II GSK 3819/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 544/17 w sprawie ze skargi B. w B. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od B. w B. na rzecz Zarządu Województwa Pomorskiego 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 544/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. w B. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Pomorskiego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżący złożył wniosek nr [...] w konkursie nr RPPM.05.06.00-IZ.00-22-001/17 ogłoszonym przez Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego, dotyczącym naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Działania 5.6. Adaptacyjność pracowników Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014 – 2020 o dofinansowanie projektu pt. "B.". W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Zarząd Województwa Pomorskiego na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.) nie uwzględnił protestu skarżącego od wyniku oceny formalnej wniosku. W uzasadnieniu poinformował skarżącego, że zgodnie z zapisami Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych RPO WP odnoszące się działania 5.6. Adaptacyjność pracowników, maksymalny całkowity poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych na poziomie projektu wynosi 95 %. Powyższe zapisy znalazły odwzorowanie w opracowanym przez Instytucję Zarządzającą Regulaminie konkursu (załącznik do Uchwały nr 1353/199/16 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 22 grudnia 2016 r.), który stanowi, że poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych projektu wynosi maksymalnie 95 %, a wymagany wkład własny beneficjenta do projektu wynosi 5 % wartości projektu pomniejszonej o wartość udzielonych uczestnikom projektu dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. W piśmie dnia 27 lutego 2017 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała o wystąpieniu incydentu parametryzacji elektronicznego formularza wniosku o dofinansowanie projektu w generatorze wniosków aplikacyjnych (GWA), który mógł mieć wpływ na niezgodność formularza wniosku z wymogami konkursu. W związku z powyższym Instytucja Zarządzająca zwróciła się z prośbą do wnioskodawcy o sprawdzenie złożonego wniosku o dofinansowanie projektu i dokonanie w nim ewentualnej korekty, mającej na celu zapewnienie we wniosku dopuszczalnego poziomu dofinansowania projektu w wysokości maksymalnie 95 %. W piśmie tym Instytucja Zarządzająca wskazała też, że "wymagany wkład własny do projektu wynosi 5 % wartości projektu z zastrzeżeniem, że dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie mogą być ujęte jako wkład własny w projekcie". W ocenie organu przedstawione w piśmie informacje wskazywały zatem w sposób niebudzący wątpliwości metodologię wyliczania wkładu własnego. Pismo zwierało bowiem szczegółową instrukcję, jak postąpić w tym zakresie, a także dane osób w Instytucji Zarządzającej, z którymi wnioskodawca mógł się skontaktować, celem wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, bądź interpretacji zapisów. W piśmie zastrzeżono przy tym, że w przypadku niezłożenia we wskazanym terminie skorygowanego wniosku o dofinansowanie projektu, Instytucja Zarządzająca uzna wniosek złożony pierwotnie, jako ostatecznie złożony w odpowiedzi na konkurs i podda go ocenie formalnej. W związku z tym, że Instytucja Zarządzająca dopełniła wszelkich starań, aby umożliwić wnioskodawcy złożenie wniosku spełniającego wymogi konkursu, a wnioskodawca nie skorzystał z możliwości dokonania pisemnej korekty wniosku, wyrażone w proteście żądanie skierowania wniosku do ponownej oceny zostało uznane za nieuzasadnione. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił, że ocena zgłoszonego do konkursu projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zdaniem skarżącego, organ z naruszeniem art. 41 ust. 3 ustawy wdrożeniowej zmienił sposób wyliczania wkładu własnego wskazany w Regulaminie konkursu, bez dokonywania zmiany tego Regulaminu. Tym samym zmienił warunki konkursu w trakcie jego trwania, w sposób istotny i na niekorzyść wnioskodawców, o czym nie poinformował w sposób jasny i jednoznaczny. Wezwał wnioskodawcę do dokonania istotnych zmian w złożonym wniosku o dofinansowanie projektu, co jest niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Powyższe doprowadziło do odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], mimo iż ten spełniał zapisy Regulaminu konkursu nr RPPM.05.06.00-IZ.00-22-001/17 w zakresie wymaganego wkładu własnego. