstała dopiero w dacie 27 grudnia 2013 r." To naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ mogło doprowadzić Sąd I instancji do przyjęcia, że w sprawie nie została naruszona kompensacyjna funkcja odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (co powinno było przekreślić możliwość ich naliczenia w przedmiotowej sprawie); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd I instancji postanowienia w przypadku, gdy zostało ono wydane z mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa o postępowaniu, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. z uwagi na błędne ustalenie przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do bezzasadnego uznania, że zaległości podatkowe strony skarżącej istniały do dnia 25 marca 2011r. i 27 grudnia 2013 r., a zaległości we wpłatach z zysku istniały do 27 grudnia 2013 r., podczas gdy wygasły one wcześniej na skutek zaliczenia na ich poczet nadpłat strony skarżącej w CIT. To naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ mogło doprowadzić do zaliczenia nadpłaty strony skarżącej na poczet nieistniejących zaległości. Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony skarżącej na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz wydanie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Istota sporu pomiędzy stroną skarżącą, a organem podatkowym, sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, z jakim momentem następuje zaliczenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych na poczet zaległości podatkowych. W sprawie niespornym przy tym było, że strona skarżąca dokonała zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007 i 2008 w kwocie wyższej niż należna i kwota ta pokrywała zaległości podatkowe za lata następne. Dlatego też jej zdaniem, organ podatkowy nie był uprawniony do naliczania odsetek od zaległości podatkowych, skoro dysponował środkami pieniężnymi, pochodzącymi z zapłaty podatku dochodowego. Wprawdzie w deklaracjach podatkowych za wyżej wskazane lata, kwota nadpłaty nie została wykazana, niemniej jednak podatek w kwocie wyższej niż należna, został zapłacony. Powyższe stanowisko zostało zakwestionowane przez organ podatkowy, który powołując się na dyspozycję art. 76a § 2 pkt 1 O.p. wskazał, że nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych, powstaje w momencie złożenia deklaracji podatkowej, bądź w momencie złożenia korekty deklaracji. Jeżeli podatnik posiada zaległości podatkowe na które nadpłata w pierwszej kolejności powinna zostać zaliczona, odsetki od tych zaległości biegną do dnia powstania nadpłaty, czyli złożenia deklaracji lub jej korekty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację w tym sporze należy przyznać organowi podatkowemu. Moment powstania nadpłaty został uregulowany w art. 73 O.p. Zgodnie z § 1 tego przepisu nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem: 1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku; 5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej. W sposób szczególny określono dzień powstania nadpłaty w przypadku tych podatków i danin publicznych, w których obowiązek ich obliczenia za okres podatkowy spoczywa na podatniku. I tak zgodnie z § 2 art. 73 O.p. nadpłata powstanie z dniem złożenia: 1) zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego; 2) deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego; 3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych. Moment zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych podatnika określony został w art. 76a § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jest nim dzień powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i pkt 5 oraz § 2 O.p. i dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Dokonując wykładni tego przepisu, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013r. (sygn. akt II FSK 2454/11 – dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA), którego tezy w całości podziela i uznaje za własne. W wyroku tym zaprezentowano pogląd, że w art. 76a § 2 O.p., określone zostały dwa różne momenty zaliczenia nadpłaty, odnoszące się do różnych stanów faktycznych. Niedopuszczalna byłaby bowiem taka wykładnia, która zakładałaby, że część tego przepisu jest zbędna bądź że regulacja ta przewiduje możliwość określenia w stosunku do jednej i tej samej nadpłaty dwóch odrębnych dat dokonania zaliczenia na poczet zaległości podatkowych. Rozgraniczenie stanów faktycznych, które odpowiadają sytuacji opisanej w art.76a § 2 pkt 1 i 2 O.p. budzi jednakże wątpliwości z uwagi na treść art. 75 § 1 i § 2 pkt 2 O.p. Przepisy te uprawniają podatników, którzy kwestionują zasadność bądź wysokość podatku pobranego przez płatnika (§ 1) i tych, którzy w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2 O.p., wykazali podatek nienależnie bądź w zawyżonej wysokości i podatek zadeklarowany zapłacili do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 2 pkt 1 