II GSK 918/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Trzciński Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1412/10 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.; 2. zasądza od S. D. na rzecz Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1412/10, w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał S. D. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, informując o warunkach wypłaty płatności w 4 i 5 roku. W dniu [...] listopada 2008 r. S. D. złożył oświadczenie o zrealizowaniu zadeklarowanych przedsięwzięć. W dniu [...] listopada 2008 r. złożył umowę dzierżawy gruntu z dnia [...] sierpnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wstrzymał S. D. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 z powodu uchybienia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Wskazane rozstrzygnięcie, na skutek odwołania strony, zostało następnie usunięte z obrotu prawnego mocą decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z uwagi na konieczność rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił S. D. przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wstrzymał S. D. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowany termin zakończenia realizacji przedsięwzięć przypadał na dzień [...] października 2008 r. Uwzględniając 7 - dniowy termin, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 7 grudnia 2004 r.), ostateczną datę złożenia oświadczenia stanowił dzień [...] października 2008 r. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że S. D. złożył oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego po upływie terminu określonego w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. W takim stanie faktycznym - zgodnie z § 9 ust. 1 w związku z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia - płatność niskotowarowa w 4 i 5 roku ulega wstrzymaniu. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy szczegółowo przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, podzielając stanowisko i ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że strona nie wniosła skargi na postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu, które uprawomocniło się w dniu 1 marca 2010 r., w związku z czym organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać decyzję o wstrzymaniu płatności niskotowarowej w roku 4 i 5. S. D. wniósł na powyższą decyzję skargę do WSA w Ł., podnosząc, że wszystkie zamierzone przedsięwzięcia zrealizował we właściwym terminie i tylko oświadczenie zostało złożone po terminie z przyczyn od niego niezależnych, gdyż w dniach od [...] października do [...] listopada 2008 r. był chory i długotrwale niezdolny do pracy, natomiast jego żona przebywała w szpitalu wraz z dziećmi, z których jedno zostało poparzone, a drugie doznało urazu głowy w wyniku upadku z roweru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że brzmienie § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. wskazuje wprost, z jakimi okolicznościami wiązać należy wstrzymanie wypłaty świadczeń na czwarty i piąty rok realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego i - co istotne - taką okolicznością z pewnością nie jest niezłożenie oświadczenia w terminie 7 dni, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Skoro ustawodawca nie rozszerzył określonych w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia skutków polegających na wstrzymaniu płatności w 4 i 5 roku obowiązywania planu to tym samym domniemywanie jakichkolwiek sankcji za złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć po upływie terminu określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tak jak uczyniły to organy orzekające w sprawie, jest nie do pogodzenia z chronionymi Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej zasadami demokratycznego państwa prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji złożenie przez producenta rolnego oświadczenia, że zaplanowane przedsięwzięcie zostało zrealizowane, nie jest celem samym w sobie, a jedynie informacją dla organu, zaś dołączone do niego dokumenty, o których mowa w § 8 ust. 3 są dowodami, potwierdzającymi zrealizowanie przez producenta przedsięwzięcia. Jeśli z dokumentów tych wynika, że producent w terminie, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zrealizował przedsięwzięcie, to brak jest przesłanek do tego, aby producenta rolnego obarczać określonymi sankcjami, w szczególności wstrzymaniem płatności. Za słusznością takiego poglądu przemawia dodatkowo § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) rozporządzenia. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przewidziany w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. termin na złożenie przez beneficjenta oświadczenia określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ma charakter jedynie instrukcyjny, a w związku z powyższym, jego niedotrzymanie nie może powodować dla beneficjenta negatywnych skutków prawnych. Powyższe wynika z tego, że wymóg zawarty w przepisie § 8 ust. 2 rozporządzenia nie jest wymieniony w przepisie § 8 ust. 1, to tym samym jego niezachowanie nie pociąga za sobą skutków w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki i przez to nie jest to termin materialnoprawny, lecz procesowy. Terminy procesowe nie mają jednolitego charakteru i można je podzielić z punktu widzenia skutków prawnych ich naruszenia na terminy zawite i terminu instrukcyjne. Sąd I instancji wskazał, że brak jest podstaw prawnych dla przypisania jakichkolwiek skutków niezachowania siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie § 8 ust. 2. zatem wolą ustawodawcy było przypisanie temu terminowi wyłącznie charakteru instrukcyjnego. Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ do zbadania, czy zobowiązanie w trzecim roku zostało wykonane w terminie, o jakim stanowi § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz ustalenia czy beneficjent złożył wraz z oświadczeniem dokumenty, o których mowa w § 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia, a w razie braków w tym zakresie nakazał wezwać stronę do ich uzupełnienia i dopiero wówczas rozstrzygnąć bądź o wypłacie kolejnej transzy pomocy, bądź o jej wstrzymaniu. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku w której wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., poprzez przyjęcie, że termin ten jest terminem instrukcyjnym i brak złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wprost uzależnia wypłatę tego świadczenia od złożenia takiego oświadczenia, a § 8 ust. 2 precyzuje termin jego złożenia. II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji obu instancji, podczas gdy nie było ku temu podstaw, gdyż Sąd dokonał błędnej interpretacji charakteru siedmiodniowego terminu zakreślonego w rozporządzeniu na złożenie oświadczenia woli przez beneficjenta, poprzez przyjęcie, że w przypadku złożenia oświadczenia woli, ale z opóźnieniem, to organ administracji powinien przede wszystkim zbadać czy zobowiązanie w trzecim roku zostało wykonane w terminie, o jakim stanowi § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a w razie braków w tym zakresie – wezwać stronę do ich uzupełnienia i dopiero wówczas rozstrzygnąć o wypłacie kolejnej transzy pomocy, bądź o jej wstrzymaniu. Zdaniem organu siedmiodniowy termin na złożenie oświadczenia jest terminem procesowym w związku z czym mają do niego zastosowanie art. 58 i 59 k.p.a. o przywracaniu terminów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej wypada na wstępie zauważyć, iż istota problemu, jaki pojawia się w tej sprawie, sprowadza się do określenia charakteru prawnego terminu, o jakim mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., a także skutków naruszenia wspomnianego terminu. Sąd pierwszej instancji przyjął, że przewidziany w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. termin do złożenia przez beneficjenta oświadczenia określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia ma charakter jedynie instrukcyjny, a w związku z powyższym, jego niedotrzymanie nie może powodować dla beneficjenta negatywnych skutków prawnych. Sąd uznał, że skoro wymóg zawarty w § 8 ust. 2 nie jest wymieniony w § 8 ust. 1, to tym samym jego niezachowanie nie pociąga za sobą skutków w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki i przez to nie jest to termin materialnoprawny, lecz procesowy. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że terminy procesowe nie mają jednolitego charakteru i można je podzielić z punktu widzenia skutków prawnych ich naruszenia na terminy zawite i terminu instrukcyjne, a następnie stwierdził, że brak jest podstaw prawnych dla przypisania jakichkolwiek skutków niezachowania siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. Zatem zdaniem Sądu wolą ustawodawcy było przypisanie temu terminowi wyłącznie charakteru instrukcyjnego. Problematyka związana z charakterem prawnym terminu do złożenia przedmiotowego oświadczenia była już przedmiotem wielokrotnych rozważań sądów administracyjnych. W orzecznictwie tych sądów w zasadzie jednolicie przyjmuje się, że siedmiodniowy termin do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku nie jest terminem materialnym (por. wyrok NSA z 28 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 751/10, wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 81/10, wyrok NSA z 2 marca 2011, sygn. akt II GSK 289/10, wyrok WSA w Kielcach z 8 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 718/08 oraz z 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 204/09). W wyrokach tych termin ten kwalifikowany był jako termin procesowy. Sądy wskazywały, że złożenie oświadczenia, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., należy traktować jako czynność procesową inicjującą postępowanie dotyczące wypłaty przyznanej już wcześniej decyzją płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty. Oświadczenie stanowi formę podania w rozumieniu art. 63 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Dlatego też w przypadku uchybienia terminu do jego złożenia