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Pomorskiego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Sąd I instancji uwzględniając skargę na powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 na wstępie przedstawił wynikające z tej ustawy zasady obowiązujące przy ocenie wniosków o dofinansowanie. Powołując się na pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, że wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania. Ponadto, wskazane kryteria oceny - powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane, co ma tę konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania. Powyższy nakaz służy eliminowaniu jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów. Sąd I instancji odwołał się do art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej, z którego wynika, że regulamin konkursu - o charakterze wiążącym zarówno dla ustanawiającej go właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących w podlegającym regulacjom tego regulaminu postępowaniu konkursowym - powinien między innymi określać kryteria wyboru projektów oraz ich znaczenie. Kryteria wyboru projektów powinny być określone w sposób czyniący zadość przedstawionemu powyżej standardowi, a ich znaczenie, o którym również jest mowa w przywołanym przepisie, odpowiadać powinno celowi danego postępowania konkursowego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz ustanowionych na gruncie tego przepisu zasad wyboru projektów do dofinansowania w sposób świadczący o istotnym, w rozumieniu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) tej ustawy, wpływie tego naruszenia na wynik oceny wniosku strony o dofinansowanie projektu. Negatywna ocena projektu podyktowana niespełnieniem kryteriów formalnych nastąpiła bowiem z naruszeniem zasad ustanowionych na gruncie art. 37 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z Regulaminem konkursu (punkt 1.5) poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych wynosi 95%, w tym: 1) 85 % środki EFS; 2) 10 % krajowy wkład publiczny – budżet państwa. Odnośnie wymaganego wkładu własnego użyto w Regulaminie następującego opisu: "Wymagany wkład własny beneficjenta do projektu wynosi 5% wartości projektu pomniejszonej o wartość udzielonych uczestnikom projektu dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej". Z kolei w piśmie instytucji zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. odwołującym się wprost do Regulaminu konkursu wskazano, że "Wymagany wkład własny do projektu wynosi 5% wartości projektu z zastrzeżeniem, że dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie mogą być ujęte jak wkład własny w projekcie". W ocenie Sądu I instancji, posłużenie się zmienioną definicją odnoszącą się do sposobu wyliczenia wymaganego wkładu własnego stanowiło niedopuszczalną próbę konwalidacji nieprecyzyjnego zapisu regulaminowego dokonaną w następstwie dostrzeżenia błędu w GWA. Postępując zgodnie z pismem instytucji zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. wnioskodawca zweryfikował pierwotnie złożony wniosek i uznał, że wskazany w powyższym piśmie błąd go nie dotyczy. To oznacza, że przedsiębiorca mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, co do prawidłowości danych zawartych we wniosku. Sposób określenia kryterium formalnego legitymowania się przez wnioskodawcę wyliczonym w oparciu o wskazane reguły wkładem własnym - na tle powyżej przedstawionych odmiennych zapisów w Regulaminie oraz w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. - mogło wzbudzić uzasadnione wątpliwości. Negując stanowisko instytucji zarządzającej w przedmiocie wagi stwierdzonego błędu Sąd stwierdził, że przedmiotem postępowania regulowanego ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. jest ocena określonego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją. Poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących - w kontekście wymogów określonych Regulaminem konkursu - przedmiotowo istotne elementy projektu instytucja ta nie może więc wykraczać poprzez uczynienie przedmiotem oceny elementów niewynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. Sąd I instancji podkreślił, że instytucja właściwa do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania nie może dokonywać tej oceny przez informacje uzupełniające, które - jako pozyskane w trybie nieznanym ustawie - prowadzą do istotnej zmiany wniosku (por. art. 43 ust. 2 ustawy). Sytuacja taka jest nie do pogodzenia z zasadami przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności, o których mowa w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy. Wartość wnioskowanego dofinansowania przekraczająca wymagany Regulaminem maksymalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych (95 %), a stanowiąca konsekwencję określenia wkładu własnego po uprzednim odjęciu od wartości projektu wartości dotacji określonej w pkt 5.13 zakresu finansowego projektu była determinowana wyłącznie zastosowaniem się przez beneficjenta dofinansowania do niepoprawnego i nielogicznego zapisu regulaminowego. Należy mieć przy tym świadomość, że obiektywnie wadliwego (bo niekorespondującego z jasnym, precyzyjnym i czytelnym zapisem konkursowym, że maksymalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych wynosi 95 %) metodologicznego podejścia strony skarżącej do wykazania legitymowania się wkładem własnym co najmniej na poziomie 5% łącznej wartości projektu, nie można było kwalifikować jako oczywistej omyłki podlegającej poprawieniu w trybie określonym w art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Wobec wskazanej powyżej wagi i znaczenia tego wymogu stanowiącego kryterium oceny formalnej danego projektu, zainicjowanie określonego przywołanym przepisem trybu poprawienia wniosku prowadziłoby do istotnej jego modyfikacji, która w świetle wskazanej regulacji jest prawnie niedopuszczalna. W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że stwierdzona wadliwość procedury