O.p.). Oznacza to, że podatnik, który zapłacił podatek nienależnie bądź w wysokości wyższej niż należna w wyniku złożenia wadliwej deklaracji czy zeznania bądź któremu płatnik pobrał podatek nienależnie bądź w zawyżonej wysokości, winien złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty (w przypadku, gdy nadpłata wynika z błędów w deklaracji, wraz z korektą deklaracji - art. 75 § 3 O.p. w zw. z art. 81 § 1 O.p.). Do tego typu nadpłaty, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 76a § 2 O.p., mógłby zatem mieć zastosowanie zarówno punkt pierwszy, jak i drugi wskazanego przepisu. Dzień powstania tego typu nadpłaty został bowiem określony w art. 73 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 O.p., a jednocześnie stwierdzenie nadpłaty wymaga złożenia wniosku. Taka interpretacja przepisu jest jednak niedopuszczalna, byłaby ona bowiem sprzeczna z założeniem racjonalności ustawodawcy i uznaniem, że z takich samych hipotetycznych stanów faktycznych wysnuwa on odmienne skutki prawne, a ponadto powodowałaby, że część przepisu art. 76a § 2 pkt 1 O.p. (odnosząca się do sytuacji opisanych w art. 73 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 O.p.) byłaby zbędna, skoro stan hipotetyczny opisany w § 2 art. 76a O.p. obejmowałby te właśnie sytuacje. Z tych względów za zasadne należy uznać, że dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest dniem zaliczenia tej nadpłaty na poczet zaległości podatkowych wyłącznie wówczas, gdy wniosek dotyczy sytuacji innych niż wskazane w art. 73 § 1 pkt 1-3 i pkt 5 i § 2 O.p. Nawet zatem, gdy w przypadkach nadpłat ujętych w art. 73 § 1 pkt 1-3 i pkt 5 O.p. niezbędne jest złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, dzień złożenia tego wniosku nie będzie miał znaczenia dla określenia momentu zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Ustawodawca nie zastrzegł bowiem, że art. 76a § 2 pkt 1 O.p. ma zastosowanie z zastrzeżeniem punktu drugiego tego przepisu (jak uczynił przykładowo w art. 73 § 1 O.p., zastrzegając, że przepis ten ma zastosowanie z zastrzeżeniem art. 73 § 2 O.p.). Taka wykładnia art.76a § 2 O.p., przyjęta jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oprócz powołanego wyżej wyroku z dnia 23 sierpnia 2013r., II FSK 2454/11, również przykładowo w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012r., II FSK 116/11 oraz z dnia 20 września 2012r., II FSK 244/11 – CBOSA. W rozpoznawanej sprawie niespornym było, że w dacie złożenia zeznania rocznego za lata 2007 i 2008, nadpłata nie została uwidoczniona w złożonej deklaracji. Nastąpiło to dopiero w korekcie zeznań rocznych. Korekta taka zastępuje zeznanie podatkowe. Z chwilą jej złożenia wzruszeniu ulega domniemanie prawidłowości rozliczenia wynikającego z pierwotnie złożonego zeznania. Pierwotne zeznanie podatkowe traci byt prawny, zostaje zastąpione przez zeznanie skorygowane. Dopiero w tym momencie można mówić o powstaniu nadpłaty. Wynika to bezpośrednio z woli ustawodawcy, który powstanie nadpłaty w przypadku podatków dochodowych, powiązał ze złożeniem zeznania rocznego. W związku z tym, nie można w przypadku tych podatków zasadnie twierdzić o istnieniu nadpłaty, bez potwierdzającego ten fakt dokumentu (zeznania lub decyzji). Odmienny pogląd uzasadniony byłby tylko wówczas, gdyby nadpłata powstawała z mocy prawa, czego istniejące przepisy nie przewidują. Dlatego też przyjąć należy, że jeżeli nadpłata została wykazana dopiero w skorygowanym zeznaniu rocznym, datą powstania nadpłaty w rozumieniu art. 76a § 2 pkt 1) w zw. z art. 73 § 2 pkt 1) O.p., jest dzień złożenia skorygowanego zeznania rocznego. Bez znaczenia dla takiej konstatacji pozostaje fakt, że nadpłata istniała już obiektywnie w dacie złożenia pierwotnego zeznania rocznego, skoro faktycznie jej wysokość nie została w sposób prawem przewidziany określona. Taka wykładnia wskazanych przepisów znajduje uzasadnienie w judykaturze. W wyroku Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1998 r. (sygn. akt SN III RN 20/98, opubl. OSNAP 1999/4/110) wskazano, że "w sytuacji, gdy podatnik nie stwierdzi nadpłaty w dniu złożenia zeznania, datą powstania nadpłaty w podatku dochodowym jest data wydania decyzji organu podatkowego stwierdzającego istnienie tej nadpłaty". Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 29 lutego 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 2852/98) podnosząc, że "za dzień powstania nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać dzień złożenia zeznania rocznego wtedy, gdy nadpłata z zeznania tego wynika. Jeżeli nie, dopiero dzień złożenia zeznania korygującego, wskazującego nadpłatę lub datę wydania w tej sprawie decyzji z urzędu, gdy organ podatkowy powziąwszy wątpliwości, co do rzetelności złożonego zeznania koryguje je". Podobne stanowisko zajął NSA w wyrokach z 21 stycznia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 452/97, z 16 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1663/97, z 15 stycznia 1998 r., sygn. akt III SA 3160/97 i z 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 234/97 – publ: CBOSA. Przyjęcie poglądu, że nadpłata powstaje z dniem złożenia skorygowanego zeznania rocznego powoduje, że z tym dniem nadpłata ta z urzędu zostaje zaliczona na poczet zaległości podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 116/11 – CBOSA). Wobec powyższego Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu podatkowego, co do sposobu zaliczenia nadpłaty za 2010r., właściwie uwzględniając koniec terminu naliczenia odsetek od zaległości podatkowych. