II OSK 1607/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Tomasz Świstak /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1343/15 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...] oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1343/15 stwierdził nieważność § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały Gminy Miasto K. z dnia 25 czerwca 2009 r. nr XXXVII/430/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] - w części obejmującej ustalenie: "natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu", a w pozostałym zakresie oddalił skargę spółki z o.o. [..] z siedzibą w W. Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Miejska w K. podjęła w dniu 25 czerwca 2009 r. uchwałę nr XXXVII/430/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 54, poz. 1406). Jako podstawę prawną uchwały wskazano przepis art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p."). W § 12 tej uchwały Rada zawarła "Ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej", wśród których w ust. 11 Rada postanowiła, że "W zakresie telekomunikacji ustala się: 1) Prowadzenie linii telekomunikacyjnych w liniach rozgraniczających ulic, jako linii kablowych; 2) Na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu; 3) Na terenach zabudowy objętych strefami ochrony konserwatorskiej oraz na obiektach zabytkowych określonych w ustaleniach szczegółowych dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej we współdziałaniu z urzędem ochrony zabytków". Uchwała to została zmieniona kolejną uchwałą Rady Miejskiej nr XI/119/2011 r. z dnia 21 czerwca 2011 r. W związku z wezwaniem organu przez spółkę do usunięcia naruszenia prawa, poinformowano spółkę o przystąpieniu do zmiany powyższej uchwały celem uwzględnienia przez zapisy nowego planu miejscowego przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nadto poinformowano, że z projektem nowego planu Śródmieścia i wprowadzonymi zmianami będzie można się zapoznać na etapie wyłożenia projektu do publicznego wglądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spółka z o.o. [..] zaskarżyła § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich niezastosowanie i nieusunięcie naruszenia prawa poprzez nieuchylenie § 12 ust. 11 pkt 2 wskazanej uchwały; 2) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że nie znajduje wytłumaczenia, dlaczego Rada Miejska nie zastosowała przy rozpatrywaniu wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa w § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stosownie do art. 75 ust. 1 tej ustawy znajduje w pełni zastosowanie w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu. W odpowiedzi na skargę jednostka samorządu terytorialnego wniosła o jej oddalenie. Wydając powołany na wstępie wyrok WSA w Szczecinie stwierdził, że skarga okazała się częściowo zasadna. Sąd I instancji ustalił, że spółka z o.o. [.] posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie. Odnosząc się do merytorycznej oceny zasadności skargi, Sąd wskazał, że cytowany w uzasadnieniu skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 355/14, jako wydany w sprawie w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych, a więc dotyczący przedmiotowo innej sprawy niż obecnie kontrolowana, w żaden sposób nie wiąże Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, jak również nie może w niej być przedmiotem oceny. Dlatego podnoszona we wstępnej części uzasadnienia skargi okoliczność, że skarżąca wniosła skargę na przedmiotową uchwałę po zapatrywaniach Sądu wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku, nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Dalej Sąd wskazał, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K., został uchwalony 25 czerwca 2009 r., a zatem w czasie gdy ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie obowiązywała. WSA w Szczecinie stwierdził, że podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnychgdzie wskazuje się na brak podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i sprzecznych z jej art. 46 ust. 1. W żadnym z przepisów tej ustawy prawodawca nie przewidział bowiem objęcia sankcją nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed wejściem w życie tej ustawy i niezgodnych z jej art. 46 ust. 1. Również w ustawie zmieniającej z 12 października 2012 r. ustawodawca nie zawarł przepisu, który przewidywałby sankcję nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy. Stąd też Sąd I instancji ocenił zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jako niezasadny. Skoro bowiem przepis ten nie obowiązywał w dacie uchwalenia planu, to nie mógł zostać tym planem naruszony. Niezależnie od powyższego i kierując się przepisami obowiązującymi w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, WSA w Szczecinie uwzględnił, że z mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p., gminie przysługuje władztwo planistyczne. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że częściowo zasadny jest zarzut z pkt 2 skargi, w zakresie w jakim wskazuje, zwłaszcza w uzasadnieniu skargi, na naruszenie przez uchwałodawcę przysługującego gminie władztwa planistycznego. Za zasadny Sąd I instancji uznał zarzut przekroczenia przez Gminę władztwa planistycznego w odniesieniu do tej części kwestionowanego § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały, która wprowadza obowiązek wyłączenia z eksploatacji w terminie do 5 lat istniejących na powyższym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej. Stacja bazowa telefonii komórkowej według definicji legalnej zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mieści się bowiem w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W tym stanie prawnym, wobec braku wskazania w materiałach planistycznych jakiegokolwiek uzasadnienia dla wyłączenia z eksploatacji na wskazanym obszarze istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że godzi to w nabyte już uprawnienia inwestorskie i wcześniej ustanowione legalne interesy przedsiębiorców telekomunikacyjnych, Sąd stwierdził, że poprzez omawiane postanowienie planu doszło do przekroczenia przez gminę przysługujących jej uprawnień, co stanowi istotne naruszenie zasad uchwalania planu, co stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tego aktu, co w niniejszej sprawie odnosi się tylko do tej wskazanej wyżej części § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały. [..] sp. z o.o. w W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Szczecinie, zaskarżając to orzeczenie w części oznaczonej pkt II, tj. oddalającej skargę o stwierdzenie nieważności § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. oraz w części oznaczonej pkt III wyżej wskazanego wyroku. Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 151 w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w części nie objętej pkt. I wyroku, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny narusza on zakres władztwa planistycznego gminy: b. art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez odmowę stwierdzenia nieważności skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 miejscowego planu, pomimo jego sprzeczności z prawem; c. art. 151 w art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w części nie objętej pkt. I wyroku w oparciu własne ustalenia sądu I instancji tj. dokonanie oceny domniemanego samodzielnie przez sąd I instancji interesu publicznego stojącego za wprowadzeniem skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 miejscowego planu - podczas gdy wyrok winien być wydany na podstawie akt sprawy, z których powinno wynikać, jakie przesłanki stały za wprowadzeniem przedmiotowego zakazu lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej oraz w oparciu o jakie kryteria ustalono obszary tym zakazem objęte i dopiero ocena akt sprawy zawierających powyższe mogłaby stanowić podstawę do wyrokowania; d. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, z jakich konkretnie przyczyn uznano, iż skarżony i nieusunięty z obrotu prawnego fragment § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały wprowadza jedynie ograniczenia w lokalizowaniu inwestycji z zakresu łączności publicznej, które poddają się wykładni zgodnej z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("ustawa o wspieraniu"), a nie zakazy ustawą o wspieraniu zabronione; e. art. 153 P.p.s.a. poprzez pominięcie związania oceną prawną sformułowaną przez ten sam sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2014 r. w spr. sygn. akt II SA/Sz 355/14; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 46 ust 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez: - błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż nie mogą one stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności postanowień przedmiotowej uchwały jako uchwalonej przed dniem wejścia w życie ustawy o wspieraniu, skoro ustawa o wspieraniu nie przewiduje expressis verbis sankcji nieważności postanowień planów miejscowych z nią sprzecznych, podczas gdy przesłanką do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego może być również sprzeczność z prawem uchwalonym po dniu wejścia w życie tegoż aktu oraz - niewłaściwe zastosowanie w rezultacie błędnej wykładni opisanej w pkt. 2 lit. a ppkt i powyżej petitum skargi, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy stwierdzenia nieważności skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, iż ustanowiony zakaz lokalizacji stacji bazowych na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz innych obszarach wskazanych w ustaleniach szczegółowych nie stanowi zakazu, który jest