konkursowej, która de facto pozbawiła skarżącego prawa do merytorycznej oceny wniosku o dofinansowanie projektu, stanowiła naruszenie zasad przejrzystości i rzetelności, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dlatego skarga została uwzględniona. W skardze kasacyjnej Zarząd Województwa Pomorskiego zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie organ zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez przyjęcie, że w konkursie nr RPPM.0506.00-IZ.00-22-001/17 ogłoszonym przez Zarząd Województwa Pomorskiego, jako Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Pomorskiego na lata 2014 – 2020 dla Osi priorytetowej 5. Zatrudnienie, Działanie 5.6. Adaptacyjność Pracowników, wystąpiła wadliwość procedury konkursowej, która stanowiła naruszenie zasad przejrzystości i rzetelności, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i pozbawiła stronę skarżącą prawa do merytorycznej oceny wniosku o dofinansowanie projektu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie podniesionego zarzutu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując pod względem zgodności z prawem prawidłowość oceny projektu pn. "B." zgłoszonego przez stronę do dofinansowania w konkursie nr RPPM.05.06.00-IZ.00-22-001/17, zawartej w piśmie Instytucji Zarządzającej z dnia [...] czerwca 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu stwierdził, że ocena ta została przeprowadzona z naruszeniem prawa. Według Sądu I instancji, ocena projektu strony skarżącej przeprowadzona została z naruszeniem zasad przejrzystości i rzetelności, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, albowiem pismo Instytucji Zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. w relacji do pkt 1.5 Regulaminu konkursu posługiwało się "innym określeniem obrazującym sposób wyliczenia wkładu własnego, aniżeli tym użytym w treści Regulaminu", co uzasadniało wniosek o naruszeniu przez Instytucję Zarządzającą zasady przejrzystości oraz rzetelności oceny projektu. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego stawiany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy przepisu art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 jest usprawiedliwiony. Z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii podkreślenia wymaga, że wynikająca z art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przy tym, co wymaga szczególnego podkreślenia, wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny - co również należy podkreślić i uznać w tej mierze za oczywiste - powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane (por. w tym względzie wyroki NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10 oraz z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 3231/17). Służy to - co należy podkreślić - gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów. Uwzględniając powyższe, w tym zwłaszcza odwołując się do konsekwencji wynikających z ostatniego spośród przywołanych argumentów, za niezasadne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do zakłócenia zasad stałości obowiązywania, jasności oraz przejrzystości kryteriów oceny projektu w postępowaniu konkursowym, w którym z wnioskiem o dofinansowanie projektu wystąpiła strona skarżąca, co miało być spowodowane treścią pisma Instytucji Zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. adresowanego do wszystkich podmiotów aplikujących o wsparcie finansowe. Tezy o zaistnieniu tego rodzaju sytuacji nie sposób budować w oparciu o argument, że treść wymienionego pisma nie korespondowała z treścią pkt 1.5 Regulaminu konkursu. Jest to argument nieprawdziwy, a przez to i nietrafny. Zestawiając ze sobą treść wymienionego pisma oraz przywołanego postanowienia regulaminowego nie sposób zasadnie twierdzić, że nie korespondują one ze sobą, w tym zwłaszcza, że wymienione pismo wprowadzało niczym nieuzasadnioną - o czym mowa będzie jeszcze dalej - zmianę wymogów konkursowych o konsekwencjach niepozostających bez wpływu na prawidłową realizację zasady przejrzystości oraz rzetelności oceny projektu strony skarżącej. Zarówno bowiem z pkt 1.5 Regulaminu konkursu, jak i z pisma Instytucji Zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. wynika, że dopuszczalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych projektu wynosi maksymalnie 95%, co siłą rzeczy oznacza, że minimalny poziom zaangażowania wkładu własnego wnioskodawcy określony został na poziomie nie mniej niż 5%. Skoro tak, to odwołując się do treści omawianych dokumentów nie sposób zasadnie twierdzić, że doszło do zakłócenia zasady stałości obowiązywania kryteriów oceny projektów w trakcie trwania postępowania konkursowego poprzez wprowadzenie nowych kryteriów oceny w relacji do tych, które wynikały z przyjętych i obowiązujących w tym postępowaniu postanowień regulaminowych. Omawiane kryterium nie uległo zmianie. Przeciwnie, jego obowiązywanie i stosowanie w przedmiotowym konkursie zostało potwierdzone, co w kontekście art. 37 ust. 2 przywołanej ustawy, z którego wynika, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego miało i tę konsekwencję, że stałość obowiązywania i stosowania omawianego kryterium, nie dość, że została potwierdzona, to również miała charakter aksjomatyczny. Skoro w omawianym