II GSK 2491/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 858/13 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 858/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) oddalił skargę J. G. ( dalej: Skarżącego) na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR), z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2007r. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że : Skarżący złożył w dniu [...] maja 2007 r. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 . W następstwie przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. przyznał Skarżącemu płatności w wysokości 33.006,69 zł. W dniu [...] lutego 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynęła informacja przekazana przez P. W., z której wynikało, że jest on właścicielem działek ewidencyjnych o numerach, które we wniosku o przyznanie płatności deklarował Skarżący, pomimo, że nie jest ich posiadaczem i faktycznym użytkownikiem. W związku z podjętymi informacjami, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2008r o przyznaniu w/w płatności do gruntów rolnych na rok 2007r. W toku postępowania przeprowadzono w dniu [...] czerwca 2012 r. oględziny spornych nieruchomości, z czego sporządzony został raport. Również Skarżący wyjaśnił, że nie używał spornych działek, gdyż były one użytkowane przez poprzednich właścicieli w porozumieniu z P. W. Natomiast zadeklarowanie ich we wniosku wynikało z porozumienia zawartego pomiędzy P. W., a Skarżącym. Na jego podstawie Skarżący deklarował w/w działki we wniosku nie będąc ich użytkownikiem, a uzyskane płatności przekazywał P. W. lub H. Ż., jako formalnemu dzierżawcy spornych działek. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., odmówił Skarżącemu przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, w postaci jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 16.762,61 zł. Odmówił również przyznania płatności z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 15 010,92 zł, jak również odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W dniu [...] sierpnia 2012 r. J. G. złożył odwołanie od w/w decyzji, wskazując, że jego powodem są nieprawidłowości zeznań świadków tj. H. Ż. oraz P. W.. Wobec wystosowania przez organ II instancji zawiadomienia do Skarżącego, z dnia [...] listopada 2012 r. informującego o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych (zgodnie z żądaniem strony), które zostało doręczone w dniu [...] listopada 2012 r., Skarżący, w dniu [...] listopada stawił się w Oddziale Regionalnym ARiMR w W. celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do złożenia dowodów, nie podejmując jednakże żadnych czynności w sprawie. W dniu [...] lutego 2013 r. Dyrektor ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż dla przyznania płatności, nie jest wystarczające posiadanie działek rolnych w rozumieniu cywilistycznym, ale konieczne jest również faktyczne, rolnicze użytkowanie tych gruntów. Rozstrzygającym dla przyznania płatności jest, to kto w sposób trwały użytkował grunty rolne i utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej. Wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że użytkownikiem spornych działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: -21,26,199 (J., gmina S.), - 87,108 (D., gmina S.), - 41,416 (Ż., gmina W.), - 12,23,34/2 (J., gmina B.), -162 (W., gmina Z.), - 6/10 (Szczytniki, gmina Załuski), 544, 559, 589 (K., gmina W.) nie był J. G.. Ustalono również, że w roku składania wniosku o przyznanie płatności na działkach rolnych F, G, K, M, R, S, AB, AC, AD, AH, AJ, AK, AL oraz AO nie była prowadzona działalność rolnicza natomiast na działkach P i AA stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności. Od powyższej decyzji Dyrektora ARiMR J. G. złożył skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 września 2013r. oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący pierwotnie uzyskał korzystną dla siebie decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich za 2007r. W wyniku wznowienia postępowania ustalono, iż Skarżący nie użytkował działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Podstawą takich ustaleń były m.in. zeznania świadków, kontrola na miejscu oraz wyjaśnienia Skarżącego, który oświadczył, że nie użytkował spornych działek albowiem użytkowali je poprzedni właściciele. Sąd I instancji uznał, iż taki stan rzeczy w pełni uzasadnił podjęcie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., mocą której uchylono wcześniejszą decyzję o przyznaniu płatności na rok 2007, oraz odmówiono ich przyznania wraz z nałożeniem stosownych sankcji. Uznał również, za prawidłową decyzję organu II instancji, która wydana została po właściwie przeprowadzonym postępowaniu. W toku tego postępowania Skarżący otrzymał w dniu [...] listopada 2012 r. informację o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak również o możliwości dostarczenia nowych dowodów w sprawie. Takie nowe dowody nie zostały jednak przez Skarżącego wskazane. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił 1. naruszenie art. 67 § 1 i 5, art. 69, art. 72 § 1 i art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej: p.p.s.a.) przez dokonywanie doręczenia pism przez listonosza w innym miejscu niż miejsce zamieszkania czy pracy Skarżącego, do rąk matki skarżącego, która nie jest domownikiem w gospodarstwie skarżącego, mieszka pod innym adresem niż skarżący, nie posiada pełnomocnictwa do odbioru pism w imieniu skarżącego. Sąd zdaniem Skarżącego nie zbadał tych okoliczności pomimo uwidocznienia faktu każdorazowego odbioru korespondencji przez matkę skarżącego i braku jego reakcji na pisma sądu. W następstwie tego część korespondencji sądowej nie została doręczona Skarżącemu a niektóre pisma dotarły z opóźnieniem. Okoliczność powyższa zdaniem Skarżącego skutkuje nieważnością postępowania albowiem z powodu braku doręczenia Skarżącemu części korespondencji we właściwy sposób, nie miał on możliwości uczestnictwa w czynnościach dowodowych i zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych. Tym samym Skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw, co skutkuje nieważnością postępowania i stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - w szczególności: - art. 6 p.p.s.a. przez brak niezbędnych pouczeń ze strony Sądu wobec skarżącego, skutkujący niemożnością skorzystania przez skarżącego ze swoich praw, przewidzianych w szczególności w art. 103, 104, 105, 106 § 2 i 3 p.p.s.a. , skutecznego złożenia dalszych wniosków dowodowych; * art. 72 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący w prawidłowy sposób odebrał raport z kontroli działek na miejscu, pomimo tego, iż osoba która jest podpisana na potwierdzeniu odbioru nie jest domownikiem (nie mieszka ze skarżącymi) skarżącego i nie posiada pełnomocnictwa skarżącego do odbioru pism sądowych; * art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, * art. 106 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się i zgłoszenia swoich żądań, wniosków, złożenia wyczerpujących wyjaśnień. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że zachodzi nieważność postępowania spowodowana istotnym naruszeniem przepisów dotyczących doręczeń pism procesowych w toku postępowania, bowiem pisma z zasady doręczane były do rąk matki Skarżącego, B. G., która nie zamieszkuje z Skarżącym w jednym gospodarstwie domowym i nie posiada pełnomocnictwa do odbioru pism w jego imieniu. Nie pełni również funkcji administracji domu lub dozorcy. Wskazał, iż niektóre z pism od matki otrzymywał, jednak, wiele z tych pism nigdy nie zostało przekazanych i nie miał on możliwości wzięcia udziału we wszystkich czynnościach organu administracyjnego, a później sądu. Wskazał iż nie miał możliwości uczestniczyć z powyższego powodu w następujących czynnościach.: - oględzinach nieruchomości objętych postępowaniem w dniu [...] czerwca 2012 r., * oględzinach nieruchomości objętych postępowaniem w dniu [...] lipca 2012 r., * złożenia zeznań w charakterze strony, * przesłuchania świadka M. S., * przesłuchania innych świadków, Zarzucił również, iż z powodu nie doręczania korespondencji we właściwy sposób nie miał również możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu świadków, ustosunkowania się do raportu z kontroli, stawienia się na wezwanie organu celem złożenia, wyjaśnień, czy złożenia wniosków dowodowych. Jego zdaniem żadne okoliczności nie uzasadniały doręczana w sprawie pism do rąk matki Skarżącego (doręczenie zastępcze), która nie jest nawet domownikiem. Uznał w związku z powyższym, że został pozbawiony możności obrony swych praw w myśl art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. To winno skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i rozpoznaniem sprawy na nowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Wskazał również, iż naruszono art. 72 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Skarżący w prawidłowy sposób odebrał raport z kontroli działek na miejscu, pomimo tego, iż osoba która jest podpisana na potwierdzeniu odbioru, czyli matka Skarżącego nie jest domownikiem (nie mieszka ze skarżącymi) i nie posiada pełnomocnictwa do odbioru pism sądowych. Z tego też powodu Skarżący nie otrzymał tego raportu w czasie umożliwiającym złożenie stosownych zastrzeżeń czy wniosków. Zarzucił również, iż na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. Sąd uniemożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się i złożenie wyjaśnień odnośnie przeprowadzonych czynności, co należy uznać za niewłaściwe w sytuacji gdy Skarżący nie uczestniczył osobiście w oględzinach nieruchomości i nie miał możliwości ustosunkować się do oświadczeń złożonych przez świadków w miejscu oględzin i skonfrontowania swoich zeznań z ich oświadczeniami. Analizując swoje wyjaśnienia wskazał, iż nie wynika z nich jednoznacznie, że nie użytkował on przedmiotowych nieruchomości. Zwrócił uwagę na fakt, że kontrola użytkowanych nieruchomości miała miejsce w roku 2012 r. a dotyczyła okresu użytkowania w roku 2007, co czyniło niezbędnym udział Skarżącego w oględzinach. Sąd I instancji dopuścił się, jego zdaniem, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Natomiast na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. naruszył art. 106 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zgłoszonych zeznań, wniosków, przeprowadzonych dowodów, w szczególności tych, w których strona nie uczestniczyła. Wskazał również, że uzasadnione jest przypuszczenie, że w sprawie mogło zabraknąć stosownych wyczerpujących pouczeń ze strony sądu, co gwarantuje skarżącemu art. 6 p.p.s.a. Protokół rozprawy z dnia 18 września 2013 r. nie ujawnia faktu takich pouczeń. W efekcie, skarżący nie miał możliwości skorzystać z takich uprawnień procesowych jak te wynikające z art. 103, 104, 105, 106 § 2 i 3 p.p.s.a. czy dokonać skutecznego złożenia dalszych wniosków dowodowych. Nadto Sąd oddalił te wnioski dowodowe, które zostały przez Skarżącego złożone, w tym wniosek o przesłuchanie świadków na okoliczność użytkowania działek przez Skarżącego oraz wniosek o dopuszczenie dowodu z faktur i rachunków za zakup roślin i wynajem maszyn. Dyrektor ARiMR nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nie uzasadniona. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. -naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Wskazać należy, iż skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie ze względów formalnych. Analiza przepisu art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak więc aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r, II FSK 1289/08, z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, publik.: http://orzeczenia.nsa.qov.pl/). Podkreślić należy jednocześnie, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ i cytowane tam orzecznictwo). Skarżący, w skardze kasacyjnej wskazał na zarzuty naruszenia art. 67 § 1 i 5 p.p.s.a, art. 69 p.p.s.a., art. 72 § 1 p.p.s.a. i art. 73 p.p.s.a., oraz powołując się na podstawę określoną w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a wskazał na naruszenie art. 6 p.p.s.a., art. 72 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. i art. 106 § 2 i 3 p.p.s.a. Sformułowanie powyższych zarzutów, jak również sprostowanie dokonane przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie w dniu 5 września 2014r. wskazuje na to, iż dotyczą w zasadniczej mierze wadliwości postępowania przed organami administracji. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej, przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, celem zbadania, czy nastąpiło skonkretyzowanie powyższych zarzutów kasacyjnych wskazuje również na to, że odnosi się ono w zasadniczej mierze do naruszeń zaistniałych w toku postępowania przed organami ARiMR. Skarżący bowiem zarzuca, iż z powodu błędnego doręczania korespondencji na etapie postępowania administracyjnego nie mógł brać udziału np. w oględzinach nieruchomości, przesłuchaniach świadka itp. Należy więc podkreślić, że aby skutecznie podnieść zarzuty odnoszące się do postępowania przed organami ARiMR należy wskazać podstawę skargi kasacyjnej w ramach której zarzuty te są formułowane ( art. 174 pkt. 1, 2 p.p.s.a.). Nadto, skarżący winien wskazać na przepis ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi który naruszył Sąd I instancji akceptując decyzję wydaną przez organ ARiMR ( art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a-c ) oraz powiązać ją z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego stosowanymi przez ARiMR. Brak wskazania przepisów p.p.s.a. które naruszył Sąd I instancji w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego czyni zarzuty opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nieskuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem nie może za Skarżącego formułować zarzutów skargi kasacyjnej, nie może też domniemywać które z przepisów postępowania zostały naruszone. Skarżący natomiast formułując zarzuty skargi kasacyjnej wskazał wyłącznie na przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi które zostały naruszone odnosząc je do postępowania organów ARiMR. Z tego tez powodu zarzuty skargi okazały się bezskuteczne. Skarżący, w skardze kasacyjnej wskazuje również na zarzuty naruszenia przepisów art. 6 p.p.s.a. art. 106 § 2 i § 3 p.p.s.a. przez Sąd I instancji. Jednakże uzasadnienie to w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 6 p.p.s.a. art. 106 § 2 i § 3 nie jest powiązane z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepisy art. 145- 151 p.p.s.a. kształtują bowiem uprawnienia orzecznicze wojewódzkiego sądu administracyjnego. Prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga, aby przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powiązać z odpowiednimi przepisami postępowania sądowo administracyjnego naruszonych przez Sąd I instancji w prowadzonym postępowaniu (np. art. 106 § 3 p.p.s.a.). Dopiero wtedy możliwe jest wykazanie, że Sąd I instancji, oddalając wskazany przez Skarżącego środek dowodowy, naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W treści skargi kasacyjnej Skarżący co prawda wskazał na art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ) p.p.s.a. jednakże odniósł go do postępowania organów administracji publicznej, które jego zdaniem było dotknięte wadami, nie wiążąc go z odpowiednimi przepisami postępowania stosowane prze te organy. Dodać należy, że Skarżący zarzucając naruszenie art. 106 § 2 i 3 p.p.s.a. wskazał, że na rozprawie w dniu 18 września 2013r. uniemożliwiono mu wypowiedzenie się i zgłoszenie swoich żądań, wniosków czy złożenia wyczerpujących wyjaśnień. Zarzut ten okazał się nieuzasadniony. Jak wynika z protokołu rozprawy Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się na wskazanej rozprawie, co znalazło odzwierciedlenie w protokole rozprawy. Jak wskazuje natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej, Skarżący zamierzał odnieść się do oględzin nieruchomości, oświadczeń świadków, skonfrontowania swoich zeznań z zeznaniami świadków. Analizując dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym, wskazywał również, że Sąd I instancji na podstawie przeprowadzonych dowodów doszedł do błędnego przekonania, że Skarżący nie użytkował nieruchomości objętych dopłatami. Wskazać więc należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a do tego zmierzał Skarżący. Natomiast przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego jest dopuszczalne tylko z ograniczeniem do dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.) i to w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania przed Sądem I instancji, nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz oceną, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. ( wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., II GSK 164/05, ONSA WSA 2006, nr 2, poz. 45). Zarzucając natomiast naruszenie art. 6 p.p.s.a. sformułował zarzut w trybie przypuszczającym, nie konkretyzując go. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu