II GSK 893/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku C. Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2013 r. o sygn.akt III SA/Gl 1442/13 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie gier losowych postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. o sygn.akt III SA/Gl 1442/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę C. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie gier losowych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku z dnia [...] lutego 2014 r. Spółka wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie powyższego wniosku Spółka oparła przede wszystkim na "wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji", która wydana została z naruszeniem prawa unijnego i w oparciu o nienotyfikowane przepisy techniczne ustawy o grach hazardowych. Wskazała, iż zasługuje na tymczasową ochronę w we wnioskowanym zakresie ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn.akt II GSK 686/13, dotyczącego zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych. Spółka wskazała również na utratę przez nią płynności finansowej ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz uiszczanie nałożonych kar pieniężnych, co może doprowadzić do upadłości Spółki. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. zarzucił Spółce między innymi brak wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej znaczną i nieodwracalną szkodę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskująca pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła argument "wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji" wobec pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. i wydanie decyzji przez organy administracji z naruszeniem prawa unijnego oraz w oparciu o nienotyfikowane przepisy techniczne ustawy o grach hazardowych. Wskazała na możliwość utraty płynności finansowej z uwagi na zatrzymanie urządzeń do gier przez Urzędy Celne oraz konieczność uiszczania kar pieniężnych w sytuacji gdy dokonanie czynu z art. 107 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r. nr 111, poz. 765 ze zm.) nie zostało prawomocnie stwierdzone, co może doprowadzić do jej upadłości, a to z kolei grozi wyrządzeniem nieodwracalnej szkody. Skarżąca powołała się również na liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane w stosunku do niej tytuły wykonawcze – [...] tytułów na [...] lub [...] zł każdy- co bardzo utrudnia jej funkcjonowanie z uwagi na m.in. zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez Spółkę wpłat na poczet kar, które są dla niej ogromnym ciężarem finansowym. Powyższe okoliczności nie zostały jednak w żaden sposób przez Spółkę wykazane. W niniejszej sprawie twierdzenia Spółki powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tymczasem wnioskująca nie dołączyła takich dokumentów. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienia z dnia 26 maja 2009 r., sygn.akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010 r., sygn.akt I FZ 9/10, z 15 września 2010 r., sygn.akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10) wprawdzie Sąd ma obowiązek uwzględnienia całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym jednak w niniejszej sprawie akta przeanalizowane w całości nie dają podstaw do uznania za konieczne wstrzymanie wykonania decyzji we wnioskowanym zakresie. Ponadto zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.