postępowaniu konkursowym dopuszczalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych projektu określony został na poziomie maksymalnie 95%, czego naturalną i logiczną konsekwencją było to, że w relacji do tak określonego - maksymalnego - zaangażowania środków publicznych wkład własny wnioskodawcy nie mógł być określony inaczej, niż na poziomie (nie mniej, niż) 5 % wartości projektu, to nie sposób jest również zasadnie twierdzić, że - jak uczynił to Sąd I instancji - pismo Instytucji Zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. wprowadzało w tym względzie jakieś inne zasady, czy też sposób określania poziomu zaangażowania środków własnych wnioskodawcy, niż te które ustanowione zostały w Regulaminie konkursu. Zwłaszcza, gdy w kontekście przedstawionych argumentów podkreślić również, że w odniesieniu do omawianej kwestii, zarówno Regulamin konkursu, jak i wymienione pismo Instytucji Zarządzającej "stanowią", że "wymagany wkład własny do projektu wynosi 5 % wartości projektu". Tym samym, za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że w analizowanym zakresie, ani nie doszło do wprowadzenia jakichkolwiek innych, niż określone w Regulaminie konkursu kryteriów ocen projektów zgłaszanych do dofinansowania, ani też do dokonania z naruszeniem prawa ich modyfikacji w trakcie trwania postępowania konkursowego. W świetle przedstawionych argumentów nie sposób jest więc w konsekwencji zasadnie przyjąć, że ocena projektu strony skarżącej dokonana została w sposób naruszający zasadę przejrzystości w sytuacji, gdy przeprowadzona została ona w oparciu o jasne, stałe (niezmienne) i znane wnioskodawcy kryteria oceny - co w rozpatrywanej sprawie, w relacji do maksymalnego poziomu wsparcia ze środków publicznych odnosi się do wymogu wkładu własnego wnioskodawcy na poziomie nie niższym, niż 5 % wartości projektu, a więc do kryterium zatwierdzonego w rozumieniu art. 37 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 - czy też, że ocena ta przeprowadzona została w sposób naruszający zasadę rzetelności w sytuacji, gdy za rzetelną ocenę projektu do dofinansowania uznać należy taką, którą jest formułowana w oparciu o pełne informacje co do każdego kryterium poddawanego ocenie, jest dokonana zgodnie ze wskazaniami wiedzy ustalonej i uznanej w każdej podlegającej ocenie dziedzinie, jest uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości, umożliwiając zrozumienie oraz poznanie racji, które legły u jej podstaw. Istota spornej w sprawie kwestii wymaga - co nie jest również bez znaczenia dla oceny zasadności skargi kasacyjnej - aby odnieść się i do tego jej aspektu, który dotyczy powodów oraz motywów wystąpienia przez Instytucję Zarządzającą pismem z dnia 27 lutego 2017 r. do wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie zgłaszanych przez nich projektów. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, powodów oraz motywów tego wystąpienia nie sposób upatrywać w normatywnej treści art. 43 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Z tego mianowicie powodu, że wskazane wystąpienie - co nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie - nastąpiło jeszcze przed przystąpieniem przez Instytucję Zarządzającą do oceny formalnej wniosków o dofinansowanie, co oznacza, że wymieniony przepis - mający przecież zastosowanie w postępowaniu w sprawie oceny wniosku - nie mógł stanowić adekwatnego wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonej negatywnej oceny projektu, a tym samym podstawy do formułowania tezy o przeprowadzeniu tej oceny z naruszeniem zasady przejrzystości i rzetelności. Ponadto, w sytuacji, gdy adresatem wymienionego pisma byli - co należy podkreślić - wszyscy wnioskodawcy, to w świetle powyżej przedstawionego argumentu tym bardziej powodów i motywów wystąpienia z tym pismem nie sposób upatrywać w potrzebie uzupełnienia lub poprawienia (wszystkich) wniosków w związku z ich brakami, czy też stwierdzonymi oczywistymi omyłkami. Innymi słowy, celem pisma Instytucji Zarządzającej z dnia 27 lutego 2017 r. nie była potrzeba konwalidowania wszystkich zgłoszonych do konkursu wniosków, co należy uznać za oczywiste w świetle przedstawionych argumentów, lecz to, aby w korespondencji do zasady lojalności oraz równego traktowania wnioskodawców powiadomić ich o wadliwości działania generatora wniosków aplikacyjnych, a poprzez udzielenie stosownej informacji oraz pouczeń, umożliwić wszystkim wnioskodawcom - na równych i takich samych zasadach - sanowanie skutków wadliwości działania narzędzia służącego obsłudze wniosków. Uwzględniając przedstawione argumenty, które legły u podstaw oceny, że zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie ziściły się określone przepisem art. 188 p.p.s.a. przesłanki, które w rezultacie uchylenia kontrolowanego wyroku umożliwiały rozpatrzenie skargi strony na zawartą w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. informację Zarządu Województwa Pomorskiego o nieuwzględnieniu protestu od wyniku oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu. Przedstawione powyżej argumenty nakazywały uznać tę skargę za nieuzasadnioną. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 w związku z art. 199, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 13