niezgodny z ww. przepisami ustawy o wspieraniu; b. art. 15 ust 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i pozostawienie skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały, pomimo iż w sposób arbitralny i nieuzasadniony ogranicza on rozwój bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej; c art. 4 ust. 1 i 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierd2enia nieważności skarżonego i nieusuniętego 2 obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 uchwały, pomimo iż został on uchwalony z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego; d. art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez ich nieastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ograniczenie na wskazanych obszarach na terenie objętym planem miejscowym rozwoju sieci telekomunikacyjnych do wyłącznie kablowych i podziemnych z jednoczesnym arbitralnym ograniczeniem rozwoju sieci telefonii komórkowej, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej kasacyjnie możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci kablowych podziemnych. Wskazując na powyższe zarzuty, [..] sp. z o.o. w W. wniosła o: 1. uchylenie pkt. II zaskarżonego wyroku, 2. stwierdzenie nieważności skarżonego i nieusuniętego z obrotu prawnego fragmentu § 12 ust. 11 pkt 2 kwestionowanej uchwały, względnie przekazanie sprawy w części zaskarżonej kasacyjnie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; 3. zmianę wyroku w pkt. III poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie pełnego zwrotu kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji, tj. w kwocie 1200 zł oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej [..] sp. z o.o. w W. wywiodła, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż organy administracji w procesie stosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapie wydawania w oparciu o jego ustalenia decyzji administracyjnych powinny nie uwzględniać takich postanowień planów miejscowych, jakie naruszają art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W dotychczasowej praktyce bowiem w podobnych przypadkach organy administracji architektoniczno-budowlanej odmawiały wydania pozwolenia na budowę oraz zgłaszały sprzeciw w przypadku dokonania zgłoszenia twierdząc, że są związane treścią planu miejscowego, nawet w razie jego sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skarżąca kasacyjnie wskazała, iż wyrokiem w sprawie sygn. akt II SA/Sz 355/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę skarżącej na decyzję organu II instancji utrzymującą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych stwierdzając, że przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż norma w nim zawarta skierowania jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny powinien wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym, kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie. Obecnie zaś ten sam sąd formułuje pogląd zupełnie odmienny, co narusza art. 153 P.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła także wadliwość stanowiska Sądu I instancji co do niemożności stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z tej tylko przyczyny, że został on uchwalony przed dniem wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wskazując na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych odmiennej treści, aniżeli zaskarżony wyrok, skarżąca kasacyjnie podniosła, że w razie przyjęcia, iż nie jest możliwe stwierdzenie nieważności planu miejscowego z powodu naruszenia przepisu ustawy, która nie obowiązywała w dacie uchwalenia planu, w zasadzie nie istniałaby prawna możliwość usunięcia postanowień aktów prawa miejscowego, które w trakcie obowiązywania planu stają się niezgodne z przepisami wyższego rzędu. Stanowisko takie, zdaniem spółki, jest błędne i narusza pewność obrotu prawnego, dopuszczając do pozostawania w nim aktów prawa miejscowego sprzecznych z przepisami ustawy. Skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się z zawartą w skarżonym wyroku tezą, by brak wskazania expressis verbis sankcji nieważności postanowień planu miejscowego sprzecznego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stał na przeszkodzie stwierdzeniu jego nieważności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dalej skarżąca kasacyjnie podniosła, iż nawet gdyby uznać, że ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie stanowi uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pełni uzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji pozostałych przepisów prawa wskazanych w petitum, w tym: Konstytucji RP oraz u.p.z.p. Sąd I instancji nie doszukał się nieważności skarżonego postanowienia planu miejscowego, pomimo iż uchwalone zostało ono z naruszeniem tych przepisów, jako że arbitralnie zabraniając na obszarze objętym planem miejscowym lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarach wyszczególnionych w § 12 ust 11 pkt 2 uchwały, z jednoczesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, dla których wystarczająca jest dopuszczona miejscowym planem kanalizacja podziemna, uchwałodawca gminny dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych podziemnych, do czego nie miał prawa. Plan miejscowy w wersji zaakceptowanej przez Sąd I instancji stawia bowiem w uprzywilejowanej sytuacji dostawców usług telekomunikacyjnych, w tym w zakresie przesyłu danych, świadczących te usługi w oparciu o podziemne sieci kablowe, w stosunku do skarżącej kasacyjnie jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego świadczącego usługi z zakresu telefonii bezprzewodowej, których podstawą i niezbędnym elementem są wyniesione zasadniczo powyżej stanu zabudowy urządzenia radiowe tworzące sieć telekomunikacyjną. W ten sposób w praktyce uniemożliwia się skarżącej kasacyjnie prowadzenie przez nią działalności gospodarczej na obszarze objętym planem miejscowym. Utrzymane w mocy skarżonym wyrokiem postanowienie uchwały prowadzi do sytuacji, w której cel publiczny, tj. rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych, został w sposób nadmierny ograniczony, w praktyce uniemożliwiając lokalizowanie niezbędnych urządzeń bez jakiekolwiek wskazania, jakiemu celowi ma służyć takiego właśnie ograniczenie. W tym zakresie, zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę w oderwaniu od akt sprawy, w oparciu o nieuzasadnione i całkowicie samodzielnie wywiedzione domniemania, czym dopuścił się naruszenia przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a. Ponadto skarżąca kasacyjnie wskazała, iż uzasadnienie skarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie wyjaśnił należycie, z jakich przyczyn uznał legalność § 12 ust. 11 pkt 2 planu miejscowego w części, w jakiej Sąd I instancji odmówił stwierdzenia jego nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny nie może także odnosić się do zagadnień nie objętych zarzutami skargi kasacyjnej i podniesionych w jej uzasadnieniu jedynie na marginesie zasadniczych rozważań. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, lecz także ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Powołanie się na obie podstawy wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, iż stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, zaś zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ustawy. Do samoistnego naruszenia art. 151 P.p.s.a. mogłoby zatem dojść jedynie w sytuacji, gdyby Sąd I instancji pomimo nieuwzględnienia skargi wydał orzeczenie o treści innej niż w nim wskazana, w tym na przykład umorzył postępowanie czy też odrzucił skargę jako niezasadną. Sytuacja takowa nie zaistniała natomiast niniejszej sprawie. Nie stanowi natomiast naruszenia tego przepisu postępowania sytuacja, gdy Sąd I instancji w następstwie dokonania odmiennej niż strona skarżąca wykładni przepisów prawa materialnego bądź procesowego stosowanego przez organ dochodzi do wniosku, że zaskarżony akt odpowiada prawu i skargę oddala. Dalej wskazać należy, iż rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" o jakim mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granice sprawy wyznacza przede wszystkim, jak ma to miejsce w tym przypadku, wniosek inicjujący podstępowanie oraz treść zaskarżonego aktu. W realiach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza zatem skontrolowanie legalności zaskarżonej uchwały w granicach wyznaczonych interesem prawnym skarżącego. Powyższe oznacza, że o naruszeniu przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy (to jest dokonał kontroli innego aktu niż zaskarżona uchwała lub dokonał kontroli tego aktu w zakresie wykraczającym poza naruszenia prawnie chronionych interesów skarżącego), względnie nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono oczywiste i istotne uchybienia, które sąd powinien dostrzec i uwzględnić. Żadna z tego rodzaju sytuacji nie zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem Sąd I instancji nie pominął dokonania oceny czy zaskarżony przepis aktu prawa miejscowego uchwalony został z przekroczeniem granic władztwa planistycznego, a jedynie odmiennie niż strona skarżąca ocenił, że zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych nie stanowił przekroczenia granic władztwa planistycznego. Stanowisko swoje w tym zakresie Sąd wyczerpująco uzasadnił (s.16-17 uzasadnienia wyroku) odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w skardze kasacyjnej jej autor nie wskazał na jakiekolwiek inne niż podniesione w skardze nowe zarzuty pod adresem zakwestionowanego aktu prawa miejscowego, które nie byłyby rozważone przez Sąd, a jedynie powtórzył