II GSK 4573/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Joanna Śieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1511/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 1511/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. (pkt I); zasądził na rzecz skarżącej 286 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II). Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] (dalej: skarżąca, strona) karę pieniężną w wysokości 7.150 zł w związku ze stwierdzonymi w czasie kontroli przeprowadzonej w jej przedsiębiorstwie w dniach od 28 maja 2015 r. do 15 czerwca 2015 r., naruszeniami obowiązujących przepisów, w tym w zakresie regulacji czasu pracy kierowców oraz zgodności wykonywania działalności gospodarczej z przepisami regulującymi częstotliwość i pobieranie danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców. Organ I instancji - powołując się na wyniki przeprowadzonej kontroli - stwierdził następujące naruszenia: 1. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 4. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, 5. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, 6. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, 7. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego — za każdy pojazd, 8. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: także GITD) - działając na podstawie art. 4 pkt 22, art. 5a, art. 7a, art. 11, art. 14, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. – dalej: u.t.d. lub ustawa o transporcie drogowym), lp. 5.1, lp.5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp.5.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do tej ustawy, art. 6-8, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006), art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.- dalej: rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85), art. 25, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm. – dalej: ustawa o systemie tachografów cyfrowych), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33 poz. 295 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GITD stwierdził, że strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W ocenie organu dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji oraz tezy odwołania nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92 b u.t.d. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia lp. 6.3.11 oraz naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r. – dalej: rozporządzenie Komisji 581/2010) określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007, Nr 159, poz. 1128 – dalej: rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r.), zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni, natomiast dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Zdaniem GITD z treści tego przepisu wynika obowiązek sczytywania danych co 28 lub 90 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia 581/2010. Organ wskazał, że obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa, tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. wydanego na podstawie art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, które określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Z powyższych względów za zasadne uznał nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w zakresie naruszenia obowiązku niesczytywania danych. W ocenie GITD przepisy rozporządzenia nr 561/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy, jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję. Sczytywania danych z kart kierowców oraz z tachografów, są to jedynie niektóre obowiązki strony jako podmiotu wykonującego przewozy drogowe. Uchybienie im skutkuje stwierdzeniem naruszenia, o jakim mowa w lp. 6.3.11 lub lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona powinna prowadzić stałą i nieprzerwaną kontrolę czasu jazdy, odbierania wymaganych przerw czy odpoczynków przez zatrudnianych kierowców, tak by do naruszeń nie dochodziło. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych z tachografów cyfrowych, iż przedsiębiorca nie sczytywał w terminie danych cyfrowych tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Dane z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe były sczytane w dniu 30.08.2015 r., a poprzednio w dniu 01.04.2015 r. Pomiędzy odczytami minęło ponad 90 dni. Kara za niniejsze wynosi 500 zł. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. Zdaniem WSA w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazanego w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, poczynione w niej ustalenia faktyczne wskazujące na naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni oraz nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - są prawidłowe. W kontekście tych ustaleń Sąd I instancji nie znalazł podstaw do podważenia ich kwalifikacji prawnej oraz oceny prawnej organu prowadzącej do zastosowania wskazanych w decyzji przepisów prawa materialnego i wymierzenia kary za poszczególne naruszenia. Podzielając w tej części ustalenia i ocenę organu odwoławczego WSA jednak dostrzegł, że w przypadku naruszeń objętych lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, organ odwoławczy popełnił błąd rachunkowy. Mianowicie, przyjął za udowodnione 7 przypadków takich naruszeń, za które wymierzone zostały odpowiednio następujące kary jednostkowe: 4x po 100 zł, 2x po 300zł i 500 zł, co stanowi sumę 1500 zł, a nie 1700 zł jak przyjął organ odwoławczy w decyzji (vide str. 5-7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). W zakresie dokonanej zaskarżoną decyzją oceny zasadności nałożenia kary pieniężnej za wyżej wymienione naruszenia WSA nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów i wywodów skargi kwestionujących brak zastosowania w sprawie art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. W tym względzie Sąd I instancji w całej rozciągłości podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast za uzasadnioną WSA uznał skargę w części, w której kwestionowane jest rozstrzygnięcie co do przypisania naruszenia i wymierzenia za nie kary w przypadkach dotyczących lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu I instancji skarżąca ma rację twierdząc, że organy administracji publicznej obu instancji orzekające w sprawie, co do objętych decyzją ustaleń prowadzących do przypisania skarżącej tych naruszeń i wymierzenia za nie kary, dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały. Jak zaznaczył WSA, organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutów naruszenia lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że rozporządzenie (WE) nr 561/2006 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów i powołał się na treść § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych. Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na 28 dni. Według organu, z tych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika obowiązek pobierania danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców odpowiednio częściej niż wynikałoby to z rozporządzenia 581/2010, przy czy organ wyraźnie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji, że okresy te odnosi do dni kalendarzowych. Tymczasem w skardze trafnie podniesiono, że organy orzekające w sprawie całkowicie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do rozporządzenia 581/2010, który stanowi: "określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". Według Sądu I instancji pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika z preambuły rozporządzenia 581/2010. Zdaniem WSA wyklucza to jakąkolwiek inną wykładnię. WSA podkreślił, że w kontekście pkt 3 preambuły do rozporządzenia 581/2010, w pełni zasadny jest zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Strona bowiem słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 ww. rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. W ocenie WSA stwierdzenie powyższych naruszeń stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie stanu faktycznego dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie sankcjonowanym w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika Nr 3 do tej ustawy, z uwzględnieniem powyższych zapatrywań, co do wykładni sposobu obliczania obowiązujących okresów sczytywania przez zobowiązany podmiot danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżając ten wyrok w całości i żądając jego uchylenia w całości i oddalenia skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wszystkich elementów stanu faktycznego, które miały w niniejszej sprawie znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, gdyż dla stwierdzonego naruszenia w postaci uchybienia obowiązkowi wczytywania danych z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zasadnym było przyjęcie jedynie dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r., tj. wyłącznie dni w których kierowca prowadził pojazd, podczas gdy postępowanie organu administracji było prawidłowe i precyzyjnie odniesiono się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu skarżącej, organ wyjaśnił szczegółowo i dobitnie przyczyny, dla których stosując art. 92a ust. 1 u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną wskazując, iż rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych, natomiast art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006 daje państwom członkowskim kompetencje do określania częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, iż dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych, co zrealizowane zostało przez § 3 pkt 1 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., co znalazło należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchylnej decyzji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i przepisów załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a na które to przepisy powoływał się organ administracji, i z których jasno wynika w jakich okresach dane te winny być wczytywane; b) art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich błędna interpretację i uznanie, że w przypadku naruszeń objętych lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, organ odwoławczy popełnił błąd rachunkowy gdyż, przyjął za udowodnione 7 przypadków takich naruszeń, za które wymierzone zostały kary jednostkowe, stanowiące sumę 1500 zł, a nie 1700 zł, jak przyjął organ odwoławczy w decyzji, podczas gdy w rzeczywistości przy opisywaniu rzeczonego naruszenia organ odwoławczy podał niewłaściwą sumę 1700 zł, zamiast poprawnej 1500 zł, jednak nakładając karę pieniężną za wszystkie łącznie stwierdzone naruszenia nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 7150 zł, co wobec wysokości kar cząstkowych za pozostałe naruszenia świadczy dobitnie, iż za naruszenie z lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. organ nałożył karę pieniężna w wysokości prawidłowej 1500 zł, nie 1700 zł (gdyż wówczas łączna, kara pieniężna wyniosłaby 7350 zł), natomiast warto zwrócić uwagę na okoliczność, iż organ odwoławczy utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji, gdzie zarówno przy omawianiu przedmiotowego naruszenia, jak i wymierzeniu kary łącznej przyjęto prawidłową wysokość kary cząstkowej za naruszenie z lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. 1500 zł, czym powyższe uchybienie nie miało żadnego wpływu na wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej przez organy obu instancji w prawidłowej wysokości 7150 zł. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Sformułowane w punkcie 1 oraz w punkcie 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, sprowadzają się w swej istocie do kontroli wyroku Sądu I instancji w zakresie przeprowadzonej przez tenże Sąd oceny objętej skargą decyzji, której skutkiem było stwierdzenie, że organ nie uwzględnił treści punktu 3 preambuły rozporządzenia 581/2010 określającego, że za dni zarejestrowanej działalności należy uznać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, przy czym nie stanowią one wszystkich dni kalendarzowych – jak stwierdził organ, skutkiem czego doszło punktu 3 preambuły ww. rozporządzenia 581/2010. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone przez Sąd I instancji stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe. Za trafną należy uznać ocenę sprawy, jakiej dokonał Sąd I instancji uznając, że organ niedostatecznie wyjaśnił i rozważył sprawę w zakresie, w jakim na stronę skarżącą nałożono karę sklasyfikowaną w lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia 581/2010, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Jednak, dokonując wykładni tego przepisu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, należy mieć na uwadze treść pkt 3 preambuły do rozporządzenia 581/2010, który stanowi wyraźnie, że: "określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". W świetle pkt 1 tej preambuły regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne do skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega zatem wątpliwości, że dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku składają się na okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc nie są to dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły. Wbrew twierdzeniu organu, przy realizacji obowiązku wczytywania danych, podmiot obowiązany powinien uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, nie zaś każdy dzień kalendarzowy. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy jedynie z czasem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w takiej sytuacji organ powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16). Podkreślenia wymaga, że do stosowania przepisów rozporządzenia Komisji zobowiązywała organ treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada pierwszeństwa prawa unijnego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem unijnym. Według art. 2 rozporządzenia 581/2010, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut sformułowany w pkt 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej. Nie można odmówić racji Sądowi I instancji, że z uzasadnienia zaskarżonej do tego Sądu decyzji wynika, iż w przypadku naruszeń objętych lp.5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, organ odwoławczy popełnił błąd rachunkowy, przyjął bowiem za udowodnione 7 przypadków takich naruszeń, za które wymierzone zostały odpowiednio następujące kary jednostkowe: 4x po 100 zł, 2x po 300zł i 500 zł, co stanowi sumę 1500 zł, a nie 1700 zł - jak przyjął organ odwoławczy w swojej decyzji. Zresztą potwierdza to sam autor skargi kasacyjnej wskazując jednocześnie, że uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wysokość tej kary. Jednakże, co istotniejsze, a czego skarżący kasacyjnie organ zdaje się nie zauważać - powyższe uchybienie nie stanowiło uzasadnienia dla uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Na str. 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA wyraźnie bowiem wskazuje, że: "Za zasadną należało uznać natomiast skargę w części, w której kwestionuje ona rozstrzygniecie co do przypisania naruszenia i wymierzenia za nie kary w przypadkach dotyczących lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 u.t.d.". Wobec tego omawiany zarzut oraz przedstawiona na jego poparcie argumentacja - nie mają żadnego wpływu na ocenę prawną objętego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.