II GSK 1432/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Natalia Składanek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych S. Sp. z o.o. w W., L. R. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W., M. T. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1435/20 w sprawie ze skarg M. T. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W., L. R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 20 maja 2020 r. nr DC.WRT.514.2.2020.95 w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz T. S. Sp. z o.o. w W. 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych oraz na rzecz S. Sp. z o.o. w W. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2020 r. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi M. T. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W. oraz L. R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 20 maja 2020 r. w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Zaskarżoną decyzją Prezes UKE zmienił rezerwację częstotliwości z zakresu 470-790 MHz - kanałów TV o szerokości 8 MHz, dokonanych decyzjami: - z dnia 19 grudnia 2011 r., na rzecz E. T. S.A. (obecnie M. T. sp. z o.o.), S. sp. z o.o., L. R. sp. z o.o., A. G. S.A.; - z dnia 29 stycznia 2014 r., na rzecz Fundacji L. V.; - z dnia 29 stycznia 2014 r., na rzecz T. P. S.A.; - z dnia 12 marca 2014 r., na rzecz S. S.A.; -z dnia 12 marca 2014 r. , na rzecz T. S. sp. z.o.o.; - z dnia 3 kwietnia 2019 r., na rzecz E. T. S.A. zmienionymi decyzją Prezesa UKE z dnia 30 grudnia 2019 r. w celu rozpowszechniania programów telewizyjnych w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną, na zasadzie współużytkowania, w ramach pierwszego multipleksu (dalej: MUX1). W motywach decyzji organ wskazał, że zmiana decyzji rezerwacyjnych polegała na: przeniesieniu wszystkich parametrów i warunków technicznych, które są jednakowe dla wszystkich Rezerwacji, z sentencji do pkt 2 Załącznika do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości", zmianie zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby, tj. zmianie zakresu częstotliwości objętego rezerwacją na zakres 470-694 MHz obejmującego kanały TV o szerokości 6 MHz (pkt I sentencji wszystkich Rezerwacji), zmianie zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby, tj. zmianie kanałów TV zgodnie z pkt 2.1 Załącznika do decyzji, będącego Załącznikiem do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości", określeniu programów telewizyjnych lub radiofonicznych umieszczonych w multipleksie zgodnie ze stanem obecnym, uporządkowaniu programów w multipleksie zgodnie ze stanem obecnym, określeniu parametrów i standardów technicznych cyfrowej transmisji telewizyjnej poprzez odesłanie w kwestii parametrów sygnalizacyjnych multipleksu do aktualnego stanowiska Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zmianę systemu emisji i standardu kodowania strumienia wizji ze standardu DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC w terminach określonych w pkt: 2.2 Załącznika do niniejszej decyzji (pkt 2.3.3, 2.3.4 i 2.3.G Załącznika do decyzji), określeniu wykorzystania pojemności multipleksu poprzez ustalenie, że na jeden program przypada co najmniej 1/3 pojemności multipleksu (pkt 2.3.9 Załącznika do decyzji bez względu na rozdzielczość emisji (SDTV lub HDTV), określeniu warunków wykorzystania częstotliwości poprzez podanie nowych wartości dopuszczalnego poziomu sygnałów zakłócających na granicy współdzielonego kanałowego obszaru wykorzystania częstotliwości (pkt 2.3.1 Załącznika do decyzji). Organ uznał, że zaistniała przesłanka wskazana w art. 123 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 ze zm., dalej: u.P.T.), konieczność zmiany rezerwacji częstotliwości z uwagi na realizację zobowiązań wynikających z aktu prawnego Unii Europejskiej, dotyczącego gospodarowania częstotliwościami - Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady. W ocenie Prezesa zaistniała również przesłanka z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. warunkująca zmianę Rezerwacji odnosząca się do braku efektywnego wykorzystywania częstotliwości. Organ wskazał, że aktualne wykorzystywanie częstotliwości z zakresu 470-790 MHz obejmującego kanały TV o szerokości 8 MHz, w którym zostały uruchomione cztery multipleksy ogólnokrajowe będzie nieefektywne w stosunku do stanu, który nastąpi po zmianie rezerwacji częstotliwości wydanych w tym zakresie, poprzez zmianę wszystkich rezerwacji i zawężenie zakresu objętego rezerwacją do zakresu 4/0-S94 MHz. Ponadto zwolniony zakres częstotliwości, wykorzystywany aktualnie na potrzeby NTC, zostanie przeznaczony na potrzeby najnowszych technologii tj. technologii 5G. II. Skargi od tej decyzji wniosły cztery spółki: M. T. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W., L. R. Sp. z o.o. w W. oraz S. Sp. z o.o. w W.. Sąd połączył trzy z nich: M. T. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W., L. R. Sp. z o.o. w W. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VI SA/Wa 1435/20 i zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem orzekł o ich oddaleniu. S. S. sp. z o.o. w W. została przez WSA w Warszawie rozpoznana w odrębnym postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 1442/20 i także tę skargę Sąd oddalił. W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku Sąd I instancji w pierwszej kolejności podzielił stanowisko organu, że przedmiotem sprawy była wyłącznie zmiana Decyzji Rezerwacyjnej dokonana na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz ust. 3 w związku z art. 114 ust. 2, ust. 2b pkt 2 i ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2. 3 i 5. ust. 2 pkt 1 w związku z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a., art. 115 ust. 2 pkt 2 i 2a oraz ust. 4 pkt 1 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. i art. 206 ust. 1 u.P.T. Przesądzał o tym między innymi art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r., stanowiący realizację art. 6 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz. Urz. UE L 138 z 25.05.2017, s. 131). W konsekwencji Sąd za również trafne uznał stanowisko Prezesa UKE, że kwestia skutków finansowych związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, które zostaną ujęte w analizie dotyczącej kosztów migracji związanej z wykonaniem decyzji Parlamentu i Rady, będzie przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, mającej charakter pochodny względem zaskarżonej decyzji. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut braku proporcjonalności dokonanej zmiany częstotliwości. Za zasługujące na uwzględnienie Sąd uznał bowiem stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargi, w którym wskazano, że strona miała dwa tygodnie na to, aby podjąć działania umożliwiające realizację zmian wprowadzonych decyzją. Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady, która była bezpośrednią przyczyną wydania zaskarżonej decyzji, została opublikowana w dniu 25 maja 2017 r. W dniu 31 lipca 2019 r. Minister Cyfryzacji opublikował Krajowy Plan Działań zmiany przeznaczenia pasma 700 MHz w Polsce do dnia 30 czerwca 2022 r. oraz informację o planowanej zmianie standardu nadawania z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC do dnia 30 czerwca 2022 r. Natomiast w dniu 20 stycznia 2020 r. opublikowane zostało Zarządzenie Prezesa UKE z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 470-790 MHz (Dz.Urz. UKE poz. 4, z 2020 r.), zgodnie z którym (pkt 2.1.3 ppkt 1-8) najpóźniej do dnia 30 czerwca 2022r. nastąpi migracja usług TV do zakresu poniżej, tj. 470-694 MHz. Wskazano również na okoliczność ograniczenia, mocą art. 15zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.; dalej: u.COVID), możliwości wydawania z dniem 31 marca 2020 r. rozstrzygnięć przez organy administracji. Celem przyspieszenia procesu wydania decyzji w sprawie było pismo organu z dnia 29 kwietnia 2020 r., wyzywające stronę do wyrażenia zgody na projektowane zmiany, czego wzywana nie uczyniła. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany Decyzji Rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, Sąd uznał go za niezasadny. W ocenie Sądu decydujące znaczenie w tym aspekcie miała decyzja Parlamentu i Rady w kwestii zwolnienia jego części (tzw. pasma 700 MHz: zakres 694-790 MHz) dotychczas wykorzystywanego wyłącznie przez telewizję naziemną i systemy pomocnicze w produkcji i nadawaniu programów TV (PMSE) - i przeznaczenia dla systemów szerokopasmowych. Powołując się na stanowisko organu odnośnie nieefektywności wykorzystywania częstotliwości z zakresu 470-790 MHz, które nastąpi po zmianie rezerwacji częstotliwości oraz do prowadzącego do efektywnego wykorzystania, po zmianie Rezerwacji, wolnego od wzajemnych zakłóceń oraz zapobiegnia wystąpieniu wzajemnych zakłóceń przy realizacji przebudowy sieci naziemnej telewizji cyfrowej w paśmie poniżej 700 MHz oraz uruchomieniu sieci 5G w paśmie 700 MHz w Polsce i krajach sąsiednich, Sąd za niezasadne uznał zastrzeżenia podnoszone przez skarżących. Za niezasadny Sąd uznał też zarzut naruszenia art. 114 ust. 2b w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby w sytuacji, gdy powoływaną przez Prezesa UKE przyczyną takiej zmiany jest nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości. Stwierdził, że skoro podstawę prawną zmiany Decyzji Rezerwacyjnej stanowił m.in. przepis art. 123 ust. 1 pkt 9 u.P.T., zatem organ zasadnie uznał, iż treść art. 114 ust. 2b pkt 2 u.P.T. nie stała na przeszkodzie zmiany Decyzji Rezerwacyjnej zgodnie z sentencją zaskarżonej decyzji. Podsumowując, Sąd I instancji uznał, że w zaskarżonej decyzji szczegółowo ustalono stan faktyczny sprawy co do konieczności i sposobu wprowadzenia zmiany częstotliwości, które to ustalenia nie zostały skutecznie podważone przez strony postępowania. W konsekwencji organ nie naruszył przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zastosował również normy prawa materialnego wyczerpująco wskazując na powody zmiany modulacji i standardu kodowania, opierając się w tym zakresie na opublikowanym w dniu 31 lipca 2019 r. przez Ministra Cyfryzacji zaktualizowanego Krajowego Planu Działań, w którym wskazano m.in. informację o planowanej zmianie standardu nadawania z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC do dnia 30 czerwca 2022 r. oraz na Planie Zagospodarowania Częstotliwości. III. Skargi kasacyjne od tego wyroku wniosły cztery spółki: S. sp. z o.o. w W., M. T. Sp. z o.o. w W., T. S. Sp. z o.o. w W. oraz L. R. Sp. z o.o. w W.. S. Sp. z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 47 § 1 p.p.s.a., art. 51 p.p.s.a., art. 111 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 i art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez: (a) bezpodstawne zaniechanie połączenia do wspólnego rozpoznania skargi skarżącego na Decyzję ze skargami wniesionymi przeciwko Decyzji przez M. T., T. S. i L. R., a w konsekwencji: (b) pominięcie skarżącego przy rozpoznaniu skarg M. T., T. S. i L. R. na Decyzję, mimo statusu skarżącego jako strony, względnie uczestnika postępowania na prawach strony, w szczególności poprzez: - zaniechanie powiadomienia skarżącego o skargach M. T., T. S. i L. R., w szczególności poprzez zaniechanie doręczenia skarżącemu odpisów tych skarg; - zaniechanie powiadomienia skarżącego o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego celem rozpoznania skarg M. T., T. S. i L. R.; - co w efekcie doprowadziło do sytuacji, w której WSA w Warszawie w postępowaniu zakończonym skarżonym wyrokiem prowadzonym z pominięciem S. oddalił skargi M. T., T. S. i L. R. na Decyzję, zaś odrębnie - pod sygn. VI SA/Wa 1442/20 - wciąż rozpoznaje skargę S. na Decyzję, a zatem skutkowało nierozpoznaniem sprawy w całości i doprowadziło do pozbawienia skarżącego możności obrony jego praw, co stanowi o nieważności postępowania przed WSA w Warszawie na zasadzie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a., art. 33 § 1 p.p.s.a., art. 51 p.p.s.a., art. 111 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a., art. 170 p.p.s.a. i 171 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skarg L. R., T. S. i M. T. i nie rozpoznaniu jednocześnie skargi S. - z naruszeniem obowiązku połączenia wszystkich czterech skarg (dotyczących tej samej Decyzji) do wspólnego rozpoznania i z pominięciem S. w postępowaniu - wskutek czego gdyby skarżony wyrok stał się prawomocny, przesądziłby o prawidłowości Decyzji w sposób wiążący m.in. WSA w Warszawie, a zatem uniemożliwiłby uwzględnienie skargi S. na Decyzję. Fakt, że przesądzając skarżonym wyrokiem o prawidłowości Decyzji bez uwzględnieniu skargi S. nie rozpoznano sprawy w całości, a zarazem de facto rozstrzygnięto również o skardze S. oznacza, że skarżącego pozbawiono możliwości obrony jego praw, co stanowi o nieważności postępowania przed WSA w Warszawie na zasadzie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i w zw. z art. 39 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozpoznanie skarg M. T., T. S. oraz L. R. poprzez ich oddalenie, w sytuacji, w której zachodziła przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy, a skargi powinny były zostać odrzucone ze względu na ich niedopuszczalność (przedwczesność), gdyż wskutek braku doręczenia Decyzji stronom przez Prezesa UKE termin na wniesienie skargi przez którąkolwiek ze stron postępowania administracyjnego nie rozpoczął biegu. Sąd błędnie uznał Decyzję za prawidłowo doręczoną, podczas gdy w rzeczywistości z uwagi na uchybienia Prezesa UKE Decyzja nie została prawidłowo doręczona adresatom (a przez to nie wywołuje wobec nich żadnych skutków): Prezes UKE próbując - na zasadzie art. 39 § 1 k.p.a. - doręczyć wydruk Decyzji rzekomo wydanej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, w rzeczywistości nie skierował do stron wydruku Decyzji z systemu teleinformatycznego Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("UKE"), zatem nie doszło do skutecznego doręczenia Decyzji. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do rozpoznania skarg M. T., T. S. oraz L. R. i ich oddalenia, podczas gdy WSA w Warszawie powinien był te skargi odrzucić; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: i) braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu skarżonego wyroku poprzez ograniczenie się przez Sąd do bezkrytycznego powtórzenia stanowiska Prezesa UKE w zakresie zastosowania art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w niniejszej sprawie, brak przedstawienia jakiegokolwiek samodzielnego stanowiska Sądu, a zwłaszcza brak przedstawienia przez WSA w Warszawie sposobu rozumienia przesłanki "braku efektywności" uprawniającej Prezesa UKE do zmiany rezerwacji częstotliwości; (ii) brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarg L. R., T. S. i M. T., w szczególności brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty tych skarg dot. naruszenia przez Prezesa UKE w Decyzji art. 114 ust. 2b pkt 2 w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. oraz z jakich przyczyn uznał, że zmiana rezerwacji częstotliwości, polegająca na zamianie częstotliwości będących przedmiotem rezerwacji na inne częstotliwości, mogła nastąpić z uwagi na rzekomą nieefektywność wykorzystywania pasma (tj. w oparciu o art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. - zob. s. 27 Decyzji), skoro w art. 114 ust. 2b pkt 2 u.P.T. nie wymieniono wśród wyjątków od zakazu zmiany rezerwacji poprzez zamianę zasobów na inne zasoby, tegoż art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. uchybienie to polegało także na zaniechaniu wyjaśnienia przez Sąd relacji pomiędzy treścią art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 u.P.T.; (iii) brak wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, tj. brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd uznał "ustalenia stanu faktycznego sprawy [w Decyzji] co do konieczności i sposobu wprowadzenia zmiany częstotliwości'’ za prawidłowe (s. 41 Wyroku), podczas gdy ustalenia Prezesa UKE były kwestionowane w skargach złożonych na Decyzję; Powyższe naruszenia przesądzają o tym, że WSA w Warszawie nie rozstrzygnął przedmiotowej sprawy w całości, zaś w wyniku powyższych naruszeń niemożliwe jest odtworzenie toku rozumowania WSA w Warszawie, co uniemożliwia kontrolę instancyjną skarżonego wyroku, zatem stanowi samoistną podstawę jego uchylenia; 5) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 u.P.T. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. bezpodstawne oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja była sprzeczna z prawem, gdyż w zakresie zmiany systemu emisji ze standardu DVB-T na DVB-T2 i standardu kodowania sygnału wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC, wyznaczała ich termin na 2022 r., w sytuacji, w której ten zakres zmian wykracza poza ramy czasowe obowiązywania rezerwacji częstotliwości S. - tj. jednej ze stron Decyzji, która to rezerwacja wygaśnie 23 lutego 2021 r., co jest niedopuszczalne. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; 6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 114 ust. 2b pkt 2 u.P.T. i w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. bezpodstawne oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja została wydana z naruszeniem art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T., ponieważ obejmowała zamianę zasobów częstotliwości na inne częstotliwości, zaś zgodnie z art. 114 ust. 2b pkt 2 u.P.T. tego rodzaju zmiana nie może być uzasadniona brakiem efektywności wykorzystania dotychczasowych częstotliwości. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; 7) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. bezpodstawne oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem nie zachodziły podstawy do oceny, że wykorzystywanie częstotliwości przez nadawców z pierwszego multipleksu ("MUX1") naziemnej telewizji cyfrowej ("NTC") mogło być nieefektywne, w sytuacji, gdy Prezes UKE uzasadniał rzekomy brak efektywności wykorzystania częstotliwości zamiarem uruchomienia dodatkowych multipleksów NTC i gdy Prezes UKE przyjmował błędną wykładnię przesłanki "wykorzystywania częstotliwości w sposób nieefektywny", pomijając, iż przesłanka ta dotyczy wykorzystywania określonych częstotliwości przez określonego nadawcę w sposób nieefektywny w stosunku (w porównaniu) do treści udzielonej mu rezerwacji, i gdy przesłanka ta nie może być stosowana do zmian rezerwacji uzasadnionych planami Prezesa UKE co do uruchomienia kosztem dotychczasowych nadawców, nowych multipleksów telewizyjnych. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; 8) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. i w zw. z art. 163 kpa oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem treść rozstrzygnięcia nie znajduje podstawy w świetle ustaleń faktycznych przeprowadzonych przez Prezesa UKE, bowiem nie zachodziły podstawy do zmiany rezerwacji częstotliwości na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T., gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do oceny, że częstotliwości wykorzystywane były w sposób nieefektywny. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; 9) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 ust. 8 i 9 u.P.T. i w zw. z art. 1 i 4 Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz.U. UE L 138/131) ("Decyzja PE i Rady") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja nie znajdowała podstaw w świetle prawa materialnego, gdyż wbrew uzasadnieniu Decyzji powtórzonemu przez WSA w Warszawie, konieczność nałożenia na strony obowiązku zmiany systemu emisji ze standardu DVB-T na DVB-T2 i standardu kodowania wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC nie wynikała z Decyzji PE i Rady, zatem została wydana bez podstawy prawnej w przepisach prawa Unii Europejskiej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; 10) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 u.P.T., art. 107 i art. 108 ust. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. błędne oddalenie skarg L. R., T. S. i M. T. (nawet hipotetycznie przyjmując, iż były dopuszczalne, gdyż doręczenie Decyzji było skuteczne), pomimo iż Decyzja była sprzeczna z prawem, gdyż skutkowała przyznaniem E. S.A. z siedzibą w Warszawie ("E.") niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy publicznej bez uzyskania uprzedniej zgody Komisji Europejskiej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skarg L. R., T. S. i M. T., w sytuacji, w której o ile nawet przyjąć, że skargi te mogły być rozpoznane (a nie odrzucone z powodu wadliwego doręczenia Decyzji stronom), skargi te należało uwzględnić ze skutkiem uchylenia Decyzji; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 114 ust. 2b pkt 2 u.P.T. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Decyzja odpowiada prawu, pomimo że została ona oparta o art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T., który nie mógł być podstawą do wydania Decyzji, gdyż Decyzja przewidywała zamianę zasobów częstotliwości na inne zasoby częstotliwości, a zatem oparcie Decyzji na art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. było a limine wykluczone. Prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu powinno było skutkować uchyleniem Decyzji jako wydanej z jego naruszeniem; 2) art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przesłanka wykorzystywania częstotliwości w sposób nieefektywny obejmuje także sytuacje, w których organ regulacyjny uznaje, iż zarezerwowane na rzecz danego dysponenta częstotliwości mogą być wykorzystane lepiej ("efektywniej") przez innych dysponentów, lub na inne cele, tj. niezależnie od tego, czy strona decyzji zmieniającej rezerwację wykorzystuje je zgodnie czy niezgodnie z treścią rezerwacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że wykorzystanie częstotliwości zgodnie z treścią rezerwacji jest wykorzystaniem efektywnym; 3) art. 123 ust. 1 pkt 9 u.P.T. w zw. art. 1 i art. 4 Decyzji PE i Rady, a także w zw. z motywem 20 preambuły Decyzji PE i Rady w zw. z art. 288 akapit 4 TFUE poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że z Decyzji PE i Rady wynikał obowiązek przeprowadzenia zmiany systemu emisji ze standardu DVB-T na DVB-T2 i standardu kodowania wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC, w sytuacji, w której z art. 1 i art. 4 Decyzji PE i Rady w żaden sposób nie wynikało, aby obowiązkiem Państw Członkowskich UE było obligatoryjne dokonanie zmiany ww. standardów dla nadawców korzystających w Państwach Członkowskich UE z częstotliwości z zakresu 470-790 MHz; 4) art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 1 i art. 4 Decyzji PE i Rady a także w zw. z motywem 20 preambuły Decyzji PE i Rady w zw. z art. 288 akapit 4 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Decyzja mogła zostać wydana z powołaniem się na przesłankę "wykorzystywania częstotliwości w sposób nieefektywny", w sytuacji, w której treść norm zawartych w Decyzji PE i Rady nie determinowała oceny, że wykorzystywanie częstotliwości przez nadawców korzystających w Państwach Członkowskich UE z częstotliwości z zakresu 470-790 MHz z wykorzystaniem systemu emisji w standardzie DVB-T oraz w standardzie kodowania wizji H.264/AVC, było z założenia nieefektywne, a Decyzja PE i Rady nie zwalniała organu ze zbadania w każdej indywidualnej sprawie, czy wykorzystywanie częstotliwości jest nieefektywne; 5) art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 u.P.T., art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przy ocenie zgodności Decyzji z prawem, iż jej wydanie skutkuje przyznaniem spółce E. niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy publicznej bez uzyskania uprzedniej zgody Komisji Europejskiej - która to niedozwolona pomoc publiczna polega na przyznaniu E. pośrednio, wskutek wydania Decyzji, pozycji rynkowej, która umożliwia E., jako monopoliście, wymuszanie zawarcia przez nadawców MUX1, w szczególności S., umowy z E. zapewniającej realizację Decyzji, ale także przy okazji wieloletnie świadczenie usługi emisji sygnałów telewizyjnych w naziemnym multipleksie cyfrowym, w warunkach braku skutecznej konkurencji, na warunkach narzuconych przez E., korzystniejszych dla E. niż w sytuacji, gdyby E. miał konkurentów (podczas gdy prawdopodobieństwo niezgodności takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym jest bardzo wysokie). Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skarg M. T. sp. z o.o., T. S. sp. z o.o. oraz Le. R. sp. z o.o. na podstawie art. 189 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. IV. L. R. Sp. z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 47 § 1 i § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1842 ze zm., dalej: u.COVID) poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości obrony jej praw, polegające na braku doręczenia Skarżącej odpowiedzi Prezesa UKE na skargę, a następnie wydanie wyroku w oparciu o stanowisko Prezesa UKE zawarte w tejże odpowiedzi na skargę, co przy rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym, o terminie którego Skarżąca nie została powiadomiona, uniemożliwiało Skarżącej odniesienie się do stanowiska Prezesa UKE zawartego w odpowiedzi na skargę i mogło wpływać na wynik sprawy oraz treść podjętego przez WSA rozstrzygnięcia; 1.2 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 39 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("Prezes UKE") z dnia 20 maja 2020 roku nr DC.WRT.514.2.2020.95 ("Decyzja") nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącej, a przez to nie weszła do obrotu prawnego, co oznaczało, że w stosunku do Skarżącej nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do WSA w Warszawie; 1.3 art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niespełniającego wymagań określonych w ww. przepisie, w sposób, który uniemożliwia dokonanie jego kontroli instancyjnej, w tym w szczególności brak zawarcia w uzasadnieniu własnego stanowiska Sądu co do oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których naruszenie Skarżąca zarzucała w skardze, a w to miejsce dokonanie oceny jedynie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę i uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji; 1.4 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszył zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania Decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 roku, w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla Skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. i związanej z tym korespondencji między stronami, o czym Prezes UKE miał wiedzę z urzędu; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania Decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do Decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez Skarżącą; 1.5 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasadę przekonywania, poprzez: a) określenie w Decyzji terminu wykonania pierwszej fazy zmian częstotliwości na dzień 3 czerwca 2020 roku, co w sytuacji wydania Decyzji w dniu 20 maja 2020 roku i zakomunikowaniu jej Skarżącej w dniu 21 maja 2020 roku nie umożliwiało Skarżącej podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z Decyzji w sposób nie narażający Skarżącej na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.), w konsekwencji czego zmiany wynikające z Decyzji zostały wykonane przez operatora technicznego MUX-1, tj. E. S.A. z powołaniem się na działanie w stanie wyższej konieczności i stwarzają po stronie Skarżącej ryzyko roszczeń finansowych z tym związanych; b) połączenie w Decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 roku oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do Skarżącej operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. w ten sposób, iż w toku ustaleń Skarżącej z E. S.A., dotyczących warunków wdrożenia zmian wynikających z Decyzji, operator techniczny narzucał Skarżącej niekorzystne warunki wdrożenia zmian (w tym w zakresie kosztów oraz okresu związania umową); 2. przepisów prawa materialnego, tj.: 2.