argumentację przedstawianą na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Powyższe pozwala na uznanie powyższego zarzutu skargi kasacyjnej za oczywiście bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. zauważyć należy, iż także on nie mógł okazać się skuteczny. Wskazany jako wzorzec kontroli kasacyjnej art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi bowiem, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90, zaś w myśl art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przywołany przepis procedury sądowoadministracyjnej należy do tzw. przepisów wynikowych i znajduje on zastosowanie w sprawie, jeżeli wskutek przeprowadzonej kontroli Sąd I instancji stwierdzi istnienie naruszeń prawa przez organy administracji publicznej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Powyższe oznacza, iż warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ uchwałodawczy. Oznacza to, że samodzielne naruszenie tego przepisu prawa może co do zasady nastąpić jedynie w sytuacji gdy Sąd ustali, że zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi na uchwałę, a mimo to nie stwierdzi jej nieważności w całości lub w części, względnie wydania jej z naruszeniem prawa. Sytuacja takowa niewątpliwie nie zaistniała w kontrolowanej sprawie. W pozostałych przypadkach ewentualne naruszenie tego przepisu musi być następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Za taki inny przepis nie może być przy tym uznany art. 91 ust. 1 u.s.g., który jedynie reguluje skutki wydania sprzecznej z prawem uchwały organu gminy, lecz nie wskazuje na skonkretyzowane naruszenia prawa, których skutkiem winno być stwierdzenie nieważności uchwały. Podsumowując stwierdzić należy, iż zarzuty naruszenia prawa procesowego oznaczone w skardze jako 1.a i 1.b nie mogły okazać się skuteczne, albowiem skarżący kasacyjnie nie wykazał naruszenia wskazanych nich przepisów postępowania, a jedynie pod pozorem postawienia zarzutów proceduralnych usiłował zwalczać przedstawioną przez Sąd I instancji ocenę zgodności zakwestionowanego § 12 ust. 11 pkt 2 m.p.z.p. z przepisami aktów normatywnych wyższego rzędu, których jednakże w zarzutach tych i ich uzasadnieniu nie wskazał. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. (zarzut 1.c skargi kasacyjnej) zauważyć należy, iż nie okazał się on zasadny bowiem wbrew twierdzeniom kasatora zaskarżony wyrok Sądu I instancji wydany został w oparciu o kompleksową analizę akt sprawy obejmujących, nie tylko akta sądowoadministracyjne i zaskarżoną uchwałę oraz materiały z postępowania zainicjowanego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, ale także dokumentację planistyczną wytworzoną w toku przygotowywania projektu kwestionowanej przez skarżącą uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. W przypadku skargi na akt prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego przyjęcie nie jest przecież poprzedzane przeprowadzeniem postępowania administracyjnego sensu stricte przez akta sprawy rozumieć należy właśnie komplet materiałów procedury planistycznej. Co za tym idzie orzekanie "na podstawie akt sprawy" w przypadku skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały winien zapoznać się z całością dokumentacji planistycznej i wziąć pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw przyjęcia określonego aktu prawa miejscowego. Art. 133 § 1 P.p.s.a. może zatem stanowić w tego rodzaju sprawach podstawę skutecznego zarzutu, gdy sąd administracyjny przeprowadzi kontrolę legalności zaskarżonego aktu w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego tak w uzasadnieniu samej uchwały, jak i aktach procedury planistycznej, względnie gdy oddali skargę mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 P.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Żadna z tego rodzaju sytuacji nie zaistniała w kontrolowanej sprawie, albowiem Sąd I instancji swoje ustalenia co do przesłanek jakimi kierował się prawodawca lokalny ustanawiając kwestionowany przez kasatora zakaz oparł na materiałach znajdujących się w dokumentacji planistycznej w oparciu o którą podjęto przedmiotową uchwałę. Jak trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji choć w samym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jak i w odpowiedzi na skargę nie wskazano przesłanek ustanowienia zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych, to jednak na motywację prawodawcy lokalnego w tym zakresie wskazują zapisy zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko. Takie stanowisko Sądu I instancji zasługuje na pełną aprobatę, albowiem faktycznie tego rodzaju ustalenia znalazły się chociażby na stronach 38-39 powyższej prognozy. Oceny tej nie zmienia faktycznie niezbyt fortunne sformułowanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż cyt. "w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza udzielonej odpowiedzi na skargę, trudno jest doszukać się wyjaśnienia przez Gminę K. motywów takiego ustanowienia prawa miejscowego". Przypomnieć bowiem należy, iż przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była odpowiedź na skargę, lecz zgodność z prawem zakwestionowanej nią uchwały z dnia 25 czerwca 2009 r., zaś sam Sąd w wyniku wnikliwej analizy całości dokumentacji planistycznej i w oparciu o nią poczynił prawidłowe ustalenia co do motywów prawodawcy lokalnego w zakresie wprowadzenia przedmiotowego zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na części terenów objętych planem miejscowym. Nie okazał się również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego w tej sprawie wyroku spełnia wszystkie wymogi art. 141 § 4 P.p.s.a., wobec czego brak podstaw do uwzględnienia zarzutu jego naruszenia. Odnosząc się wprost do treści zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej zauważyć należy, iż w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji brak zapisów o treści wskazywanej przez autora skargi kasacyjnej. Co za tym idzie tenże zarzut kasacyjny uznać należy za oczywiście bezzasadny. Sprowadza się on bowiem do przypisania Sądowi tezy, że cyt. "nieusunięty z obrotu prawnego fragment § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały wprowadza jedynie ograniczenia w lokalizowaniu inwestycji z zakresu łączności publicznej, które poddają się wykładni zgodnej z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych", której ten w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niewyartykułował, a następnie postawienia zarzutu braku jej uzasadnienia. Wskazać wreszcie należy, iż nie zasługiwał na uwzględnienie także ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to jest zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą zatem każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., I FSK 368/16). W konsekwencji użyty w art. 153 P.p.s.a. zwrot "sprawa", oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2012 r., I OSK 1513/11; z dnia 8 lipca 2011 r., II OSK 848/11; z dnia 23 marca 2011 r., I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., II OSK 1865/10). Jak powszechnie wskazuje się w doktrynie (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Pomiędzy sprawą w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru realizacji określonych budowlanych, a sprawą w przedmiocie skargi na akt prawa miejscowego, w tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zachodzi zaś zarówno tożsamość przedmiotowa jak i podmiotowa po stronie uprawnionych do jej rozpoznania organów. W świetle regulacji art. 153 P.p.s.a. wyraźnie wskazującej, iż ocena prawna wiążę w danej sprawie nie sposób zatem uznać za naruszające ten przepis stanowisko Sądu I instancji, iż nie był związany w postępowaniu w przedmiocie skargi na akt prawa miejscowego poglądami prawnymi wyrażonymi w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położonej na obszarze objętym przedmiotowym planem. Niejako na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, iż z urzędu jest mu wiadomym, iż wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 355/14, był poddany kontroli kasacyjnej, w następstwie której Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., sygn. II OSK 75/15 stwierdził, iż mimo błędnego uzasadnienia odpowiada on prawu. Jako wadliwość uzasadnienia Sąd II instancji wskazał właśnie pogląd co do zasadności zaskarżenia przedmiotowej uchwały z dnia 25 czerwca 2009 r. ze względu na jej sprzeczność z zapisami art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co dodatkowo wskazuje na oczywistą nietrafność podniesionego w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzutu. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, iż również one nie okazały się zasadne. W szczególności nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Należy bowiem podzielić powszechnie i jednolicie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż niespełnianie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie uzasadnia stwierdzenia jego nieważności przez sąd administracyjny z powodu naruszenia zasad sporządzania, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2470/14, publ. ONSAiWSA 2017/4/61, z dnia 13 października 2016 r. sygn. II OSK 3353/14, z dnia 26 października 2017 r., sygn. II OSK 328/16 oraz z dnia 21 października 2016 r., sygn. II OSK 75/15). Przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, należy zatem odczytywać w ten sposób, że w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny zamierza realizować inwestycję celu publicznego w zakresie łączności publicznej na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed dniem 17 lipca 2010 r., i gdy postanowienia