II GSK 4771/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1723/15 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 4800 (cztery tysiące osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r. o sygn. akt III SA/Lu 1723/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie; dalej: Dyrektor) z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r. o wymierzeniu L. K., na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h.), kary pieniężnej 12000 zł za urządzanie gier na automacie nr [...] poza kasynem gry – w lokalu [...] przy [...] w Ł. Na podstawie m.in. eksperymentu polegającego na odtworzeniu gier na wskazanym automacie (z 25 września 2013 r.) i opinii biegłego sądowego ustalono, że był to automat do gier losowych w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., urządzanych w celach komercyjnych, zaś strona nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.) ani zezwolenia (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Dyrektor uznał L. K. za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wskazał na umowę najmu zawartą przez stronę z właścicielem automatu, w której wynajmujący powierzchnię lokalu pod ww. automat zobowiązał się, za czynsz najmu 2 m2 powierzchni lokalu i opłaty dodatkowe, m.in. do zapewnienia właściwych warunków używania urządzenia, do jego dozoru i zabezpieczenia przed uszkodzeniami. Dyrektor wyjaśnił, że L. K. zeznał do protokołu, iż otrzymał od przedstawiciela firmy będącej właścicielem urządzenia klucz służący do kasowania punktów, natomiast po przedstawieniu zatrzymanych w czasie kontroli zeszytów, zeznał, iż zawarte w nich zapisy zawierają przeliczniki pieniędzy na punkty. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę, gdyż uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i stwierdził, że wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano prawidłowo. Skarżący był posiadaczem lokalu, w którym eksploatowano automat do gier losowych. Oprócz udostępnienia miejsca na wstawienie automatu i źródła prądu, skarżący zapewniał odpowiednie warunki do tego, aby gry na zainstalowanym tam urządzeniu mogły być prowadzone. Z treści umowy najmu wynika, że skarżący, jako wynajmujący, zobowiązał się do zapewnienia właściwych warunków używania urządzenia, do jego dozoru i zabezpieczenia przed uszkodzeniem. Ponadto o bezpośredniej pieczy skarżącego nad urządzeniem świadczą czynione przez niego dokładne zapiski dot. przelicznika pieniędzy na punkty, w rozbiciu na poszczególne dni i poszczególne automaty. Sąd podkreślił, że osoba, która ma tylko udostępnić miejsce pod automat nie czyniłaby takich starań, co wskazuje na znacznie aktywniejszy udział skarżącego w przedsięwzięciu urządzania gier, niż podano w skardze. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że skarżącego należało uznać za podmiot urządzający gry na automacie; mieścił się on w zakresie podmiotowym sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a wskazanie tego przepisu jako podstawy prawnej odpowiedzialności skarżącego nie budzi wątpliwości w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73; dostępna w CBOSA). Aprobując uchwałę w pełni, WSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – będący podstawą prawną zaskarżonej decyzji – nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337; dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz stanowi samodzielną, niezależną od art. 14 ust. 1 u.g.h., podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. WSA podkreślił swoje związanie powyższą uchwałą, wynikające z art. 269 § 1 p.p.s.a. Skargą kasacyjną L. K. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. przez błędną jego wykładnię i oczywiście niewłaściwe ich zastosowanie i w oparciu o to, bezzasadne przyjęcie, że brak notyfikacji u.g.h. nie powoduje odmowy zastosowania ww. przepisów, pomimo tego że są to przepisy o charakterze technicznym w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, które nie powinny być stosowane, albowiem projekt tych przepisów nie był przekazany Komisji Europejskiej do tzw. notyfikacji przed wejściem w życie tych przepisów, co jest równoznaczne z tym, że nałożenie kary pieniężnej na skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa, 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), polegającym na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności poprzez dokonanie jednostronnej, nieobiektywnej oceny okoliczności sprawy przemawiających na korzyść skarżącego – takich jak brak notyfikacji przepisów u.g.h., brak po stronie skarżącego świadomości podlegania przedmiotowych urządzeń u.g.h., a wynikającej z wprowadzenia go w błąd przez najemcę, nieuczestniczenie skarżącego w organizowaniu gier i niepartycypowanie w zyskach z tego tytułu uzyskiwanych, a działaniu skarżącego polegającego jedynie na udostępnieniu lokalu na podstawie umowy najmu – a tym samym za uwzględnieniem skargi, – art. 134 § 1 p.p.s.a. bowiem Sąd nie orzekł zgodnie z tą normą i nie zbadał w sposób pełny okoliczności sprawy, w tym błędnie ustalił stan faktyczny poprzez przyjęcie, iż L. K. naruszył przepisy u.g.h. w ten sposób, że urządzał gry losowe świadomie stwarzając warunki poprzez wydzierżawienie lokalu podmiotowi [...], podczas gdy jego rola ograniczona była do obowiązków wynikających z umowy cywilnoprawnej, a tym samym nie można mu przypisać zachowania mieszczącego się w pojęciu "urządzania" gier losowych, – art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z brakiem przedstawienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi, a sprowadzenie