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 roku o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 1815 ze zm.) w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyli Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 roku w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz.U.UE.L.2017.138.131, dalej: "Decyzja UE'') w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej ("Dyrektywa o Zezwoleniach") oraz w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób określony w Decyzji, podczas gdy zmiana taka była nieproporcjonalna i nie uwzględniała praw użytkowników częstotliwości radiowych, a także uniemożliwiała pełną realizację przez Skarżącą uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności z uwagi na: a) wydanie Decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem Decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem Decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do Decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów i radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 roku, co skutkuje ryzykiem pozbawienia Skarżącej możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który - zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 2.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony na podstawie ww. przepisów do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnej i załączników do niej nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej Decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdził, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwacją były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakładał takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną Decyzją. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. V. T. S. Sp. z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 47 § 1 i § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1842 ze zm., dalej: u.COVID) poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości obrony jej praw, polegające na braku doręczenia Skarżącej odpowiedzi Prezesa UKE na skargę, a następnie wydanie wyroku w oparciu o stanowisko Prezesa UKE zawarte w tejże odpowiedzi na skargę, co przy rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym, o terminie którego Skarżąca nie została powiadomiona, uniemożliwiało Skarżącej odniesienie się do stanowiska Prezesa UKE zawartego w odpowiedzi na skargę i mogło wpływać na wynik sprawy oraz treść podjętego przez WSA rozstrzygnięcia; 1.2 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 393 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("Prezes UKE") z dnia 20 maja 2020 roku nr DC.WRT.514.2.2020.95 ("Decyzja") nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącej, a przez to nie weszła do obrotu prawnego, co oznaczało, że w stosunku do Skarżącej nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do WSA w Warszawie; 1.3 art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niespełniającego wymagań określonych w ww. przepisie, w sposób, który uniemożliwia dokonanie jego kontroli instancyjnej, w tym w szczególności brak zawarcia w uzasadnieniu własnego stanowiska Sądu co do oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których naruszenie Skarżąca zarzucała w skardze, a w to miejsce dokonanie oceny jedynie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę i uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji; 1.4 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszył zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania Decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 roku, w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla Skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. i związanej z tym korespondencji między stronami, o czym Prezes UKE miał wiedzę z urzędu; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania Decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do Decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez Skarżącą; 1.5 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasadę przekonywania, poprzez: a) określenie w Decyzji terminu wykonania pierwszej fazy zmian częstotliwości na dzień 3 czerwca 2020 roku, co w sytuacji wydania Decyzji w dniu 20 maja 2020 roku i zakomunikowaniu jej Skarżącej w dniu 21 maja 2020 roku nie umożliwiało Skarżącej podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z Decyzji w sposób nie narażający Skarżącej na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.), w konsekwencji czego zmiany wynikające z Decyzji zostały wykonane przez operatora technicznego MUX-1, tj. E. S.A. z powołaniem się na działanie w stanie wyższej konieczności i stwarzają po stronie Skarżącej ryzyko roszczeń finansowych z tym związanych; b) połączenie w Decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 roku oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do Skarżącej operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. w ten sposób, iż w toku ustaleń Skarżącej z E. S.A., dotyczących warunków wdrożenia zmian wynikających z Decyzji, operator techniczny narzucał Skarżącej niekorzystne warunki wdrożenia zmian (w tym w zakresie kosztów oraz okresu związania umową); 2. przepisów prawa materialnego, tj.: 2.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 u.P.T. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 roku o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 1815 ze zm.) w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyli Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 roku w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz.U.UE.L.2017.138.131, dalej: "Decyzja UE") w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej ("Dyrektywa o Zezwoleniach") oraz w zw. z art. 163 k.p,a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób określony w Decyzji, podczas gdy zmiana taka była nieproporcjonalna i nie uwzględniała praw użytkowników częstotliwości radiowych, a także uniemożliwiała pełną realizację przez Skarżącą uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności z uwagi na: a) wydanie Decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem Decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem Decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów i dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do Decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 roku, co skutkuje ryzykiem pozbawienia Skarżącej możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który – zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 2.