II GSK 717/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.O. – Z. P. – H. "O." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1128/09 w sprawie ze skargi A.O. – Z. P.- H. "O." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek oddala skargę kasacyjną Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1128/09, wydanym w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu [...] marca 2006 r. funkcjonariusz Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w S. skontrolował przewóz wykonywany przez A.O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład Produkcyjno-Handlowy "O.", zwanego dalej "skarżącym", samochodem marki Mercedes-Benz o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 11.990 kg, o numerze rejestracyjnym [...], stanowiącym własność skarżącego. W świetle ustaleń protokołu wspomnianym samochodem przewożono palety stanowiące własność W.W. W trakcie kontroli skarżący nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego, kwestionując obowiązek posiadania takiej licencji. Jak wywodził posiada on zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, które uprawnia także do przewozu towaru stanowiącego własność W.W., a to z uwagi na łączącą skarżącego z tym przedsiębiorcą umowę o współpracy gospodarczej z dnia 16 stycznia 2006 r., na podstawie której strony zobowiązały się nawzajem do nieodpłatnego przewozu towarów stanowiących własność kontrahenta. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej wskazano m.in.: art. 4 pkt 3 lit. a), pkt 4, art. 5, art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej "utd". W myśl art. 4 pkt 3 lit. a) utd, przez transport drogowy rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Zgodnie z art. 4 pkt 4 utd niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Stosownie do art. 5 ust. 1 utd, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". W świetle art. 92 ust. 1 utd, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W myśl art. 92 ust. 4 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W świetle lp. 1.1. załącznika do powołanej ustawy wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, aby objęty kontrolą przewóz palet spełniał przesłanki przewozu na potrzeby własne, w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd. Nie został bowiem ziszczony wymóg przewidziany w art. 4 ust. 4 pkt c) utd, gdyż omawiany przewóz nie był wykonywany pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Dlatego, zdaniem organu, sporny przewóz podlegał przepisowi art. 4 pkt 3 lit. a) utd, a zatem na omawiany przewóz skarżący powinien był posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego, którego to wymogu nie spełnił. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Według skarżącego przedmiot kontroli drogowej nie wyczerpywał ustawowej definicji transportu drogowego, jak i przewozu na potrzeby własne. Natomiast stanowił przejaw rozliczeń stron w następstwie grzecznościowego przewozu towarów, co nie jest objęte regulacją ustawy o transporcie drogowym, a tym samym nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to wskazano na wstępie, oddalił skargę. Według Sądu pierwszej instancji przedstawiona w skardze argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wykonywany przez skarżącego przewóz, jak ustalił Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu, podlegał ocenie przepisu art. 4 pkt 3 lit. a) utd. Działalność transportowa skarżącego, jako nie spełniająca przesłanek przewidzianych w art. 4 pkt 4 utd, a to z uwagi na przewóz towaru należącego do innego przedsiębiorcy, podlegała wymogowi posiadania przez skarżącego licencji, stosownie do art. 5 ust. 1 utd. Tym samym organ nie naruszył prawa, nakładając na skarżącego sporną karę pieniężną. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta jest na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana "p.p.s.a.". Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 4 pkt 3 a i art. 4 pkt 4 utd poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w szczególności ich zastosowanie w sprawie pomimo braku ku temu podstaw. Ponadto skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 33 utd, poprzez niezastosowanie tego przepisu pomimo istnienia ku temu podstaw. Wskazany w skardze kasacyjnej art. 33 utd, według stanu prawnego na dzień kontroli drogowej, ma następujące brzmienie: Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. 2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, ze zm.); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. 4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych. 6. Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 1-3, 7 i pkt 8. 7. Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 8. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na okres do 5 lat. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje minister właściwy do spraw transportu na okres do 5 lat. 9. W przypadku wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, niezgodnie z wydanym zaświadczeniem właściwy organ odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia. 10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2. 11. Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy. W świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej, podtrzymując stanowisko prezentowane przez skarżącego, wykonywany przez niego przewóz nie wyczerpywał znamion przepisu art. 4 pkt 3 lit. a) utd. Przewożenie palet stanowiących własność W.W. nie miało charakteru pomocniczego w stosunku do działalności skarżącego, który zajmuje się produkcją i dystrybucją gwoździ. Wyrażenie ustawowe "pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej" oznacza istnienie jakiegoś związku pomiędzy prowadzoną działalnością, a wykonywaną czynnością podlegającą kontroli, którego w sprawie nie sposób się doszukać. Jednocześnie z uwagi na przewidziane w omawianej ustawie sankcje, niedopuszczalne jest interpretowanie w sposób rozszerzający powołanego wyżej przepisu. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 4 utd, warunkiem zastosowania tego przepisu, jak wywodzi skarga kasacyjna, jest łączne spełnienie przesłanek określonych w podpunktach "a-d", co w sprawie nie miało miejsca, skoro skarżący przewoził towary stanowiące własność innego przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego w sprawie mamy do czynienia z sytuacją nie przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ale jednocześnie nie zakazaną przez jej przepisy. Czynność skarżącego nie była przewozem ani na potrzeby własne, ani na potrzeby osób trzecich, ani też nie miała charakteru odpłatnego, lecz stanowiła realizację uzgodnionego umownie sposobu rozliczania się stron w przypadku grzecznościowego przewożenia towaru. Dopuszczenie się w sprawie naruszenia art. 33 utd skarga kasacyjna upatrywała tym, że dla przewożenia towarów na potrzeby własne wymagane jest jedynie stosowne zaświadczenie, wydawane przez właściwego miejscowo starostę. Ponieważ skarżący nie wykonywał żadnych czynności w zakresie transportu drogowego, niedopuszczalne jest jego karanie za prowadzenie tego typu działalności bez wymaganej licencji, której nie musiał posiadać. Ewentualnie mógłby odpowiadać za brak stosownego zaświadczenia, sankcjonowanego karą pieniężną w kwocie 2.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 4 pkt 4 utd i art. 33 utd, składających się z kilku jednostek redakcyjnych. Z tych względów w tej części zarzuty skargi kasacyjnej nie podlegają uwzględnieniu, jako nie spełniające wymogów formalnych przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej w kontekście zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 4 pkt 3 lit. a) utd w następstwie zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, iż niezarobkowy (nieodpłatny) przewóz przez skarżącego pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 11.990 kg towaru stanowiącego własność innego przedsiębiorcy podlegał obowiązkowi posiadania przez skarżącego licencji na wykonywanie transportu drogowego, penalizowanemu karą pieniężną w kwocie 8.000 zł, stosownie do przepisu lp. 1.1. załącznika do powołanej ustawy wykonywanie transportu drogowego, zachodzi potrzeba nawiązania do przepisów określających zakres obowiązywania omawianej ustawy. Istotne znaczenie ma tutaj przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. W myśl tej regulacji przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. W świetle tego przepisu ustawa o transporcie drogowym ma zastosowanie do każdego przewozu wykonywanego w transporcie drogowym pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, a więc bez względu na to, czy pojazd poruszał się z ładunkiem, czy też nie, a także nie ma tutaj znaczenia zarobkowy, bądź niezarobkowy charakter przewozu towarów. Tym samym, wykonywany przez skarżącego przewóz pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 11.990 kg, jak to miało miejsce w okolicznościach sprawy, podlegał ocenie ustawy o transporcie drogowym. Jak już wskazano, stosownie do przepisu art. 4 pkt 3a utd, którego naruszenie zarzuciła skarga kasacyjna, przez "transport drogowy", rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Naruszenia tego przepisu skarga kasacyjna upatruje w braku wzięcia pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji faktu przewozu przez skarżącego towaru, który stanowił własność innego przedsiębiorcy (W.W.). Stanowisko skarżącego jest błędne. Okoliczność przewozu omawianym pojazdem towaru nie stanowiącego własności skarżącego, wbrew jego stanowisku, nie świadczy o niepodleganiu przewozu przepisom ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności przepisowi art. 4 pkt 3a utd. W przeciwnym bowiem przypadku, z czym nie sposób byłoby się zgodzić, ustawie o transporcie drogowym nie podlegałyby przewozy wykonywane przez zawodowego przewoźnika, a więc podmiot, który z natury rzeczy przewozi towary nie stanowiące jego własności. Wykonując przewóz objęty kontrolą drogową skarżący mógłby ewentualnie uwolnić się od obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, wymaganego przepisem art. 5 ust. 1 utd, gdyby wykazał niezarobkowy charakter omawianego przewozu, w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd, do którego odsyła art. 4 pkt 3a utd. Jednakże wymagałoby to, aby przewożony towar stanowił własność skarżącego, na który to wymóg wyraźnie wskazuje przepis art. 4 pkt 4 lit. c) utd, a temu zaś faktowi skarżący wyraźnie zaprzecza, wskazując na przysługującą W.W. własność towaru, co zresztą wynikało z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Tym samym nie można dopatrzyć się zasadności zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 4 pkt 3a utd przez przyjęcie, iż przewóz przez skarżącego wspomnianym pojazdem palet stanowiących własność W.W. spełniał kryteria wykonywania transportu drogowego, w rozumieniu art. 4 pkt 3a utd, co wymagało uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5 ust. 1 utd), której skarżący nie posiadał. Dlatego nie naruszało prawa nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za brak wspomnianej licencji w kwocie 8.000 zł, stosownie do lp. 1.1. załącznika do powołanej ustawy. Powyższe stanowisko zbieżne jest z orzecznictwem na tle spraw o podobnym stanie faktycznym. W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08 (Lex nr 478526) z przepisów art. 4 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 utd nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Podobne stanowisko zajęto w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 848/05; lex LEX nr 220035). W myśl poglądu zajętemu w tym wyroku, w przypadku, gdy podmiot niebędący przedsiębiorcą (w tym m.in. rolnik), wykonujący przewóz rzeczy pojazdem, do którego stosuje się przepisy art. 3 ust. 1 utd, dokonuje transportu towaru, który w chwili kontroli należy do osób trzecich, nie może być zwolniony z obowiązków nałożonych przez przepisy omawianej ustawy, również w zakresie posiadania wymaganej licencji. W niniejszej sprawie, o czym była mowa, skarżący zwolnienie z wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 utd, wywodził z treści łączącej go z W.W. umowy o współpracy gospodarczej, w myśl której strony nieodpłatnie świadczą na swoją rzecz przewozy towarów, z czego skarżący wywodził niepodleganie ustawie o transporcie drogowym. Jednakże umowa, która jest instrumentem prawa cywilnego, nie może uchylać ciążących na skarżącym obowiązków o charakterze publicznoprawnym, gdyż taki charakter ma ustawa o transporcie drogowym (zasada Ius publicum privatorum pactis mutari non potest). W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie zasługująca na uwzględnienie, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).