II GSK 1988/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. – C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 413/12 w sprawie ze skargi K. K. – C. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 413/12 oddalił skargę K. K.-C. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego (dalej: Komisja Egzaminacyjna) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] ustalającą negatywny wynik egzaminu radcowskiego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniach [...] czerwca 2011 r. K. K.-C. przystąpiła do egzaminu radcowskiego. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Komisja Egzaminacyjna do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2011 r. z siedzibą w B. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego działając na podstawie art. 366 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), dalej: u.r.p. stwierdziła, że K. K.-C. uzyskała negatywny wynik z egzaminu radcowskiego. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2011 r. Komisja Egzaminacyjna działając na podstawie art. 368 ust. 9 i 12 u.r.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Uzasadniając rozstrzygnięcie Komisja Egzaminacyjna wyjaśniła, że zadanie z czwartej części egzaminu radcowskiego w 2011 r., czyli zadanie z prawa gospodarczego polegało na sporządzeniu umowy sprzedaży udziałów w spółce z o.o. z uwzględnieniem założeń podanych w treści zadania. Założenia te polegały m.in. na tym, że "C." S.A. w W. jest właścicielem 250 udziałów o wartości 150 zł każdy w "T." sp. z o.o. w W., które zamierza zbyć A. N., członkowi swojego zarządu za cenę 150.000 zł. Zarząd "C." S.A. jest trzyosobowy. Umowę należało sporządzić z zastrzeżeniem warunku. Organ II instancji wskazał, że egzaminatorzy ocenili pracę zdającej na ocenę niedostateczną. Obaj stwierdzili, że nie zachowała poprawnej reprezentacji "C." S.A., podając, że spółkę reprezentuje prezes zarządu, bowiem w umowach między spółką a członkiem zarządu spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą walnego zgromadzenia (art. 379 § 1 k.s.h.). Z uwagi na niewłaściwą reprezentację spółki umowa jest nieważna. Poza tym pierwszy z egzaminatorów stwierdził, że zdająca dopuściła się istotnej zmiany założeń zadania przyjmując, że pozostali wspólnicy skutecznie złożyli oświadczenie o rezygnacji z prawa pierwszeństwa do nabycia udziałów. Zatem projekt umowy nie nadał jej charakteru warunkowego. Komisja Egzaminacyjna podzieliła stanowiska obydwu egzaminatorów i jednocześnie zgodziła się ze zdającą, że tzw. "Opis istotnych zagadnień" (zadania) nie ma charakteru wiążącego i nie tworzy nowych kryteriów ocen, gdyż te zawarte są w ustawie. Komisja nie uwzględniła wniosku dowodowego, ponieważ ocenia pracę samodzielnie i niezależnie od innych prac, a rozpoznając sprawę nie może jej porównywać z innymi. Stwierdzone uchybienia przesądziły o dyskwalifikacji pracy i ocenie negatywnej. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie dopatrzył się dowolności w podjęciu zaskarżonych uchwał. Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. art. 7, 8, 77, 80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ organy obu instancji należycie wyjaśniły sprawę i prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. W szczególności Komisja Egzaminacyjna zbadała i odniosła się do każdego zarzutu odwołania, wskazując nie tylko na popełnione w pracy egzaminacyjnej błędy ale też na jej pozytywne elementy. Sąd I instancji wskazał, że komisje egzaminacyjne dostrzegły dwa poważne uchybienia w pracy egzaminacyjnej tj. przyjęcie wadliwej reprezentacji zbywcy oraz nieuwzględnienie części warunków zadania z prawa gospodarczego. Sąd nie znalazł podstaw dla zakwestionowania stanowiska organów w tym zakresie. Niezastosowanie się do treści art. 379 § 1 k.s.h., bez względu na to jakie spowoduje skutki co do ważności umowy (sprawa ta jest dyskusyjna w doktrynie i orzecznictwie) dowodzi nieznajomości przez skarżącą przepisów prawa i nie jest działaniem w imieniu strony, którą reprezentowała, skoro z uwagi na uchybienie formalne ważność umowy została podważona. Nie jest dowolne twierdzenie Komisji, że zdająca nie uwzględniła warunków zadania egzaminacyjnego, ponieważ w sporządzonym projekcie umowy zawarła sformułowanie powodujące, że umowa nie ma charakteru warunkowego. Założenie zadania było takie, że "nie upłynął termin do złożenia oświadczeń przez pozostałych wspólników o skorzystaniu z prawa pierwszeństwa". Nie ulega zatem wątpliwości, że umowa powinna być sporządzona z zastrzeżeniem warunku. Zmiana założeń w tym względzie przez skarżącą była nieuprawniona. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z prac zdających egzamin radcowski w 2011 r. na obszarze Polski z jego czwartej części na okoliczność, czy błąd dotyczący reprezentacji "C." S.A. skutkował w każdym przypadku oceną niedostateczną. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Komisji Egzaminacyjnej, że prace są oceniane samodzielnie i niezależnie od siebie, a sprawa każdego zdającego jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, a zatem porównywanie pracy skarżącej z innymi pracami jest prawnie niedopuszczalne. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przyjęcia, że oceniając pracę skarżącej Komisja Egzaminacyjna I stopnia oparła się wyłącznie na tzw. "Opisie istotnych zagadnień", ponieważ z uzasadnienia kontrolowanej uchwały wynika, że Komisja Egzaminacyjna II stopnia ponownie rozpatrując sprawę, ustosunkowała się do zarzutów odwołania i oceniła pracę w jej całokształcie, mając na uwadze cel egzaminu radcowskiego oraz kryteria przewidziane w art. 365 ust. 2 u.r.p. Reasumując Sąd I instancji nie dopatrzył się by komisje orzekające naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ich rozstrzygnięcia są zgodne z u.r.p. oraz nie uchybiają wskazanym przez skarżącą normom konstytucyjnym. Skargą kasacyjną K. K.-C. zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na niezbadaniu przez Sąd czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy, których uchwały zostały zaskarżone, odpowiadają prawu; 2. niezastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, a mianowicie do zarzutu naruszenia: – art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 368 ust. 12 u.r.p.; – art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a.; – art. 364 ust. 1 i 10 w zw. z art. 365 ust. 2 u.r.p.; – art. 365 ust. 3 u.r.p.; – art. 364 ust. 1 w zw. z art. 364 ust. 7 u.r.p. – art. 92 ust. 1 Konstytucji RP; – art. 32 Konstytucji RP; – błędu w ustaleniach faktycznych; b) uchylenie się od przedstawienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, przez co sporządzone uzasadnienie ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, zawiera wewnętrzne sprzeczności, opiera się na bezkrytycznym powieleniu argumentacji przedstawionej w zaskarżonej uchwale, a także nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów skargi, co w konsekwencji całkowicie uniemożliwia kontrolę zaskarżonego orzeczenia; 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. przez uchylenie się od dokonania rzeczywistej kontroli postępowania przed Komisją Egzaminacyjną i wydanie rozstrzygnięcia słusznego w świetle materiału sprawy, lecz prowadzenie postępowania w kierunku utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały, co doprowadziło do ograniczenia postępowania dowodowego, fragmentarycznej i arbitralnej oceny materiału sprawy, sporządzenia uzasadnienia wyroku "na tezę", obarczonego szeregiem błędów i sprzeczności, z pominięciem okoliczności wskazanych przez skarżącą; 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 364 ust. 1 i art. 364 ust. 7 u.r.p. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organy dopuściły się rażącego naruszenia k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w szczególności zaniechanie zbadania poprawności treści zadania egzaminu radcowskiego z dziedziny prawa gospodarczego w odniesieniu do możliwego, innego poprawnego rozwiązania tego zadania, odmiennego niż przyjęte w "Opisie istotnych zagadnień"; b) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia i odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej uchwały do wszystkich argumentów i wniosków skarżącej podniesionych w odwołaniu oraz zawarcie w nim zbyt ogólnych i sprzecznych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej uchwały; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez niedokonanie przez Sąd należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd oparł rozstrzygnięcie sprawy na własnych ustaleniach nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy przez co naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Sąd nie odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów skargi, co doprowadziło do przyjęcia za podstawę wyrokowania błędnych okoliczności faktycznych. Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi, a wcześniej odwołania traktującego o nieprecyzyjnym sformułowaniu zadania egzaminacyjnego z prawa gospodarczego. Skoro w zadaniu dopuszczono możliwość przyjęcia własnych założeń, to nie można było skarżącej skutecznie zarzucić, że nie wykonała go zgodnie z tzw. "Opisem istotnych zagadnień". Założenie zadania nie wskazywało, że umowa ma mieć charakter warunkowy ani nie zakazywało przyjęcia, że oświadczenia woli członków zarządu spółki zostały złożone na dzień zawarcia umowy zbycia udziałów. Komisja Egzaminacyjna nie dokonała oceny rozwiązania zaproponowanego przez zdającą co do braku warunku w umowie, a Sąd nietrafnie uznał to zaniechanie za zgodne z prawem, mimo że zaproponowane rozwiązanie – chociaż inne niż oczekiwał organ – było prawidłowe. Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe i nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd nie rozpoznał i nie ocenił zarzutów zawartych w skardze. Ogólnie aprobując stanowisko organów orzekających w sprawie Sąd uchylił się od wyrażenia własnego stanowiska, co jest prawnie niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Egzaminacyjna wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a z postawionych w tych ramach zarzutów wynika, że skarżąca kwestionuje rzetelność kontroli sądowej i wyrażoną przez Sąd I instancji aprobatę dla zaskarżonej uchwały Komisji Egzaminacyjnej w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej, uchwała ta została podjęta z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. dotyczących załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i związanej z tym zasady postępowania dowodowego wyjaśnienia stanu faktycznego przy pełnym rozważeniu złożonych przez stronę wyjaśnień i podniesionych przez nią argumentów. Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Zasadniczym zarzutem naruszenia prawa procesowego jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa wymogi jakie musi spełniać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie wskazanej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjnej naruszenie przez sąd tego przepisu tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1205/11, z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/13; te i dalej powoływane wyroki dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może również stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Zaskarżony wyrok nie jest obarczony wadliwością, o której wyżej mowa, tak gdy idzie o podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, jak też o przedstawienie i ocenę ustalonego przez organ stanu faktycznego znajdującego zastosowanie do wskazanej w uchwale normy prawa materialnego. Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd art. 3 § 1 p.p.s.a. i uchylenia się od dokonania rzeczywistej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji, w może nieco zbyt zwięzłej formie, jednak w sposób wystarczająco czytelny i zupełny, wyjaśnił powody niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia. Nie ma racji skarżąca, mówiąc, iż Sąd uchylił się od przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem wskazując na art. 366 ust. 1 u.r.p. oraz na art. 365 ust. 2 tej ustawy, prawidłowo uznał, że poprawnie dokonana negatywna ocena pracy z prawa gospodarczego skutkowała negatywnym wynikiem egzaminu radcowskiego. WSA wskazał na dwa błędy sporządzonej przez skarżącą umowy zbycia przez spółkę prawa handlowego udziałów członkowi zarządu tej spółki, stwierdzając m.in., iż sporządzenie umowy z