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony na podstawie ww. przepisów do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnej i załączników do niej nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej Decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdził, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwacją były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakładał takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną Decyzją. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. VI. M. T. Sp. z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 47 § 1 i § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1842 ze zm., dalej: u.COVID) poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości obrony jej praw, polegające na braku doręczenia Skarżącej odpowiedzi Prezesa UKE na skargę, a następnie wydanie wyroku w oparciu o stanowisko Prezesa UKE zawarte w tejże odpowiedzi na skargę, co przy rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym, o terminie którego Skarżąca nie została powiadomiona, uniemożliwiało Skarżącej odniesienie się do stanowiska Prezesa UKE zawartego w odpowiedzi na skargę i mogło wpływać na wynik sprawy oraz treść podjętego przez WSA rozstrzygnięcia; 1.2 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 39 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKF) z dnia 20 maja 2020 roku nr DC.WRT.514.2.2020.95 ("Decyzja") nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącej, a przez to nie weszła do obrotu prawnego, co oznaczało, że w stosunku do Skarżącej nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do WSA w Warszawie; 1.3 art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niespełniającego wymagań określonych w ww. przepisie, w sposób, który uniemożliwia dokonanie jego kontroli instancyjnej, w tym w szczególności brak zawarcia w uzasadnieniu własnego stanowiska Sądu co do oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których naruszenie Skarżąca zarzucała w skardze, a w to miejsce dokonanie oceny jedynie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę i uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji; 1.4 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszył zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania Decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 roku, w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla Skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, E. S.A., na warunkach finansowych narzuconych Skarżącej przez E. S.A. z wykorzystaniem pozycji monopolisty w zakresie usług operatora technicznego multipleksów; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania Decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do Decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez Skarżącą; 1.5 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Prezes UKE naruszył wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasadę przekonywania, poprzez połączenie w Decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 roku oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do Skarżącej operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. w ten sposób, iż zmiany te będą wprowadzane na narzuconych Skarżącej przez E. S.A. warunkach finansowych z wykorzystaniem pozycji monopolisty w zakresie usług operatora technicznego multipleksów; 2. przepisów prawa materialnego, tj.; 2.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 u.P.T. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 roku o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 1815 ze zm.) w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyli Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 roku w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz.U.UE.L2017.138.131, dalej: "Decyzja UE") w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej ("Dyrektywa o Zezwoleniach") oraz w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób określony w Decyzji, podczas gdy zmiana taka była nieproporcjonalna i nie uwzględniała praw użytkowników częstotliwości radiowych, a także uniemożliwiała pełną realizację przez Skarżącą uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności z uwagi na: a) wydanie Decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem Decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem Decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do Decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T I DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 roku, co skutkuje ryzykiem pozbawienia Skarżącej możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który – zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 2.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 u.P.T. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE był uprawniony na podstawie ww. przepisów do dokonania zmiany decyzji rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwację, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnej i załączników do niej nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej Decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdził, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwację były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakładał takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną Decyzję. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. VII. W odpowiedzi na skargi kasacyjne spółek T. S., L. R. i M. T., spółka S. wniosła o uwzględnienie w całości skarg kasacyjnych T. S., L. R. i M. T.. W piśmie z dnia 19 grudnia 2024 r. pełnomocnik spółek T. S., L. R. i Music T. poinformował, że na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. doszło do zarejestrowania w KRS połączenia T. S. sp. z o.o. (spółka przejmująca) ze spółkami przejmowanymi tj: M. T. sp. z o.o. oraz P. T. sp. z o.o. (wcześniej działającej pod firmą L. R. sp. z o.o.). VIII. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jednak nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przewiduje, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracja taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, na co zasadnie wskazano w zarzutach z pkt 1.1. skarg kasacyjnych T. S., M. T. i L. R.. Stawiając ten zarzut spółki opisały przebieg postępowania sądowego w tej sprawie i wskazały na naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu poprzez pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się z powodu naruszenia art. 47 § 1 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 65 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID poprzez pozbawienie skarżących możliwości obrony ich praw polegające na zaniechaniu doręczenia im odpowiedzi Prezesa UKE na skargę, a następnie wydanie wyroku w oparciu o stanowisko Prezesa UKE zawarte w tejże odpowiedzi na skargę, co przy rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym, o terminie którego skarżące nie zostały powiadomione, uniemożliwiało im odniesienie się do stanowiska Prezesa UKE zawartego w odpowiedzi na skargę i mogło wpływać na wynik sprawy oraz treść podjętego przez WSA rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących kasacyjnie spółek stanowi to przesłankę nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Także spółka S. w skardze kasacyjnej powołała się na wadę nieważności z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wskazując w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej, że S. pomimo że była stroną niniejszego postępowania, gdyż była adresatem zaskarżonej decyzji, została pominięta przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, gdyż Sąd zaniechał powiadomienia jej o skargach na tę decyzję wniesionych do WSA przez T. S., M. T. i L. R. (nie doręczono również odpisów tych skarg) i zaniechał powiadomienia jej o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego na którym Sąd te skargi rozpoznał, przez co została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, gdyż nie miała możliwości zapoznać się z nimi ani odnieść się do nich przed wydaniem skarżonego wyroku. Jednocześnie po wydaniu skarżonego wyroku WSA w Warszawie traktował S. jako stronę i doręczył jej odpis wyroku oraz uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu 22 października 2021 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wydał zarządzenie o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, w którym powołując się na art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID, wyznaczył termin posiedzenia niejawnego na dzień 18 listopada 2020 r. oraz skład orzekający w sprawie i wskazał, by odpis tego zarządzenia doręczyć stronom lub ich pełnomocnikom wraz z doręczeniem odpisu orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie (k. 24 akt sądowych). Następnie w dniu 17 listopada 2020 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wydał zarządzenie o zmianie składu orzekającego na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r., które także nie zostało doręczone stronom. W dniu 18 listopada 2020 r. WSA w Warszawie wydał najpierw postanowienie, w którym na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1435/20, VI SA/Wa 1436/20 i VI SAAA/a 1437/20 oraz postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą VI SA/Wa 1435/20, a następnie wydał wyrok oddalający skargi T. S., M. T. i L. R.. O wydaniu zarządzenia o skierowaniu na posiedzenie niejawne strony i uczestnicy nie zostali zawiadomieni przed terminem posiedzenia niejawnego, na którym zapadł wyrok. O skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne skarżące dowiedziały się dopiero po wydaniu wyroku, z wysłanej po wydaniu wyroku przez WSA korespondencji, w której oprócz wyroku Sąd doręczył także zarządzenie o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i o zmianie składu oraz postanowienie o połączeniu (s. 28-38 akt sądowych). Z akt wynika, że odpis odpowiedzi na skargę nie został stronom doręczony. Spółce S. nie zostały też doręczone skargi rozpoznawane w niniejszej sprawie (T. S., M. T. i L. R.). Zasadnie zatem zarzuciły skarżące kasacyjnie spółki, że w tej sprawie z powodu niepoinformowania o posiedzeniu niejawnym, na którym rozpatrywana była przez Sąd ta sprawa i na którym wydany został wyrok – strony (spółki skarżące i uczestniczka postępowania spółka S.) zostały pozbawione możliwości wypowiedzenia się co do stanowiska organu, a spółka S. pozbawiona była także prawa do wniesienia odpowiedzi na skargi. Przeprowadzone w ten sposób postępowanie sądowe naruszało prawo do rzetelnego procesu sądowego, co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza pozbawienie jej możności obrony jej praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., a więc jest przesłanką nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID bez uprzedniego powiadomienia strony o tym posiedzeniu należy ocenić jako postępowanie sądowe pozbawiające stronę przez Sąd możności obrony jej praw (por. m.in. wyroki NSA: z 28 czerwca 2022r., sygn. akt II OSK 1442/21; z 1 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 531/21; z 1 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/21; z 28 października 2024, sygn. akt I OSK 1219/21 – te i następne orzeczenia publikowane na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Już samo zbyt późne zawiadomienie strony o terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID, uniemożliwiające przedstawienie stanowiska w sprawie, wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2022r., sygn. akt I OSK 1142/21; z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3462/21). Podkreślenia zaś wymaga, że w rozpoznawanej sprawie Sąd w ogóle strony nie powiadomił. Rozpoznawanie spraw na rozprawie jest zasadą postępowania sądowoadministracyjnego (art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.). Rozprawa jest zasadniczą fazą postępowania sądowoadministracyjnego, podczas której strony zgłaszają ustnie swoje żądania i wnioski oraz składają wyjaśnienia. Na rozprawie strony mogą ponadto wskazywać podstawy prawne i faktyczne swych żądań i wniosków (art. 106 § 1 p.p.s.a.). Przywołane przepisy stanowią realizację przewidzianej w art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP zasady jawności postępowania sądowego. Prawo do sądu rozumiane formalnie oznacza gwarancję prawidłowego postępowania sądowego, tj. postępowania zapewniającego stronie dochodzenie ochrony jej praw, niezależnie od tego czy ostatecznie wydane zostanie przez sąd rozstrzygnięcie pozytywne czy negatywne dla strony. Strona powinna mieć zatem możliwość przedstawienia swoich racji przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, a swoje stanowisko może prezentować m.in. bezpośrednio przed sądem na rozprawie (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 4134/21). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu nie tylko na podstawie art. 45 ust. 2 Konstytucji, ale również ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skoro bowiem jednym z elementów prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) jest prawo do jawnego postępowania sądowego, to należy uznać, że prawo to może być ograniczone na ogólnych warunkach przewidzianych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, a zatem ze względu na m.in. zdrowie publiczne (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1802/21). W przypadkach określonych w przepisach szczególnych rozstrzygnięcie sprawy na posiedzeniu niejawnym a nie na rozprawie, nie stanowi zatem naruszenia podstawowych uprawnień procesowych strony. Art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID stanowi taki właśnie przepis szczególny w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. (por. uchwałę NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, ONSAiWSA 2021/3/35). NSA nie kwestionuje zatem samej możliwości skierowania sprawy na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID stanowi wyjątek od ogólnej zasady jawności posiedzeń sądowych (art. 90 § 1 p.p.s.a.), dlatego musi odbywać się w warunkach zapewniających stronie gwarancje prawa do sądu, w tym przede wszystkim możność obrony swoich praw. Odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej powinno bowiem następować z zachowaniem wymogu rzetelnego procesu sądowego. Za najważniejsze dla zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego należy uznać zagwarantowanie prawa do obrony (por. m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3462/21). Użyty przez ustawodawcę w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zwrot "jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw" ma otwarty charakter. W prawie do obrony w jawnym postępowaniu sądowym mieści się przede wszystkim prawo do bycia wysłuchanym przed sądem rozstrzygającym sprawę. W dotychczasowym orzecznictwie podkreśla się, że do pozbawienia strony możności obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. wyrok NSA z 16 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1142/21). Nieważność postępowania uregulowana w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zachodzi zatem wtedy, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (wyrok NSA z 9 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 2822/21). Spełnienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. może nastąpić także wówczas, gdy strona zostanie zawiadomiona o terminie posiedzenia, ale na skutek innych zaniechań sądu pierwszej instancji nie będzie w stanie zająć stanowiska w sprawie (wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4864/21). W literaturze wskazuje się przy tym, że art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powinien być rozumiany jako obejmujący również te sytuacje, kiedy strona jest pozbawiona możności obrony swych praw z przyczyn leżących w samym charakterze danego unormowania procesowego, ponieważ w przeciwnym wypadku może być pozbawiona należnej jej ochrony prawnej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011, teza 23 komentarza do art. 183 p.p.s.a.). Przewidziane w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) prawo do rzetelnego procesu sądowego byłoby jedynie iluzoryczne, gdyby nie gwarantowało stronom przynajmniej prawa do przedstawienia stanowiska mającego ich zdaniem znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy art. 15zzs4 ust. 1 i 3 u.COVID nie przewidują rozpoznania skarg kasacyjnych na posiedzeniu niejawnym z mocy ustawy (jak np. na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. po spełnieniu określonych warunków), lecz na podstawie stosownego zarządzenia. Bez doręczenia tego zarządzenia strona nie może przewidywać, że jej sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne i nie znając terminu posiedzenia zostaje pozbawiona możliwości zaprezentowania swego stanowiska przed rozpoznaniem sprawy. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, wobec związania NSA granicami skargi kasacyjnej, strona nie ma możliwości formułowania dodatkowych podstaw kasacyjnych, może jednak przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych (art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). Wymóg zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wprost przewidziano w art. 15zzs4 ust. 1 u.COVID, nie wskazano zaś go wyraźnie w treści art. 15zzs4 ust. 3 tej ustawy. Należy jednak uznać, że w art. 15zzs4 u.COVID zawarto kompleksową regulację dotyczącą rozpoznawania skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny w sytuacji kryzysowej, związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Te szczególne rozwiązania dotyczące rozpoznawania skarg kasacyjnych przez NSA zawarto w trzech jednostkach redakcyjnych tego samego artykułu. Podczas dekodowania norm wynikających z przepisów, reguły wykładni systemowej nakazują zaś uwzględniać ich wzajemne relacje oraz miejsce w systemie (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2022 r., II GSK 531/21). Dlatego za zasadny uznać należy pogląd, że zarządzenie, o którym mowa w art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID, podlegało doręczeniu stronom - tak jak przewidywał to art. 15zzs4 ust. 1 u.COVID - z tą tylko różnicą, że przeprowadzenie posiedzenia niejawnego na podstawie zarządzenia przewidzianego art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID nie wymaga wyrażenia przez strony zgody. Ze wskazanych powyżej powodów należy podzielić pogląd, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID, zachowuje standardy ochrony prawa strony w sytuacji, gdy strony zostały zawiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia (por. np. wyroki NSA: z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt I FSK 203/21; z 20 lipca 2021r. sygn. akt II FSK 136/21; z 12 kwietnia 2022r., sygn. akt II OSK 1802/21; z 22 kwietnia 2022r., sygn. akt II GSK 1220/21; z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1442/21; z 29 czerwca 2023, sygn. akt II OSK 1927/22; z 1 października 2024 r., II GSK 1881/21; z 28 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1219/21). W warunkach stanu epidemii, w jakich zostało wydane w niniejszej sprawie art. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID przez Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie zarządzenie o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego, prawo do obrony powinno było zostać zagwarantowane poprzez powiadomienie stron o posiedzeniu niejawnym i umożliwienie im zajęcia stanowiska w formie pisemnej. Ten wymóg nie został jednak spełniony. Z akt niniejszej sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że wyżej wymienione zarządzenie z 22 października 2020 r. o wyznaczeniu, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 u.COVID, terminu posiedzenia niejawnego na dzień 18 listopada 2020 r. oraz wyznaczeniu składu orzekającego, zostało wysłane do stron i uczestników postępowania dopiero po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaszła nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wobec przyjęcia przez NSA, że zachodziła w tej sprawie nieważność postępowania sądowego, przedwczesne jest odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych. Ponownie rozpoznając tę sprawę WSA powinien uwzględnić uregulowanie przewidziane w art. 111 § 1 p.p.s.a., biorąc pod uwagę treść i zakres podmiotowy zaskarżonej decyzji oraz to, że skargi na tę decyzję zostały wniesione przez T. S. sp. z o.o. w W. (spółka przejmująca P. T. sp. z o.o.- wcześniej L. R. Sp. z o.o. i M. T... Sp. z o.o.), a także przez S. Sp. z o.o. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie S. Sp. z o.o. w W. orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie T. S. Sp. z o.o. w W. orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).