II GZ 271/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. S.A. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4963/23 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. S.A. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2023 r. nr Sp.25.2022 w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. VI SA/Wa 4963/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił C. S.A. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2023 r. nr Sp.25.2022 w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku, tj. nie wykazano żadnych szkód na jakie jest narażona. Brak zdaniem Sądu I instancji treściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ze wskazaniem, że wykonanie owej decyzji naraziłoby spółkę na konkretne szkody. Sąd przypomniał, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi Tego rodzaju okoliczności nie wynikały zdaniem Sądu I instancji z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. W ocenie Sądu I instancji, Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo sformułowanie wniosku w oparciu o art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej - "p.p.s.a.") i wskazanie, że wstrzymanie wykonania decyzji jest niezbędne z powodu niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków, bez powołania stosownych okoliczności i przedłożenia dokumentów uzasadniających przedmiotowy wniosek, nie jest zdaniem Sądu I instancji wystarczające dla wykazania, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca spółka, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów – zestawienia wydatków na cele marketingu i reklamy na fakt nakładów poczynionych na marketing, rozwój znaków i marki Skarżącej jako całości oraz na fakt, że wykonanie decyzji prowadzić będzie do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej, jak również realizacja decyzji skutkować będzie wystąpieniem znacznego utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej Skarżącej. Zaznaczono przy tym, że przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu jest niezbędne do wyjaśnienia wpływu wykonania decyzji dla sytuacji finansowej i wizerunkowej Skarżącej i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odpowiadając na zażalenie uczestnik postępowania L. SAS w P. (Francja) wniósł o jego oddalenie w całości jako bezzasadnego, zasądzenie od Skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oddalenie wniosku dowodowego Skarżącej, w związku z powołaniem go na okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz celem wykazania faktów, które na jego podstawie nie mogą zostać ustalone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). W tej mierze, z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. pierwsza z wymienionych przesłanek – mianowicie, przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody – aktualizuje się w odniesieniu do szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, co nastąpi w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; zob. również, jako jedne z wielu, np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 kwietnia 2023 r., sygn. II GZ 94/23; 6 kwietnia 2023 r., sygn. II GZ 149/23; 7 grudnia 2022 r., sygn. III FZ 648/12). Spowodowanie zaś trudnych do odwrócenia skutków odnosi się do takich skutków prawnej lub faktycznej natury, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 2910/11). Skarżąca poprzestała natomiast na ogólnikowej argumentacji, z której wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje ryzyko istotnych strat finansowych i wizerunkowych. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, takie uzasadnienie wniosku nie może prowadzić do skutku oczekiwanego przez Skarżącą. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego Skarżąca nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W odniesieniu do okoliczności podniesionych w zażaleniu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja oparta na konieczności ponoszenia wydatków na cele marketingu i reklamy nie jest w przedmiotowej sprawie przydatna. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.