jego treści wyłącznie do analizy skutków braku notyfikacji przepisów technicznych i wyprowadzenie w konsekwencji tego wniosków nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa krajowego i unijnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że sam wynajem powierzchni do prowadzenia przez inny podmiot gier na terenie lokalu, a także udostępnienie energii elektrycznej nie posiada znamion "prowadzenia gier". Podkreślono, że skarżący nie był zaangażowany w to, co działo się z maszynami, nie obsługiwał ich ani nie zlecał obsługi osobom trzecim. Prowadzeniem działalności związanej z wstawieniem maszyn oraz ich nadzorowaniem zajmował się najemca powierzchni G. W., który wprowadził skarżącego w błąd, twierdząc, że maszyny nie podlegają przepisom ustawy o grach hazardowych. Ponadto najemca w umowie wprost zabronił skarżącemu wypłacania wygranych, więc skarżący nie miał motywu, by działać sprzecznie z umową i brać udział w prowadzeniu gier. Dyrektor udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 stycznia 2019 r. stawił się radca prawny organu, który wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do głównego wątku wynikającego z zarzutów skargi kasacyjnej, skoncentrowanego na wykazaniu technicznego charakteru art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wbrew uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. II GPS 1/16, do której w uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną zasadnie odwołał się Sąd I instancji, stwierdzić należy, że skoro zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej postawiono z pominięciem uchwały, to nie znajduje on usprawiedliwionych podstaw. Powyższą uchwałą skład orzekający jest związany z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 1518/14; wskazane postanowienie i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W skardze kasacyjnej nie postawiono Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a., dlatego zignorowanie tak uchwały, jak i wypowiedzi Sądu wyrażonej w oparciu o jej treść oraz forsowanie poglądu o technicznym charakterze art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jak gdyby uchwała nie istniała, uznać należało z gruntu za nieuzasadnione. Niezasadne są zarzuty postawione w pkt 2 tiret 1-3 petitum skargi kasacyjnej. Odniesienie się do tych zarzutów należy poprzedzić istotnym wyjaśnieniem, że ramy prawne prowadzonego postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wyznacza treść art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a postępowanie to, co wynika z art. 8 w zw. z art. 91 u.g.h., organy prowadzą na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, nie zaś k.p.a. Oceniając zarzut 2 tiret 1 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że został on nieprawidłowo sformułowany i w związku z tym nie podważa skutecznie stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił naruszenie niemających w tej sprawie zastosowania przepisów k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., którego – co należy wyraźnie podkreślić – Sąd nie stosował i który nie stanowi podstawy prawnej do oddalenia skargi, jak podaje się to błędnie w treści zarzutu. Wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej wyklucza jakąkolwiek ingerencję sądu kasacyjnego w treść skargi kasacyjnej, zatem błędnie postawiony zarzut w szczególności w zakresie tak newralgicznego elementu zarzutu jak przytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skorygowany zostać nie może. Powyższe prowadzi do konkluzji, że omawiany zarzut, jako de facto niekwalifikujący się do merytorycznego rozpoznania, należało uznać za nieuzasadniony. Oznacza to w konsekwencji, że stan faktyczny sprawy uznany przez Sąd I instancji za ustalony prawidłowo i przyjęty za podstawę wyrokowania, nie został skutecznie zakwestionowany, a w jego świetle skarżący kasacyjnie L. K. był urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjąć należy, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" to ogół czynności i działań umożliwiających takie gry hazardowe, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. W sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", to jest np. w odniesieniu do podmiotów, które wydzierżawiają powierzchnie w celu urządzania na nich gier hazardowych, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, uznając wydzierżawiającego za stronę tego postępowania, powinny dokładnie wyjaśnić rozmiar i wagę jego udziału w tego rodzaju przedsięwzięciu. Zasadnicze znaczenie należy przydać postępowaniu dowodowemu, które ma za zadanie wykazać, że wydzierżawiający/wynajmujący wykonywał konkretne czynności pozostające w bezpośrednim związku z działalnością związaną z posadowionym na wydzierżawionej powierzchni automatem, pozwalające na przypisanie mu cechy "urządzającego gry na automatach". Istniejące powiązanie urządzającego gry na automacie w lokalu i wynajmującego lokal wynikające z zawartej umowy i posadowionego w jej wyniku automatu do gier samo przez się nie może przemawiać za uznaniem wynajmującego za urządzającego gry na automacie. Każdorazowo w takich przypadkach organy administracji podatkowej mają obowiązek wnikać w rzeczywistą treść zawartej umowy i ustalić ją nie tylko w oparciu o zazwyczaj oszczędne zapisy tego rodzaju umów, lecz przy zastosowaniu wszystkich przewidzianych prawem środków dowodowych. Granica ocen w tego rodzaju sytuacjach powinna uwzględniać złożoność sytuacji faktycznych i rzeczywiste powiązania istniejące pomiędzy podmiotami (por. wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2016 r. o sygn. akt II GSK 2736/16, z dnia 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 2322/17). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wypracowany dotychczas na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym samo wynajęcie czy wydzierżawienie lokalu lub jego części w celu urządzania gier hazardowych nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego czy wydzierżawiającego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza (por. wyroki NSA: z dnia 30 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 350/18, z dnia 26 października 2018 r. o sygn. akt II GSK 3705/16 i z dnia 14 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 4743/16 i II GSK 4791/16). Za nieuzasadnione należy także uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., postawione w pkt 2 tiret 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na uznaniu L. K. za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (ten przepis nie został nawet wymieniony w treści omawianego zarzutu) wyłącznie na podstawie umowy dzierżawy powierzchni jego lokalu innemu podmiotowi pod automat, nieprawidłowo również przez Sąd ocenionej. Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wskazywał już w swoim orzecznictwie, że art. 134 § 1 p.p.s.a. nie służy do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przecież przez organy prowadzące postępowanie, a nie sąd administracyjny, postępowania wyjaśniającego nieprowadzący. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie służy kwestionowaniu dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ ani podważaniu prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. o sygn. akt I OSK 682/18). Skoro, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to nie można uczynić przedmiotem kontroli legalności sprawy innej, niż ta, w której wniesiono skargę, co ani nie ulega wątpliwości, ani w tej sprawie nie wystąpiło (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r. o sygn. akt I FSK 1721/16). Artykuł 134 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje sąd pierwszej instancji do dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji z urzędu, co oznacza, iż powinien on dostrzec wszelkie braki dowodowe. Dla skutecznego wykazania, że tak właśnie się stało w danej sprawie należy wskazać jakich konkretnie dowodów nie przeprowadzono (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II FSK 2350/16). Skarżący kasacyjnie nie zidentyfikował wątpliwości jakie, jego zdaniem, wiążą się z umową najmu i co z nich wynika dla sprawy. Ewentualnych wątpliwości w tym zakresie skarżący nie osadził w zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ze wskazaniem właściwych dla niniejszej sprawy norm procesowych stosowanych przez organy, których naruszenia, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, nie dostrzegłby Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Na marginesie oceny zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wyrazić wątpliwość co do ważności zawartej przez skarżącego umowy najmu (brak potwierdzonej prawem identyfikacji najemcy), co jednak nie oznacza, że umowa ta nie mogła być wykorzystana jako jeden z dowodów dla przypisania skarżącemu cechy urządzającego gry. Nie może podważyć zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., zbędnie powiązany z art. 151 p.p.s.a. Objaśniając sens i znaczenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., można powiedzieć, że uzasadnienie orzeczenia służy wyjaśnieniu powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez sąd art. 141 § 4 cyt. ustawy tylko wówczas może zostać uwzględnione przez NSA, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 24 lutego 2016 r. o sygn. akt II GSK 1349/14, z dnia 10 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 191/13, z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11). Należy dodać, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Ponadto podobnie jak w przypadku zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zakwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzeczenia lub dokonanej przez ten Sąd oceny prawnej rozpatrywanych zagadnień, do tego zaś zmierzała strona skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2018 r. o sygn. akt I OSK 196/18). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala na stwierdzenie, że Sąd I instancji uchybił normie art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe uzasadnienie objętego skargą kasacyjną wyroku. Istotnym mankamentem uzasadniania wyroku nie jest, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, to, że Sąd poświęcił wiele miejsca rozważaniom związanym z kwestią braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych i jego skutków dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Jedyną wadą uzasadnienia, niekwestionowaną jednak w skardze kasacyjnej, a przez to niemogącą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., pozostaje jedynie lakoniczne odniesienie się przez Sąd do podstaw faktycznych uznania skarżącego za urządzającego gry, co Sąd, jak się zdaje przyjął za oczywiste w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Odmawiając trafności omawianemu zarzutowi trzeba jeszcze podkreślić, że przedstawiony przez Sąd I instancji inny pogląd i ocena sprawy, niż to wyraża skarżący nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804; obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu 4800 zł za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego organu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.