II SA/Sz 1343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Gminy Miasto Koszalin z dnia 25 czerwca 2009 r. nr XXXVII/430/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina I. stwierdza nieważność § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części obejmującej ustalenie : "natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu", II. w pozostałym zakresie oddala skargę, III. zasądza od Gminy Miasto K. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miejska w dniu 25 czerwca 2009 r. podjęła uchwałę nr XXXVII/430/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia przywołując jako podstawę prawną jej wydania art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), dalej zwanej: "u.p.z.p." W § 12 tej uchwały Rada zawarła "Ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej", wśród których w ust. 11 Rada postanowiła, że "W zakresie telekomunikacji ustala się: 1) Prowadzenie linii telekomunikacyjnych w liniach rozgraniczających ulic, jako linii kablowych; 2) Na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu; 3) Na terenach zabudowy objętych strefami ochrony konserwatorskiej oraz na obiektach zabytkowych określonych w ustaleniach szczegółowych dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej we współdziałaniu z urzędem ochrony zabytków". Uchwała to została zmieniona kolejną uchwałą Rady Miejskiej nr XI/119/2011 r. z dnia 21 czerwca 2011 r. Spółka A., zwana dalej "Spółką" lub "skarżącą", pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r., doręczonym 18 sierpnia 2015 r. wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przez wyżej cytowany § 12 ust. 11 pkt 2 wskazanej uchwały opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Z. z dnia 18 lipca 2011 r., Nr 83, poz. 1548, dalej zwanej: "MPZP". Pismem z dnia 1 września 2015 r., doręczonym w dniu 4 września 2015 r. Prezydent Miasta poinformował Spółkę A., że przystąpiono do zmiany ww. uchwały zgodnie z Uchwałą Nr XLVIII/687/2014 Rady Miejskiej z dnia 25 września 2014r. , zapisy nowego planu miejscowego będą uwzględniały przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z projektem nowego planu Śródmieścia i wprowadzonymi zmianami będzie można się zapoznać na etapie wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Pismem z dnia 30 września 2015 r. (data nadania przesyłki na kopercie k. 25 akt sąd.) Spółka A. za pośrednictwem Rady Miejskiej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną na wstępie uchwałę z dnia 25 czerwca 2009 r. zaskarżając jej § 12 ust. 11 pkt 2. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zwanej: "ustawą o wspieraniu" w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, zwanej dalej: "u.s.g." poprzez ich niezastosowanie i nieusunięcie naruszenia prawa poprzez nieuchylenie § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP, który ustanawiając ograniczenie w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, jak również obowiązek wyłączenia stacji już funkcjonujących w sposób rażący narusza wyżej wskazane przepisy ustawy o wspieraniu; 2. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka A. wniosła o stwierdzenie nieważności § 12 ust. 11 pkt 2 wyżej wskazanej uchwały oraz o zasądzenie od Rady Miejskiej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka A. wyjaśniła, że na obszarze objętym MPZP jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zamierzała i nadal zamierza wykonać roboty budowlane polegające na zainstalowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, aby użytkownikom sieci zapewnić lepszą łączność w tym rejonie, w szczególności w paśmie [...] jako wypełnienie przez operatora zobowiązań wynikających z obowiązków nałożonych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W związku z powyższym skarżąca złożyła w dniu 24 grudnia 2013 r. w Urzędzie Miasta zgłoszenie zamiaru robót budowlanych polegających na montażu urządzeń telekomunikacyjnych na obiekcie budowlanym - dachu istniejącego budynku. Decyzją z [...] Prezydent Miasta zgłosił sprzeciw wskazując na sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania, w którym Spółka A. podniosła zarzut naruszenia art. 6 i 7 K.p.a. oraz art. 75 w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie sygn. akt II SA/Sz 355/14 oddalił skargę skarżącej na powyższą decyzję ostateczną, stwierdzając, że "przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż norma w nim zawarta skierowana jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny winien wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie". Spółka A. wywiodła dalej, że uwzględniając powyższe, działając zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz regulacjami zawartymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa poprzez usunięcie z obrotu prawnego postanowienia § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP. W ocenie skarżącej wezwanie pozostało bez odpowiedzi, gdyż pismo Prezydenta Miasta z dnia 1 września 2015 r. pochodzi od organu nieuprawnionego. Zdaniem skarżącej działanie Rady Miejskiej polegające na nieusunięciu z obrotu prawnego § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP, narusza szereg przepisów prawa, w tym Konstytucji RP, ustawy o wspieraniu oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie budzi żadnych wątpliwości, że planowana przez Skarżącą inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" i "jest zgodna z przepisami odrębnymi" (pkt 16 i 17 Komentarza do art. 46 Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; T.G., W. K., J. S.-Z.,. M. S., J. W., [...] wraz z przytoczonym tam orzecznictwem sądów administracyjnych: wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 878/08, wyrok NSA z dnia 3 września 2008r.sygn. akt II OSK 989/07, wyrok NSA z dnia 10 maja 2006r. sygn. akt II OSK 811/05, wyrok WSA z dnia 3 czerwca 2008r. sygn. akt II SA/PO 196/07). Nie znajduje więc wytłumaczenia, dlaczego Rada Miejska nie zastosowała przy rozpatrywaniu wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa w § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP przepisu art. 46 ust. 1 Ustawy o wspieraniu, który stosownie do art. 75 ust. 1 Ustawy o wspieraniu znajduje w pełni zastosowanie w odniesieniu do MPZP jako obowiązującego w dniu wejścia w życie Ustawy o wspieraniu. Zdaniem Skarżącej, Rada Miejska nie rozpatrując jej wezwania, całkowicie pominęła konieczność uwzględnienia przy uchwalaniu postanowień MPZP jako aktu prawa miejscowego: - przepisów art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o PIZP, zgodnie z którymi akt prawa miejscowego (jakim jest MPZP) zajmuje w hierarchii aktów prawa miejsce niższe niż ustawa, a precyzyjnie rzecz biorąc, jest aktem o ograniczonym zakresie obowiązywania i ma za zadanie jedynie uzupełniać postanowienia ustaw (aktów prawa powszechnie obowiązującego), w żadnym zaś wypadku nie może być z nimi sprzeczny czy wykraczający poza ramy wskazane w ustawach w tym miejscu bogate orzecznictwo TK, sądów administracyjnych, SN i sądów powszechnych dot. granic "władztwa planistycznego gminy", przykładowo: II OSK 1063/05, II SA/Bd 939/2011, II SA/Go 516/2010; - przepisów art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 10 Ustawy o PIZP, wyraźnie wskazujących na intencję ustawodawcy, jaką było uwzględnienie w MPZP szczególnie doniosłej i znaczącej roli sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych; - wreszcie przywołanego wcześniej art. 46 ust. 1 Ustawy o wspieraniu, który, jak się podkreśla w doktrynie, powinien być interpretowany "z uwzględnieniem przepisów o planowaniu przestrzennym, w stosunku do których wprowadzą regulację o charakterze szczególnym, jak również w ugodzie z przepisami Konstytucji RP. Dopiero ten kontekst normatywny pozwala na właściwe określenie rzeczywistego jego znaczenia oraz zakresu ingerencji w uprawnienia planistyczne gminy", przy czym wskazuje się wyraźnie, że przepis art. 46 ust. 1 Ustawy o wspieraniu w sposób wyraźny ingeruje "w granice władztwa planistycznego gminy, mając na celu wspieranie rozwoju inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej. Intencją ustawodawcy było zapewnienie normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej" (pkt 2 i 4 ww. Komentarza do art. 46 Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych). Nie budzi również najmniejszych wątpliwości, że art. 46 Ustawy o wspieraniu stosuje się do przedmiotowego MPZP, jako uchwalonego przed dniem wejścia z życie ustawy o wspieraniu - co w sposób jednoznaczny przesądza art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu. Biorąc pod uwagę powyższe, analizując § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP, w praktyce uniemożliwiający Skarżącej realizację na obszarze objętym MPZP jakiejkolwiek infrastruktury telekomunikacji bezprzewodowej, Rada Miejska powinna dokładnie przeanalizować, czy ww. postanowienie MPZP spełnia wymóg zgodności z ww. przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej. Tymczasem Rada Miejska całkowicie pominęła znaczenie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, który ma zastosowanie do tworzenia postanowień wszystkich planów miejscowych, jak również wyznacza w sposób wyraźny granice władztwa planistycznego gminy - a o tym, że dokonała tego w sposób rażący, świadczy brak odniesienia się do wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Na znaczenie ww. przepisu wskazał Sąd w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 293/11, w którym stwierdzono, iż "w świetle unormowań art. 46 ust. 1i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), które zabraniają wprowadzania zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w planie miejscowym, zapisy zakazujące możliwości lokalizacji, na terenie objętym planem, urządzeń przekaźnikowych o nieznacznym oddziaływaniu, z wyjątkiem wieżowych wprowadzony, łamią zasadę legalności, którą winny kierować się w swych działaniach organy władzy publicznej'. Na konieczność uwzględniania ww. przepisu w procesie tworzenia aktów prawa miejscowego wskazywały również inne sądy administracyjne (wyroki WSA: z dnia 24-03-2011, sygn. akt II SA/Op 499/10; z dnia 24-03-2011, sygn. akt II SA/Op 500/10), przy czym na szczególną uwagę zasługują rozważania WSA. zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2010 roku w spr. sygn. akt II SA/Go 479/10: "Plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić instrumentu ograniczającego chronioną konstytucyjnie swobodę działań gospodarczych i nakładania ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych. Ustrojodawca dopuszczą bowiem ograniczenie działalności gospodarczej tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Nie jest zatem dopuszczalne ograniczanie rozwoju sieci telekomunikacyjnej oraz jej modernizacji w sytuacji, gdy ustawodawca nakazuje wręcz działania odwrotne, wymienione między Innymi w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). W planie należy zatem wskazać ewentualne rozmieszczenie i warunki tego charakteru inwestycji, a nie wprowadzać całkowity zakaz ich realizacji, jak i rozbudowy istniejących już inwestycji umożliwiającej między innymi dostosowanie ich do zmieniających się wymogów i norm określonych stosownymi przepisami powszechnie obowiązującymi". Całkowicie uzasadnione jest więc stwierdzenie, iż skarżone postanowienie MPZP stanowi przykład regulacji wykraczającej poza upoważnienie konstytucyjne i ustawowe Rady Gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego. Na poparcie tego stanowiska skarżąca odwołała się do dostępnego na stronie Urzędu Komunikacji Elektronicznej (www.uke.gov.pI) wykazu dobrych i złych praktyk z zakresu postanowień planów miejscowych dot. zasad lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej z okresu, kiedy UKE opiniowało projekty planów miejscowych, podkreślając, że UKE każdorazowo negatywnie opiniowało takie postanowienia projektów planów miejscowych, które uniemożliwiały, ale również znacząco utrudniały lokalizowanie ww. infrastruktury. Biorąc pod uwagę powyższe, § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP nie powinien obowiązywać w obecnej wersji jako naruszający zakres władztwa planistycznego gminy. Skarżąca podkreśliła , że nie może pozwolić sobie na oczekiwanie na zmianę MPZP zapowiedzianą w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 1 września 2015 roku, jako że procedura planistyczna jest długotrwała, a konieczność zapewnienia dostępu do usług telekomunikacyjnych najwyższej jakości na obszarze objętym MPZP występuje już obecnie. Ustanowiony przez Prezydenta Miasta pełnomocnik- radca prawny W. M. (k. 30) w udzielonej w imieniu Gminy Miasto odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi podniesiono, że przedmiotem skargi jest akt prawa miejscowego wymieniony w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Sąd w zakresie orzekania związany jest treścią art. 147 § 1 powołanej ustawy, zatem nie jest dopuszczalne w niniejszej sprawie wydanie orzeczenia o uchyleniu aktu prawa miejscowego, które skutkowałoby utratą jego mocy obowiązującej ex nunc. Rozpatrywane może być wyłącznie stwierdzenie jego nieważności ze skutkiem wstecznym (ex tunc). W przedstawionym w skardze stanie faktycznym i prawnym, brak jest podstawy dla stwierdzenia nieważności zaskarżonego fragmentu aktu prawnego, co w konsekwencji stanowi przesłankę do oddalenia żądania skarżącej. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ powołał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2011 r. II SA/G1254/11. Uchwała Rady Miejskiej z dnia 25 czerwca 2009 r. Nr XXXVII/430/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia weszła w życie w dniu 27 sierpnia 2009 r. i z uwzględnieniem jednej zmiany, która weszła w życie w dniu 18 sierpnia 2011 r., obowiązuje do dnia dzisiejszego. W chwili wejścia w życie przedmiotowej uchwały nie była ona dotknięta wadą nieważności w całości bądź w części. Po upływie roku, w dniu 17 lipca 2010 r., weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Powyższe zdarzenie prawne bez wątpienia nie doprowadziło do unieważnienia postanowień planu zawartych w przepisie § 12 ust. 11 pkt 2. Zdaniem organu, w zaistniałej sytuacji możliwe są do przyjęcia dwa kierunki wykładni. Pierwszy, zgodnie z którym ustawa (akt późniejszy, hierarchicznie wyższy) z dniem wejścia w życie wywołała bezpośredni skutek prawny w postaci utraty mocy obowiązującej przepisu § 12 ust. 11. pkt 2 uchwały Rady Miejskiej (akt wcześniejszy, hierarchicznie niższy). Ten kierunek nie znajduje wyraźnego oparcia w przepisach ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (art. 75 zarówno w brzmieniu sprzed, jak i po wejściu w życie zmiany z dnia 16 grudnia 2012 r.). Jego przyjęcie oznaczałoby bezprzedmiotowość żądania skarżącej. Drugi kierunek wykładni prowadzi do wniosku, że postanowienia planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (), niedostosowane do treści jej art. 46 ust. 1, obowiązują nadal i nie stały się nieważne, podlegają jedynie zmianie we właściwym trybie. Szczególna regulacja dotycząca trybu dostosowywania wcześniejszych planów miejscowych do nowej ustawy, zawarta w przepisach art. 75 ust. 2-8, została zniesiona ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Intencję zmiany wyjaśnia uzasadnienie poselskiego projektu ww. ustawy: "Należy wskazać, iż procedura zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest czasochłonna (średnio około 6 miesięcy) i generuje znaczne koszty, które nie zostały zapewnione w budżetach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zastępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów." Niezależnie od oceny, czy przedstawiony powyżej zamiar się powiódł, z aktualnego brzmienia art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynikają następujące wnioski: 1) ustawa nie unieważnia przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych wcześniej i obowiązujących już w dniu jej wejścia życie, z powodu ich niedostosowania do regulacji zawartej w art. 46 ust. 1; nie daje także podstawy do "następczego" stwierdzenia nieważności takich przepisów - z uwagi na skutek wsteczny tego rodzaju orzeczenia oraz okoliczność, iż w dniu ich wejścia w życie nie naruszały one prawa; 2) procedura dostosowania planów miejscowych (ich uchylenie lub zmiana) do postanowień ustawy może być wykonana przez gminy wyłącznie z trybie przewidzianym dla zmiany planu w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając powyższe, jedyną możliwą formą prawną zadośćuczynienia wezwaniu z dnia 11 sierpnia 2015 r., wystosowanemu przez Skarżącą do Rady Miejskiej , jest zainicjowanie procedury planistycznej związanej ze zmianą planu. W odpowiedzi udzielonej Skarżącej podniesiono, że Miasto w dniu 25 września 2014 r. przystąpiło do zmiany mpzp Śródmieścia na podstawie uchwały Rady Miejskiej Nr XLVIII/687/2014 (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. a). Zapisy nowego planu Śródmieścia będą uwzględniały treść art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Na rozprawie sądowej w dniu 4 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymując skargę wyjaśnił, że Spółka A. posiada urządzenia-stacje bazowe na terenie objętym kwestionowanym planem. Już po zamknięciu rozprawy, pismem z 10 lutego 2016 r., zatytułowanym "Załącznik do protokołu rozprawy", pełnomocnik skarżącej uzupełnił podane na rozprawie informacje dotyczące posiadanych przez Spółkę A. stacji bazowych na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia przyczyn podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia niezbędne jest wyjaśnienie kwestii formalnoprawnych warunkujących dopuszczalność skargi. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a", zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a więc objęta jest zakresem art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Będąca przedmiotem kontroli Sądu uchwała Rady Miejskiej z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia , podjęta została na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym " Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Z przepisu tego oraz z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy P.p.s.a wynika, że jednym z warunków formalnych dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g jest wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego. Zauważyć jednak trzeba, że w niniejszej sprawie zaistniała z woli ustawodawcy sytuacja szczególna. Mianowicie, skargę kwestionującą legalność wskazanej wyżej uchwały, wyłącznie co do części zawartego w niej § 12, wniosła Spółka A., wskazując jako podstawę zaskarżenia, obok art. 50 § 1 i 53 § 2 P.p.s.a, art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wyjaśnienia zatem wymaga, że wskazany art. 48 ustawy o wspieraniu stanowi szczególną podstawę prawną legitymacji skargowej czynnej strony skarżącej. Z przepisu tego wynika, że przedsiębiorca telekomunikacyjny może zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Nie budzi wątpliwości Sądu i w sprawie nie było kwestionowane, że Spółka A. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Zgodnie z definicją legalną przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zawartą w art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r., Nr. 171 poz. 1800 ze zm.) przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego rozumie się przedsiębiorcę lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Przedsiębiorcą, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.s.d.g. jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie telekomunikacji wynika z przedłożonej Sądowi przez Spółkę A. informacji KRS z rejestru przedsiębiorców ( vide Dział 3 Rubryka 1- Przedmiot Działalności k. 50 akt sąd.). Tak więc przyjąć należało, że skarżąca Spółka A. posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie. Z uwagi na treść art. 101 ust. 2 u.s.g. ("Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił), należy też wyjaśnić, że zaskarżona uchwała, jak wynika to z urządzeń ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , była już trzykrotnie przedmiotem kontroli sądowej zakończonej wydaniem wyroku. I tak: 1) wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 1236/09 WSA oddalił skargę J. R. na ww. uchwałę, 2) wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 76/10 Sąd oddalił skargę B. D.-G., 3) w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 153/13 zapadł natomiast w dniu 28 maja 2013 r. wyrok uwzględniający skargę Spółdzielni R. W. "". Sąd tym wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej, stanowiącej Załącznik Nr 1, Arkusz Nr 1, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym, obręb , w zakresie przeznaczenia do likwidacji budynku Spółdzielni R.W. "" położonego. W ocenie składu orzekającego w obecnie rozpatrywanej sprawie, żadna z tych skarg, które zostały oddalone, nie dotyczyła zagadnień objętych niniejszą skargą, tj. w żadnym zakresie poprzednio wydane wyroki nie obejmowały swoją kontrolą legalności postanowień § 12 przedmiotowej uchwały, a zatem nie zachodzi przeszkoda procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej. Stwierdzenie nieważności części uchwały wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. również nie dotyczyło przedmiotu objętego skargą. W ocenie Sądu skarżąca wyczerpała wskazany w ustawie Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tryb wniesienia skargi poprzedzając ją skierowanym do Rady Miejskiej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 48 ustawy o wspieraniu w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g.) oraz zachowała termin jej wniesienia (art. 53 § 2 P.p.s.a). W tym stanie skargi, należało przejść do merytorycznej oceny zasadności skargi. Zastrzec trzeba na wstępie, że po pierwsze, cytowany w uzasadnieniu skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 355/14, jako wydany w sprawie w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych, a więc dotyczący przedmiotowo innej sprawy niż obecnie kontrolowana, w żaden sposób nie wiąże Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, jak również nie może w niej być przedmiotem oceny. Dlatego podnoszona we wstępnej części uzasadnienia skargi okoliczność, że skarżąca wniosła skargę na przedmiotową uchwałę po zapatrywaniach Sądu wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku, nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Po drugie, wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego nie otwiera drogi do dokonania przez sąd administracyjny prawnej oceny stanowiska tej jednostki, wyrażonego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem sądowej kontroli zgodności z prawem jest bowiem zaskarżony akt, a nie ustosunkowanie się zaskarżonego organu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którym - według skarżącego - akt ten jest dotknięty. Z tego względu podnoszony skargą zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu, poprzez "ich niezastosowanie i nieusunięcie naruszenia prawa poprzez nieuchylenie § 12 ust. 11 pkt 2 MPZP" jest z gruntu chybiony. Zdaniem Sądu, wskazane w skardze przepisy art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu nie mogą stanowić podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Zaskarżony plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia , zawierający kwestionowane skargą uregulowanie, został uchwalony 25 czerwca 2009 r., a zatem późniejsza ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r., wówczas nie obowiązywała. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przeważające w tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wskazuje się na brak podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu i sprzecznych z jej art. 46 ust. 1 (vide wyroki: NSA z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2432/1, oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 17.04.2014r., sygn. II SA/Wr 85/14, z dnia 08.01.2015r. sygn. II SA/Wr 665/14, WSA z dnia 9.09.2015, sygn. IV SA/Po 10/15, publ. CBOSA). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.). miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W żadnym jednak z przepisów tej ustawy prawodawca nie przewidział objęcia sankcją nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed wejściem w życie tej ustawy i niezgodnych z jej art. 46 ust. 1. Wprawdzie art. 75 ust. 1 tej samej ustawy, w jego pierwotnym brzmieniu stanowił, że: "Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy", jednakże dopiero przepis ten odczytywany łącznie z pozostałymi ustępami art. 75, zawierał wskazanie jego celu, którym było wprowadzenie systemu umożliwiającego dostosowania wcześniej uchwalonych planów miejscowych do stanu zgodnego z normą zawartą w art. 46 ust. 1 ustawy, a mianowicie: "2. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, gminy dostosują treść planów miejscowych obowiązujących na obszarze ich właściwości do wymagań określonych w art. 46 ust. 1, 3. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 2, przedkłada właściwemu wojewodzie obowiązujące plany miejscowe oraz dokumentację prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z wymaganiami określonymi w art. 46 ust. 1, 4. Jeżeli treść przedłożonych planów miejscowych nie została dostosowana do wymagań określonych w art. 46 ust. 1, wojewoda zmienia plan miejscowy dla obszaru, w stosunku do którego nie dokonano odpowiednich zmian, oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Zmieniony w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego., 5. Koszty zmiany planu miejscowego ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze. 6. Nie wydaje się zarządzenia zastępczego po upływie 18 miesięcy od dnia przedłożenia wojewodzie planu miejscowego.,7. W przypadku złożenia przez radę gminy skargi na zarządzenie zastępcze, o którym mowa w ust. 4, sąd administracyjny wyznacza rozprawę w terminie 30 dni od dnia wpłynięcia skargi do sądu., 8. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stosuje się odpowiednio." Z zestawienia powyższych przepisów wynikało zatem, że przepis art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie powołanej ustawy, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w jej art. 75 ust. 2-8 . Przepisy te mówiły o "dostosowaniu" przez rady gmin treści m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1 lub wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zstępczego. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2012.1256), uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, a więc przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie, m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust.1. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. (druk sejmowy nr 541) wskazano, że podstawowym celem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, w szczególności dostępu szerokopasmowego do Internetu. W dalszej części podkreślono, że: "Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zastępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów. Należy przy tym jeszcze raz wyraźnie zaznaczyć, że ani w ustawie z 7 maja 2010 r., ani też w ustawie zmieniającej z 12 października 2012 r. ustawodawca nie zawarł przepisu, który przewidywałby sankcję nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy. Z powyższych względów skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia zasadności omawianego zarzutu skargi. Identycznie Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu w sposób określony w uzasadnieniu skargi odnośnie do jej zarzutu sformułowanego w pkt 2. Skoro bowiem przepis ten nie obowiązywał w dacie uchwalenia planu, to nie mógł zostać tym planem naruszony. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić trzeba, że skoro przepis art. 48 ustawy o wspieraniu, daje przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu legitymację do wniesienia skargi na plan miejscowy w zakresie telekomunikacji, to obowiązkiem Sądu jest zbadanie w tym zakresie zgodności przepisów tego planu nie tylko z przepisami ustawy o wspieraniu, ale także z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kierując się przepisami obowiązującymi w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, Sąd uwzględnił, że z mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p., gminie przysługuje władztwo planistyczne. Do zadań własnych gminy należy prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych). Bezsprzecznie również gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. Jednakże samodzielność gminy w zakresie wykonywania przekazanych jej zadań publicznych może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Wynika to wprost z art. 7 Konstytucji RP, według którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Inaczej mówiąc, o samodzielności gminy w wykonywaniu zadań można mówić tylko gdy, mieści się ona w zakreślonych wyżej granicach konstytucyjnych. Przekroczenie tych granic stanowi istotne naruszenie prawa. Gmina jest więc uprawniona i zobowiązana do samodzielnego kształtowania sposobu zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określić m.in. przeznaczenie terenów, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przez który rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 15 ust. 2 pkt 1, 2 i 10 w zw. z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Gmina ma zatem prawo określić sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych na terenach objętych planem. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że częściowo zasadny jest zarzut z pkt 2 skargi, w zakresie w jakim wskazuje, zwłaszcza w uzasadnieniu skargi, na naruszenie przez uchwałodawcę przysługującego gminie władztwa planistycznego. W kwestii tej, z uwagi na redakcję § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały należało rozważyć czy Gmina przekroczyła władztwo planistyczne po pierwsze, podejmując zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych, a po drugie, przeznaczając do wyłączenia z eksploatacji w okresie do lat już istniejące na tym obszarze stacje bazowe telefonii komórkowej. Z treści ustaleń ogólnych przedmiotowego planu miejscowego (§ 5) wynika, że w planie wyodrębniono 18 terenów elementarnych, a wśród nich tereny zabudowy śródmiejskiej (symbol SM), tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami (symbol MW,U). W zasadzie, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza udzielonej odpowiedzi na skargę, trudno jest doszukać się wyjaśnienia przez Gminę motywów takiego ustanowienia prawa miejscowego. Można jednak domniemywać, że u podstaw ustanowionego zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej leżał zamiar zachowania walorów krajobrazowych, terenów wolnych od zabudowy i zachowanie dobrych warunków życia mieszkańców, skoro tak twierdzi się w prognozie oddziaływania na środowisko, zawartej w przedłożonych sądowi materiałach planistycznych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 gmina ustalając szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu może na określonych obszarach ustanowić zakazy zabudowy. O tym czy dany zakaz nie narusza prawa, decydowała będzie ocena czy jest on proporcjonalny do zamierzonych celów i czy nie jest nadmiernie dolegliwy przede wszystkim z punktu widzenia wykonywania prawa własności. Zauważyć trzeba, że omawiany zakaz dotyczy tylko części obszaru objętego zaskarżonym planem, gdyż został ustanowiony na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz wskazanych w ustaleniach szczegółowych planu, zaś z rysunku i tekstu planu wynika, że plan obejmuje on inne jeszcze obszary, na których zakaz ten nie obowiązuje. Spostrzeżenie to jednocześnie utwierdza w przekonaniu, że celem zakazu jest poprawa walorów środowiskowych w tym jakości ich życia mieszkańców. Zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowych nie stanowi ograniczenia podmiotowego, lecz przedmiotowe, a zatem nie można tu mówić o nierównym traktowaniu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zwłaszcza że na terenie objętym planem umożliwiono prowadzenie usług telekomunikacyjnych poprzez możliwość lokalizowania sieci kablowej podziemnej. Dlatego w tej części zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut przekroczenia przez Gminę władztwa planistycznego w odniesieniu do tej części kwestionowanego § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały, która wprowadza obowiązek wyłączenia z eksploatacji w terminie do 5 lat istniejących na powyższym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej. Zauważyć należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej według definicji legalnej zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mieści się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W tym stanie prawnym, wobec braku wskazania w materiałach planistycznych jakiegokolwiek uzasadnienia dla wyłączenia z eksploatacji na wskazanym obszarze istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że godzi to w nabyte już uprawnienia inwestorskie i wcześniej ustanowione legalne interesy przedsiębiorców telekomunikacyjnych, Sąd stwierdził, że doszło poprzez omawiane postanowienie planu do przekroczenia przez gminę przysługujących jej uprawnień, co stanowi istotne naruszenie zasad uchwalania planu, co stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tego aktu, co w niniejszej sprawie odnosi się tylko do tej wskazanej wyżej części § 12 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Dlatego należało, na podstawie powyższego przepisu oraz art. 147 § 1 P.p.s.a., orzec jak w pkt I wyroku. Oddalenie skargi w pozostałej części (pkt II wyroku) nastąpiło na podstawie art. 151 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.