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 § 2 pkt 1, art. 76 § 1, art. 76a § 2, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i art. 59 § 1 pkt 4 O.p., okazały się nieuzasadnione. Nadmienić należy, że argumentacja strony skarżącej opierała się w istocie na przesłankach związanych z zasadami słuszności, czy też sprawiedliwości podatkowej. Podkreślano bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skoro Skarb Państwa przez cały czas dysponował środkami pieniężnymi strony skarżącej, które zostały przez nią zapłacone z tytułu podatku dochodowego za lata 2007 i 2008 w kwocie wyższej od należnej, nie poniósł żadnej straty. Argumenty te nie mogły jednak zostać uwzględnione, gdyż jak zostało to przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia, ustawodawca w sposób jednoznaczny uregulował moment powstania nadpłaty w podatkach dochodowych. Powiązał ten moment z dniem złożenia zeznania rocznego, czyli wyraźnie stwierdził, że nadpłata powstaje w dacie jej ujawnienia przez podatnika. Wcześniejsze dysponowanie nadpłaconą kwotą przez Skarb Państwa, jest prawnie obojętne dla momentu powstania nadpłaty w podatkach dochodowych. Dopiero wykazanie nadpłaty w zeznaniu rocznym/korekcie tego zeznania, prowadzi do powstania nadpłaty. Nadpłata podatku nie może przy tym powstać w momencie złożenia "pierwotnej" deklaracji, jeżeli nie została w niej wykazana. Z kolei złożenie korekty deklaracji, wyłącza byt prawny deklaracji pierwotnej, która tym samym nie wywołuje skutków prawnych. W konsekwencji, nie może również wywołać skutków prawnych w postaci powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata wynika dopiero z korekty takiej deklaracji. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania. Zasadniczo, gdy strona podnosi zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą bowiem być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo. Niemniej jednak w niniejszej sprawie, koniecznym było w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, były bowiem ściśle związane z przyjęciem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji. Pierwszy z zarzutów oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., dotyczył naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami oraz przed sądem, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonego aktu oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Z przepisu tego wynika więc jedynie nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji nie zakwestionował faktu, że w rozliczeniu podatku dochodowego za lata 2007 i 2008, strona skarżąca zapłaciła wyższą kwotę od należnej. Cytowane w skardze kasacyjnej stwierdzenie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, oznacza jedynie, że przy rozpoznawaniu sprawy fakt ten, nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podobnie, jak nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia funkcja, którą pełnią odsetki za zwłokę przy zaległościach podatkowych. Istotnym bowiem dla kontroli zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia, było ustalenie momentu powstania nadpłaty i zaliczenia jej na zaległości podatkowe. Prawidłowo przy tym zostało przyjęte, że momentem tym było złożenie korekty deklaracji. Dlatego też Sąd I instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż orzeczenie wydane zostało na podstawie materiału znajdującego się w aktach sprawy. Błędnie został postawiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. Naruszenia powyższych przepisów strona skarżąca upatruje w tym, że Sąd I instancji powinien stwierdzić naruszenie przez organ podatkowy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Tak sformułowane zarzuty, mogłyby sugerować, że organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, zaś Sąd I instancji, dokonał nienależytej kontroli działalności organu, poprzez niedostrzeżenie tych uchybień. Uzasadnienie tego zarzutu wskazuje jednak, że strona skarżąca naruszenia prawa przez organ, upatruje w błędnym przyjęciu daty do której powinny zostać naliczone odsetki. Nie wynikało to jednak z błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, który był bezsporny, lecz z przyjęcia określonej wykładni przepisów prawa materialnego. W takim zaś przypadku, strona skarżąca mogłaby zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.