naruszeniem art. 379 § 1 k.s.h., a więc umowy nieważnej, nie było działaniem w interesie strony, którą skarżąca reprezentowała. Rozumowaniu Sądu nie można zarzucić błędu. Podkreślić należy, że nie wszystkie błędy pracy egzaminacyjnej części od drugiej do piątej egzaminu radcowskiego mogą dopuszczać wartościowanie tej pracy w ramach dopuszczonej art. 364 ust. 10 pkt 1 u.r.p. skali. Zaproponowane przez skarżącą rozwiązanie zadania z prawa gospodarczego obciążone było tego rodzaju wadliwością, która eliminowała możliwość wartościowania w ramach kryteriów wskazanych dla oceny pozytywnej. Oczywiste wszak jest, że sporządzenie przez radcę prawnego/adwokata umowy zawierającej wadę powodującą nieważność tej umowy ze względu na wadliwie przyjętą reprezentację strony, czyni całą umowę, mimo nawet jej dalszych prawidłowych zapisów, bezwartościową dla stron i podważa profesjonalizm jej autora. Mając zatem na uwadze treść przepisu art. 365 ust. 1 u.r.p. który przy ocenie prac z części od drugiej do piątej egzaminu radcowskiego, akcentuje konieczność uwzględnienia interesu strony, którą zdający egzamin reprezentuje, należy stwierdzić, że rozwiązanie zadania z pogwałceniem tego interesu będzie je dyskwalifikować. W tym stanie rzeczy nie może zostać uwzględniony zarzut, że Sąd zaniechał odniesienia się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów oraz że zaakceptował wadliwie prowadzone postępowanie. Po pierwsze, przypomnieć należy, iż zarzut naruszenia prawa procesowego może zostać tylko wówczas uwzględniony, jeśli wnoszący skargę kasacyjną wykaże, że stwierdzone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ), a skarżąca kasacyjnie takiego wpływu nie wykazała. Po drugie, w sytuacji, gdy przedstawiony przez Sąd stan faktyczny, skonfrontowany z aktami administracyjnymi sprawy, nie budzi wątpliwości, a rozstrzygnięcie w tym stanie faktycznym i prawnym jawi się jako jedynie prawidłowe, nieskutecznym będzie zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić też należy, że wobec stwierdzonego przez sąd kasacyjny stanu rzeczy, nieodniesienie się do wszystkich argumentów skargi nie usprawiedliwia zarzutu powierzchownej kontroli i naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami u.r.p. Reasumując, przeprowadzona stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. w granicach zakreślonych skargą kasacyjną, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała takich naruszeń prawa procesowego, które usprawiedliwiałyby zastosowanie art. 185 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 366 ust. 1 u.r.p., pozytywny wynik z egzaminu radowskiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu radcowskiego otrzymał ocenę pozytywną. Innymi słowy, brak oceny negatywnej z jakiejkolwiek części egzaminu radcowskiego kształtuje po stronie komisji egzaminacyjnej obowiązek podjęcia decyzji korzystnej dla zdającego (decyzja związana – patrz: wyroki NSA: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1839/11, LEX nr 1367187; z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2333/11, LEX nr 1316091). Konsekwentnie zatem, uzyskanie przez kandydata choćby jednej oceny negatywnej prowadzi do niezaliczenia egzaminu radcowskiego i obowiązku komisji egzaminacyjnej podjęcia uchwały o negatywnym wyniku egzaminu. Jedynie na marginesie, bowiem kwestia ta nie jest podnoszona w skardze kasacyjnej, zauważyć należy, że uchwały komisji egzaminacyjnych w przedmiocie wyniku egzaminu radcowskiego nie stanowią rozstrzygnięcia w trybie uznania administracyjnego, a o wyniku egzaminu radcowskiego decyduje, przeprowadzona według reguł przewidzianych u.r.p. z uwzględnieniem zasad zawartych w k.p.a., ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie, na który składa się każdy z pięciu pisemnych egzaminów cząstkowych. Wreszcie za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. przez dokonanie oceny zaproponowanego przez skarżącą rozwiązania z perspektywy Opisu istotnych zagadnień opracowanego przez komisję egzaminacyjną. Trudno w zaskarżonym wyroku dopatrzeć się takiego wzorca kontroli. Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.