strona jest pozbawiona możliwości skutecznego dokonania czynności. Natomiast z uwagi na to, że termin określony w § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia jest terminem procesowym mają do niego zastosowanie przepisy art. 58 i 59 k.p.a. Należy także nadmienić, iż Naczelny Sąd Administracyjny prezentował w swoich wyrokach również pogląd, który w rozpoznawanej sprawie podzielił Sąd pierwszej instancji, jednakże nie znalazł on powszechnej akceptacji. Obecnie dominuje pogląd wskazujący na procesowy charakter terminu do złożenia oświadczenia o realizacji przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, do którego mają zastosowanie przepisy art. 58 i art. 59 k.p.a. Warunkiem wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku, jak wynika z przepisu § 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., jest zrealizowanie przez beneficjenta pomocy przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu oraz złożenie (w określonym terminie, w wymaganej formie wraz z dokumentami potwierdzającymi zrealizowanie przedsięwzięcia) oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Wskazane warunki wypłaty płatności, zważywszy na cel pomocy finansowej dla gospodarstw niskotowarowych, ze swej istoty należą do sfery faktów. Chodzi mianowicie o wykonanie, w określonym terminie, konkretnych zobowiązań podjętych w ramach zadeklarowanego przedsięwzięcia mającego na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego oraz o poinformowanie o ich realizacji poprzez złożenie oświadczenia o treści korespondującej z rzeczywistym stanem rzeczy, który znajduje swoje potwierdzenie w dołączonych do oświadczenia dokumentach. Stąd też w przeciwnym wypadku (gdy rolnik nie zrealizuje w terminie przedsięwzięć lub nie złoży w terminie oświadczenia) organ wydaje decyzję o wstrzymaniu w czwartym i piątym roku płatność dla gospodarstwa niskotowarowego. Materialnoprawną podstawę jej wydania stanowi przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., z którego wynika, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: 1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji, oraz 2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. A zatem, wypłata płatności w czwartym i piątym roku jest zależna od zrealizowania przedsięwzięcia oraz złożenia oświadczenia, które zgodnie z § 8 ust. 2, rozporządzenia a dnia 7 grudnia 2004 r. składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1 powołanego przepisu. Oświadczenie, do złożenia którego producent rolny jest zobowiązany, realizuje funkcję informacyjną oraz funkcję kontrolną. Jego złożenie przez producenta rolnego będącego beneficjentem przyznanej pomocy na wspieranie gospodarstw niskotowarowych inicjuje bowiem proces weryfikacji deklarowanego przedsięwzięcia, do realizacji którego zobowiązał się zainteresowany zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Wskazany proces weryfikacji przeprowadzany jest na podstawie oświadczenia oraz dowodów dołączonych do niego. Stanowią one, wraz z oświadczeniem, którego treść powinna korespondować z rzeczywistym stanem rzeczy, podstawową przesłankę oceny wykonania zadeklarowanego przedsięwzięcia, jako warunku wypłaty płatności do gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku. Zatem nie chodzi o jakiekolwiek oświadczenie, lecz o oświadczenie prawidłowe zarówno w sensie materialnym, jak i formalnym. Zatem dokonując wykładni ust. 2 § 8 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. należy przyjąć, iż wskazany w nim termin ma charakter procesowy, do którego mają zastosowanie przepisy art. 58 i 59 k.p.a. regulujące przywracanie terminów procesowych. Konsekwencją tak rozumianego terminu jest w razie jego upływu bezskuteczność podjętej czynności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Beneficjentowi pomocy organy odmówiły przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego oświadczenia. Sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę jest zobowiązany uwzględnić wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie. Podsumowując, za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zarzutu naruszenia art. 133, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. Jak wynika z art. 133 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi (§ 1.). Sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo (§ 2). Rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu (§ 3.). Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zachodziły okoliczności, o których mowa w § 2 i 3. Natomiast w odniesieniu do § 1 powołanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu, a w konsekwencji zakaz wykraczania poza ten materiał (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09). Z powyższego wynika zatem, że naruszenie zasady wynikającej z art. 133 § 1 p.p.s.a., może polegać na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a.; 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu, które wyraża się w przedstawieniu przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.