tego planu zawierają zakazy albo rozwiązania uniemożliwiające lokalizację takiej inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiając sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, będzie obowiązany pominąć te postanowienia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wyłącznie wtedy gdy inwestycja ta będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe wynika wprost z zastosowania powszechnie uznawanych reguł kolizyjnych służących eliminowaniu sprzeczności norm prawnych, w tym w szczególności z reguły, iż norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu oraz reguły, iż norma późniejsza uchyla normę wcześniejszą. Przepis art. 46 ust. 1 stanowi bowiem nie tylko postulat kierowany do lokalnego prawodawcy w zakresie treści przepisów stanowionego prawa miejscowego ale równocześnie wyraża dyrektywę interpretacyjną dla uchwalonych już planów miejscowych. Normy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winny być bowiem interpretowane w sposób eliminujący zakazy (ograniczenia) w lokalizowaniu na danym terenie takich inwestycji celu publicznego, które dotyczą łączności publicznej. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie, co oznacza, iż kwestionowane zapisy § 12 ust. 11 pkt 2 planu miejscowego powinny być pominięte w procesie stosowania prawa jako sprzeczne z warunkami określonymi w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. zauważyć natomiast należy, iż brak jest wskazania w skardze kasacyjnej na czym konkretnie polegać miałoby naruszenie tegoż przepisu stanowiącego, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zasady takie zostały zaś w kontrolowanym planie określone, a ewentualne uznanie ich przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za zbyt restrykcyjne i ograniczające jego rozwój nie może być uznane za naruszenie tego przepisu określającego jedynie konieczny zakres regulacji objętych planem miejscowym, a nie ich treść. Brak jest również w skardze kasacyjnej szczegółowego uzasadnienia pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w jej pkt 2.c i 2.d. Uzasadnienia tego nie może zastąpić odwołanie się do uzasadnienia zarzutów podniesionych w skardze (s. 5 skargi kasacyjnej), albowiem przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kwestionowany akt prawa miejscowego, lecz orzeczenie Sądu I instancji, co oznacza, iż skarżący kasacyjnie winien wykazać naruszenia przepisów prawa materialnego jakich dopuścił się ten Sąd. Nadto w uzasadnieniu skargi w ogóle nie wskazywano na naruszenia części przepisów powoływanych zarzutach skargi kasacyjnej, w tym w szczególności art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Wymogom uzasadnienia podniesionych zarzutów kasacyjnych nie odpowiada też fragment uzasadnienia skargi kasacyjnej stanowiący jej stronę 9 in fine. We fragmencie tym autor skargi kasacyjnej ogranicza się bowiem do stwierdzenia, iż uzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sad I instancji pozostałych przepisów prawa wskazanych w petitum w tym Konstytucji RP oraz u.p.z.p. nie wykazując jednakże na czym polegało naruszenie przez Sąd poszczególnych przepisów i w żaden sposób nie odnosząc ewentualnych uchybień Sądu I instancji wprost do treści wskazanych w zarzutach kasacyjnych regulacji. W szczególności skarżący kasacyjnie nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie przez WSA w Szczecinie art. 87 ust. 2 Konstytucji stanowiącego, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego, art. 94 Konstytucji stanowiącego, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, art. 20 Konstytucji, zgodnie z którym społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej, czy też art. 4 ust. 11 i art. 14 ust. 8 u.p.z.p. zgodnie z którymi ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Powyższe powoduje, że w tym zakresie zarzuty te nie poddają się kontroli kasacyjnej. Odnosząc się do wreszcie do zarzutu zawartego w pkt 2.d skargi kasacyjnej i lakonicznie uzasadnionego na jej stronie 10, wskazać należy, iż nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie nie można mówić o nierównym traktowaniu przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Zauważyć bowiem należy, iż wprowadzone planem zakazy dotyczyły wszelkich podmiotów, które zamierzałyby podjąć tego rodzaju działalność, a wiec nie miały charakteru dyskryminującego bądź uprzywilejowującego. Zauważyć także należy, iż plan obejmuje szereg terenów, w tym tereny nie objęte przedmiotowym zakazem, co oznacza, że istniały na obszarze nim objętym możliwości lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych, a jedynie od zastosowanej technologii zależała możliwość objęcia zasięgiem tych stacji, obszarów, dla których wprowadzono kwestionowane zakazy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.